ศักดิ์ศรีลูกผู้ชาย

ไม่รู้ว่าเวลาล่วงเลยไปนานเท่าใด หานเจียงตื่นขึ้นมาจากอาการแฮงก์เหล้าอย่างหนัก แล้วพบว่าตนเองกำลังนอนอยู่บนเตียงขนาดใหญ่ในโรงแรมหรูแห่งหนึ่งใต้ผ้านวมผืนหนา ร่างกายของเขาเปลือยเปล่า และจากร่องรอยความวุ่นวายบนเตียง มันชัดเจนว่าต้องมีเรื่องอย่างว่าเกิดขึ้นอย่างแน่นอนสมองของเขายังคงอื้ออึง เขาส่งแรงพยายามทบทวนความทรงจำเมื่อคืน ตัวเองเพิ่งรู้เรื่องที่ภรรยาทรยศ ไม่อยากกลับไปเผชิญหน้า จึงเลือกมาดื่มเหล้าให้เมามาย แต่เรื่องราวหลังจากเหล้าเข้าปาก กลับเลื่อนลอยจนจำอะไรไม่ได้เลยสักนิดเขา เมาจนภาพตัดไปแล้ว!นี่ฉันมาเปิดห้องกับสาวในบาร์งั้นเหรอ? ถ้าอย่างนั้นฉันก็นอกกายเหมือนกัน แล้วฉันจะต่างอะไรกับลู่ฉู่ฉู่ล่ะ? ไม่สิ มันไม่เหมือนกัน! ฉันกำลังจะหย่ากับลู่ฉู่ฉู่แล้ว ฉันกับเธอไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก ต่อไปฉันอยากจะใช้ชีวิตยังไง มันก็เป็นสิทธิ์ของฉัน!หานเจียงหาข้อแก้ตัวให้ตัวเองแบบข้างๆ คูๆ พยายามจะลุกขึ้นนั่ง แต่กลับพบว่าศีรษะปวดรวดร้าวขึ้นมาอย่างฉับพลัน จนอดไม่ได้ที่จะส่งเสียงครางด้วยความเจ็บปวดออกมาเพียงครู่เดียว เขาก็ได้ยินเสียงน้ำจากห้องน้ำ จากนั้นเมื่อหันไปมอง ก็เห็นภรรยาของตนเดินออกมา

เมื่อเผชิญหน้ากับคำขออันไร้เหตุผลของภรรยา หานเจียงปฏิเสธกลับไปโดยไม่ลังเล "เป็นไปไม่ได้! ฉันไม่ได้พูดอะไรผิด ผลตรวจเป็นของจริง เรื่องที่เธอมีชู้ก็เป็นความจริง ในเมื่อเธอไม่ซื่อสัตย์และไม่รู้จักยางอาย ความสัมพันธ์สามีภรรยาของเราก็ไม่มีความจำเป็นต้องมีอยู่อีกต่อไป เราต้องหย่า...""หานเจียง! ฉันคุยกับคุณดีๆ แล้วนะ แต่คุณกลับทำกิริยาแบบนี้ใส่ฉัน? คุณรู้หรือเปล่าว่ากำลังพูดอยู่กับใคร คุณคิดจะท้าทายขีดจำกัดของฉันให้ได้เลยใช่ไหม?"น้ำเสียงของลู่ฉู่ฉู่ภรรยาของเขากลับมากราดเกรี้ยวและทรงอำนาจอีกครั้ง รัศมีอันสูงส่งและเย่อหยิ่งพวยพุ่งเข้ามากดทับหานเจียงอย่างไม่แยแสหานเจียงเงียบกริบ ทว่าในใจกลับรู้สึกผิดหวังอย่างยิ่ง เขาคิดว่าภรรยาจะสารภาพความจริงออกมาตรงๆ แล้วยอมหย่าขาดกันด้วยดี ไม่ใช่มาใช้อำนาจข่มขู่เพื่อให้เขายอมจำนนเช่นนี้ลู่ฉู่ฉู่เห็นหานเจียงเงียบไป ก็คิดว่าเขาเริ่มอ่อนลงแล้ว จึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ผ่อนคลายลงเล็กน้อย "เหล่าหาน ฉันไม่ได้อยากชวนคุณทะเลาะนะ ฉันยอมตามมานอนเป็นเพื่อนคุณที่โรงแรม ถ่ายทอดความใส่ใจลงไปในมื้ออาหาร แถมยังลดตัวลงมาคุยกับคุณดีๆ ขนาดนี้แล้ว ฉันให้เกียรติคุณมากพอแล้วน

เมื่อได้ยินดังนั้น หานเจียงซึ่งเตรียมใจไว้ก่อนแล้ว ก็ไม่ได้มีความเกรงกลัวที่จะสบตากับภรรยาเลยสักนิด "ลู่ฉู่ฉู่ ตอนนี้เธอเป็นมหาเศรษฐีหญิงอันดับหนึ่งแห่งเจียงตง ทรัพย์สินของเธอประเมินอย่างคร่าวๆ ก็มีถึงแปดหมื่นล้าน ฉันไม่ได้อ้าปากตะกละจะไปแบ่งทรัพย์สินครึ่งหนึ่งกับเธอ เพราะนั่นไม่ใช่เงินที่ฉันหามา แต่ว่าตลอดสิบหกปีที่ผ่านมา เธอโกหกหลอกลวงฉันอย่างแท้จริง การให้เธอจ่ายค่าเสียหายทางจิตใจให้ฉันปีละร้อยล้าน สิบหกปีก็หนึ่งพันหกร้อยล้านหยวน ฉันคิดว่ามันไม่ได้เกินไปเลยสักนิด!"สีหน้าของลู่ฉู่ฉู่พลันแปรเปลี่ยนเป็นเย็นชาเยียบยาม ดวงตาสูงศักดิ์คู่สวยจ้องมองหานเจียงตาไม่กระพริบ พยายามอ่านความคิดที่แท้จริงจากปฏิกิริยาเล็กๆ และสายตาของเขา ผลสรุปที่ได้คือ นางรู้สึกว่าหานเจียงตรงหน้านี้กลับกลายเป็นคนแปลกหน้าไปเสียแล้ว ชายหนุ่มที่เคยร่วมหมอนนอนเสื่อด้วยกันมานานสิบหกปี บัดนี้กลับแปลกหน้าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนส่วนหานเจียงนึกว่าลู่ฉู่ฉู่ไม่ยอมจ่ายเงิน จึงหัวเราะเยาะในลำคอ "ลู่ฉู่ฉู่ พอพูดถึงเรื่องเงิน เธอก็เปลี่ยนสีหน้าทันที แต่นั่นก็ทำให้ฉันได้เห็นโฉมหน้าที่แท้จริงอันน่ารังเกียจอีกด้านหนึ่งของเธอ! ถ้

"ไอ้เนรคุณเลี้ยงไม่กล้าโตคนนี้มันตะกละอ้าปากกว้าง หวังจะเอาเงินของตระกูลลู่เรา ดูสิว่าวันนี้ฉันจะไม่ตีมันให้ตาย!"ลู่ป๋อหลินยังคงโกรธจัด เขาผลักลูกสาวออกแล้วพุ่งเข้าไปจะตีลูกเขยอีกครั้ง ทว่ากลับถูกหมัดและแขนของลูกเขยยกขึ้นบังตั้งรับไว้ได้ทั้งหมดแม่ยายยังไม่ทันได้ฟังสาเหตุแน่ชัด แต่ก็รีบเข้าไปช่วยห้ามทัพ"พอได้แล้ว! พวกคุณโวยวายกันพอหรือยัง!"ลู่ฉู่ฉู่ตวาดขึ้นเสียงดัง รัศมีทรงอำนาจแผ่ซ่าน เธอสั่งให้ผู้เป็นพ่อหยุดมือ แล้วทำท่าจะเข้าไปดึงตัวหานเจียงออกไป ทว่ากลับถูกหานเจียงสะบัดมือทิ้งอย่างไม่แยแสหานเจียงเอ่ยว่า "วันนี้ คุยกันให้รู้เรื่อง แล้วก็หย่ากันซะ"เขาหันไปมองแม่ยาย พลางยื่นรายงานผลตรวจ DNA ให้เธอดู "แม่ครับ ดูสิครับ เด็กไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของผม ฉู่ฉู่นอกใจทรยศผม ชีวิตคู่แบบนี้มันไปต่อไม่ได้แล้วครับ"แม่ยายสายตายังดี ไม่ได้มีภาวะสายตายาว เธอเห็นผลสรุปได้อย่างชัดเจนแจ๋วแหวว จึงหันไปมองสามี "นี่มันเรื่องอะไรกันแน่?"ลู่ป๋อหลินเอ่ยว่า "ไอ้เนรคุณนี่มันทำเอกสารปลอมขึ้นมา เพื่อจะใช้เป็นข้ออ้างในการขอหย่า แต่แท้จริงแล้วมันอยากได้เงินของตระกูลลู่เราน่ะสิ ฉู่ฉู่ ลูกพูดเรื่องเมื่อกี้ใหม

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ซูเฟยกลับถึงสำนักงานใหญ่ของกลุ่มลู่ แล้วเข้าไปรายงานความคืบหน้าให้ลู่ฉู่ฉู่ลู่ฉู่ฉู่วางงานในมือลง ก่อนเงยหน้าถาม "กล่อมสามีฉันให้เลิกคิดเรื่องไร้สาระนั่นได้หรือยัง?"ซูเฟยส่ายหน้าเบา ๆ ก่อนหยิบผลตรวจพิสูจน์ความเป็นพ่อที่ได้มาจากหานเจียงออกมาวาง แล้วพูดอย่างระมัดระวัง "ตราบใดที่เขายังมีสิ่งนี้อยู่... เรื่องก็จัดการได้ยากค่ะ""อีกแล้วเหรอ? ก็เห็น ๆ อยู่ว่าผลตรวจนี่เป็นของปลอม"ลู่ฉู่ฉู่เหลือบมองรายงานเพียงแวบเดียว ก็เดาได้ว่าหานเจียงคงยึดติดกับผลตรวจนี้ไม่ยอมปล่อย จึงพูดขึ้นว่า "สามีฉันโดนผลตรวจนี่เล่นงานจนเสียศูนย์ไปแล้ว เขาจะไปตรวจเองตามอำเภอใจได้ยังไง? ไม่ได้รับความยินยอมจากฉันแล้วยังตัดสินใจเอง แบบนี้ถือว่าผิดกฎหมายหรือเปล่า?""คุณหานก็เป็นผู้ปกครองโดยชอบธรรมของเด็กเช่นกัน การใช้สิทธิในฐานะผู้ปกครองพาลูกไปตรวจพิสูจน์ความเป็นพ่อ ไม่ถือว่าผิดกฎหมายค่ะ""ถ้าอย่างนั้น ถ้าฉันฟ้องกลับข้อหาหมิ่นประมาทหรือใส่ร้าย จะส่งเขาเข้าคุกได้ไหม? แน่นอน ฉันไม่ได้อยากให้เขาติดคุกจริง ๆ แค่อยากให้เขารู้ว่า จะใส่ร้ายฉันแบบนี้ไม่ได้"ซูเฟยพอจะเข้าใจความคิดของเจ้านาย จึงเลือกตอบอย่