บทที่ 1 ความมุ่งมั่นของดอกท้อ

บทที่ 1

ความมุ่งมั่นของดอกท้อ

ชุดคลุมยาวสีขาวสะอาดพลิ้วสไว โฉบอ้อล้อไปกับสายลมเหนือเมฆา เจ้ายอดเขากระโดดลงจากกระบี่ประจำกาย เท้าแตะพื้นหญ้าเบาเท่ากลีบท้อร่วงหล่น กระบี่ซือโฉวบินเข้าฝักข้างเอวผู้เป็นนาย ผ้าแพรที่ปลายดาบปลิวปรายดั่งหางปลาว่ายไปในอากาศ เสิ่นซิงอีมองศิษย์สายตรงออกมายืนคำนับต้อนรับเขากลับยอดเขา เวลานี้ยอดเขามณีรัตนะเหลือศิษย์ที่ยังรั้งฝึกตนอยู่เพียงแค่สองคนเท่านั้น

“ยินดีต้อนรับอาจารย์กลับยอดเขาขอรับ” โจวเซี่ยนประสานมือค้อมกายคารวะอาจารย์อย่างแข็งขัน ในขณะที่ซุนผิงค้อมกายไปก็แอบเอียงหน้าขึ้นมาเหล่มองข้างหลังอาจารย์ไป โจวเซี่ยนเห็นดังนั้นก็จับหลังคอศิษย์น้องกดให้เขาก้มเคารพอาจารย์ให้ดี

“ไม่ต้องมองหาแล้ว วันนี้อาจารย์มิได้พาศิษย์น้องมาทักทายพวกเจ้า” เหมือนเมื่อก่อน…

“ศิษย์ไร้ความสำรวม ขออภัยขอรับ อาจารย์!” ซุนผิงค้อมตัวลงต่ำกว่าเก่าด้วยรู้ความผิด แต่ในน้ำเสียงกลับแฝงความเสียดายไว้อย่างปิดไม่มิด

“ช่างเถิด ลุกขึ้นได้แล้ว”

“ขอรับ!”

ศิษย์ทั้งสองกลับมายืนเต็มความสูง นัยน์ตาเรียบเฉยแอบสั่นไหวเล็กน้อย ยามนี้เจ้าลูกศิษย์ทั้งสองยังเป็นเพียงเด็กหนุ่มไร้เดียงสา สูงยังไม่ถึงคางของเขาเสียด้วยซ้ำ ยามเมื่อนึกถึงสิ่งที่ทั้งคู่ต้องเผชิญในอนาคต เสิ่นซิงอีก็รู้สึกสงสารจับใจนัก

“พวกเจ้าหมั่นฝึกฝนอยู่หรือไม่?”

“เอ๋? เมื่อวานอาจารย์ก็เพิ่งทดสอบพวกข้าไป…โอ๊ย!”

ซุนผิงปิดปากฉับแล้วกุมศีรษะที่ถูกศิษย์พี่เคาะด้วยความแรงระดับกะเทาะเปลือกไม้หลุดจากลำต้นได้

“ข้ากับศิษย์น้องเล็กหมั่นทบทวนคำสอนของอาจารย์และมุ่งฝึกตนอยู่ไม่ขาดขอรับ” โจวเซี่ยนรายงานอย่างขยันขันแข็ง

“ดีมาก” เสิ่นซิงอีอมยิ้มขบขัน เขาเรียกกระบี่ซือโฉวออกจากฝักแล้วกระโดดขึ้นไปยืนบนกระบี่คู่กายอีกครั้ง

“อาจารย์ ท่านจะไปไหนอีกแล้ว?” ซุนผิงร้องถาม

“อาจารย์ ท่านเพิ่งกลับมายังมิได้พักผ่อนเลย” ครั้งนี้โจวเซี่ยนไม่ได้ห้ามศิษย์น้องแล้ว แต่กลับร่วมทัดทานอาจารย์ด้วย

เห็นสีหน้าน้อยใจของศิษย์ก็พาให้เอ็นดูนัก เหตุใดชาติที่ผ่านมาเหล่านั้น เขาถึงรักเพียงลี่จิ่นจนละเลยศิษย์พวกนี้ไปได้ เสิ่นซิงอีลูบศีรษะศิษย์ทั้งสองแล้วกล่าวอย่างอ่อนโยน “อาจารย์จะปิดด่านที่ถ้ำผลึกเจ็ดสี ระหว่างนั้น พวกเจ้าก็จงฝึกตนให้ดี ออกจากด่านแล้ว อาจารย์จะมาทดสอบพวกเจ้า”

ริ้วขาวลายอดเขามณีรัตนะ มุ่งตรงไปยังถ้ำผลึกเจ็ดสี สถานที่ซึ่งดึงดูดลมปราณเข้มข้นที่สุดในสำนักแก้วเจ็ดประการ อันเป็นสถานที่ปิดด่านสำหรับผู้อาวุโสระดับสูงและเจ้าสำนักเท่านั้น ในอดีตเคยมีศิษย์แค่คนเดียวที่ได้มาปิดด่านในถ้ำผลึกเจ็ดสีแห่งนี้คือลี่จิ่น

ไม่ถูก ต้องเรียกว่าในอดีตชาติ

ชาตินี้ เสิ่นซิงอีเปลี่ยนแปลงชะตาตั้งแต่เริ่มแรก โดยการไม่รับลี่จิ่นเป็นศิษย์ ไม่ว่าจะในเวลานี้หรือในภายหลังก็ตาม ไม่ใช่เพียงเท่านั้น เสิ่นซิงอีวางแผนจะทำให้ลี่จิ่นพ้นจากสภาพศิษย์สำนักแก้วเจ็ดประการ จบเส้นทางผู้บำเพ็ญเพียรของทรราชเพื่อตัดไฟแต่ต้นลม

จำต้องพรากอนาคตไปจากผู้มีพรสวรรค์มากที่สุดที่เคยพบเจอเสียแล้ว...

เพียงแค่คิด ความรู้สึกผิดบาปก็เข้ากัดกินจิตใจ แต่เขาไร้ทางเลือก วิธีที่จะช่วยทั้งลี่จิ่นและโลกบำเพ็ญเพียรคงจะมีเพียงวิธีนี้เท่านั้น

ไม่ใช่ ยังมีวิธีที่ง่ายดายกว่านี้อีกมาก

เส้นทางเปลี่ยนแปลงอย่างฉับพลัน ปรมาจารย์มนตราร่ายม่านหมอกอำพรางตัวเขาและกระบี่ มุ่งตรงไปยังส่วนล่างของสำนัก เขตที่อยู่อาศัยของศิษย์ฝ่ายนอก

เด็กชายตัวน้อยนอนสลบไสลด้วยความเหนื่อยล้า แขนสั้นป้อมกอดชุดเครื่องแบบศิษย์ฝ่ายนอกที่เขาเพิ่งจะได้รับมาแน่นดั่งมันคือสมบัติล้ำค่า แก้มป่องยังคงเปื้อนคราบดินโคลนจากการสอบคัดเลือก เด็กวัยเพียงห้าขวบไร้บิดามารดา ผจญโลกบำเพ็ญเพียรเพียงลำพังโดยไม่มีใครเฝ้าดูแล

และนั่นเป็นภาพที่เสียดแทงดวงใจของผู้พรางตัวในเงามืดอย่างสุดซึ้ง เสิ่นซิงอีกำด้ามกระบี่แน่นจนมือสั่น ดวงใจเต้นระส่ำบอกให้เขาปลิดชีพสังหารทรราชผู้ทำลายล้างโลก ไม่สิ ขอแค่เขาทำลายเส้นลมปราณของลี่จิ่นจนไม่อาจฟื้นฟูได้ ขอแค่ให้ลี่จิ่นไม่สามารถฝึกตนได้ก็พอแล้ว!

แม้มันจะทำให้เด็กกำพร้าผู้ไร้ซึ่งสิ่งใดติดตัว นอกจากพรสวรรค์ในการบำเพ็ญเพียรหมดหนทางในชีวิตก็ตาม…

ชั่วจังหวะที่เสิ่นซิงอีทำสงครามกับใจของตน ร่างน้อยก็กระชับอ้อมแขนกอดเสื้อผ้าแน่นด้วยความหนาว ดวงตาปิดสนิทกลับมีหยดน้ำใสปริ่มขอบ ปากน้อยขยับขมุบขมิบละเมอออกมาด้วยน้ำเสียงอู้อี้ แต่อีกคนหนึ่งในห้องกลับได้ยินชัดเจน

“ท่านพ่อ ท่านแม่ ใครก็ได้…”

เสิ่นซิงอีวิ่งออกจากกระท่อมศิษย์ฝ่ายนอกเร็วเสียยิ่งกว่าขามา น้ำตาอุ่นที่ตั้งใจว่าจะไม่ไหลรินให้กับศิษย์ทรพีผู้นี้อีกท้นออกมาจากสองตาไม่ต่างจากเด็กน้อยในกระท่อม

ข้าทำไม่ได้ ข้าทำไม่ได้ …ไม่ได้จริง ๆ

ใจเด็ดเดี่ยวที่เตรียมมาเพื่อจะหยุดยั้งทรราชกลับถูกคำพูดประโยคเดียวสกัดไว้ เพราะแต่เดิมความตั้งใจในการกลับชาติของเขามิใช่เพื่อปวงชน แต่เพื่อช่วยศิษย์รักกลับมาจากการหลงผิด

เขาสละลี่จิ่นเพื่อช่วยโลกและตัวเองไม่ได้จริง ๆ

นัยน์ตาเลื่อนลอยมองกลีบสีชมพูอ่อนละมุนปลิวหายไปตามสายลมเหมือนกลีบท้อที่โปรยปรายภายในดวงตาของเขา มือเรียวหยิบผลท้อขึ้นมากัดเข้าปาก รสหวานละมุนอมเปรี้ยวปลุกให้กายสดชื้นเปี่ยมพลัง แต่ใจของเขากลับยังติดอยู่ในวังวนปัญหาที่ไม่มีทางแก้ไข

ทันใดนั้น กิ่งท้อใหญ่เท่าแขนก็ฟาดลงมาเต็มกบาลของผู้เหม่อลอย เสิ่นซิงอียกแขนขึ้นป้องกันตามสัญชาตญาณ แต่วรยุทธ์ของเขากลับอ่อนด้อยกว่าจนโดนฟาดทั้งแขนทั้งหัว

“โอ๊ย! ตาเฒ่าซ่ง นี่ท่านคิดจะฆ่าคนเลยรึ?!”

“คนอย่างเจ้ามันน่าฆ่าให้ตายนัก ที่แท้ก็ประกาศปิดด่านเพื่อให้ข้าชะล่าอย่างนั้นรึ เจ้าลิงขี้ขโมย!”

“พูดอะไรของท่าน ข้าจะปิดด่านจริง เพียงแต่มีอะไรต้องคิดให้ตกเสียก่อน จึงมายังสถานที่ที่ทำให้สงบใจได้มากที่สุด โอ๊ย! อย่าตีข้า!”

“คิดไม่ตกว่าอยู่ในถ้ำผลึกเจ็ดสีแล้วจะมาขโมยผลท้อเซียนของข้าอย่างไรดี ก็เลยมาขโมยก่อนปิดด่านเสียเลยน่ะสิ!”

“ใช่ที่ไหนกันเล่า ใครขโมยผลท้อของท่านกัน?!”

“แล้วในมือเจ้าถืออะไร?”

เสิ่นซิงอีมองผลท้อเซียนที่เด็ดมากินพลางจมอยู่ในความคิดพลาง บนผลท้อลูกยักษ์ยังมีรอยกัดไปหลายคำ “ข้า… เห็นมันตกอยู่แล้วมีลิงมาแทะกินเลยเสียดายของ แย่งมันมาน่ะ”

“ตกอยู่แต่ยังมีก้านติด ลิงที่เจ้าว่าก็ดันบังเอิญปากใหญ่เท่าเจ้า แถมเนื้อท้อที่ยังเคี้ยวไม่หมดในปากก็ไม่รู้ว่ามาอยู่ในนั้นได้อย่างไรอย่างนั้นสินะ” ผู้ชราถลึงตาจ้องเขม็ง

“แหะ ๆ” เสิ่นซิงอีถูกจับได้ทุกทางก็ได้แต่ยิ้มแหยอย่างยอมแพ้ “ข้าผิดไปแล้ว! ท่านผู้เฒ่าซ่ง อย่าตัดส่วนแบ่งผลท้อเซียนปีนี้ของข้าไปเลย!”

ผู้เฒ่าถอนหายใจด้วยความเหนื่อยหน่าย “เจ้ามันก็เป็นเสียแบบนี้เลยฝ่าด่านทะลุขั้นก่อกำเนิดลมปราณไม่ได้เสียที”

เสิ่นซิงอีรับถุงผ้าที่ถูกโยนใส่หน้า ก่อนจะมองผู้เฒ่าด้วยความมึนงง “ตาเฒ่า?”

“ผลท้อเซียนส่วนของข้า ข้ากินจนเบื่อแล้ว หากมันจะช่วยให้ผู้มีของต้องชะตาเป็นดอกท้ออย่างเจ้าตบะเพิ่มขึ้นบ้างก็คงจะดี” ผู้ชราค้ำกิ่งท้อต่างไม้เท้าเดินไปเฝ้าต้นท้อเซียนของเขาอันเป็นหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายจากสำนักแก้วเจ็ดประการมากว่าสามชั่วรุ่นเจ้าสำนักแล้ว “รีบไปให้พ้นหน้าเหี่ยว ๆ ของคนแก่อย่างข้าเสีย หากข้าจับเจ้าได้ ครั้งหน้าไม่ปล่อยไว้แน่!”

เสิ่นซิงอีซาบซึ้งกับน้ำใจของผู้ชราผู้เป็นไม้เบื่อไม้เบากับโจรขโมยผลท้ออย่างเขากันมากว่าสิบชาติ ไม่มีชาติไหนที่ตาเฒ่าซ่งจะมีน้ำใจกับเขามากถึงเพียงนี้ ปิดด่านครั้งนี้ช่างคุ้มค่ายิ่งนัก

ปรมาจารย์มนตราก้มคำนับด้วยความเคารพอย่างสุดซึ้ง “เสิ่นซิงอี ขอบพระคุณท่านผู้เฒ่า”

ผู้อาวุโสหนิงเฉินเสกหมอกอำพรางแฝงตัวกลับไปเขตที่อยู่อาศัยของศิษย์ฝ่ายนอกอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เขาไม่ได้กลับไปยังกระท่อมหลังเดิม

หินปราณระดับกลางถูกโยนออกไปให้ศิษย์ฝ่ายนอกสามคนคนละก้อน ศิษย์ฝ่ายนอกทั้งสามกอบกุมเศษขยะสำหรับผู้มีตบะขั้นหลอมแก่นปราณอย่างเขาด้วยความหวงแหน

“ขอบคุณท่าน ขอบคุณ!”

“นายท่าน ไม่ทราบว่าพวกข้าน้อยควรจะเรียกท่านว่าอย่างไรดีขอรับ?!”

ปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่ซ่อนใบหน้าที่ร่ายมนตร์อำพรางสายตาไว้ภายใต้ผ้าคลุมสีดำทะมึนอีกชั้น เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ดัดให้ทุ้มต่ำจนฟังไม่เหมือนเก่า “อย่าได้เรียกข้า อย่าได้ตามหาข้า ทำงานของพวกเจ้าไปก็พอ ขัดขวางการบำเพ็ญเพียรและการฝึกตนของเขาซะ หากเด็กผู้นั้นถูกขับไล่จากสำนักเมื่อไร รางวัลของพวกเจ้าจะมิใช่หินปราณระดับกลาง แต่เป็นหินปราณระดับสูงคนละหนึ่งถุง”

“หินปราณระดับสูง!”

“แค่ก้อนเดียวก็ให้ลมปราณพอสำหรับสร้างรากฐานลมปราณแล้ว แต่นี่ถึงกับได้คนละหนึ่งถุง!”

“ข้าทำ! นายท่านไม่ต้องห่วง เด็กนั่นไม่มีวันได้ลืมตาอ้าปากแน่ขอรับ!”

“แล้วข้าจะรอฟังข่าวดี” ชายลึกลับภายใต้ผ้าคลุมดำเลือนหายไปในอากาศ ทิ้งให้ศิษย์ฝ่ายนอกผู้ละโมบทั้งสามฉลองกับลาภครั้งใหญ่

การจะคงความเป็นศิษย์ในสำนักแก้วเจ็ดประการอยู่ได้นั้น ต้องสร้างรากฐานลมปราณให้ได้ภายในห้าปีเพื่อคงสถานะศิษย์ฝ่ายนอก เมื่อฝ่าทะลุขั้นควบรวมชีพจรได้จะได้เลื่อนขั้นเป็นศิษย์ฝ่ายใน แต่หากอยู่ในสำนักมาสิบปีแล้วยังควบรวมชีพจรไม่ได้ จะโดนไล่ลงจากสำนัก กลับสู่สามัญชนทันที

เสิ่นซิงอียังมีโอกาส เขามีวิธีตัดเส้นทางบำเพ็ญเพียรของลี่จิ่นถึงสองครั้ง

ในเมื่อเขาตัดใจทำร้ายลี่จิ่นไม่ลงก็มีแต่จะต้องใช้วิธีสกปรก ยืมมือคนอื่นเช่นนี้

ในระหว่างนี้ ตัวเขาเองก็จะปิดด่านฝึกตนอยู่ในถ้ำผลึกเจ็ดสี เร่งบำเพ็ญเพียรเพื่อให้ตนแข็งแกร่งขึ้น เผื่อว่าแผนการทั้งหมดของเขาจะล้มเหลว ในเวลานั้น เขาจะต้องมีจิตใจเด็ดเดี่ยว ปลิดชีพลี่จิ่นด้วยมือของเขาเอง