บทที่ 1 หมาป่าห่มหนังแกะ 1/2

แสงรำไรของเช้าตรู่วันใหม่ลอดผ่านรอยแยกของบานหน้าต่างไม้ฉลุเข้ามากระทบเปลือกตาบาง เจียงเยว่เยว่ขยับแพขนตาช้า ๆ ก่อนจะหลุดเสียงครางแผ่วเบาในลำคอด้วยความเจ็บปวดร้าวรานที่แล่นริ้วขึ้นมาตั้งแต่ปลายเท้าจรดศีรษะ ความรู้สึกปวดแปลบตรงเอวบางและจุดกึ่งกลางกายย้ำเตือนว่าเหตุการณ์เมื่อคืนหาใช่ภาพฝันอันเลือนราง

นางค่อย ๆ ลืมตาขึ้น มองเพดานไม้สลักลายที่แปลกตา ความทรงจำอันบ้าคลั่งไหลบ่ากลับเข้ามาเป็นฉาก ๆ จนใบหน้างามร้อนผ่าวสลับซีดเผือด

ดวงตาดอกท้อหลุบมองสภาพตนเองใต้ผ้าห่มผืนหนา ผิวกายขาวผ่องเต็มไปด้วยรอยจ้ำแดงช้ำเป็นปื้น ลำคอระหงและเนินอกมีร่องรอยการขบกัดอย่างเอาแต่ใจ ร่องรอยคราบแห่งคาระที่แห้งกรังยังคงเกาะติดแน่น ยิ่งตอกย้ำความป่าเถื่อนของบุรุษที่กักขังนางไว้ใต้ร่างตลอดค่ำคืน

เจียงเยว่เยว่กัดริมฝีปากแน่น พยายามยันกายลุกขึ้นนั่งอย่างทุลักทุเล ทว่าสะโพกที่ปวดระบมทำให้ร่างบางแทบทรุดฮวบลงไปกองกับฟูกนอนอีกครา นางสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ ก่อนจะปรายตามองบุรุษร่างสูงใหญ่ที่ยังคงนอนคว่ำหน้าหลับสนิทอยู่ข้างกาย

แผ่นหลังกว้างเปลือยเปล่าเต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อแน่นตึง และมีรอยข่วนจากเล็บของนางเป็นทางยาวหลายสาย บ่งบอกถึงการดิ้นรนและระบายความเจ็บปวดเมื่อคืนได้เป็นอย่างดี

สายตาของนางเลื่อนไปสะดุดเข้ากับสิ่งของที่วางอยู่บนโต๊ะข้างหัวเตียง ป้ายหยกขาวมันแพะเนื้อละเอียดสลักลวดลายเมฆาและอักษรประจำตำแหน่งของสำนักฮั่นหลินวางเด่นตระหง่านอยู่ข้างพู่ห้อยสีครามเข้ม

ม่านตาของเจียงเยว่เยว่หดเกร็ง ลมหายใจสะดุดกึกในทันที

เซี่ยหลิงจือ... เป็นเขาจริง ๆ ด้วย!

อาจารย์หนุ่มผู้มีชื่อเสียงระบือไกลว่าสง่างาม สุภาพ และมีคุณธรรมดั่งหยกบริสุทธิ์ บุตรชายคนรองแห่งตระกูลเซี่ยสายหลัก ผู้ที่จะก้าวขึ้นเป็นราชครูหรือตำแหน่งไท่ฟู่ในอนาคต และที่สำคัญที่สุดคือ เขามีศักดิ์เป็น ‘ท่านอาเล็ก’ ของเซี่ยจื่อหมิง บุรุษที่ท่านน้าหลิวซื่อหมายมั่นจะให้นางแต่งงานด้วย!

เรื่องของเขาย่อมไม่ใช่ความลับสำหรับนาง เพราะหลิวซื่อที่อาศัยว่าเป็นญาติฝ่ายมารดามาตีสนิท ทั้งขายตระกูลเซี่ยทั้งตระกูลให้นางฟังจนจำขึ้นใจทั้งหมด

แน่นอนว่าคนผู้นี้ยังเป็นหนึ่งในตัวเลือกที่พวกเขาใช้หลอกล่อ บอกว่าเซี่ยจื่อหมิงมีเขาผู้นี้เป็นแบบอย่างในการใช้ชีวิตทั้งสุภาพและอ่อนน้อม ต้องเป็นสามีที่ดี นางจึงหลงเชื่อสนิทใจว่าคนที่นางจะแต่งต้องเป็นคนดีรักและให้เกียรตินาง เพราะสตรีอยู่ลำพังไร้บ้านเดิมเกื้อหนุนย่อมทำสิ่งใดลำบาก แม้จะมีทรัพย์สมบัติมากมายเพียงใดก็ตาม

แต่เดี๋ยวนะ...เซี่ยหลิงจือหรือสุภาพ...ยิ่งเมื่อผ่านคืนวสันต์ด้วยกันมาแล้ว นางยิ่งตระหนักรู้ทันทีว่าคนผู้นั้นห่างไกลคำว่าสุภาพไปมากนัก

คนเช่นนั้นคู่ควรกับคำว่า “สุนัขตะกละเสียมากกว่า!”

เจียงเยว่เยว่กำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ความแค้นและความขุ่นเคืองตีตื้นขึ้นมาจุกอก

หนีหลัวชั่วในฝันพ้นแท้ ๆ แต่ดันมาตกเป็นเหยื่อของท่านอาของเขาแทนเสียนี่!

นางมองใบหน้าคมคายยามหลับใหลของเขาอย่างนึกชิงชัง ยามอยู่นิ่งไม่ขยับแบบนี้หากป่าวประกาศว่าเขามักมากใครจะเชื่อนาง

เมื่อคืนเหมือนผีราคะเขาสิงด้วยซ้ำ ท่าทางหิวโซราวกับคนอดอยากปากแห้งมาจากที่ใดกัน เมืองหลวงออกจะกว้างใหญ่ หอนางโลมและสตรีงามล่มเมืองมีอยู่เกลื่อนกลาด แต่เขากลับมารังแกดรุณีแรกรุ่นที่พลัดหลงเข้ามาอย่างโหดเหี้ยมเช่นนี้ ช่างขัดกับภาพลักษณ์บัณฑิตผู้ทรงภูมิปราชญ์ทรงปัญญาที่ผู้คนสรรเสริญยิ่งนัก

“คนหน้าซื่อใจคด หมาป่าห่มหนังแกะชัด ๆ” นางพึมพำลอดไรฟันด้วยความโมโห กำมือยกขึ้นอยากปลุกเขามาชกต่อยกันสักตั้ง แต่เมื่อคิดถึงเรี่ยวแรงของเขานั้นทำให้นางนั่งนิ่งเสียเถอะ

“เอาเถอะ...ข้ากรรมหนักที่พบท่านเอง”

แต่เวลานี้ไม่ใช่เวลาจะมานั่งก่นด่าชะตากรรม นางต้องรีบหนีออกไปจากที่นี่ก่อนที่เขาจะตื่นขึ้นมาจัดการกลืนนางอีกรอบ

เจียงเยว่เยว่กวาดสายตามองหาเสื้อผ้าของตนเอง ทว่าชุดกระโปรงผ้าไหมสีน้ำเงินไพลินที่นางสวมมาเมื่อวาน บัดนี้ขาดวิ่นเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยตกอยู่เกลื่อนพื้นห้อง ไม่เหลือสภาพที่จะนำมาสวมใส่ปกปิดร่างกายได้แม้แต่น้อย

“คนบ้า...ฉีกเสื้อผ้าข้าเสียหมด นั่นเป็นผ้าไหมจากแดนเหนือเชียวนะ” นางกัดฟันหน้าเขาไปอีกหนึ่งคำรบ ก่อนจะสูดหายใจลึก ๆ เข้าออกทำให้อารมณ์เย็นลง

นางหันขวับไปมองชุดสีขาวสะอาดตาของเซี่ยหลิงจือที่พาดอยู่บนฉากกั้นไม้ มุมปากบางกระตุกขึ้นเล็กน้อย ความคิดแสบสันต์พลันผุดขึ้นในหัว

ฉีกเสื้อผ้าข้าจนหมดสิ้น เช่นนั้นเจ้าก็นอนแก้ผ้าล่อนจ้อนอยู่ที่นี่ไปคนเดียวเถอะ!