คุณแฟนเก่า 1 ผู้อำนวยการคนใหม่

คุณแฟนเก่า 1 ผู้อำนวยการคนใหม่

“เอ่อ...คุณคะ ฉันขอซื้อบุหรี่ต่อสักมวนจะได้ไหมคะ?” ขณะเอ่ยปากถามก็พยายามเพ่งเล็งสายตาไปยังชายหนุ่มเบื้องหน้าอย่างพินิจพิจารณา ทั้งที่เธอกำลังพูดคุยกับเขาอยู่แท้ ๆ แล้วเหตุใดถึงยังยืนหันหลังอยู่อย่างนั้น

กระทั่งแสงไฟจากสปอตไลต์จากตึกข้าง ๆ สาดส่องผ่านทัศนวิสัยเบื้องหน้า แม้จะเป็นเวลาเพียงสั้น ๆ แต่ถึงอย่างนั้นภาพที่ปรากฏกลับสร้างความตกใจจนเริ่มทำตัวไม่ถูก ไม่คิดว่าตนเองจะเข้ามาขัดความสุขของบุคคลดังกล่าว รวมถึงไม่คาดคิดว่าบนชั้นดาดฟ้าเช่นนี้จะมีใครกล้าทำเรื่องอย่างว่าได้ลงคอ

คิดได้ดังนั้นจึงรีบเอ่ยขอโทษที่เสียมารยาทแก่คนทั้งสอง

“เอ่อ ขอโทษค่ะ คือฉันไม่ได้ตั้งใจ” ว่าจบก็หันหลังให้คนเหล่านั้นทันทีเตรียมจะหนีจากสถานการณ์ชวนอึดอัด ทว่าไม่ทันจะได้ขยับเท้าด้วยซ้ำจู่ ๆ มวนบุหรี่ก็ถูกส่งมาต่อหน้า พร้อมด้วยเสียงทุ้มดังมาจากด้านหลังซึ่งคลับคล้ายคลับคลาราวกับเคยได้ยินมันที่ไหนมาก่อน

“นี่ครับ”

“....” ร่างเล็กยืนแน่นิ่งมิได้หันไปเผชิญหน้ากับอีกฝ่ายอย่างที่ควรจะเป็น เธอเม้มริมฝีปากแน่นพลันไล่สายตามองมือกระด้างที่คีบบุหรี่จ่ออยู่ตรงปากอย่างไตร่ตรอง

อีกฝ่ายสวมใส่แหวนที่นิ้วนางข้างขวานั่นจึงทำให้เจ้าหล่อนเข้าใจว่าชายผู้นี้คงมีคู่ครองเสียแล้ว ซึ่งไม่ต้องเดาก็รู้ได้ในทันทีคู่ครองที่ว่าคงเป็นหญิงสาวนั่งคุกเข่าอยู่กับเจ้าตัวนั่นเอง

ส่วนชายหนุ่มที่เห็นอีกฝ่ายเอาแต่นิ่งเงียบไม่ยอมรับน้ำใจทั้งที่เป็นฝ่ายเอ่ยขอเองแท้ ๆ เขาจึงเอ่ยต่อ

“รับไปเถอะครับ ผมไม่คิดเงินหรอกน่ายังไงก็มีเยอะอยู่แล้ว”

“.....”

“หรือไม่มีไฟแช็ก? งั้นเอาของผม...”

“ไม่เป็นไรค่ะ พอดีฉันไม่อยากสูบแล้ว ขอบคุณมาก ๆ เลยนะคะ”

นัยน์ตาคมกริบมองตามร่างเล็กเดินจากไปกระทั่งลับสายตาเขาจึงหันมาออกคำสั่งกับหญิงข้างกายด้วยเสียงเรียบนิ่ง

“วันนี้ฉันไม่มีอารมณ์แล้ว เธอกลับไปเถอะ”

สำนักงานใหญ่ ZHAN

สำนักงานใหญ่ของโรงภาพยนตร์ ZHAN ก่อนหน้านี้ค่อนข้างมีชื่อเสียงโด่งดังในประเทศเป็นอย่างมาก ทว่ายิ่งนานเข้าก็ยิ่งมีคู่แข่งเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ

จากเป็นที่นิยมในคนหมู่มากก็เริ่มไร้ชื่อเสียงส่งผลให้สถานการณ์ภายในบริษัทเริ่มสั่นคลอน แน่นอนว่าท่านประธานเลือกที่จะปิดบังทุกอย่างเอาไว้ จึงมีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่รับรู้ถึงปัญหาดังกล่าวซึ่งเรื้อรังมานานหลายปีเสียแล้ว

หนึ่งในนั้นรวมไปถึงลูกสาวของประธานเองก็ถูกปกปิดความลับเอาไว้ด้วยเช่นกัน แต่กระนั้นเจ้าหล่อนก็พอจะรู้ถึงความลำบากภายในสำนักงานอยู่บ้าง เพียงแต่มิอาจล่วงรู้ถึงเรื่องราวทั้งหมดก็เท่านั้นเอง

ปึง!

เสียงปิดประตูดังสนั่นลั่นไปทั้งห้องของฝ่ายบริหาร ก่อนจะตามมาด้วยร่างเล็กเดินกระทืบเท้าเข้าไปยังโต๊ะทำงานพลันเสียงแหลมแสบแก้วหูก็แหกปากร้องโวยวายด้วยความไม่พอใจ

“นี่ ไม่มีใครคิดจะบอกกันเลยใช่ไหมฮะ”

“เงียบ ๆ หน่อยสายน้ำ” เอ่ยปรามเสียงเรียบแม้จะรู้ดีว่าอย่างไรแล้วอีกฝ่ายก็ไม่คิดฟังคำพูดของเขาอยู่ดี ซึ่งมันก็เป็นเช่นนั้นจริง

“ถ้าน้องในแผนกไม่พูด น้ำก็คงจะไม่รู้อะไรกับเขาเลยสินะ”

“อะไรของเธอ” สายฟ้าพี่ชายสายเลือดเดียวกันเอ่ยถามทั้งที่สายตาคมกริบยังคงจดจ้องอยู่กับกองเอกสารเบื้องหน้าอย่างไม่ลดละ

“ก็เรื่องผอ.คนใหม่ที่จะเข้ารับตำแหน่งในอีกไม่กี่วันนี้ไง ไม่เห็นมีใครบอกน้ำเลยสักคน พ่อก็ไม่พูดพี่ก็ไม่พูด น่าน้อยใจชะมัด” ใบหน้าสะสวยบูดบึ้งแสดงออกชัดเจนว่ากำลังน้อยเนื้อต่ำใจคนในครอบครัวที่นับวันยิ่งไม่ให้ความสำคัญกับเธอมากขึ้นเรื่อย ๆ

และยิ่งเห็นพี่ชายทำเมินไม่สนใจยิ่งทำให้น้องสาวอย่างเธอนึกขุ่นเคืองมากกว่าเดิม หากแต่ประโยคต่อมาที่ได้ยินกลับทำเอาเจ้าตัวเปลี่ยนอารมณ์แทบไม่ทัน

“พี่ก็เพิ่งรู้ไม่ต่างจากเธอนักหรอก”

“จะ...จริงเหรอ” ทั้งที่พี่ชายครองตำแหน่งผู้อำนวยการฝ่ายบริหารแท้ ๆ แล้วเหตุใดถึงได้ถูกประธานซึ่งก็คือพ่อของตัวเองมองข้ามความรู้สึกเช่นนี้ พอมาคิด ๆ ดูแล้วเมื่อเทียบกับเธอที่เป็นเพียงผู้จัดการก็ถือได้ว่าอีกฝ่ายคงเสียความรู้สึกมากกว่าเป็นเท่าตัว “แล้วพี่ไม่รู้สึกอะไรบ้างเลยเหรอ”

“ทำไงได้ล่ะ พ่อก็คงมีเหตุผลของเขานั่นแหละ ทุกคนในบริษัทก็รู้พร้อมกันทั้งนั้น เธอจะโวยวายให้มันได้อะไรขึ้นมา” เป็นเช่นเดิมที่สายฟ้าไม่คิดเงยหน้าขึ้นมาสนทนากับน้องสาวแสนดื้อรั้น กลับกันดันเอาแต่ตรวจตราเอกสารเบื้องหน้าพร้อมกับฟังน้องสาวบ่นกระปอดกระแปดไปด้วย

“ทั้งที่อยู่บ้านหลังเดียวกันแท้ ๆ แต่ต้องมารู้จากปากคนอื่นเนี่ยนะ ใครบ้างล่ะจะไม่น้อยใจ”

“กลับไปทำงานได้แล้วสายน้ำ อีกอย่างที่นี่มันคือที่ทำงานเพราะฉะนั้นช่วยสำรวมกิริยาด้วย ไม่ใช่จะเปิดประตูเข้าออกห้องใครได้ตามอำเภอใจตัวเอง เดี๋ยวคนอื่นเห็นเข้าเขาจะเอาไปว่าได้”

“ก็มันน่าหงุดหงิดนี่นา”

“กลับไปทำงานซะ”

“ชิ ขี้บ่นไม่เปลี่ยนเลยแฮะ ไปดีกว่า” ก่อนจะถูกพี่ชายตำหนิไปมากกว่านี้จึงตัดสินใจสะบัดก้นเดินหนีออกจากสถานการณ์ชวนหงุดหงิด ทิ้งให้สายฟ้าได้แต่ส่ายหน้าไปมานึกเอือมระอากับท่าทางเอาแต่ใจของน้องสาวเต็มที

ทันทีที่พาตัวเองมาถึงโต๊ะทำงานก็ทิ้งตัวนั่งลงเก้าอี้อย่างแรง ท่าทางขึงขังประกอบกับสีหน้าไม่สบอารมณ์เรียกเสียงหัวเราะจากเพื่อนร่วมงานโต๊ะข้าง ๆ ได้เป็นอย่างดี

“ฮ่าฮ่าฮ่า มีวันไหนบ้างไหมครับที่คุณสายน้ำจะไม่หงุดหงิด” เก้าเพื่อนร่วมงานในตำแหน่งผู้จัดการฝ่ายบุคคลหัวเราะร่วนไม่เกรงใจใบหน้าบูดบึ้งของคู่สนทหนาเลยแม้แต่น้อย

“นี่ ขำอะไรฮะคนยิ่งอารมณ์ไม่ดีอยู่ด้วย” เธอกระแทกเสียงพลางยกแขนขึ้นกอดอกอย่างไม่สบอารมณ์มากนัก หากแต่ในสายตาคนมองแล้วท่าทางเหล่านั้นกลับไม่ได้น่าเกรงกลัวเลยสักนิด

“ถ้าอารมณ์ดีสิแปลก”

“หยุดพูดสักที หงุดหงิดจะตายอยู่แล้ว”

“ใจเย็น ๆ น่า” ว่าพลางดูนาฬิกาข้อมือบอกเวลาเที่ยงตรง เช่นนั้นจึงเอ่ยปากชวนหญิงสาวที่ดูเหมือนจะไม่ได้สนใจในคำพูดของเขาเลยด้วยซ้ำ “นี่ก็เที่ยงแล้วเราออกไปหาอะไรกินกันเถอะ”

“นายรู้หรือเปล่าว่าผอ.คนใหม่เป็นใคร แล้วอายุเท่าไหร่ หน้าตาเป็นยังไง เป็นใครมาจากไหนรู้อะไรบ้างบอกฉันมาให้หมดเลยนะ”

“ดูเธอจะสนใจเรื่องนี้จังนะ ยังไงอีกไม่กี่วันเขาก็เข้ารับตำแหน่งแล้วนี่ จะร้อนใจไปทำไมกัน”

“ก็ต้องร้อนใจสิ ตำแหน่งนี้พี่ชายฉันก็ทำหน้าที่ดีอยู่แล้ว ทำไมถึงต้องมีเพิ่มอีกล่ะ นายไม่คิดว่ามันแปลกไปหน่อยเหรอ?” นิ้วเรียวยกขึ้นถูปลายคางเบา ๆ ทำท่าครุ่นคิดถึงเรื่องราวที่ผิดปกติเหล่านั้นอย่างพินิจพิจารณา

แม้การมีผู้อำนวยการฝ่ายบริหารมากกว่าหนึ่งคนจะเป็นเรื่องปกติขององค์กรต่าง ๆ แต่ถึงอย่างนั้นมันกลับอดสงสัยไม่ได้ว่าเหตุใดบุคคลปริศนาผู้นั้นถึงเข้ารับตำแหน่งระดับสูงในช่วงที่บริษัทกำลังเป็นไปได้ยากลำบากเช่นนี้

หากเป็นผู้อื่นคงไม่คิดอยากร่วมงานกับบริษัทที่กำลังขัดข้องทางผลกำไรมากนัก เช่นนั้นจึงสร้างความสงสัยให้แก่สายน้ำมากยิ่งขึ้น

“ฉันว่ามันต้องมีอะไรในก่อไผ่แน่ ๆ ไปถามคุณพ่อ...”

“ไปกินข้าวได้แล้ว เรื่องนั้นเอาไว้ทีหลังเถอะ” ก่อนที่หญิงสาวจะได้เอ่ยปากปฏิเสธ เขาจึงรีบคว้าข้อมือเล็กให้เดินตามออกจากห้องทำงานไปในทันที

ส่วนสายน้ำได้แต่กลอกตามองบนไม่พอใจอยู่กลาย ๆ ที่อีกฝ่ายเอาแต่ขัดขวางความอยากรู้อยากเห็นของตน