บทที่ 1

หานเจียงจ้องมองรายงานผลตรวจ DNA ทั้งสามฉบับตรงหน้าด้วยความตะลึงลาน ประทับตราสีแดงฉาดพร้อมข้อความที่ระบุว่า 'ไม่มีความสัมพันธ์ทางสายเลือด' มันบาดตาบาดใจอย่างถึงที่สุด

ลูกสาวทั้งสามคน ไม่ใช่เลือดเนื้อเชื้อไขของเขาเลยแม้แต่คนเดียว!

ลูกสาวคนโตอายุสิบห้าปี คนรองอายุสิบเอ็ดปี และคนเล็กอายุหกขวบ เด็กๆ ที่เขาทุ่มเทฟูมฟักเลี้ยงดูมานานหลายปี กลับไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของเขาสักคน!

เหลวไหลสิ้นดี!

หนาวสะท้านไปทั้งสรรพางค์กาย สองมือที่กำพวงมาลัยแน่นสั่นระริก หัวใจเจ็บปวดรวดร้าวทุรนทุราย

เขากับลู่ฉู่ฉู่ภรรยาอายุเท่ากัน ทั้งคู่รู้จักและตกหลุมรักกันตอนอายุยี่สิบสี่ จากนั้นก็แต่งงานครองคู่หวานชื่นมานานถึงสิบหกปี

ตลอดเวลาที่ผ่านมา ภรรยาให้กำเนิดลูกสาวแก่เขาถึงสามคน และต้องเสียสละไปไม่น้อย ตามปกติผู้หญิงหลังคลอดลูกแล้วรูปร่างมักจะเสียทรง แต่ภรรยาของเขากลับไม่เป็นเช่นนั้น ยิ่งผ่านการให้กำเนิดบุตรถึงสามครั้ง รูปร่างของนางก็ยิ่งเย้ายวนสมบูรณ์แบบ อกเป็นอก เอวเป็นเอว บนใบหน้าไม่มีริ้วรอยเลยสักนิด ทั้งขาวผ่องละเอียดเนียน ราวกับหยุดวัยไว้ที่ยี่สิบแปดปีตลอดกาล

ภรรยามาจากตระกูลใหญ่โต แถมยังเป็นลูกสาวคนเดียว เมื่อห้าปีก่อนนางจึงได้รับหงส์ต่อจากหงส์ ดำรงตำแหน่งประธานกรรมการบริหารลู่ซื่อกรุ๊ป ก้าวขึ้นเป็นมหาเศรษฐีหญิงอันดับหนึ่งแห่งเจียงตงในพริบตา

ภรรยาคือหญิงสาวผู้เพียบพร้อมทั้งฐานะและรูปโฉมอย่างแท้จริง บวกรวมกับลูกสาวน่ารักประหนึ่งนางฟ้าทั้งสามคน หานเจียงเคยคิดว่าตนเองเป็นผู้ชายที่มีความสุขที่สุดในเจียงตง

ทว่าใครเล่าจะคาดคิด...

หานเจียงนึกถึงภูมิหลังของตนเองที่เป็นเพียงลูกชาวประมง ช่างธรรมดาเสียจนหาความพิเศษไม่ได้ ยิ่งพ่อแม่ด่วนจากไปพร้อมกันด้วยโรคภัยเมื่อห้าปีก่อน เขาก็แทบจะไม่เหลือเบื้องหลังอะไรให้พึ่งพาอีกเลย

เขาเป็นเพียงแพทย์ทั่วไปประจำแผนกผู้ป่วยในของโรงพยาบาลในเครือมหาวิทยาลัยเจียงตง ทำงานมาสิบแปดปี สุดท้ายก็เป็นแค่แพทย์เจ้าของไข้ที่ไม่ไร้ชื่อเสียงเรียงนาม

หลายปีมานี้ ภรรยาคงเห็นเขาเป็นเพียงคนโง่เง่า เป็นเหมือนสุนัขว่าว่าง่ายตัวหนึ่ง ที่จะโขกสับอย่างไรก็ได้ แล้วก็ทรยศหยามเกียรติเขาตามใจชอบ ความหวังดีและความปรนนิบัติทั้งหมดที่นางเคยมอบให้ อาจเป็นเพียงการทานน้ำใจจากผู้ที่อยู่สูงกว่าเท่านั้น

พอคิดว่าต่อให้กลับบ้านไปแฉความชั่วช้าของภรรยา หญิงสาวผู้มั่งคั่งและมีอิทธิพลอย่างนางก็คงแค่โยนเศษเงินไม่กี่บาทให้เป็นค่าหย่าและค่าปิดปาก โดยที่เขาอาจไม่มีวันรู้ด้วยซ้ำว่าชายชู้เป็นใคร หรือหากคิดในทางเลวร้ายที่สุด ต่อให้นางยอมบอกว่าชายชู้เป็นใคร คนอย่างเขาก็คงทำอะไรไม่ได้อยู่ดี นึกถึงตรงนี้เขาก็ยิ่งกลุ้มอุรา

ด้วยเหตุนี้ เขาจึงเลือกที่จะหลบหนี ไม่ยอมกลับบ้าน พอขับรถผ่านบาร์แห่งหนึ่ง จึงตัดสินใจเลี้ยวเข้าไปทันที

นับตั้งแต่นั่งลงที่โต๊ะ มือที่รินเหล้าของเขาก็ไม่เคยหยุดพักเลยแม้แต่วินาทีเดียว

หานเจียงเป็นชายหนุ่มหน้าตาหมดจดเกลี้ยงเกลา เค้าโครงหน้าหล่อเหลา สวมเสื้อเชิ้ตแผ่ออร่าปัญญาชนผู้สุภาพนุ่มนวล ทว่าดูจากท่าทางการกระดกเหล้าแล้ว ราวกับแปะป้าย 'ชีวิตนี้มีเรื่องราว' ไว้บนใบหน้า จึงทำให้ถูกพวกสาวๆ สายท่องราตรีในบาร์เล็งเป้าเข้าให้อย่างรวดเร็ว

ทว่า พอสาวซ่าแต่งหน้าจัดเต็มสวมกระโปรงรัดรูปคนแรกเดินเข้าไปหา กลับถูกหานเจียงพ่นคำสบถใส่ว่า "หญิงแพศยา ไสหัวไป!" หลังจากพ่ายแพ้กลับมา บรรดาสาวสายอ่อยคนอื่นๆ จึงพร้อมใจกันคอยคุมเชิงอยู่ห่างๆ แต่ทุกคนต่างเตรียมพร้อม รอเวลาให้หานเจียงเมาฟุบ แล้วค่อยเข้าไปจับฉวยโอกาส

หานเจียงไม่รับรู้อะไรทั้งสิ้นและไม่คิดจะสนใจ ตอนนี้เขาเพียงอยากเมามายให้ลืมสิ้นทุกสิ่งทุกอย่าง ทั้งอดีต ปัจจุบัน และอนาคตระหว่างเขากับภรรยา อยากมัวเมาในสุราและความฝัน เพื่อไว้อาลัยให้แก่เยาว์วัยที่มอบให้ผิดคน การแต่งงานอันไร้สาระ และชีวิตที่เฮงซวยไร้ราคา

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไรที่เปิดเพลงภาษาฮกเกี้ยนอย่าง 'หลางจื่อหุยโถว' (ลูกผู้ชายกลับใจ)

อัดบุหรี่มวนแล้วมวนเล่า!

กระดกเหล้าแก้วแล้วแก้วเล่า!

โปรดเห็นใจฉันด้วยเถอะ!

คอฉันไม่แข็ง อย่าหาทำเรื่องแกล้งกันเลย!

...

หานเจียงยิ่งดื่มหนักกว่าเดิม ในที่สุดหลังจากดิ่งแก้วนี้ลงคอ สติสัมปชัญญะของเขาก็เริ่มพร่ามัว และฟุบหลับไปด้วยความเมามาย

ท่ามกลางสติอันเลือนราง เขารู้สึกเหมือนมีคนช่วยพยุงลุกขึ้นเดิน ไหล่ของอีกฝ่ายนุ่มนิ่ม แรงน้อย เดินโงนเงนไปมา ชัดเจนว่าเป็นผู้หญิง แต่เขาไม่สามารถลืมตาขึ้นมองได้ จึงมองไม่เห็นว่าอีกฝ่ายคือใคร

จากนั้น เขาก็ขึ้นไปบนรถ คลื่นการสั่นสะเทือนนุ่มนวลราวกับเปลกล่อมทำให้อารมณ์ของเขาผ่อนคลายลง เขาฝืนลืมตาขึ้นเล็กน้อย เห็นแสงไฟนอกหน้าต่างรถสาดแสงผ่านไปอย่างรวดเร็ว

พอหันไปมองคนขับรถ เห็นเรือนผมยาวสลวยดั่งสายน้ำตก หานเจียงคิดว่าเป็น 'ภรรยา' จึงเปิดปากคาดคั้นทันที "ลู่ฉู่ฉู่ ทำไมเธอต้องหลอกฉัน ทำไมเธอต้องทรยศฉัน ชายชู้ข้างนอกนั่นมันเป็นใคร?!"

คนขับรถไม่ได้ใส่ใจคำพูดของหานเจียง เขาจึงพูดต่อ "ไม่ต้องมาแก้ตัว! ฉันมีหลักฐานเรื่องที่เธอสวมแตรสวมเขาและทรยศฉัน แค่ฉันเอาออกมาตีแผ่ เธอได้ฉาวโฉ่จนไม่มีที่ยืนแน่!"

คนข้างหน้ายังคงเงียบกริบ ไม่ยอมตอบคำ หานเจียงจึงตะคอกเสียงดัง "พูดมาสิ! ฉันรักเธอขนาดนี้ ฉันรักเธอหมดหัวใจ ทำไมเธอต้องหลอกฉันด้วย? คำโกหก! แม่แม่งมีแต่เรื่องโกหกทั้งนั้น!"

เรี่ยวแรงของเขาเหมือนจะหมดลงเพียงเท่านี้ หลังจากระบายอารมณ์เสร็จ เขาก็ผล็อยหลับไปอีกครั้ง

เมื่อรถจอดนิ่ง เขาถูกพยุงลงจากรถ โดยอาศัยร่างของ 'ภรรยา' คอยพยุงไว้ เขาถึงไม่ล้มพับลงไป เขาฝืนลืมตาขึ้นมาอีกครั้งอย่างสะลึมสะลือ พบว่าตนเองอยู่ในลานจอดรถใต้ดิน นึกว่าเป็นทรัพย์สินชิ้นใหม่ที่ 'ภรรยา' ซื้อไว้ จึงเอ่ยขึ้นว่า "ลู่ฉู่ฉู่ เธอเผยโฉมหน้าที่แท้จริงออกมาแล้วสิ! เธอซื้อบ้านไว้มากมายขนาดนี้ ก็เพื่อจะสะดวกในการนัดพบกับชายชู้ใช่ไหม ล่ะใช่ไหม พูดสิ ทำไมไม่พูดล่ะ กล้าทำแต่ไม่กล้ารับหรือไง?!"

'ภรรยา' ไม่ได้ตอบคำถาม ทำเพียงพยุงเขาเข้าบ้านไป แต่เพราะไม่มีแรงพยุงไปถึงห้องนอน สุดท้ายจึงล้มพับลงไปบนพรมกลางห้องรับแขกด้วยกันทั้งคู่

ความเมาแล่นขึ้นสมองของหานเจียงหนักกว่าเดิม เขาไม่อาจลืมตาขึ้นได้อีก สติยิ่งหลุดลอย นอนแผ่หลาอยู่อย่างนั้น และก่อนที่สติหยดสุดท้ายจะเลือนหายไปอย่างสมบูรณ์ เขาแน่ใจเป็นอย่างยิ่งว่า 'ภรรยา' กำลังถอดเสื้อผ้าของเขาอยู่