ตอนที่ 2 ต่อปากต่อคำ

ตอนที่ 2 ต่อปากต่อคำ

เพราะคบกันมานานจึงไม่แปลกที่พวกเขาจะรู้ไส้รู้พุงกันหมด หลังจากเดินออกมาได้ไกลมากพอสมควร แผ่นดินจึงเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นอย่างคนรู้ทัน

“จะหลอกจิ้มอีกแล้วสิท่า”

“หึ ยัยนั่นไม่ใช่สเปกกู” นักรบแค่นหัวเราะในลำคอพลางส่ายหน้าเป็นเชิงปฏิเสธ เป็นจังหวะเดียวกับประตูลิฟต์เปิดออกพอดิบพอดี

ทั้งสองหนุ่มหล่อปีสามของคณะวิศวกรรมศาสตร์ก้าวขาเข้าไปยืนในห้องสี่เหลี่ยมอันคับแคบ ก่อนที่แผ่นดินจะเป็นฝ่ายกดหมายเลขสามสั่งให้ลิฟต์ทำงานเคลื่อนตัวขึ้น

“ไม่ใช่สเปกแล้วจะนัดน้องมันทำไม”

“มึงคิดว่ายัยนั่นจะกล้าไปตามนัดคนที่ไม่รู้จักเหรอวะ” ร่างสูงของนักรบเอนตัวพิงผนังลิฟต์พลางไหวไหล่เล็กน้อย

“แล้วถ้าเธอกล้า” เพราะจากที่ได้สัมผัสความใจกล้าของเธอเมื่อครู่แล้ว แผ่นดินเองก็พอจะมั่นใจอยู่ไม่น้อยว่าเธอไม่ใช่ผู้หญิงใจเสาะ

“พนันไหมครับ” คิ้วเข้มเลิกขึ้นสูงมองจ้องไปยังเพื่อนสนิทด้วยสายตาเจ้าเล่ห์

“ถ้าเธอไปงั้นกูขอ”

“ได้....ถ้าเธอเลือกมึงกูก็กล้าให้” พอนึกไปถึงใบหน้าดื้อรั้นของยัยนั่นก็ทำให้เขาต้องยกยิ้มมุมปากหยักอย่างร้ายกาจ ก่อนจะเดินออกจากลิฟต์ไป ทิ้งให้แผ่นดินได้แต่ส่ายหน้าให้กับความเจ้าชู้ของเพื่อนสนิท

“เธอต้องเลือกกูอยู่แล้วครับเพื่อนรัก” แผ่นดินว่าอย่างยิ้ม ๆ ก่อนจะรีบเดินตามเพื่อนสนิทไปติด  ๆ ดูท่าแล้วงานนี้คงกลายเป็นเขาที่ได้แอ้มคนสวยเมื่อครู่อย่างแน่นอน

ด้วยเพราะความหล่อเหลาและรวยล้นฟ้าของลูกชายเจ้าของมหาวิทยาลัยแห่งนี้ รวมถึงลูกชายเจ้าของห้างสรรพสินค้าเช่นแผ่นดิน ความมีเสน่ห์แพรวพราวของพวกเขาทั้งสอง มันช่างดึงดูดสายตาจากเพศตรงข้ามให้พากันเหลียวมองมา หวังจะทอดสะพานให้แก่หนุ่มหน้าหล่อประจำคณะวิศวกรรมศาสตร์

อย่างไรก็ตามสายตาเหล่านั้นกลับไม่ได้มีความหมาย และไม่สามารถเรียกความสนใจจากนักรบ ชายหนุ่มที่ภายนอกแสนสุภาพ อ่อนโยน แต่ภายในกลับดุดัน เคร่งขรึม และน่ากลัวต่างกันลิบลับ

ทั้งนักรบและแผ่นดินทิ้งตัวนั่งลงเก้าอี้ข้าง ๆ กับคาร์เตอร์ที่รออยู่ก่อนแล้ว

เขาทำเพียงก้มหน้าก้มตาเล่นโทรศัพท์ นิ้วเรียวเลื่อนหน้าจอสี่เหลี่ยมดูรูปสาว ๆ ใส่ชุดว่ายน้ำอวดความสวยงามของหุ่นพวกเธอไปเรื่อย ๆ ก่อนจะไปสะดุดเข้ากับภาพถ่ายของสาวสวยผู้หนึ่ง

‘NaDear’

“นาเดียร์....หึ” สายตาคมเข้มไล่มองชื่อแอ็กเคานต์พร้อมกับเอ่ยออกมาเพียงแผ่วเบาราวกับกระซิบ นิ้วเรียวเลื่อนดูภาพถ่ายของเธอไปทีละภาพ ทีละภาพ

ทำไมจะจำไม่ได้ว่าเธอผู้นี้คือคนเดียวกันกับที่เจอไปเมื่อครู่ แต่แปลกที่พอได้เห็นเธออยู่ในชุดว่ายน้ำ แล้วมันกลับดูมีเสน่ห์ขึ้นมาอย่างน่าแปลกใจ

เขาเลื่อนดูอยู่อย่างนั้นจนไปสะดุดเข้ากับภาพถ่ายเสื้อเชิ้ตสีขาวนั่งกลางชายหาด และเสื้อตัวนั้นมันเปียกปอนไปทั้งตัวทำให้เนื้อผ้าแนบลู่ไปกับผิวเนื้อ อวดสัดส่วนเว้าโค้งของร่างกาย แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นเพราะสิ่งที่ทำเอาสายตาคมเข้มไม่สามารถละความสนใจไปได้เลยก็คือ เธอโนบราทำให้เห็นยอดอกอย่างชัดเจน

ช่างยั่วยวนเสียเหลือเกิน

“เช็ดน้ำลายหน่อยเพื่อน หน้าจอมึงเปียกหมดแล้ว” เพราะเห็นเพื่อนสนิทเอาแต่จ้องหน้าจอไม่ว่างตา บวกกับเอาแต่กลืนน้ำลายราวกับเจอเหยื่อที่ถูกใจจึงอดแซวไม่ได้

“เสือก” เขากดเสียงต่ำพลางตวัดสายตามองคาร์เตอร์ไปเพียงครู่ ก่อนจะกลับมาให้ความสนใจกับความสวยงามตรงหน้าต่อ 

“ใครวะแบ่งกูดูมั่งดิ เผื่อจะเก็บเอาไปชัก...” ไม่เพียงแค่ว่าเปล่าเท่านั้น แผ่นดินยังยกมือขึ้นทำท่าชักโชว์นักรบอีกต่างหาก ก่อนจะชะโงกหน้าเข้าหาเพื่อหวังดูสาวสวยที่ทำเพื่อนเขาเสียอาการ แต่ก็ได้แค่หวังเท่านั้นแหละเพราะนักรบดันล็อคหน้าจอได้ทันพอดิบพอดี

“ไอ้สัสดิน เด็กมึงก็มีอย่านอกลู่นอกทางเหอะว่ะ”

“ก็บอกว่ากูกับเธอเป็นแค่พี่น้องกัน” พอพูดถึงเธอทีไรก็พานให้อารมณ์เสียทุกที เขาถอนหายใจยาวเหยียดพร้อมกับทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้อย่างคนหมดแรง

“หึ โอเคพี่น้องก็พี่น้องครับคุณชายแผ่นดิน”

ช่วงเที่ยงที่โรงอาหาร

สองสาวสวยยืนต่อแถวซื้อก๋วยเตี๋ยว ซึ่งมีเจ้าถิ่นอย่างสายน้ำเป็นฝ่ายแนะนำบอกร้านนี้เด็ดถึงกับต้องยกให้เป็นร้านประจำในใจกันเลยทีเดียว

“ร้านนี้ฉันกินตั้งแต่ปีหนึ่งเลยนะแก รับรองไม่ผิดหวังแน่นอน” สายน้ำว่าพร้อมกับชูนิ้วโป้งขึ้นอย่างมั่นอกมั่นใจให้กับเพื่อนสนิทที่ยืนอยู่ด้านหลังได้เห็น

“รู้แล้วน่า กลัวฉันไม่เชื่อหรือไงย้ำอยู่ได้”

“ก็แหงสิ ลูกคุณหนูอย่างเธอเรื่องมากจะตายไป”

“ใครกันแน่ลูกคุณหนู.....” จู่ ๆ ก็รู้สึกได้ถึงไอร้อนที่พ่นลงลำคอระหง จนเจ้าของอย่างเธอได้แต่ยืนตัวแข็งทื่อรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง

“คืนนี้อย่าผิดนัดล่ะ หรือถ้าไม่กล้าก็อยู่บ้านกินนมนอนไปเถอะเด็กน้อย”

“.....” ถ้อยคำยั่วโมโหเหล่านั้นทำเอาคนตัวเล็กถึงกับโกรธรจนควันออกหู ทั้งที่อยากจะชกเบ้าหน้าฟ้าประทานนั้นใจแทบขาด แต่กลับทำได้เพียงแค่ยืนกำหมัดแน่นเท่านั้น “ไม่ต้องมาสนใจฉันหรอก เอาเวลาไปซื้อโทรศัพท์เถอะ”

 “หึ ฉันรอให้เธอมาเอา....อยู่นะ” เสียงทุ้มกระซิบข้างใบหูเล็ก จงใจเว้นวรรคประโยคเพื่อให้คนตัวเล็กคิดไปไกล ในขณะที่สายตาคมเข้มก็ลอบมองใบหน้าเนียนใสที่อยู่ห่างกันไม่ถึงคืบไปด้วย

“อะ...เอาอะไรของนาย” เพราะไม่อยากให้เพื่อนที่ยืนอยู่ข้างหน้าสงสัย เธอจึงกัดฟันพูดพยายามระงับอารมณ์ไม่ให้เผลอระเบิดใส่หน้าไอ้คนเจ้าเล่ห์คนนี้

“ก็เอาโทรศัพท์ไง เธอคิดอะไรกับฉันงั้นเหรอ”

“ถ้าให้คิดอะไรกับนาย ฉันขอใช้นิ้วตัวเองคิดว่าน่าจะมันกว่านะ” แค่พูดยังไม่พอคนตัวเล็กยังชูนิ้วกลางขึ้นต่อหน้าต่อตานักรบ สร้างความหงุดหงิดให้อีกฝ่ายอยู่ไม่น้อย

แต่เขาต้องพยายามควบคุมสติเอาไว้ ขืนทำอะไรบุ่มบ่ามโดยไม่คิดชื่อเสียงของมหาวิทยาลัยคงได้เสื่อมเสียเพราะลูกชายอย่างเขาแน่นอน

“งั้นคืนนี้มาใช้นิ้วให้ดูหน่อยก็แล้วกันนาเดียร์”

“นี่นาย!!”