บทนำ 2/2

ต่อให้นางเป็นใครเขาไม่สน...ขอแค่ไม่ใช่คนอย่างหวังซิ่วอิงก็เพียงพอ สตรีแซ่หวังจอมเสแสร้งผู้นั้นเขาไม่พึงใจ แม้นางจะอยากเฉียดกายมาใกล้เพียงใดก็ตาม

“ไม่ใช่... ข้าก็หนีตายมาเช่นกัน...ข้ารู้ว่าท่านถูกวาง...อื้อ”

คำปฏิเสธถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อเซี่ยหลิงจือก้มลงบดขยี้ริมฝีปากของนางลงมาอย่างดุดัน รุนแรง และหิวกระหาย!

ปลายลิ้นร้อนชื้นกวาดต้อนตักตวงความหวานล้ำอย่างไร้ความปรานี มือหนาข้างหนึ่งรวบข้อมือทั้งสองของนางตรึงไว้เหนือศีรษะติดบานประตู ส่วนมืออีกข้างกระชากสายรัดเอวของชุดกระโปรงตัวนอกออกอย่างช่ำชองทั้งที่ไม่เคยทำมาก่อนด้วยซ้ำ เนื้อผ้าแพรพรรณชั้นดีฉีกขาดเสียงดังแควก

เจียงเยว่เยว่ตื่นตระหนกจนน้ำตาคลอเบ้า นางพยายามสะบัดหน้าหนี ทว่าลำคอกลับถูกมือแกร่งบีบประคองไว้แน่น ลมหายใจร้อนระอุของเขาเผาผลาญสตินางจนเตลิดเปิดเปิง ร่างสูงใหญ่เบียดแทรกกายแกร่งเข้ามาจนไม่มีช่องว่างให้ขยับเขยื้อน

“อื้อ!... ท่านอา... อย่า...”

เสียงร้องประท้วงที่หลุดรอดออกมาไม่เป็นคำ ยิ่งจุดความกำหนัดในกายบุรุษให้ลุกโชน เซี่ยหลิงจือช้อนร่างบางขึ้นในอ้อมแขน ก่อนจะเหวี่ยงนางลงบนเตียงกว้างอย่างไม่คิดจะออมแรง ร่างสูงใหญ่ตามขึ้นมาทาบทับในชั่วพริบตา แววตาของเขาไร้ซึ่งความสุภาพของบัณฑิต เหลือเพียงความดุร้ายของหมาป่าที่กำลังจะฉีกทึ้งเนื้อแกะน้อย

“อื้อ...เดี๋ยวท่านอา...อื้อ” นางขืนร่างกายใหญ่ผลักจนริมฝีปากเป็นอิสระแต่เพียงชั่วครู่เขาก็ประกบลงมาอีกราวกับสองริมฝีปากนี้ห่างกันเพียงนิดก็ดึงดูดหากัน

เซี่ยหลิงจือบดขยี้ริมฝีปากจนหนำใจก่อนจะถอนออกมาพร้อมกับลมหายใจที่หอบกระเส่าจนหน้าอกกระเพื่อมแล้วเอ่ยเสียงแหบพร่ามองนางด้วยดวงตาที่ปรารถนาจะฝังลึก

“ข้ามิใช่ท่านอาของเจ้า!”

เสียงทุ้มต่ำคำรามชิดซอกคอระหง ก่อนจะขบกัดลงบนผิวบอบบางจนเกิดรอยแดงช้ำ มือหนาฉีกกระชากเอี๊ยมตัวในสีชมพูอ่อนจนหลุดลอย เผยให้เห็นเนินอกขาวผ่องอวบอิ่มที่กระเพื่อมไหวตามจังหวะหอบหายใจ

เซี่ยหลิงจือสูดดมความหอมอย่างบ้าคลั่ง ฝ่ามือหยาบกร้านจากการจับพู่กันบีบเคล้นทรวดทรงงามอย่างหนักหน่วงจนนางต้องแอ่นกายสะท้าน ฤทธิ์ยากำหนัดบวกกับความเย้ายวนตรงหน้าทำให้เขาไม่อาจยับยั้งชั่งใจได้อีกต่อไป

เข่าแกร่งแยกเรียวขาคู่งามออกอย่างไร้ความปรานี ร่างกายสูงใหญ่แทรกตัวเข้ามาในทันที ความคับแน่นและไร้เดียงสาทำให้เขาต้องชะงักไปชั่วครู่ ลมหายใจของบัณฑิตหนุ่มขาดห้วง

ดรุณีผู้นี้... บริสุทธิ์ผุดผ่อง!

เดิมเขาคิดว่าเป็นสตรีในหอนางโลมที่สหายสนิทเรียกมาบำเรอแขกสูงศักดิ์ในเหลาจุ้ยเซียนโหลว แต่ไม่ได้เป็นอย่างที่คาดคิด!

ทว่าเพลิงราคะที่สะสมมาตลอดยี่สิบแปดปีไม่อาจหยุดยั้งได้อีกแล้ว เซี่ยหลิงจือขบกรามแน่นจนเส้นเอ็นปูดโปน ดันกายแกร่งฝ่าความคับแคบเข้าไปจนสุดความยาวในคราเดียว!

“กรี๊ดดด! เจ็บ... ข้าเจ็บ!”

เจียงเยว่เยว่กรีดร้องออกมาทั้งน้ำตา ความเจ็บปวดฉีกขาดดั่งร่างจะแหลกเป็นเสี่ยงๆ เล็บมนจิกเข้าที่แผ่นหลังกว้างของเขาจนเลือดซึมเพื่อระบายความเจ็บปวด ร่างบางสั่นสะท้านไปทั้งตัว

หยาดโลหิตพรหมจรรย์สีแดงสดไหลรินเคลือบผิวกายขาวผ่อง ยิ่งตอกย้ำว่าเขาเป็นคนที่ครอบครองนางเป็นคนแรก

เซี่ยหลิงจือมองหยาดน้ำตาและสีหน้าเจ็บปวดของนาง นัยน์ตาคมกริบวาวโรจน์ด้วยความพึงพอใจจึงหยุดนิ่งไม่ขยับเพียงชั่วครู่ ก่อนจะรู้สึกบีบรัดแน่นจนปวดไปทั้งตัวตน

แม้จะสงสารนาง...แต่เขาปรารถนานางเช่นกัน

และเขาไม่เพียงไม่ผ่อนแรง แต่กลับโน้มตัวลงไปจูบซับน้ำตาของนางแผ่ว ๆ ก่อนประกบริมฝีปากกลืนเสียงร้องและเสียงสะอื้น พร้อมสะโพกสอบเริ่มขยับขับเคลื่อนอย่างเชื่องช้าในคราแรก ก่อนจะค่อย ๆ เพิ่มจังหวะขึ้นตามความต้องการของนาง

“อะ...อื้อ...ท่านอา...”

เสียงอู้อี้ในลำคอทำให้คนที่เคลื่อนตัวเข้าไปในร่างกายของนางหงุดหงิด เขาไม่ได้เป็นญาติฝ่ายไหนของบิดานางแน่ ๆ

“หากข้ายังได้ยินว่าเจ้าเรียกท่านอา...คืนนี้เจ้าอย่าหวังว่าจะได้หลับตานอน!”

สองมือของเขารวบสะโพกของนางขึ้น แล้วเดินไปยังเตียงกว้างให้พอทำเรื่องราวให้จบ เมื่อวางร่างบางลงแรงกระแทกกระทั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าดังลั่นจนเตียงไม้สั่นสะเทือนตามแรงอารมณ์

เสียงครวญครางและเสียงหอบหายใจดังก้องไปทั่วห้องรับรองอันเงียบสงัด ค่ำคืนวสันต์อันดุเดือดดำเนินไปอย่างยาวนาน ดั่งม้าศึกที่ควบทะยานไปในทุ่งหญ้ากว้างไร้จุดสิ้นสุด

จนกระทั่งถึงจุดสูงสุดของห้วงอารมณ์ เซี่ยหลิงจือ

กดร่างบางแนบชิดกับที่นอน บดขยี้เข้าหาจุดลึกสุดของกายนางอย่างรุนแรงเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะปลดปล่อยหยาดธาราสีขาวขุ่นอัดแน่นเข้าไปในส่วนลึกของสตรีตัวน้อยอย่างนางโดยตรง!

ความอุ่นร้อนล้นทะลักอยู่ภายในช่องท้อง เจียงเยว่เยว่เหนื่อยล้าจนแทบสิ้นสติ เปลือกตาบางค่อยๆ ปิดลง ท่ามกลางความมืดมิดและกลิ่นอายคาวราคะที่ยังคงตลบอบอวล...