Mag-log inรอไม่นานประตูบานหรูก็ถูกเปิดออก เผยให้เห็นลูกน้องคนสนิทเดินนำหน้าคนตัวเล็กเข้ามาในห้อง VVIP ที่มีแก๊งหนุ่ม ๆ นั่งดื่มด่ำความสุขโดยมีสาว ๆ คอยออดอ้อนอยู่แนบกาย
“คนที่ตามหาใช่เฮียนักรบไหมครับ” ธีร์เอ่ยถามลูกค้าคนสวย พร้อมกับผายมือมาทางนักรบที่เอนกายพิงพนัก พลางยกแขนขึ้นพาดโซฟาด้วยท่าทางสบาย ๆ
“ชะ...ใช่ค่ะ ขอบคุณที่เดินมาส่งนะคะ” เสียงเล็กตอบตะกุกตะกัก เผลอไปสบประสานตากับอีกฝ่ายอย่างบังเอิญ
เขาอยู่ในชุดเสื้อยืดสีดำบวกกับกางเกงยีนขายาวเข้ารูป แม้จะดูแตกต่างไปจากชุดนักศึกษา แต่มันกลับดูดีและดึงดูดสายตาราวกับต้องมนต์สะกด จนเธอไม่สามารถละสายตาไปจากความมีเสน่ห์ของเขาได้เลย
“ถ่ายรูปเก็บไว้ดูก็ได้นะ”
“หลงตัวเอง” คนตัวเล็กกลอกตามองบนพลางถอนหายใจแรง เรียวขาเล็กก้าวเข้าไปหยุดยืนอยู่ต่อหน้านักรบ ก่อนที่เธอจะแบมือเป็นเชิงขอ “ไหนโทรศัพท์ฉันล่ะ”
“นั่งก่อนสิ”
“จะผิดคำพูดเหรอฮะ!! เอาโทรศัพท์มา”
“.....” สายตาหวานเยิ้มเพราะพิษของแอลกอฮอล์มองจ้องใบหน้าสวยอย่างมีเลศนัย ก่อนที่เขาจะไล่มองคนตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า
ชุดเดรสสีดำตัดผิวขาวยิ่งขลับให้เธอดูมีออร่ายิ่งขึ้น เนินเนื้ออวบอิ่มที่โผล่พ้นเกาะอก อวดความสวยงามช่างดึงดูดสายตาของเหล่าเสือร้ายเสียเหลือเกิน ไหนจะความสั้นของเดรสเหนือเข่าขึ้นมาเพียงคืบโชว์ความขาวเนียนของเรียวขาเล็ก เรียกให้หนุ่ม ๆ ในห้อง VVIP ต่างพากันไล่มองเรือนร่างเล็กด้วยความสนใจ ดูยังไงก็รู้ว่าเธอแต่งตัวมาเพื่อยั่วเขาชัด ๆ
แล้วคิดว่าคนอย่างนักรบจะสนใจเหรอ ไม่มีทางหรอกครับ
“มองอะไรของนาย” เมื่อรู้สึกว่าตนเองกำลังตกเป็นเป้าสายตาเจ้าเล่ห์คู่นั้น มือบางจึงรีบดึงเดรสลงเพื่อปกปิดความขาวเนียนของเรียวขา “ฉันจะขอพูดเป็นครั้งสุดท้าย ถ้านายไม่ได้อยากรับผิดชอบก็บอกมาตรง ๆ ฉันไม่อยากเสียเวลากับคนอย่างนาย”
“แล้วฉันบอกหรือไงว่าจะไม่รับผิดชอบ”
“งั้นก็เอามาสิ”
“หยุดทะเลาะกันก่อนครับคนสวย เอาเป็นว่าถ้าน้องดื่มแก้วนี้หมดเดี๋ยวเฮียนักรบเขาจะเอาโทรศัพท์ให้ โอเคไหมครับ” แผ่นดินยื่นข้อเสนออันแสนเจ้าเล่ห์ พร้อมกับยื่นแก้วที่ถูกเขาเทน้ำสีอำพันผสมยาปลุกเซ็กซ์ส่งให้กับคนสวยที่ตอนนี้มีสีหน้าลังเลอย่างเห็นได้ชัด
“เอ่อ...”
“ไม่ไว้ใจพวกผมเหรอครับ”
“ไม่กล้าก็ไม่ต้อง” ความจริงแล้วนักรบไม่ต้องการให้เธอดื่มมันด้วยซ้ำ แต่หารู้ไม่ว่าคำพูดไม่คิดของเขานั้นมันดูเหมือนกำลังท้าทายอีกฝ่าย ทำให้นาเดียร์ยิ่งอยากเอาชนะเขามากว่าเดิม
ใบหน้าสวยเชิดขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้ ก่อนจะคว้าแก้วเหล้ามาถือไว้ “กล้าสิ เหล้าแค่นี้ทำอะไรฉันไม่ได้หรอก”
นาเดียร์ทิ้งตัวนั่งลงโซฟาเว้นระยะห่างระหว่างเธอและนักรบมากพอสมควร แก้วใบใสที่บรรจุเหล้าดีกรีแรงไว้จนเกือบล้นถูกมือเล็กค่อย ๆ ยกขึ้นจ่อเรียวปากสวย ขณะนั้นสายตาของเหล่านักล่าภายในห้อง VVIP ก็จับจ้องมายังนาเดียร์ราวกับกำลังลุ้นอะไรบางอย่าง
ซึ่งอีกเพียงแค่นิดเดียวแอลกอฮอล์ผสมยาปลุกเซ็กซ์ก็จะเข้าปากเธออยู่แล้วเชียว แต่ทว่ามันกลับถูกคนข้าง ๆ แย่งไปอย่างหน้าตาเฉย
พรึ่บ
“อึก อึก”
“ทำอะไรของนายเนี่ย นั่นแก้วฉันนะ” เสียงแหลมตะโกนใส่หน้าคนไร้มารยาทที่บังอาจมาแย่งเหล้าเธอกินจนหมดแก้ว แต่เขากลับทำเพียงนั่งนิ่ง ๆ ไม่โต้ตอบเลยสักคำ
“ยังไงครับเฮียนักรบ”
“....” เห็นสายตาล้อเลียนของไอ้ตัวดีแล้วอยากจะเอาฝ่าตีนกระแทกเข้าเบ้าหน้าของมันจริง ๆ และก่อนที่จะได้ทำอย่างใจคิดร่างสูงจึงผุดตัวลุกขึ้นยืน “พรุ่งนี้เจอกัน”
“เอ้ารีบไปไหนวะ”
“กลับ ส่วนเธอมานี่” ประโยคหลังหันไปพูดกับนาเดียร์ ก่อนจะคว้าข้อมือเล็กแล้วออกแรงดึงให้เธอเดินตามออกไปจากห้อง ไม่สนใจอาการต่อต้านของคนตัวเล็กเลยสักนิด
“นายจะพาฉันไปไหนเนี่ย ปล่อยนะ”
“แล้วเธอมาเพื่ออะไรล่ะ ถ้าไม่ใช่เพราะเรื่องอย่างว่า”
“ฮะ? มะ...หมายความว่าไง” คิ้วบางขมวดเป็นปมไม่เข้าใจในสิ่งที่อีกฝ่ายพูด เธอพยายามสะบัดข้อมือเพื่อให้หลุดเป็นอิสระ แต่ทว่านักรบกลับยิ่งเพิ่มแรงบีบรัดจนเธอเริ่มปวดตุบ ๆ เข้าให้แล้ว
“อย่าทำเป็นไร้เดียงสา”
“นายพูดบ้าอะไรเนี่ย!!”
“.....” นักรบเลือกจะไม่ตอบโต้เพราะไม่อยากมีปากเสียงไปมากกว่านี้ และตอนนี้เขารู้สึกว่าเลือดลมในกายหนากำลังสูบฉีดขึ้นเรื่อย ๆ จนเริ่มอยู่ไม่สุขเสียแล้ว
ยาปลุกเซ็กซ์กำลังออกฤทธิ์
ไม่นานนาเดียร์ก็ถูกคนเอาแต่ใจฉุดกระชากลากมาถึงรถหรูเฟอร์รารี่สีดำที่จอดสนิทอยู่ในโซนผู้บริหาร นักรบทำหน้าที่เปิดประตูให้กับคนตัวเล็ก
ซึ่งอีกไม่นานเธอก็คงจะกลายมาเป็นคู่ขาบนเตียงคนใหม่ให้กับเขาอย่างแน่นอน
“เข้าไป”
“ไม่ ฉันจะกลับแล้ว” เธอเร่งรีบสาวเท้าหนีจากสถานการณ์อันตราย แต่กลับไม่ไวเท่ามือร้ายกาจที่คว้าแขนกลมกลึงเอาไว้ได้ทัน
“จะไปไหน”
“ปล่อยนะ ฉันจะกลับบ้านแล้ว”
“ฉันไม่อนุญาต”
“แล้วนายมีสิทธิ์อะไรฮะ!!” ด้วยเพราะหมดความอดทนเธอจึงเผลอตะคอกใส่หน้าอีกฝ่ายเสียงดังสนั่น ก่อนจะได้สังเกตเห็นว่านักรบมีอาการแปลก ๆ ร่างสูงกระสับกระส่ายดูผิดปกติ แถมยังมีหยาดเหงื่อผุดขึ้นตามขมับตามใบหน้าหล่อเหลานั้นจนเธอนึกเป็นห่วง “นาย....โอเคหรือเปล่า”
“เข้าไปในรถ”
“อะไรอีกล่ะเนี่ย เอะอะก็จะให้ขึ้นรถ นายคิดจะทำอะไรฉันงั้นเหรอ” นาเดียร์หรี่ตามองเพื่อจับพิรุธ พร้อมกับสาวเท้าเข้าประชิดตัวไล่ต้อนอีกฝ่ายจนแผ่นหลังแกร่งชนเข้ากับตัวรถหรู
เธอทำใจกล้าเคลื่อนหน้าเข้าหา จนใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันไม่ถึงคืบ ก่อนจะกลายเป็นนักรบเสียเองที่เบือนหน้าหลบไปอีกทางแล้วตามมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง “ใครสั่งใครสอนให้เล่นแบบนี้กับผู้ชาย”
“แล้วจะทำไมล่ะ”
“ถือว่าฉันเตือนแล้วนะ” ว่าจบก็จัดการจับร่างเล็กพลิกจนแผ่นหลังบางกระแทกเข้ากับตัวรถหรู แปรเปลี่ยนให้เขาเป็นฝ่ายไล่ต้อนเธอบ้าง จากนั้นมือหนาจึงยกขึ้นค้ำยันรถเอาไว้เพื่อกักขังไม่ให้คนดื้อรั้นหนีไปได้
“นะ...นายจะทำอะไร”
สายตาหวานเยิ้มเพราะพิษของแอลกอฮอล์ผสมยาปลุกเซ็กซ์มองคนสวยตรงหน้าอย่างมีความหมาย ก่อนใบหน้าที่เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อจะโน้มเข้าหา พลางกระซิบข้างใบหูเล็กด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “เธอรู้ใช่ไหมว่าตอนนี้ฉันเริ่มจะควบคุมตัวเองไม่ได้”
“ทะ...ทำไมเหรอ สีหน้านายดูไม่ค่อยโอเคเลยนะ”
“เธอมีแฟนหรือเปล่า”
“....” คนตัวเล็กส่ายหน้าพรืดเป็นเชิงปฏิเสธ
“งั้นช่วยอะไรฉันหน่อยได้ไหม”
ตอนพิเศษ 3 ฉลองความสุข - จบบริบูรณ์ท้ายที่สุดแล้วชุดว่ายน้ำหลากหลายซึ่งน้ำตาลตระเตรียมมาก่อนหน้านี้เป็นอันต้องพับเก็บเข้ากระเป๋าเช่นเดิม กลับกลายเป็นเสื้อยืดตัวโคร่งและกางเกงยีนขาสั้นถูกเลือกมาสวมทับปกปิดเรือนร่างระหงแทนเสียอย่างนั้นสาเหตุคงเป็นเช่นอื่นไปไม่ได้นอกเสียจากมาเฟียหนุ่มที่พอได้เห็นว่าที่เมียลองสวมใส่ชุดว่ายน้ำเหล่านั้น ก็เริ่มทำหน้าบูดบึ้งไม่พอใจมากนัก แต่ด้วยเพราะเกรงกลัวรังสีอำมหิตของคนสวยจึงไม่สามารถแสดงท่าทีความหงุดหงิดออกมาได้อย่างชัดเจนกระนั้นก็มิอาจหลุดพ้นสายตาของเธอไปได้ ท้ายที่สุดแล้วจำต้องเลือกชุดสบายตัวออกมาสวมใส่ อีกฝ่ายถึงได้ยกยิ้มพึงพอใจอารมณ์ดีผิดแปลกไปจากก่อนหน้านี้จนคนมองนึกหมั่นไส้และในที่สุดเวลาก็ล่วงเลยมาจนถึงช่วงย่ำเย็น งานสังสรรค์เล็ก ๆ ถูกจัดขึ้นเพื่อเพิ่มความสนุกสนานให้กับทริปครั้งนี้ เสียงเพลงคลอเคล้าส่งเสริมให้บรรยากาศรอบริมสระว่ายน้ำค่อนไปทางครึกครื้นแน่นอนว่างานเลี้ยงย่อมคู่กับแอลกอฮอล์ซึ่งถูกจัดเตรียมเอาไว้อย่างครบครัน รวมไปถึงอาหารทะเลหลากหลายเมนูโดยมีคีย์และไฟสลับปรับเปลี่ยนกันทำหน้าที่ปิ้งย่างกันอย่างคล่องแคล่วในส่วนของสระว่ายน้ำบัดนี้
ตอนพิเศษ 2 ไฟ & นิวเยียร์“ไอ้ไฟ เวลาผู้หญิงไม่ตอบแชตนี่มีกี่เหตุผลวะ” นิวเยียร์เอ่ยถามเพื่อนสนิททั้งยังจ้องจดอยู่กับหน้าจอสี่เหลี่ยมอย่างไม่ลดละตั้งแต่ก้าวขาเหยียบที่นี่คนรักของเจ้าหล่อนก็หายสาบสูญ โทรไปไม่รับแชตกลับไม่มี ผิดแปลกไปจากปกติจนนิวเยียร์กระวนกระวายใจเริ่มอยู่ไม่สุข“มึงก็เป็นผู้หญิง แต่มาถามผู้ชายแบบกูเนี่ยนะ” ขณะกำลังเล่นเกมในมือถือก็มิวายหันมาตอบเพื่อนสนิทซึ่งนอนอยู่บนเตียงนุ่มตะแคงหันหน้ามายังเขาพอดิบพอดี“เออ กูเห็นมึงมีสาวเยอะน่าจะรู้ ไม่คิดว่าจะอ่อนหัดขนาดนี้”“โธ่ไอ้นิวมึงดูถูกกูเกินไปแล้ว”“แล้วใครว่ากูดูผิด ถ้ามึงไม่ได้อ่อนหัดอย่างที่กูว่า ทำไมพักหลัง ๆ มานี้กูไม่เห็นมึงพาสาวเข้าห้องเลยล่ะ” ว่าพลางยักคิ้วยียวนกวนประสาทจงใจยั่วโมโหเพื่อนสนิทนั่นเป็นงานอดิเรกของเธอเลยก็ว่าได้“งั้นกูจะทำอะไรให้มึงดู จะได้รู้ว่ากูอ่อนหัดจริงอย่างที่มึงว่าไหม” ไม่เพียงแค่ว่าเปล่า โทรศัพท์ในมือถูกทิ้งลงโต๊ะเบื้องหน้าอย่างไม่ไยดี ก่อนร่างสูงจะหยัดกายลุกขึ้นยืนกะทันหันพลางสาวเท้าไปยังเตียงนุ่มร่างเล็กซึ่งคราแรกนอนตะแคงมองเขาอยู่ บัดนี้กับพลิกตัวนอนราบไปกับที่นอน สาเหตุมาจากมือร้ายกาจซึ
ตอนพิเศษ 1 เก่งกับใครก็ได้แต่อย่างเก่งกับเมีย“เมื่อไหร่รุ่นพี่จะมีเวลาให้ตาลบ้างคะ”“.....”“หลัง ๆ มานี้เอาแต่โหมงานหนัก”“.....”“ชอบทิ้งให้ตาลเหงา แต่ละวันคุยกันไม่ถึงสิบคำ”“.....”“ตาลอยากไปเที่ยวค่ะ”ร่างเล็กทิ้งตัวนั่งลงตักแกร่งพลางยกแขนกลมกลึงขึ้นคล้องลำคอ จงใจขยับเนินเนื้ออวบอิ่มเข้าบดเบียดกับสันกรามนูน อีกทั้งยังขยับโยกสะโพกบดเคล้าบั้นท้ายไปกับเครื่องบุรุษเพศภายใต้เนื้อผ้า หวังเรียกร้องความสนใจจากเจ้าของตัก ซึ่งเอาแต่ทอดสายตาไปยังตัวอักษรในกระดาษ“อย่าดื้อเฮียทำงานอยู่” แม้จะเอ่ยออกไปเช่นนั้นหากแต่วงแขนแกร่งดันกระชับกอดเอวบางเอาไว้แน่น ทั้งที่นัยน์ตายังคงจ้องจดตัวหนังสือไม่ลดละ“ทำถึงขนาดนี้ยังไม่สนใจตาลอีกเหรอคะ ถ้ารู้ว่าเป็นเมียมาเฟียแล้วมันจะเหงาขนาดนี้ตาลคงไม่ตกลงคบกับรุ่นพี่หรอกค่ะ”“....” ปากการาคาแพงเป็นอันต้องวางแหมะลงบนโต๊ะในที่สุด ก่อนร่างสูงจะเอนกายพิงพนักพร้อมสบประสานตากับคนในอ้อมกอด “ทำไมพูดแบบนี้ล่ะคะ”“ก็ตาลน้อยใจนี่นา รุ่นพี่เอาแต่ทำงาน ๆ ๆ ไม่สนใจตาลเลย” เธอบ่นกระปอดกระแปดพลางเชิดหน้าหนีทำทีเป็นงอน“ก็ทำเพื่อหนูทั้งนั้น เพื่อครอบครัวของเราไง”“งั้นถ้ารุ่นพี
ว่าไงคะคุณมาเฟีย 45 บทส่งท้ายนายหญิงของแก๊งมาเฟียผ่านไปนานเกือบครึ่งชั่วโมงซึ่งคาดว่าคนตัวเล็กคงจะโชว์ฝีมือทำยำวุ้นเส้นเสร็จแล้วเรียบร้อย ไวทันความคิดเสียงทุ้มตะโกนเรียกลูกน้องคนสนิทดังสนั่นลั่นบ้าน“ไอ้คีย์”“ครับเฮีย” คีย์ที่ยืนดูแลความปลอดภัยอยู่ไม่ไกลรีบสับฝีเท้าเข้ามาหาผู้เป็นนายในห้องโถงด้วยความว่องไว“เมียกูน่าจะทำยำเสร็จแล้ว มึงไปเอามาดิ๊”“ได้ครับ” คีย์หายเข้าไปในห้องครัวได้ไม่นานก็กลับมาพร้อมจานใบใหญ่ซึ่งบรรจุยำวุ้นเส้นจนพูนสูง ก่อนเจ้าตัวจะวางมันลงโต๊ะเบื้องหน้าพร้อมเอ่ยถ้อยคำซึ่งถูกฝากมาจากเมียของเจ้านาย “คุณน้ำตาลฝากบอกว่าอย่าลืมล้างจานนะครับ แล้วก็อย่าดื่มเยอะมากครับ”“ว่าไงนะ”“เอ่อ...คุณน้ำตาลฝากบอกว่าอย่าลืมล้างจานแล้วก็อย่าดื่มเยอะครับเฮียใหญ่” ประโยคเดิมถูกเอ่ยขึ้นอีกครั้งราวกับเครื่องบันทึกเสียงถูกเปิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ดูเหมือนคำพูดของคีย์จะฟังไม่ค่อยเข้าหูของผู้เป็นนายมากนัก สังเกตจากสีหน้าไม่พอใจซึ่งฉายชัดอยู่เต็มประดาในตอนนี้ก็พลอยให้ตัวเองเขานึกหวาดกลัวอยู่ไม่น้อย“เรียกรวมตัวทุกคน กูคงต้องสั่นสอนพวกมึงใหม่”“ได้ครับเฮีย”ลับหลังลูกน้องคนสนิทปลีกตัวออกไปทำตามค
ว่าไงคะคุณมาเฟีย 44 จากมาเฟียกลายเป็นหมาเฟียบ้านหรูสองชั้นของตระกูลวาณิชย์วัชรสกุลการมาของตระกูลมาเฟียอัศวภิรวัฒน์ซึ่งเป็นอดีตเจ้าหนี้ของบ้านหลังนี้ สร้างความตกใจให้แก่คุณวิดาอยู่ไม่น้อย คราแรกเธอคิดว่าพี่ชายอย่างเทพทัตคงไปสร้างเรื่องอะไรไว้อีกทว่าเมื่อคุณจอมพลเอ่ยปากถึงสาเหตุการมาในวันนี้ ว่าต้องการสู่ขอลูกสาวของเธอให้กับลูกชายของเจ้าตัวก็พลอยให้คุณวิดารู้สึกโล่งอก แต่แล้วกลับต้องตกใจยิ่งกว่าเดิมเมื่อสมองเริ่มประมวลผลในคำพูดเหล่านั้นได้อย่างชัดแจ้งคุณวิดามองไปยังลูกสาวเพียงคนเดียวสลับกับมองจ้องไปยังคาร์เตอร์ ซึ่งก่อนหน้านี้จับตัวลูกสาวเธอไปเพื่อขัดดอก ไม่คิดไม่ฝันว่าทั้งคู่จะมีความสัมพันธ์เกินเลยกันเยี่ยงนี้และแล้วข้อสงสัยเกี่ยวกับเสียงพูดคุยภายในห้องนอนของลูกสาวในค่ำคืนก่อนก็เป็นอันคลี่คลาย คงหนีไม่พ้นไอ้ลูกเขยตัวดีที่แอบปีนขึ้นห้องของลูกสาวตนอย่างแน่นอนใช่ว่าอยากขัดขวางความรักของเด็ก ๆ เสียเมื่อไหร่ เพียงแต่เจ้าหล่อนก็พอจะเคยได้ยินชื่อเสียงเรียงนามด้านรัก ๆ ใคร่ ๆ ของคาร์เตอร์มาบ้าง เช่นนั้นจึงรู้สึกเป็นห่วงลูกสาวกลัวว่าจะโดนอีกฝ่ายทำให้เสียใจและเสียความรู้สึกซึ่งถ้าหากเป็นเ
ว่าไงคะคุณมาเฟีย 43 หนูอยากได้อะไรคะเช้าวันต่อมากว่าเวลาจะผ่านไปได้แต่ละนาทีมันช่างดูยาวนานสำหรับคาร์เตอร์เสียเหลือเกิน ตลอดทั้งคืนเขาพยายามข่มตานอนไปหลายครั้งหลายคราทว่ากลับไม่สามารถฝืนทำได้ สาเหตุก็มาจากมือนุ่มนิ่มของคนเมาซึ่งเอาแต่ก่อกวนลูกชายเขาไม่หยุดจนมันบวมเปล่งเต็มกำลังพร้อมออกรบ ครั้นจะจัดการกับเด็กดื้อให้สาสมกับที่เจ้าหล่อนปลุกมันขึ้นมา หากแต่อีกฝ่ายกลับเอาแต่ผลักไสไม่ให้ความร่วมมือเสียอย่างนั้นช่างไม่ต่างจากมาหลอกให้อยากแล้วก็จากไปเลยสักนิดแม้จะนอนไม่หลับมาทั้งคืนแต่ถึงอย่างนั้นก็ยังอยากตื่นขึ้นมาดูความน่ารักของคนข้าง ๆ ในเช้าวันใหม่ร่างสูงนอนตะแคงหันเข้าหาร่างบางพลางเอามือเท้าศีรษะ นัยน์ตาเปี่ยมไปด้วยรักมองไปยังใบหน้าสะสวยของคนตัวเล็กซึ่งยังคงติดอยู่ในห้วงแห่งฝันหวาน“คนอะไรน่ารักฉิบหาย” เครื่องหน้าหล่อเหลาโน้มเข้าหาพร้อมจุมพิตริมฝีปากอวบอิ่มค้างไว้อยู่เช่นนั้นนานหลายนาทีกว่าเขาจะยอมผละหน้าออกและในที่สุดคนที่กำลังหลับฝันดีก็เป็นอันต้องยอมเปิดเปลือกตาขึ้นเพราะถูกรบกวนเวลานอน“อื้อ~”“มอร์นิงคิสค่ะ”“หือ.....” ทันทีที่เสียงอันคุ้นหูดังเข้าโสตประสาทรับการฟังพลันดวงตากลม
ตอนที่ 4 แผนซ้อนแผนช่วงเย็นที่คฤหาสน์ตระกูลเกียรติภิรมย์ภักดิ์ภายในห้องนอนกว้างใหญ่ถูกตกแต่งไปด้วยเฟอร์นิเจอร์หรูหราสมฐานะตระกูลเกียรติภิรมย์ภักดิ์นานนับชั่วโมงที่คนตัวเล็กในชุดนักศึกษาพลิกตัวไปมาบนเตียงนุ่มคิงไซซ์อยู่อย่างนั้น ใบหน้าบูดบึ้งของเธอบ่งบอกได้อย่างชัดเจนเลยว่ากำลังมีเรื่องทุกข์ใจรบก
ตอนที่ 3 เจอหน้าแล้วกินข้าวไม่ลง“งั้นคืนนี้มาใช้นิ้วให้ดูหน่อยก็แล้วกันนาเดียร์”“นี่นาย!!” ความอดทนเส้นสุดท้ายขาดผึ่งคนตัวเล็กหันมาตะคอกเสียงดังใส่ไอ้คนโรคจิตเสียงดังลั่นโรงอาหาร แต่สิ่งที่ทำให้เธอต้องรู้สึกหงุดหงิดมากกว่าเดิมนั่นก็คือ เขาไม่ได้ยืนอยู่ตรงนี้แล้ว “ไอ้บ้า อย่าให้เจออีกรอบนะนายโดนแน
ตอนที่ 2 ต่อปากต่อคำเพราะคบกันมานานจึงไม่แปลกที่พวกเขาจะรู้ไส้รู้พุงกันหมด หลังจากเดินออกมาได้ไกลมากพอสมควร แผ่นดินจึงเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นอย่างคนรู้ทัน“จะหลอกจิ้มอีกแล้วสิท่า”“หึ ยัยนั่นไม่ใช่สเปกกู” นักรบแค่นหัวเราะในลำคอพลางส่ายหน้าเป็นเชิงปฏิเสธ เป็นจังหวะเดียวกับประตูลิฟต์เปิดออกพอดิบพอดีทั้งสอ
ตอนที่ 1 บทนำมหาวิทยาลัย AVVมหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดังในเมืองไทย ใคร ๆ ต่างก็ใฝ่ฝันอยากส่งลูกหลานเข้าศึกษาเพราะมีคุณภาพสูง โดยอยู่ภายใต้การดูแลของตระกูล อิทธิวัฒนาวรากุล ซึ่งมีคุณทรงเดชมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลควบตำแหน่งเป็นผู้บริหารสูงสุดนักศึกษาในมหาวิทยาลัยแห่งนี้ล้วนเป็นลูกหลานของผู้มีฐานะร่ำรวย รวม







