พี่คนสวย 6 สวัสดีครับพี่คนสวย

พี่คนสวย 6 สวัสดีครับพี่คนสวย

“พี่กับน้องก็คงมั่วพอ ๆ กัน หึ น่ารังเกียจฉิบหาย” รอยยิ้มขยะแขยงผุดขึ้นบนกรอบหน้าคมคายอย่างเด่นชัด โชคดีเอามาก ๆ ที่ไม่ได้หลวมตัวไปทำความรู้จักจนอาจจะพลั้งเผลอมีความสัมพันธ์อันลึกซึ้งกับเธอเข้า

และสิ่งเดียวที่ทำให้เขาหนักใจคงหนีไม่พ้นคุณหญิงฉัตรฉายที่ดูเหมือนจะปลาบปลื้มสาวเจ้าเป็นพิเศษ

“มึงไปทำงานเถอะ”

“ครับเฮีย” ก่อนจะปลีกตัวไปทำงานก็มิวายโน้มตัวแสดงความเคารพต่อผู้เป็นนายอย่างที่มักทำเป็นประจำ

นัยน์ตาคมกริบมองตามแผ่นหลังของลูกน้องกระทั่งประตูบานหรูถูกปิดลงสนิท ไม่รอช้าร่างสูงของประธานหนุ่มรีบดีดตัวลุกขึ้นจัดการคุ้ยถังขยะข้างโต๊ะทำงานทิ้งคราบทายาทมาเฟียไปเสียสนิท

“อยู่ไหนวะ!!” ริมฝีปากหนาสบถออกมาอย่างหัวเสีย ขณะนั้นเองก็มิวายคุ้ยขยะในถังพลางคลี่กระดาษทุกแผ่นตั้งใจอ่านรายละเอียดด้านในยิ่งกว่าตอนทำงานเสียอีก

และในที่สุดความพยายามก็เป็นอันสำเร็จเมื่อกระดาษแผ่นดังกล่าวปรากฏต่อกรอบสายตา ร่างสูงกลับมานั่งบนเก้าอี้ผู้บริหารอีกครั้งพลางไล่สายตาอ่านข้อมูลอย่างละเอียดถี่ถ้วน

แต่แล้วสิ่งที่ทำให้เขาสนใจจนมิอาจมองข้ามมันไปได้กลับเป็นสถานะที่สะดุดสายตาเสียจนต้องอ่านย้ำหลายครั้งหลายหน

“หึ โสดเหรอโสดก็บ้า ผู้ชายรัวแชตหาขนาดนั้น” ว่าพลางส่ายหน้าไปมาด้วยความสมเพช แต่กระนั้นก็มิวายไล่อ่านตัวอักษรในกระดาษตั้งแต่ตัวแรกจวบจนถึงตัวสุดท้ายถึงได้รู้ว่าอีกฝ่ายมีอายุมากกว่าเขาเพียงแค่หนึ่งปีเท่านั้น

พลันความคิดเจ้าเล่ห์ผุดเข้ามาในหัวเรียกให้รอยยิ้มร้ายปรากฏขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่

ไม่รอให้เสียเวลาไคจัดการต่อสายหาลูกน้องคนสนิทที่เพิ่งจะก้าวขาออกจากห้องไปได้ไม่ถึงสิบนาทีเลยด้วยซ้ำ และทันทีที่คนปลายสายกดรับเขาเองก็รีบกรอกเสียงเพื่อออกคำสั่งราวกับมันเป็นเรื่องคอขาดบาดตาย

“มึงส่งบัตรเชิญไปทุกสำนักข่าว ลงรายละเอียดว่าประธานครินทร์จะให้สัมภาษณ์พิเศษโดยเฉพาะ AA NEWS กำชับไปเลยว่าถ้าไม่ใช่คุณนักข่าวชามา กูจะไม่ให้เข้าสัมภาษณ์เด็ดขาด”

“เอ่อทำไมถึง....”

“กูสั่งก็รีบทำซะ เร็วได้เท่าไหร่ยิ่งดี ไม่สิ ภายในวันนี้ถ้าไม่ตอบรับบัตรเชิญจะถือเป็นโมฆะ”

“คะ..ครับเฮียรอง”

นิ้วเรียวชิงตัดสายพลางทิ้งเครื่องมือสื่อสารลงโต๊ะทำงาน ก่อนประธานหนุ่มจะเอนกายพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีสบายดี ๆ พลันรอยยิ้มร้ายกาจก็ผุดขึ้นบนเครื่องหน้าอันหล่อเหลาอีกหน

“กูไม่ได้เมียมึงก็จริง แต่กับน้องสาวมึงก็ไม่แน่”

AA NEWS

“ไม่ค่ะ ยังไงเหนือก็ไม่ไปเด็ดขาด” เครื่องหน้างดงามแปรเปลี่ยนเป็นบูดบึ้งอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะตามมาด้วยกระดาษเจ้าปัญหาถูกทิ้งลงโต๊ะเบื้องหน้าอย่างไม่ไยดี

“มีเหตุผลอะไรหรือเปล่า ปกติเหนือไม่เคยปฏิเสธงานพี่เลยสักครั้ง” พี่พรบรรณาธิการข่าวเอ่ยถามลูกน้องที่ตนรักและเอ็นดูตั้งแต่วันแรกที่อีกฝ่ายเข้าทำงานจวบจนถึงวันนี้ยังคงรู้สึกเช่นนั้นไม่มีเปลี่ยน

“เปล่าค่ะ เหนือแค่รู้สึกไม่ถูกชะตากับประธานครินทร์นั่น” เธอว่าพลางเบือนหน้าไปอีกทาง หวังบ่ายเบี่ยงไม่ยอมเอ่ยถึงความจริงที่ว่า ประธานครินทร์ที่ใคร ๆ ต่างก็หลงใหลในเครื่องหน้าฟ้าประทานนั้นแท้จริงแล้วปากหมายิ่งกว่าพวกอันธพาลเสียอีก

“โธ่เหนือ ถือว่าช่วยสำนักข่าวของเราเถอะนะ เหนือก็รู้หนิว่าโอกาสแบบนี้มันหาได้ยากแค่ไหน” บรรณาธิการยังคงพยายามเกลี้ยกล่อมหญิงสาว ซึ่งก็รู้ดีว่าถ้าหากอีกฝ่ายได้เอ่ยปากออกมาแล้วช่างยากนักที่จะกลับคำ “ได้ไหมถือว่าพี่ขอ”

“เราทำข่าวอื่นแทนไม่ได้เหรอคะ ช่วงนี้ข่าวปล้นร้านทองกำลังเป็นที่สนใจอยู่ด้วย เหนือทำข่าวนี้แทนได้ไหมคะพี่พร” ในเมื่อหมดหนทางเธอจึงยื่นข้อเสนอที่คิดว่าน่าจะพอทดแทนกันได้ หากแต่ผลที่ตามมากลับไม่เป็นอย่างที่คาดหวังเสียอย่างนั้น

“ข่าวนั้นพี่ส่งน้องอีกทีมไปจัดการแล้วจ้ะ”

“พี่พรกำลังทำให้เหนือหนักใจอยู่นะคะ” อีกครั้งที่ใบหน้าสะสวยเริ่มเง้างอ เพราะคาดเดาจากสถานการณ์แล้วเธอคงหนีไม่พ้นชะตากรรมนี้อย่างแน่นอน

ซึ่งมันก็เป็นเช่นนั้นจริง

“เอาน่า คิดซะว่ามันคืองาน สัมภาษณ์ไม่กี่ชั่วโมงเองนะงานง่าย ๆ จ้ะพี่เชื่อว่าเหนือทำได้”

“งั้นให้ยอลลี่ไปกับเหนือได้ไหมคะ”

“ไม่ได้จ้ะ ประธานครินทร์ย้ำมาว่าให้แต่ละหน่วยงานส่งนักข่าวไปแค่คนเดียวเท่านั้น ไม่รู้เหมือนกันนะทำไมเขาถึงเจาะจงแค่น้ำเหนือคนเดียว”

“นั่นนะสิคะ เฮ้อ~” หญิงสาวถอดถอนลมหายใจยาวเหยียด ดวงตากลมโตฉายแววความเหนื่อยล้าบ่งชัดว่าท้อแท้กับงานนี้เหลือเกิน และถึงแม้จะไม่ได้เต็มใจทำมันมากนักแต่ด้วยเพราะสปิริตความเป็นมืออาชีพกลับมีมากกว่า อย่างไรแล้วก็เป็นเพียงการสัมภาษณ์ง่าย ๆ เท่านั้น คงไม่เกินความสามารถของนักข่าวสาวชื่อดังอย่างเธอแน่นอน

วันต่อมา

รถแท็กซี่คันหลากสีเคลื่อนตัวเข้าจอดบริเวณทางเข้าสนามเอพีเซอร์กิตตามความต้องการของลูกค้าเบาะด้านหลัง เป็นนักข่าวสาวชื่อดังวันนี้เธอมาในชุดสุภาพเรียบหรูกระโปรงสั้นสีขาวกับเสื้อคลุมแขนยาวสวมทับเสื้อเกาะอกด้านใน อีกทั้งบนกรอบหน้างดงามยังมีแว่นกันแดดปกปิดดวงตากลมโตเอาไว้ ยิ่งส่งให้ภาพลักษณ์ของเธอดูมีเสน่ห์และโดดเด่นมากยิ่งขึ้น

น้ำเหนือจัดการจ่ายค่าเดินทางให้แก่คนขับตามความเหมาะสม ก่อนสาวเจ้าจะก้าวขาลงจากรถแท็กซี่ด้วยความมั่นใจ

ภายใต้กรอบแว่นคู่ใจฉายชัดถึงความเด็ดเดี่ยวผ่านดวงตาคู่งามซึ่งมองจ้องไปยังป้ายชื่อที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้า ก่อนน้ำเสียงเรียบนิ่งจะบ่นพึมพำกับตัวเอง

“เอพีเซอร์กิต เจอกันอีกแล้ว....”

ปี้น ปี้น

“กรี๊ด!!”

ถ้อยคำต่อจากนั้นเป็นอันต้องถูกแทนที่ด้วยเสียงแหลมกรีดร้องดังสนั่นลั่นบริเวณ สาเหตุมาจากรถหรูคันปริศนาที่จู่ ๆ ก็ขับมาจอดด้านหลัง อีกทั้งยังบีบแตรเสียงดังราวกับจงใจกลั่นแกล้งเธอไม่มีผิด

แน่นอนว่าเหตุการณ์เหล่านั้นสร้างความตกใจเจือปนความโกรธเคืองให้แก่หญิงสาว จนต้องหันหลังกลับไปตะคอกเสียงใส่กระจกรถที่จอดอยู่ห่างจากเธอไม่มาก

“คนยืนอยู่ทั้งคน มองไม่เห็นหรือไงฮะ!!” เป็นเพราะถูกความโมโหเข้าครอบงำทำเอาเธอลืมความอายไปเสียสนิท เผลอยกแขนขึ้นเท้าเอวพลางเชิดหน้าขึ้นสูงทิ้งคราบนักข่าวสาวผู้ดีไปชั่วครู่ “อ๋อ หรือว่าซื้อใบขับขี่มางั้นเหรอ”

“ซื้อไม่ซื้อแล้วมันเกี่ยวอะไรกับคุณนักข่าวด้วยครับ” เสียงทุ้มดังขึ้นหลังจากกระจกบานใสถูกนิ้วเรียวกดลงจนสุด เผยให้เห็นเครื่องหน้าอันหล่อเหลาของผู้บริหารที่หญิงสาวต้องทำการสัมภาษณ์ในวันนี้ “สวัสดีครับพี่น้ำเหนือคนสวย”

‘ฉิบหายแล้วกู ยัยเหนือเอ๊ยทำไมปากหาเรื่องแบบนี้’