บทที่ 3 : ฟองนมประจัญบาน (หรือวันล้างบาปวันแรก?)

"ผมชื่อนนท์ครับ...ยินดีที่ได้รู้จักอย่างเป็นทางการนะครับ คุณโจรสาวผู้เข้าใจผิด" 

นนท์เอ่ยแนะนำตัวด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ พร้อมกับยื่นมือที่ยังเปียกชื้นเล็กน้อยไปตรงหน้าหญิงสาว

ส้มหน้าแดงก่ำยิ่งกว่ามะเขือเทศสุก เธอยื่นมือเล็ก ๆ ไปจับมือเขาตามมารยาทแบบเก้ ๆ กัง ๆ "หนูชื่อส้มค่ะ...ต้องขอโทษจริง ๆ นะคะที่ทั้งฟาด ทั้งทุบแถมยังกล่าวหาว่าคุณเป็นโจรอีก"

"ไม่เป็นไรครับ ถือว่าเป็นการออกกำลังกายยามเช้าก็แล้วกัน... ว่าแต่คุณส้มวิ่งหน้าตั้งขนาดนี้ รีบไปไหนเหรอครับ?" นนท์ถามด้วยความสงสัย

"อ๋อ หนู...หนูรีบไปสัมภาษณ์งานพิเศษที่ร้านกาแฟค่ะ!" ส้มตอบเสียงอ่อย พลางกระชับกระเป๋าสตางค์คิตตี้เปียกน้ำในอ้อมอก

นนท์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มเจ้าเล่ห์นิด ๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ทำเอาหัวใจดวงน้อยของส้มเต้นผิดจังหวะไปวูบหนึ่ง

"โอ้... ถ้าอย่างนั้น คุณส้มคงไม่ต้องวิ่งไปไหนไกลแล้วล่ะครับ"

"คะ?" ส้มทำหน้าเหวอ สมองประมวลผลไม่ทัน

"เพราะว่าคุณส้มกำลังจะไปสัมภาษณ์งาน... ที่ร้านกาแฟของผมเองครับ"

ว่าแล้วนนท์ก็ผายมือและชี้ไปยังร้านกาแฟสไตล์มินิมอลสุดชิคที่ตั้งอยู่ตรงหัวมุมปากซอยพอดิบพอดี... ซึ่งก็คือร้านเดียวกันกับที่เธอเพิ่งวิ่งเตลิดเลยผ่านไปเมื่อครู่นั่นเอง!

ส้มอ้าปากค้าง ตาโตเท่าไข่ห่าน วันนี้เธอต้องตกใจจนวิญญาณเกือบหลุดออกจากร่างไปกี่รอบแล้วเนี่ย! เธอยังไม่รู้เลยว่าจะเอาหน้าไปซุกไว้ที่ไหน เมื่อความจริงเปิดเผยว่าผู้ชายที่เธอเพิ่งจะกล่าวหาว่าเป็นโจรแถมยังประเคนกระเป๋าผ้าใส่ไปเต็มแรง แท้จริงแล้วคือ "ว่าที่เจ้านาย" คนใหม่ของเธอนั่นเอง!

"เอ่อ... คือ..." ส้มอยากจะเป็นลมรอบที่สองของวัน

"เอาล่ะครับ ไปกันเถอะคุณส้ม... ไปจัดการเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้แห้ง แล้วเราค่อยมาคุยเรื่องสัมภาษณ์งานกัน" นนท์หัวเราะเบา ๆ อย่างอารมณ์ดี ก่อนจะก้มลงมองเสื้อยืดสีขาวที่เปียกโชกคราบน้ำมะพร้าวติดกลิ่นหอมหวาน 

"แต่ก่อนอื่น... คุณส้มคงต้องรับผิดชอบค่าเสียหายด้วยการชงกาแฟฝีมือดี ๆ ให้ผมสักแก้วแล้วล่ะมั้งครับ"

ส้มยิ้มแหย ๆ ส่งสายตาขอโทษขอโพย "ได้เลยค่ะ! สำหรับแก้วนี้ หนูยินดีชงให้คุณนนท์ดื่มฟรี... แถมชดใช้กรรมไปตลอดชาติเลยค่ะ!"

และนั่นคือจุดเริ่มต้นของความวุ่นวายแสนอลวน ในร้านกาแฟบรรยากาศอบอุ่น... ระหว่างเจ้านายหนุ่มสุดหล่อผู้แสนสุภาพ กับลูกจ้างสาวจอมเปิ่น ที่ไม่รู้ว่างานนี้กาแฟในร้านจะรสชาติกลมกล่อมแค่ไหน แต่ที่แน่ ๆ หัวใจของทั้งคู่กำลังจะถูก "ชง" ให้เข้ากันอย่างลงตัวโดยไม่ทันได้ตั้งตัวเลยทีเดียว

...

เช้าวันถัดมา ณ ร้านกาแฟสไตล์มินิมอลสุดชิค ส้ม หญิงสาววัย 21 ปี ยืนสูดหายใจเข้าลึก ๆ อยู่หน้าประตูร้าน ในชุดพนักงานเอี๊ยมผ้ากันเปื้อนสีครีมสะอาดตาที่นนท์จัดเตรียมไว้ให้ หัวใจดวงน้อยของเธอกำลังเต้นรัวยิ่งกว่าเสียงเครื่องบดกาแฟเสียอีก นึกถึงเมื่อวานแล้วก็ยังอายไม่หายที่ดันไปทุบกระเป๋าและกล่าวหาว่าเจ้าของร้านสุดหล่อเป็นโจรปล้นกระเป๋า

เมื่อก้าวเท้าผลักประตูเข้าไป กลิ่นหอมกรุ่นของเมล็ดกาแฟคั่วบดก็ลอยแตะจมูก เธอมองเห็น นนท์ ชายหนุ่มวัย 28 ปี เจ้านายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตลายสก๊อตดูสะอาดสะอ้าน กำลังก้มหน้าก้มตาเช็ดทำความสะอาดเคาน์เตอร์บาร์อย่างตั้งใจ ก่อนที่เขาจะเงยหน้าขึ้นมาสบตาพร้อมกับส่งรอยยิ้มอบอุ่นละลายใจมาให้ จนส้มรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกต้มอยู่ในหม้อต้มเอสเปรสโซที่อุณหภูมิพุ่งสูงปรี๊ด

"มาแล้วเหรอครับคุณส้ม... วันนี้ไม่ได้วิ่งหนีมาใช่มั้ยครับเนี่ย" นนท์ทักทายด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มเจือแววหยอกล้อ

"ค...ค่ะ... วันนี้ส้มเดินมาค่ะ!" ส้มตอบเสียงอ่อย ใบหน้าเนียนขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเขิน ก่อนจะเบนสายตาไปเห็นหญิงสาวหน้าตาสะสวยรุ่นราวคราวเดียวกับนนท์กำลังยืนอมยิ้มกริ่มอยู่หลังเครื่องชงกาแฟ

"นี่บาริสต้าประจำร้านของเรานะคุณส้ม ชื่อพี่เมย์ครับ" ชายหนุ่มแนะนำด้วยรอยยิ้ม

"สวัสดีค่ะพี่เมย์ หนูชื่อส้มนะคะ" ส้มรีบยกมือไหว้รุ่นพี่ในร้านด้วยความนอบน้อม

"จ้ะ... น้องส้มคนที่เกือบใช้กระเป๋าผ้าพิฆาตแจ้งตำรวจจับคุณนนท์เมื่อวานนี้ใช่ไหมจ๊ะ ยินดีต้อนรับนะ" พี่เมย์แซวกลับทันทีด้วยความเอ็นดู

ส้มแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนีลงไปซ่อนตัวใต้ถังเคาะกากกาแฟซะเดี๋ยวนั้น นนท์หลุดหัวเราะเบา ๆ ออกมาอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะเดินเข้ามาตบไหล่เธอเบา ๆ เป็นเชิงให้ผ่อนคลาย

"เอาล่ะครับ วันนี้เรามาเริ่มต้นก้าวแรกด้วยการเรียนรู้พื้นฐานอุปกรณ์กันก่อน... แต่ไม่ต้องห่วงนะ มีพี่เมย์คอยช่วยสอนให้อย่างใกล้ชิดแน่นอน"

และแล้วภารกิจแรกของบาริสต้ามือใหม่ก็มาถึง นั่นคือการฝึก "สตีมนม" หรือการใช้ไอน้ำแรงดันสูงจากเครื่องชงกาแฟเพื่อเป่าฟองนมให้ออกมาเนียนละเอียด

พี่เมย์สาธิตขั้นตอนทั้งหมดให้ดูอย่างใจเย็น เนื้อฟองนมที่ออกมาเนียนนุ่มละมุนราวกับเนื้อกำมะหยี่ ดูช่างง่ายดายจนส้มแอบคิดในใจว่า 'อ่า... แค่นี้เอง ง่ายนิดเดียว!'

"เอาล่ะส้ม ลองดูนะ ค่อย ๆ เปิดวาล์วปล่อยไอน้ำ วางหัวก้านสตีมให้ทำมุมเอียงพอดี... และที่สำคัญที่สุดคือต้องจับเหยือกสเตนเลส (Pitcher) ให้มั่นคง อย่าให้หลุดมือล่ะ" นนท์ยืนกอดอกลุ้นอยู่ห่าง ๆ ด้วยความเป็นห่วงกลัวสาวเจ้าจะซุ่มซ่ามทำเรื่องอีก

ส้มสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสยบความตื่นเต้น มือเล็ก ๆ กำหูจับเหยือกนมสเตนเลสแน่น แล้วค่อย ๆ เอื้อมมือไปหมุนวาล์วไอน้ำตามที่เรียนมา

พรวดดดดดดดด!

เสียงไอน้ำคำรามดังสนั่นหวั่นไหว แรงดันมหาศาลที่ส้มไม่ได้ตั้งตัวทำให้เธอสะดุ้งสุดตัวจนแขนเกร็ง ด้วยความลนลาน มือเจ้ากรรมดันไปบิดหมุนวาล์วเปิดสุดแรงเกิด! แรงดันไอน้ำดีดสะบัดเหยือกนมในมือเธอพุ่งกระฉูดขึ้นฟ้าทันที!

ฟองนมสีขาวข้นที่ยังไม่ทันเนียนดีพุ่งทะลักออกจากเหยือกราวกับลาวาจากปากปล่องภูเขาไฟ... และเป้าหมายที่แม่นยำยิ่งกว่าจับวางก็คือแผ่นอกและเสื้อเชิ้ตลายสก๊อตตัวใหม่เอี่ยมของนนท์ที่ยืนดูอยู่ใกล้ ๆ เต็มรัก!

แผละ!

ความเงียบเข้าปกคลุมร้านชั่วขณะ นนท์ยืนอึ้งค้างตาค้างกับแรงปะทะ แม้นมจะไม่ถึงกับร้อนลวกผิวจนพอง แต่ความเย็นชื่นใจและเหนียวหนืดก็เล่นเอาเขาช็อกไปชั่วขณะ ยืนแข็งทื่อเป็นรูปปั้นหินสลัก มีคราบนมสดสีขาวดวงโตแปะหราอยู่กลางหน้าอกเสื้อพอดีเป๊ะ

ส้มสติหลุดกระเจิงยิ่งกว่าเดิม สมองขาวโพลนด้วยความตกใจกลัว เธอลืมตัวสนิท... รีบคว้า "ผ้าขี้ริ้ว" ที่วางอยู่ใกล้อมือที่สุด (ซึ่งเป็นผ้าสำหรับเช็ดคราบเปื้อนบนโต๊ะลูกค้า!) แล้วพุ่งเข้าไปละล่ำละลักถูเสื้อให้เขาเป็นการใหญ่

"ว้ายยย! คุณนนท์! หนูขอโทษค่ะ! หนูไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ นะคะ! มือมันลั่น... ฮือ ซุ่มซ่ามอีกแล้วฉัน!"

"ส้ม... เดี๋ยว ๆ ๆ ก่อนครับ!" นนท์รีบคว้าจับข้อมือเล็กทั้งสองข้างของเธอไว้แน่น เพื่อสกัดกั้นไม่ให้เธอเอาผ้าขี้ริ้วถูหน้าอกเขาจนเสื้อขาดวิ่นไปซะก่อน "ไม่เป็นไรครับ... ใจเย็น ๆ แค่... เอาไปซักหน่อยก็ออกแล้ว"

ทางด้านพี่เมย์ที่ยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ ทนกลั้นขำแทบไม่ไหวจนตัวโยน สุดท้ายก็ต้องยอมหันหลังหนี้ดินไปหัวเราะลั่นร้านคนเดียว

นนท์ถอนหายใจยาวเหยียดอย่างอ่อนโยน แม้แววตาจะระคนความขำขันปนเอ็นดูระคนปวดหัว เขาก้มมองสภาพตัวเองแล้วเงยหน้ามองเด็กสาวหน้าตาจิ้มลิ้มที่กำลังทำหน้าเหมือนจะร้องไห้

"ดูเหมือนว่า วันนี้ผมคงต้องกลับบ้านไปเปลี่ยนเสื้อใหม่อีกรอบแล้วล่ะครับคุณส้ม..." 

นนท์อมยิ้มมุมปาก ส่งสายตาเจ้าเล่ห์นิด ๆ "คุณส้มเนี่ย... เป็นบาริสต้าที่ดุดันและรุนแรงมากเลยนะครับ... เปิดฉากต้อนรับเจ้านายด้วยการโจมตีทางอากาศด้วยนมเลยเหรอเนี่ย"

ส้มหน้าเสียยิ่งกว่าเดิม น้ำตาคลอเบ้าด้วยความสำนึกผิด "หนูขอโทษจริง ๆ ค่ะ... หนูพร้อมจะรับผิดชอบทุกอย่างเลยค่ะ!"

"อืม... รับผิดชอบเหรอครับ?" นนท์ทวนคำด้วยรอยยิ้มพราวระยับ "งั้น... เปลี่ยนเป็นให้คุณส้มตามไปช่วยซักเสื้อที่บ้านผม... แล้วก็ต้องชงกาแฟแก้ง่วงให้ผมดื่มทุกวันติดต่อกันเป็นเวลาหนึ่งเดือน... ดีไหมครับ?"

ส้มเงยหน้าขวับขึ้นมองเจ้านายหนุ่ม ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจระคนหมั่นไส้กับรอยยิ้มกวน ๆ นั้น

"คุณนนท์นี่... ฉวยโอกาสเอาเปรียบคนซุ่มซ่ามเก่งเป็นที่หนึ่งเลยนะคะ!"

"ถือว่าเป็นค่าเสียหายพิเศษตามระเบียบของร้านก็แล้วกันครับ" 

นนท์ยักไหล่อย่างอารมณ์ดี ก่อนจะผายมือไปที่เครื่องชงกาแฟอีกครั้ง "เอาล่ะ... ไหน ๆ ก็ไหน ๆ ลองสตีมนมดูใหม่อีกรอบสิครับคุณส้ม... แต่คราวนี้ช่วย 'เล็ง' ให้ดี ๆ อย่าให้พลาดเป้าอีกล่ะ เพราะผมเหลือเสื้อเชิ้ตตัวสุดท้ายในตู้แล้วนะ"

ส้มเม้มปากแน่นก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาเบาะ ๆ ทั้งเขินทั้งโล่งใจ 

"ค่ะ! รอบนี้รับรองว่าฟองนมจะออกมาสวยเป๊ะ ไม่พุ่งใส่ใครแน่นอนค่ะ!"

และภายใต้รอยเปื้อนคราบนมบนเสื้อของเจ้านายหนุ่ม... เมล็ดพันธุ์แห่งความสัมพันธ์อันอบอุ่นและอลวนระหว่างเขากับลูกจ้างสาวจอมเปิ่น ก็เริ่มคั่วบดและอบอวลไปด้วยความรู้สึกดี ๆ ที่ค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นทีละน้อย... ชัดเจนและเข้มข้นไม่แพ้รสชาติของเอสเปรสโซ่ช็อตโปรดเลยทีเดียว