บทที่ื 2 : ความเปียกปอนสีชมพู

ภาพที่สะท้อนเข้าสู่สายตาของส้มคือ... นนท์ ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งที่วิ่งหน้าแดงก่ำ เหงื่อท่วมกายจนเสื้อยืดสีขาวแนบไปกับแผ่นอก ในมือข้างหนึ่งชูกระเป๋าสตางค์สีชมพูลายคิตตี้ขึ้นเหนือหัวแกว่งไปมาอย่างกระหืดกระหอบ คล้ายจะบอกว่า 

'ตามมาทันแล้วโว้ย!'

แต่ในมุมมองของส้มที่กำลังสติหลุดและสมองตื้อตัน ภาพนั้นกลับไม่ใช่ความหวังดี... แต่มันคือการ "เยาะเย้ย" จากโจรโรคจิตชัด ๆ!

"นั่นโจร! โจรโรคจิตขโมยกระเป๋าสตางค์! ช่วยด้วยค่ะ! ใครก็ได้ช่วยจับโจรที!" 

ส้มแผดเสียงกรี๊ดลั่นซอยแบบไม่สนภาพลักษณ์สาวสวยหรือความซุ่มซ่ามใด ๆ ทั้งสิ้น ด้วยความโกรธและสัญชาตญาณการเอาตัวรอด หญิงสาววัยยี่สิบเอ็ดปีกลับเป็นฝ่ายวิ่งพุ่งสวนกลับไปหา 'โจรหนุ่ม' ซะอย่างนั้น!

นนท์ที่วิ่งตามมาจนแทบหมดแรง กำลังจะดีใจที่เจอเจ้าของตัวจริงสักที แต่พอเห็นอีกฝ่ายทำหน้าถมึงทึงแถมพุ่งเข้าใส่พร้อมเสียงกรี๊ดแสบแก้วหู เขาก็ถึงกับเบิกตากว้างด้วยความงุนงง

"เดี๋ยวครับ! ไม่ใช่นะครับ! ผมจะเอามาคื—!"

ยังไม่ทันที่ประโยคอธิบายของสุภาพบุรุษวัยยี่สิบห้าปีจะหลุดออกจากปาก ส้มที่พกความแค้นและอะดรีนารีนเต็มพิกัดก็พุ่งเข้าประชิดตัว แล้วใช้กระเป๋าผ้าใบโตฟาดเปรี้ยงเข้าที่ท่อนแขนของเขาเต็มแรง!

"เอาเงินค่าขนมและค่าสัมภาษณ์งานฉันคืนมานะไอ้โจรหน้าหล่อ! หน้าตาดีซะเปล่าทำไมมาปล้นกลางวันแสกๆ รู้ไหมว่าเงินก้อนนั้นมันสำคัญกับฉันขนาดไหน!"

นนท์โดนฟาดจนหน้าเหวอ ตกใจจนทำอะไรไม่ถูก ด้วยสัญชาตญาณการป้องกันตัวที่เผลอปล่อยมือ กระเป๋าสตางค์คิตตี้สีชมพูหวานแหววเจ้ากรรมจึงหลุดจากมือเขา... และร่วงลอยละลิ่วตกลงไปแปะลงใน 'ถังน้ำแข็งของร้านขายน้ำมะพร้าวปั่น' ข้างทางเข้าพอดีเป๊ะ!

จ๋อม!

ส้มชะงักกึก มองกระเป๋าสตางค์ที่จมดิ่งลงไปท่ามกลางก้อนน้ำแข็งและน้ำมะพร้าวเย็นเฉียบ ก่อนจะหันขวับมามองหน้าหนุ่มหล่อที่ยืนอ้าปากค้าง แล้วผลักอกเขาเต็มแรง 

"ซุ่มซ่ามที่สุดเลย! ของฉันเปียกหมดแล้วนะ!"

ว่าแล้วเธอก็พุ่งตัวเข้าใส่ถังน้ำแข็ง ยื่นมือเล็ก ๆ ลงไปควานหาสมบัติคู่ชีพอย่างทุกลักทุเล นนท์เห็นท่าไม่ดีจึงรีบเข้าไปช่วยควานหาด้วยความรู้สึกผิด ทั้งคู่ต่างยื้อยุดฉุดดึงกระเป๋าผ้าชุ่มน้ำขึ้นมาจากถังน้ำแข็ง จนสุดท้าย... ต่างฝ่ายต่างยืนหอบแฮกอยู่ข้างถังน้ำแข็งด้วยสภาพเปียกโชกปอนไปครึ่งท่อนบนและล่างพอกัน

เมื่อส้มแย่งกระเป๋าสตางค์ที่เปียกชุ่มโชกโชนขึ้นมาได้ เธอก็กอดมันแนบอกแน่นราวกับไข่ในหิน แล้วหันขวับมาจ้องหน้านนท์ด้วยสายตาหวาดระแวงแกมบวกความขุ่นเคือง

"นี่คุณ! คุณตั้งใจแกล้งฉันใช่ไหมเนี่ย!" ส้มเสียงสั่น

นนท์ที่ยืนหอบตัวโยน เสื้อผ้าเปียกแนบเนื้อจนเห็นโครงร่างสมส่วน ยกมือขึ้นปาดเหงื่อปนหยดน้ำมะพร้าวบนหน้าผาก ถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความเหนื่อยอ่อน

"นี่ผม... แค่จะวิ่งเอามาคืนต่างหากเล่าคุณหนู" นนท์พยายามอธิบายด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลที่สุดเท่าที่แรงจะเหลือ 

"ถ้าผมเป็นโจร... ป่านนี้ผมวิ่งหนีเข้าป่าหรือหายลับตาไปนานแล้ว ไม่มายืนเปียกน้ำมะพร้าวเป็นลูกแมวตกน้ำอยู่กับคุณตรงนี้หรอกครับ"

คำพูดและเหตุผลของเขาทำให้ส้มกวาดสายตามองสภาพของตัวเองที่เปียกปอน ก่อนจะเลื่อนสายตาไปสำรวจชายหนุ่มตรงหน้า แม้เขาจะเปียกมอมแมมและหัวยุ่งเหยิงไม่ต่างกัน แต่เค้าโครงหน้าคมคาย ผิวพรรณสะอาดสะอ้าน และแววตาที่ฉายแววเอ็นดูกลับบอกชัดเจนว่าเขาไม่ใช่โจรอย่างที่เธอปักใจเชื่อ

ความเงียบชั่วขณะเข้าปกคลุมพื้นที่ริมฟุตบาท... ก่อนที่ส้มจะค่อย ๆ ประมวลผลเหตุการณ์ทั้งหมดได้ สมองน้อย ๆ ของเธอเริ่มทำงาน และตระหนักได้ว่าเธอนั่นแหละที่เข้าใจผิดและอาละวาดใส่เขาชุดใหญ่ไฟกระพริบ!

"โอ๊ย... ตายแล้ว..." ส้มยกมือขึ้นกุมขมับ ใบหน้าขาวเนียนเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำด้วยความอับอายขายหน้า 

"ขอโทษค่ะ! หนูขอโทษจริง ๆ นะคะคุณ... คือหนูไม่ได้ตั้งใจ หนูเข้าใจผิดคิดว่าคุณเป็นโจร... แล้วทำไมคุณถึงไม่บอกตั้งแต่แรกเล่าว่าวิ่งตามมาคืน!"

นนท์หลุดหัวเราะเบา ๆ ออกมาอย่างอดไม่ได้ รอยยิ้มอบอุ่นปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคายจนทำให้บรรยากาศรอบตัวดูสดใสขึ้นมาทันตาเห็น แม้สภาพพวกเขาจะดูไม่จืดเลยก็ตาม

"ก็คุณเล่นวิ่งหนีเอาเป็นเอาตายแถมยังไม่เปิดโอกาสให้ผมพูดเลยสักนิด... ว่าแต่" นนท์ก้มมองกระเป๋าสตางค์คิตตี้ในมือเธอที่หยดน้ำติ๋ง ๆ "เปิดดูข้างในเถอะครับ ป่านนี้ธนบัตรข้างในคงได้อาบน้ำมะพร้าวเย็นชื่นใจไปเรียบร้อยแล้วล่ะมั้ง"