Masuk“งั้นคืนนี้มาใช้นิ้วให้ดูหน่อยก็แล้วกันนาเดียร์”
“นี่นาย!!” ความอดทนเส้นสุดท้ายขาดผึ่งคนตัวเล็กหันมาตะคอกเสียงดังใส่ไอ้คนโรคจิตเสียงดังลั่นโรงอาหาร แต่สิ่งที่ทำให้เธอต้องรู้สึกหงุดหงิดมากกว่าเดิมนั่นก็คือ เขาไม่ได้ยืนอยู่ตรงนี้แล้ว “ไอ้บ้า อย่าให้เจออีกรอบนะนายโดนแน่!!”
“แกคุยกับใครเหรอยัยเดียร์”
“ไอ้โรคจิตที่ไหนก็ไม่รู้ ” มือเล็กยกขึ้นเสยผมอย่างคนหัวเสีย คนอะไรกวนประสาทเป็นบ้า
ต่อแถวรอไม่นานทั้งสองสาวก็มีก๋วยเตี๋ยวอยู่ในมือคนละชาม ก่อนที่พวกเธอจะสอดส่องมองหาโต๊ะว่าง เนื่องจากในช่วงเวลาพักเที่ยงพร้อมกันเช่นนี้ จึงส่งผลให้พื้นที่ในโรงอาหารค่อนข้างแออัด วุ่นวายเต็มไปด้วยนักศึกษา รวมถึงโต๊ะทานอาหารก็ถูกจับจองเอาไว้จนหมดแล้วเรียบร้อย
แต่ในความโชคร้ายก็ยังมีความโชคดีซ่อนอยู่
“ยัยเดียร์ฉันเจอโต๊ะว่างแล้ว ไปกันเถอะ” รอยยิ้มดีใจผุดขึ้นบนใบหน้าสวยเมื่อร่างสูงอันแสนคุ้นตาปรากฏให้ได้เห็น ก่อนที่เธอจะเดินนำหน้าเพื่อนสนิทไปยังโต๊ะของเป้าหมาย ซึ่งนาเดียร์ก็ยอมเดินตามอย่างว่าง่าย
“จะพาฉันไปนั่งกับหนุ่มที่ไหนอีกล่ะ”
“ใบ้ให้ว่าเขาเป็นผู้ชายที่หล่อสุด ๆ เลยล่ะ แกต้องชอบแน่ ๆ”
“ถ้าแกพูดมางี้ฉันก็พอจะรู้แล้วแหละว่าใคร” คนตัวเล็กกลอกตามองบนพร้อมกับถอนหายใจยาวเหยียด ไม่ใช่ว่าไม่ชอบอีกฝ่ายแต่ เป็นเพราะเธอเบื่อหน่ายที่เพื่อนสนิทมักทำตัวเป็นแม่สื่อแม่ชักให้เธอกับพี่ชายอยู่เรื่อย
“พี่สายฟ้าดูสิคะใครมาเอ่ย”
เสียงของน้องสาวสายเลือดเดียวกันเรียกให้ใบหน้าอันหล่อเหลาต้องเงยขึ้นมองไปยังนักศึกษาสาวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กับสายน้ำ ใบหน้าที่ไม่ว่าจะดูโตและเปลี่ยนไปมากเพียงใด แต่เขากลับจำเธอได้ดี “....นาเดียร์”
“สวัสดีค่ะพี่สายฟ้า” ศีรษะเล็กโน้มไปด้านหน้าเล็กน้อยเพื่อทำความเคารพคนที่อายุมากกว่า
“ขอพวกเรานั่งด้วยได้ไหม โต๊ะเต็มหมดเลยพี่สายฟ้า” สายน้ำเอ่ยขออนุญาตด้วยน้ำเสียงออดอ้อน ซึ่งพี่ชายก็พยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะหันไปเอ่ยกับเพื่อน ๆ ในโต๊ะ
“พวกมึงขยับให้น้องกูนั่งด้วยดิ”
“ขอบคุณนะคะ” ทั้งสองสาววางชามก๋วยเตี๋ยวมื้อเที่ยงลงโต๊ะ ก่อนที่พวกเธอจะทิ้งตัวนั่งลงฝั่งตรงข้ามกับสายฟ้า ที่เอาแต่มองไปยังเพื่อนสนิทของน้องสาวตัวเองอย่างไม่วางตา
“เป็นไงบ้างนาเดียร์ สบายดีหรือเปล่า”
“ก็เรื่อย ๆ ค่ะ พี่สายฟ้าล่ะคะ”
“ยังเหมือนเดิมครับ” สายฟ้าเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา แต่มันกลับดังพอให้คนตรงหน้าได้ยินประโยคเหล่านั้นอย่างชัดเจน
คนตัวเล็กละความสนใจจากชามก๋วยเตี๋ยวตรงหน้า แล้วเงยขึ้นมองสายฟ้าด้วยสายตาหลากหลายอารมณ์ แต่ทว่ากลับมีสายตากวนประสาทอีกคู่ที่มองมาจากโต๊ะด้านหลัง อีกทั้งยังยักคิ้วเพื่อยั่วโมโหอีกต่างหาก มันพานให้เธออยากจะขว้างถ้วยก๋วยเตี๋ยวอัดหน้าเขาเสียเหลือเกิน
“ทำไมโลกมันถึงได้กลมขนาดนี้เนี่ย” นิ้วเรียวนวดคลึงขมับพลางถอนหายใจอย่างแรง พยายามหลบสายตาทำเมินไม่สนใจอีกฝ่าย ไม่อย่างนั้นเธอคงได้ระเบิดกลางโรงอาหารอย่างแน่นอน
สายฟ้าเอี้ยวตัวไปด้านหลังเพื่อดูว่านาเดียร์มองใคร ทันทีที่เห็นว่าเป็นนักรบเพื่อนร่วมห้องสายตาอ่อนโยนเมื่อครู่ก็แปรเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด
ไม่ต่างจากนักรบเลยสักนิด แววตาขี้เล่นก่อนหน้านี้หายวับเหลือเพียงความเย็นยะเยือกเท่านั้น ทั้งคู่เล่นสงครามจ้องสายตากันอยู่สักพัก ก่อนจะกลายเป็นสายฟ้าเสียเองที่หันหน้ากลับมาสนใจบทสนทนาระหว่างน้องสาวและเพื่อนสนิทของเธอต่อ
“ยัยน้ำแกรู้จัก AVV คลับหรือเปล่า” เรียวปากสวยเอ่ยถามเพื่อนสนิทในขณะที่มือบางก็เอาแต่ใช้ตะเกียบเขี่ยเส้นก๋วยเตี๋ยวไปมาไม่ยอมตักเข้าปากเสียที
“รู้สิ ใครบ้างจะไม่รู้จัก”
“คืนนี้แกพาฉันไปหน่อยได้ไหม”
“ฉันติดทานข้าวเย็นกับครอบครัวน่ะสิ”
“ไปกับนาเดียร์เถอะ เดี๋ยวพี่คุยกับป๊าม้าเอง” กลายเป็นสายฟ้าที่เอ่ยขึ้นเพื่อแก้ปัญหาให้สาว ๆ พอได้เห็นสีหน้าผิดหวังของเธอแล้วเขาไม่ชอบเลยจริง ๆ
“ไม่เป็นไรค่ะเลยค่ะพี่สายฟ้า เอาไว้ไปวันหลังก็ได้ค่ะ” เธอรีบโบกมือไปมาเป็นเชิงปฏิเสธ ธุระของเธอมันไม่ได้สำคัญเท่ากับความสุขภายในครอบครัว จึงไม่อยากให้เพื่อนสนิทต้องลำบากใจ
“แน่ใจนะยัยเดียร์”
“แน่สิ ค่อยไปวันที่แกว่างก็ได้” ใบหน้าสวยพยักหงึกหงักพร้อมกับส่งยิ้มละมุนให้กับเพื่อนสนิทและสายฟ้าเพื่อให้ทั้งคู่คลายกังวล ซึ่งสายฟ้าก็พยายามหาทางออกที่ดีให้ทั้งคู่อีกครั้ง
“งั้นเอาเป็นว่าสุดสัปดาห์นี้เราไปปาร์ตี้ที่ AVV กันไหม”
“ตกลงค่ะ”
“นาเดียร์ล่ะ โอเคหรือเปล่า”
“ได้ค่ะ อยู่บ้านก็คงเบื่อแย่” ขณะที่กำลังสนทนากับพี่ชายของเพื่อนสนิท สายตาไม่รักดีดันเผลอไปสบประสานกับคนโรคจิตเข้า พานให้อาหารมื้อนี้กร่อยไปโดยปริยาย “ยัยน้ำ ฉันรู้สึกปวดหัวนิดหน่อย ขอออกไปสูดอากาศข้างนอกรอนะ”
“อื้มโอเค เดี๋ยวฉันตามไป”
สิ้นเสียงของเพื่อนสนิทคนตัวเล็กก็ลุกพรวดขึ้น ก่อนจะรีบสาวเท้าออกจากสถานการณ์อันน่าอึดอัด หากให้ทนนั่งทานมื้อเที่ยงโดยมีใบหน้าของคนโรคจิตคอยตามหลอกหลอนไม่หยุดเช่นนี้ เธอคงได้อ้วกออกมาเป็นเส้นก๋วยเตี๋ยวกันพอดี
ทางด้านนักรบเขาเอาแต่มองตามคนตัวเล็กเดินผ่านโต๊ะไปจนคอแทบหัก เมื่อหันหน้ากลับมาก็ปะทะเข้ากับสายตาล้อเลียนของเพื่อน ๆ ทั้งสอง
“เกิดอะไรขึ้นกับคุณชายนักรบผู้ไม่เคยสนใจใคร” ได้โอกาสจึงไม่รอช้าเอ่ยแซวเพื่อนสนิทเพื่อยั่วโมโหอีกฝ่าย
“แต่วันนี้สนใจสาวบริหาร” คาร์เตอร์เสริมด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง
“เปล่า” เขาว่าพลางยกขวดน้ำเปล่าขึ้นกระดกเพื่อหลบสายตาจับผิดจากพวกมัน แม่งมองใครไม่ได้เลยจริง ๆ อย่างกับมีกล้องวงจรปิดติดตัวไม่มีผิด กูจะบ้า
“งั้นกูขอ”
“ได้ไงวะ กูจองตั้งแต่เช้าแล้วเหอะ” แผ่นดินโพล่งขึ้นเพราะประโยคที่คาร์เตอร์กล่าวมามันช่างไม่เข้าหูเขาเลยสักนิด และดูท่ามันก็คงจะไม่ถูกใจคนฟังอย่างนักรบด้วยเช่นกัน จู่ ๆ เขาก็ดันตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง
“ไร้สาระกันฉิบหาย” ทิ้งท้ายไว้ด้วยน้ำเสียงติดจะหงุดหงิด ก่อนจะเร่งรีบสาวเท้าออกจากโรงอาหารอย่างไม่สบอารมณ์ ไม่รู้ว่ายัยนั่นมีอะไรดีเพื่อนของเขาถึงกับออกปากอยากได้กันนักหนา
ตอนพิเศษ 3 ฉลองความสุข - จบบริบูรณ์ท้ายที่สุดแล้วชุดว่ายน้ำหลากหลายซึ่งน้ำตาลตระเตรียมมาก่อนหน้านี้เป็นอันต้องพับเก็บเข้ากระเป๋าเช่นเดิม กลับกลายเป็นเสื้อยืดตัวโคร่งและกางเกงยีนขาสั้นถูกเลือกมาสวมทับปกปิดเรือนร่างระหงแทนเสียอย่างนั้นสาเหตุคงเป็นเช่นอื่นไปไม่ได้นอกเสียจากมาเฟียหนุ่มที่พอได้เห็นว่าที่เมียลองสวมใส่ชุดว่ายน้ำเหล่านั้น ก็เริ่มทำหน้าบูดบึ้งไม่พอใจมากนัก แต่ด้วยเพราะเกรงกลัวรังสีอำมหิตของคนสวยจึงไม่สามารถแสดงท่าทีความหงุดหงิดออกมาได้อย่างชัดเจนกระนั้นก็มิอาจหลุดพ้นสายตาของเธอไปได้ ท้ายที่สุดแล้วจำต้องเลือกชุดสบายตัวออกมาสวมใส่ อีกฝ่ายถึงได้ยกยิ้มพึงพอใจอารมณ์ดีผิดแปลกไปจากก่อนหน้านี้จนคนมองนึกหมั่นไส้และในที่สุดเวลาก็ล่วงเลยมาจนถึงช่วงย่ำเย็น งานสังสรรค์เล็ก ๆ ถูกจัดขึ้นเพื่อเพิ่มความสนุกสนานให้กับทริปครั้งนี้ เสียงเพลงคลอเคล้าส่งเสริมให้บรรยากาศรอบริมสระว่ายน้ำค่อนไปทางครึกครื้นแน่นอนว่างานเลี้ยงย่อมคู่กับแอลกอฮอล์ซึ่งถูกจัดเตรียมเอาไว้อย่างครบครัน รวมไปถึงอาหารทะเลหลากหลายเมนูโดยมีคีย์และไฟสลับปรับเปลี่ยนกันทำหน้าที่ปิ้งย่างกันอย่างคล่องแคล่วในส่วนของสระว่ายน้ำบัดนี้
ตอนพิเศษ 2 ไฟ & นิวเยียร์“ไอ้ไฟ เวลาผู้หญิงไม่ตอบแชตนี่มีกี่เหตุผลวะ” นิวเยียร์เอ่ยถามเพื่อนสนิททั้งยังจ้องจดอยู่กับหน้าจอสี่เหลี่ยมอย่างไม่ลดละตั้งแต่ก้าวขาเหยียบที่นี่คนรักของเจ้าหล่อนก็หายสาบสูญ โทรไปไม่รับแชตกลับไม่มี ผิดแปลกไปจากปกติจนนิวเยียร์กระวนกระวายใจเริ่มอยู่ไม่สุข“มึงก็เป็นผู้หญิง แต่มาถามผู้ชายแบบกูเนี่ยนะ” ขณะกำลังเล่นเกมในมือถือก็มิวายหันมาตอบเพื่อนสนิทซึ่งนอนอยู่บนเตียงนุ่มตะแคงหันหน้ามายังเขาพอดิบพอดี“เออ กูเห็นมึงมีสาวเยอะน่าจะรู้ ไม่คิดว่าจะอ่อนหัดขนาดนี้”“โธ่ไอ้นิวมึงดูถูกกูเกินไปแล้ว”“แล้วใครว่ากูดูผิด ถ้ามึงไม่ได้อ่อนหัดอย่างที่กูว่า ทำไมพักหลัง ๆ มานี้กูไม่เห็นมึงพาสาวเข้าห้องเลยล่ะ” ว่าพลางยักคิ้วยียวนกวนประสาทจงใจยั่วโมโหเพื่อนสนิทนั่นเป็นงานอดิเรกของเธอเลยก็ว่าได้“งั้นกูจะทำอะไรให้มึงดู จะได้รู้ว่ากูอ่อนหัดจริงอย่างที่มึงว่าไหม” ไม่เพียงแค่ว่าเปล่า โทรศัพท์ในมือถูกทิ้งลงโต๊ะเบื้องหน้าอย่างไม่ไยดี ก่อนร่างสูงจะหยัดกายลุกขึ้นยืนกะทันหันพลางสาวเท้าไปยังเตียงนุ่มร่างเล็กซึ่งคราแรกนอนตะแคงมองเขาอยู่ บัดนี้กับพลิกตัวนอนราบไปกับที่นอน สาเหตุมาจากมือร้ายกาจซึ
ตอนพิเศษ 1 เก่งกับใครก็ได้แต่อย่างเก่งกับเมีย“เมื่อไหร่รุ่นพี่จะมีเวลาให้ตาลบ้างคะ”“.....”“หลัง ๆ มานี้เอาแต่โหมงานหนัก”“.....”“ชอบทิ้งให้ตาลเหงา แต่ละวันคุยกันไม่ถึงสิบคำ”“.....”“ตาลอยากไปเที่ยวค่ะ”ร่างเล็กทิ้งตัวนั่งลงตักแกร่งพลางยกแขนกลมกลึงขึ้นคล้องลำคอ จงใจขยับเนินเนื้ออวบอิ่มเข้าบดเบียดกับสันกรามนูน อีกทั้งยังขยับโยกสะโพกบดเคล้าบั้นท้ายไปกับเครื่องบุรุษเพศภายใต้เนื้อผ้า หวังเรียกร้องความสนใจจากเจ้าของตัก ซึ่งเอาแต่ทอดสายตาไปยังตัวอักษรในกระดาษ“อย่าดื้อเฮียทำงานอยู่” แม้จะเอ่ยออกไปเช่นนั้นหากแต่วงแขนแกร่งดันกระชับกอดเอวบางเอาไว้แน่น ทั้งที่นัยน์ตายังคงจ้องจดตัวหนังสือไม่ลดละ“ทำถึงขนาดนี้ยังไม่สนใจตาลอีกเหรอคะ ถ้ารู้ว่าเป็นเมียมาเฟียแล้วมันจะเหงาขนาดนี้ตาลคงไม่ตกลงคบกับรุ่นพี่หรอกค่ะ”“....” ปากการาคาแพงเป็นอันต้องวางแหมะลงบนโต๊ะในที่สุด ก่อนร่างสูงจะเอนกายพิงพนักพร้อมสบประสานตากับคนในอ้อมกอด “ทำไมพูดแบบนี้ล่ะคะ”“ก็ตาลน้อยใจนี่นา รุ่นพี่เอาแต่ทำงาน ๆ ๆ ไม่สนใจตาลเลย” เธอบ่นกระปอดกระแปดพลางเชิดหน้าหนีทำทีเป็นงอน“ก็ทำเพื่อหนูทั้งนั้น เพื่อครอบครัวของเราไง”“งั้นถ้ารุ่นพี
ว่าไงคะคุณมาเฟีย 45 บทส่งท้ายนายหญิงของแก๊งมาเฟียผ่านไปนานเกือบครึ่งชั่วโมงซึ่งคาดว่าคนตัวเล็กคงจะโชว์ฝีมือทำยำวุ้นเส้นเสร็จแล้วเรียบร้อย ไวทันความคิดเสียงทุ้มตะโกนเรียกลูกน้องคนสนิทดังสนั่นลั่นบ้าน“ไอ้คีย์”“ครับเฮีย” คีย์ที่ยืนดูแลความปลอดภัยอยู่ไม่ไกลรีบสับฝีเท้าเข้ามาหาผู้เป็นนายในห้องโถงด้วยความว่องไว“เมียกูน่าจะทำยำเสร็จแล้ว มึงไปเอามาดิ๊”“ได้ครับ” คีย์หายเข้าไปในห้องครัวได้ไม่นานก็กลับมาพร้อมจานใบใหญ่ซึ่งบรรจุยำวุ้นเส้นจนพูนสูง ก่อนเจ้าตัวจะวางมันลงโต๊ะเบื้องหน้าพร้อมเอ่ยถ้อยคำซึ่งถูกฝากมาจากเมียของเจ้านาย “คุณน้ำตาลฝากบอกว่าอย่าลืมล้างจานนะครับ แล้วก็อย่าดื่มเยอะมากครับ”“ว่าไงนะ”“เอ่อ...คุณน้ำตาลฝากบอกว่าอย่าลืมล้างจานแล้วก็อย่าดื่มเยอะครับเฮียใหญ่” ประโยคเดิมถูกเอ่ยขึ้นอีกครั้งราวกับเครื่องบันทึกเสียงถูกเปิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ดูเหมือนคำพูดของคีย์จะฟังไม่ค่อยเข้าหูของผู้เป็นนายมากนัก สังเกตจากสีหน้าไม่พอใจซึ่งฉายชัดอยู่เต็มประดาในตอนนี้ก็พลอยให้ตัวเองเขานึกหวาดกลัวอยู่ไม่น้อย“เรียกรวมตัวทุกคน กูคงต้องสั่นสอนพวกมึงใหม่”“ได้ครับเฮีย”ลับหลังลูกน้องคนสนิทปลีกตัวออกไปทำตามค
ว่าไงคะคุณมาเฟีย 44 จากมาเฟียกลายเป็นหมาเฟียบ้านหรูสองชั้นของตระกูลวาณิชย์วัชรสกุลการมาของตระกูลมาเฟียอัศวภิรวัฒน์ซึ่งเป็นอดีตเจ้าหนี้ของบ้านหลังนี้ สร้างความตกใจให้แก่คุณวิดาอยู่ไม่น้อย คราแรกเธอคิดว่าพี่ชายอย่างเทพทัตคงไปสร้างเรื่องอะไรไว้อีกทว่าเมื่อคุณจอมพลเอ่ยปากถึงสาเหตุการมาในวันนี้ ว่าต้องการสู่ขอลูกสาวของเธอให้กับลูกชายของเจ้าตัวก็พลอยให้คุณวิดารู้สึกโล่งอก แต่แล้วกลับต้องตกใจยิ่งกว่าเดิมเมื่อสมองเริ่มประมวลผลในคำพูดเหล่านั้นได้อย่างชัดแจ้งคุณวิดามองไปยังลูกสาวเพียงคนเดียวสลับกับมองจ้องไปยังคาร์เตอร์ ซึ่งก่อนหน้านี้จับตัวลูกสาวเธอไปเพื่อขัดดอก ไม่คิดไม่ฝันว่าทั้งคู่จะมีความสัมพันธ์เกินเลยกันเยี่ยงนี้และแล้วข้อสงสัยเกี่ยวกับเสียงพูดคุยภายในห้องนอนของลูกสาวในค่ำคืนก่อนก็เป็นอันคลี่คลาย คงหนีไม่พ้นไอ้ลูกเขยตัวดีที่แอบปีนขึ้นห้องของลูกสาวตนอย่างแน่นอนใช่ว่าอยากขัดขวางความรักของเด็ก ๆ เสียเมื่อไหร่ เพียงแต่เจ้าหล่อนก็พอจะเคยได้ยินชื่อเสียงเรียงนามด้านรัก ๆ ใคร่ ๆ ของคาร์เตอร์มาบ้าง เช่นนั้นจึงรู้สึกเป็นห่วงลูกสาวกลัวว่าจะโดนอีกฝ่ายทำให้เสียใจและเสียความรู้สึกซึ่งถ้าหากเป็นเ
ว่าไงคะคุณมาเฟีย 43 หนูอยากได้อะไรคะเช้าวันต่อมากว่าเวลาจะผ่านไปได้แต่ละนาทีมันช่างดูยาวนานสำหรับคาร์เตอร์เสียเหลือเกิน ตลอดทั้งคืนเขาพยายามข่มตานอนไปหลายครั้งหลายคราทว่ากลับไม่สามารถฝืนทำได้ สาเหตุก็มาจากมือนุ่มนิ่มของคนเมาซึ่งเอาแต่ก่อกวนลูกชายเขาไม่หยุดจนมันบวมเปล่งเต็มกำลังพร้อมออกรบ ครั้นจะจัดการกับเด็กดื้อให้สาสมกับที่เจ้าหล่อนปลุกมันขึ้นมา หากแต่อีกฝ่ายกลับเอาแต่ผลักไสไม่ให้ความร่วมมือเสียอย่างนั้นช่างไม่ต่างจากมาหลอกให้อยากแล้วก็จากไปเลยสักนิดแม้จะนอนไม่หลับมาทั้งคืนแต่ถึงอย่างนั้นก็ยังอยากตื่นขึ้นมาดูความน่ารักของคนข้าง ๆ ในเช้าวันใหม่ร่างสูงนอนตะแคงหันเข้าหาร่างบางพลางเอามือเท้าศีรษะ นัยน์ตาเปี่ยมไปด้วยรักมองไปยังใบหน้าสะสวยของคนตัวเล็กซึ่งยังคงติดอยู่ในห้วงแห่งฝันหวาน“คนอะไรน่ารักฉิบหาย” เครื่องหน้าหล่อเหลาโน้มเข้าหาพร้อมจุมพิตริมฝีปากอวบอิ่มค้างไว้อยู่เช่นนั้นนานหลายนาทีกว่าเขาจะยอมผละหน้าออกและในที่สุดคนที่กำลังหลับฝันดีก็เป็นอันต้องยอมเปิดเปลือกตาขึ้นเพราะถูกรบกวนเวลานอน“อื้อ~”“มอร์นิงคิสค่ะ”“หือ.....” ทันทีที่เสียงอันคุ้นหูดังเข้าโสตประสาทรับการฟังพลันดวงตากลม
ตอนที่ 1 บทนำมหาวิทยาลัย AVVมหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดังในเมืองไทย ใคร ๆ ต่างก็ใฝ่ฝันอยากส่งลูกหลานเข้าศึกษาเพราะมีคุณภาพสูง โดยอยู่ภายใต้การดูแลของตระกูล อิทธิวัฒนาวรากุล ซึ่งมีคุณทรงเดชมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลควบตำแหน่งเป็นผู้บริหารสูงสุดนักศึกษาในมหาวิทยาลัยแห่งนี้ล้วนเป็นลูกหลานของผู้มีฐานะร่ำรวย รวม
ตอนที่ 5 หลอกล่อเหยื่อรอไม่นานประตูบานหรูก็ถูกเปิดออก เผยให้เห็นลูกน้องคนสนิทเดินนำหน้าคนตัวเล็กเข้ามาในห้อง VVIP ที่มีแก๊งหนุ่ม ๆ นั่งดื่มด่ำความสุขโดยมีสาว ๆ คอยออดอ้อนอยู่แนบกาย“คนที่ตามหาใช่เฮียนักรบไหมครับ” ธีร์เอ่ยถามลูกค้าคนสวย พร้อมกับผายมือมาทางนักรบที่เอนกายพิงพนัก พลางยกแขนขึ้นพาดโซฟาด
ตอนที่ 4 แผนซ้อนแผนช่วงเย็นที่คฤหาสน์ตระกูลเกียรติภิรมย์ภักดิ์ภายในห้องนอนกว้างใหญ่ถูกตกแต่งไปด้วยเฟอร์นิเจอร์หรูหราสมฐานะตระกูลเกียรติภิรมย์ภักดิ์นานนับชั่วโมงที่คนตัวเล็กในชุดนักศึกษาพลิกตัวไปมาบนเตียงนุ่มคิงไซซ์อยู่อย่างนั้น ใบหน้าบูดบึ้งของเธอบ่งบอกได้อย่างชัดเจนเลยว่ากำลังมีเรื่องทุกข์ใจรบก
ตอนที่ 2 ต่อปากต่อคำเพราะคบกันมานานจึงไม่แปลกที่พวกเขาจะรู้ไส้รู้พุงกันหมด หลังจากเดินออกมาได้ไกลมากพอสมควร แผ่นดินจึงเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นอย่างคนรู้ทัน“จะหลอกจิ้มอีกแล้วสิท่า”“หึ ยัยนั่นไม่ใช่สเปกกู” นักรบแค่นหัวเราะในลำคอพลางส่ายหน้าเป็นเชิงปฏิเสธ เป็นจังหวะเดียวกับประตูลิฟต์เปิดออกพอดิบพอดีทั้งสอ







