บทที่ 2

ไม่รู้ว่าเวลาล่วงเลยไปนานเท่าใด หานเจียงตื่นขึ้นมาจากอาการแฮงก์เหล้าอย่างหนัก แล้วพบว่าตนเองกำลังนอนอยู่บนเตียงขนาดใหญ่ในโรงแรมหรูแห่งหนึ่ง

ใต้ผ้านวมผืนหนา ร่างกายของเขาเปลือยเปล่า และจากร่องรอยความวุ่นวายบนเตียง มันชัดเจนว่าต้องมีเรื่องอย่างว่าเกิดขึ้นอย่างแน่นอน

สมองของเขายังคงอื้ออึง เขาส่งแรงพยายามทบทวนความทรงจำเมื่อคืน ตัวเองเพิ่งรู้เรื่องที่ภรรยาทรยศ ไม่อยากกลับไปเผชิญหน้า จึงเลือกมาดื่มเหล้าให้เมามาย แต่เรื่องราวหลังจากเหล้าเข้าปาก กลับเลื่อนลอยจนจำอะไรไม่ได้เลยสักนิด

เขา เมาจนภาพตัดไปแล้ว!

นี่ฉันมาเปิดห้องกับสาวในบาร์งั้นเหรอ? ถ้าอย่างนั้นฉันก็นอกกายเหมือนกัน แล้วฉันจะต่างอะไรกับลู่ฉู่ฉู่ล่ะ? ไม่สิ มันไม่เหมือนกัน! ฉันกำลังจะหย่ากับลู่ฉู่ฉู่แล้ว ฉันกับเธอไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก ต่อไปฉันอยากจะใช้ชีวิตยังไง มันก็เป็นสิทธิ์ของฉัน!

หานเจียงหาข้อแก้ตัวให้ตัวเองแบบข้างๆ คูๆ พยายามจะลุกขึ้นนั่ง แต่กลับพบว่าศีรษะปวดรวดร้าวขึ้นมาอย่างฉับพลัน จนอดไม่ได้ที่จะส่งเสียงครางด้วยความเจ็บปวดออกมา

เพียงครู่เดียว เขาก็ได้ยินเสียงน้ำจากห้องน้ำ จากนั้นเมื่อหันไปมอง ก็เห็นภรรยาของตนเดินออกมาจากข้างใน

นี่เราโดนจับได้คาหนังคาเขางั้นเหรอ? ลู่ฉู่ฉู่ เธอหลอกลวงฉันมาตั้งนาน ฉันไม่เคยสงสัยเลยสักนิดว่าเธอจะนอกใจทรยศ ไม่เคยเอะใจเรื่องเธอกับชายชู้เลยสักนิด แต่ฉันแค่เหล้าเข้าปากจนขาดสติไปแค่ครั้งเดียว กลับโดนเธอจับได้คาตา แม่มเอ๊ย อยุติธรรมสิ้นดี!

หานเจียงคิดเช่นนั้น พลางจ้องมองภรรยาตาค้าง นึกหาวิธีว่าจะรับมือและพูดคุยกับนางอย่างไรดี

ทว่าในตอนนั้นเอง ภรรยากลับเอ่ยขึ้นว่า "ตื่นแล้วเหรอคะ คุณดื่มหนักขนาดนั้น แถมยังคึกจนเกือบเช้า ตอนนี้คงทั้งเหนื่อยทั้งเพียบกริบเลยใช่ไหม? อายุอานามก็ตั้งขนาดนี้แล้วยังจะคึกคะนองอีก ต่อไปห้ามทำแบบนี้อีกนะคะ ฉันเตรียมน้ำซุปแก้แฮงก์ไว้ให้แล้ว ลุกขึ้นมาดื่มหน่อยสิ"

หานเจียงไม่พบร่องรอยความโกรธเกรี้ยวบนใบหน้าของภรรยา ตรงกันข้าม นางกลับเข้ามาช่วยพยุงและปรนนิบัติเขา ทำให้เขาถึงกับงงงวยไปหมด

"ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง แล้วเธอ มาได้ยังไง?"

หานเจียงจำได้ลางๆ ว่า เมื่อคืนตนควรจะไปอยู่ที่บ้านหลังใหม่ของภรรยาไม่ใช่หรือ ไม่น่าจะมาอยู่ที่นี่ได้เลย

"ก็เมื่อคืนคุณส่งข้อความมาหาฉัน บอกให้ฉันมาอยู่เป็นเพื่อนไงคะ! ไม่คิดเลยว่าคุณจะดื่มหนักขนาดนี้ แถมยังเมาแล้วหื่นใส่อีก เมื่อคืนคุณน่ากลัวนิดหน่อยนะคะ ไม่ทำตามสเต็ปเดิมๆ จนฉันรับมือแทบไม่ทัน วันหลังถ้าจะเล่นพิสดารแบบนี้อีก ต้องบอกฉันล่วงหน้านะคะ จะได้เตรียมตัวทัน ไม่อย่างนั้นคุณจะทำฉันเจ็บเอานะ"

ภรรยายิ้มตาหยี ดวงตางดงามเอ่อล้นไปด้วยความหวานซาบซ่าน พวงแก้มซับสีเลือดฝาด เผยเสน่ห์ยวนเย้าแบบหญิงสาววัยสะพรั่ง เมื่อคืนหานเจียงดุดันฮึกเหิมมาก และพิชิตนางได้อีกครั้งจนสุขสมอารมณ์หมายอย่างที่สุด

หานเจียงรีบเรียกสติให้คืนกลับมา จากนั้นก็กดเปิดโทรศัพท์มือถือดู แล้วก็พบว่าเมื่อคืนตนเองได้ส่งข้อความไปหาภรรยาจริงๆ ข้อความนี้ทำเอาเขาถึงกับเอ๋อไปเลย เขาจำเรื่องเมื่อคืนไม่ได้เลยสักนิด เมาหนักขนาดนั้น ยังจะส่งข้อความได้ แถมยังทำเรื่องอย่างว่าได้อีกเหรอ?

เอาเถอะ ถือเสียว่าเป็นครั้งสุดท้ายที่จะได้ใช้ชีวิตสามีภรรยากับนาง หานเจียงยอมรับความจริงข้อนี้ จัดแจงแต่งตัวเรียบร้อยแล้วไปเช็กเอาต์ เขาพบว่าห้องนี้ใช้บัตรประชาชนของเขาในการลงทะเบียนเข้าพัก จึงจ่ายเงินสดไปห้าหมื่นบาทเพื่อเป็นค่าห้องและค่ามัดจำ เขาเอ่ยปากขอเปิดดูกล้องวงจรปิดของเมื่อคืน แต่กลับถูกทางโรงแรมปฏิเสธโดยอ้างเหตุผลเรื่องความเป็นส่วนตัวของลูกค้า ทำได้เพียงรู้ข้อมูลแค่ว่า คนที่มาส่งเขาที่โรงแรมเป็นผู้หญิงผมสั้นสีแดง

หานเจียงยังคิดหาคำตอบไม่ได้ในทันที ประกอบกับภรรยาเอ่ยปากเร่งแล้ว เขาจึงรีบออกจากล็อกบี้ แล้วเดินทางไปกินข้าวกับนาง

'เจียงเซียงหุ้ย' เป็นภัตตาคารชั้นนำระดับท็อปๆ ของเจียงตง และเป็นธุรกิจในเครือของตระกูลลู่

ลู่ฉู่ฉู่ให้คนเปิดห้องส่วนตัวที่เงียบสงบ นอกจากอาหารเลิศรสรสชาติประณีตแล้ว นางยังจงใจสั่งซุปเต่าตุ๋นโสมมาให้หานเจียงเป็นพิเศษ เพื่อช่วยบำรุงร่างกายให้เขา เพราะอย่างไรเสีย ความเร่าร้อนที่หานเจียงมอบให้นางเมื่อคืน มันก็ทำให้นางสุขสมฟินเวอร์จนยากจะอธิบายเป็นคำพูด

หานเจียงไม่ได้มีความอยากอาหารมากนัก หลังจากทานไปได้นิดหน่อยก็วางตะเกียบลง แล้วก้มมองข้อความในโทรศัพท์มือถือที่ส่งออกไป 'ฉันดื่มเหล้ามา ไม่อยากกลับบ้าน นานแล้วไม่ได้ทำกันที่โรงแรม อยากไปฟื้นความหลัง เธอรีบมานะ' ข้อความแบบนี้ เขาไม่มีทางส่งให้ภรรยาอย่างแน่นอน โดยเฉพาะในยามที่เขารู้ความจริงแล้วว่านางทรยศเขา

ลู่ฉู่ฉู่เห็นหานเจียงใจลอย จึงหัวเราะเบาๆ "คุณรีบดื่มซุปสิคะ ถึงคุณจะยังเก่งกาจเหมือนเดิม แต่ยังไงก็อายุสี่สิบแล้ว เรื่องแบบนั้นต้องเพลาๆ ลงบ้าง จะได้เก็บไว้กินได้นานๆ ไงคะ!"

หานเจียงไม่รู้สึกสนุกไปกับมุกของนางเลยแม้แต่น้อย ยามมองภรรยาเลอโฉมตรงหน้า ในใจกลับค่อยๆ กล้ำกลืนความขมขื่น ภรรยาเป็นผู้หญิงที่งดงามหยาดเยิ้มปานนี้ ต่อให้มองนางมานานนับสิบปีก็ไม่มีวันเบื่อ หากไม่ใช่เพราะรู้ว่านางนอกใจทรยศ ในอีกหลายสิบปีหลังจากนี้ เขาคงยังคงหลงใหลนางอย่างไม่ลืมหูลืมตาต่อไป

เขาเอ่ยถามขึ้นว่า "ฉู่ฉู่ เธอสวยขนาดนี้ อยู่ข้างนอกมีคนมาขายขนมจีบบ้างไหม?"

"มีสิคะ"

ลู่ฉู่ฉู่ภรรยาของเขา เวลาทานอาหารจะคอยๆ เคี้ยวอย่างประณีต ดูงดงามสะกดตาและสง่างามเป็นอย่างยิ่ง

หานเจียงรู้สึกจุกแน่นในอกทันที เอ่ยถามต่อว่า "แล้วเธอเคยไปนอนกับพวกเขาไหม?"