Mag-log in'เฟย' นักศึกษาคณะนิเทศเอกภาพยนต์กำลังดูซีรีส์วายเพื่อหาข้อมูลในการทำโปรเจคหนังสั้น ทว่าเขากับต้องตายด้วยอาการหัวใจวาย แต่ใครจะรู้ว่าเขากลับได้ไปเป็นเกิดใหม่เป็นตัวละครในซีรีส์วายเรื่องนั้นซะนี่
view more結婚三周年まで、あと一か月。その日を思うだけで、胸の奥が少しくすぐったくなる。
宮坂澪は勤務先の研究所で時計を見上げ、小さく息を吐いた。
「よし」
今日は、午後から半休を取っている。仕事を早めに切り上げ、更衣室で白衣を脱いで、大切にしまっていた紙袋をロッカーから取り出した。
中には、淡いアイボリーのワンピース。三周年の記念写真を撮るために、何度も店を巡って選んだ一着だった。
派手ではない。けれど、裾に咲く小さなレースの花が可愛らしくて、鏡の前で袖を通したとき、「これなら智也さんも喜んでくれるかな」と自然に笑みがこぼれた。
(──きっと、似合うって言ってくれるはず)
三年前、学生時代から付き合っていた御子柴智也と結婚した。起業したばかりの智也は、休みらしい休みもないほど忙しかった。それでも、記念日だけは決して忘れない人だった。
一年目の結婚記念日には、大きな花束を抱えて帰ってきた。
「こんなの買ったことないから、店員さんに全部選んでもらった」
照れくさそうに笑う智也が、少しだけ可愛かった。
二年目は、仕事帰りに人気店のケーキを買ってきてくれた。
普段も帰宅が遅くなる日は必ず連絡をくれたし、どんなに疲れていても澪の職場まで迎えに来てくれた。
派手な愛情表現をする人ではない。それでも、ちょっとした気遣いの一つひとつが嬉しかった。だから澪は、自分は大切にされているのだと信じて疑わなかった。
(ふふっ、ワンピース姿を見せたら、智也さんはどんな顔をするだろう?)
今年は自分が少し驚かせてあげようと、ささやかな計画を立てていた。照れくさそうに笑うだろうか。それとも「似合ってる」と素直に褒めてくれるだろうか。
そんな想像をするだけで、自然と帰りの足取りが軽くなる。
研究所を出る頃には、夏の日差しが少しだけ傾き始めていた。途中で花屋に寄り、リビングへ飾る小さなブーケを買う。
夕食の材料も少しだけ奮発した。今日は智也も早く帰れると言っていた。せっかくだから、彼の好きなビーフシチューを作ろう。
信号待ちの間、スマートフォンを取り出す。画面には、昨夜届いた智也からのメッセージが残っていた。
『最近忙しくてごめん。記念日はちゃんと空けてある』
その一文を読み返すだけで、疲れが少し軽くなる。
忙しい人だ。それでも約束を忘れないところが、澪は好きだった。
マンションに着くと、エレベーターの鏡に映る自分を見て髪を整える。今日、ワンピースを着るわけではない。それでも、帰宅した智也に紙袋を見せながら、「実はね」と笑ってみせる自分を想像してしまう。
(――きっと驚くだろうな)
その反応を見るのが楽しみだった。
胸を弾ませながら、玄関の鍵を静かに差し込む。中に入ると、リビングから誰かと話す智也の声が聞こえてきた。どうやら電話中らしい。
「……そうそう、その件は――」
スピーカー越しに響く会話――漏れ聞こえてくる内容から、仕事の話かもしれない。
邪魔をしてはいけないと考え、澪は足音を立てないようにそっと廊下を歩き、寝室へ向かった。そして、紙袋をベッドの上に置き、クローゼットを開ける。
ワンピースに合わせるなら、ネイビーのスーツが似合うだろうか。それとも、あのグレーのスーツのほうが並んだとき映えるだろうか。
そんなことを思いつつ、ハンガーに掛かったスーツへ手を伸ばしたそのときだった。手前にかけてあるジャケットのポケットから、一枚の紙が音もなく床へ滑り落ちた。
白い紙切れは、澪の足元で音もなく止まる。何気なく手を伸ばした彼女は、まだ知らなかった。この一枚の紙が、自分の人生を静かに、しかし決定的に変えてしまうことを。
床に落ちた紙を拾い上げた澪は、印字された文字に視線を落とした。
それは地方銀行の振込票で、三年前の日付だった。振込金額、五千万円。送り主は御子柴智也。受取人は――白石琴葉。
「……え?」
息が止まった。その名前は、大学時代の後輩だった。裕福な家庭に生まれ、成績優秀で卒業後は海外に渡ったと聞いていた。
(どうして智也さんが、彼女に五千万円も送金したの? しかも、この日付は――)
指先が小さく震える。
三年前、それは忘れることのできない日だった。養父が突然倒れ、病院から「今夜が峠です」と言われた夜、澪は藁にもすがる思いで智也に電話をかけた。
『智也さんお願い……百万円だけ貸して』
返ってきたのは、申し訳なさそうな声と五十万円だった。
『あぁ、悪い。実は会社を立ち上げたばかりで、資金繰りがかなり厳しいんだ。これしか出せない。本当にごめん』
起業したばかりだから仕方ない。そう信じていた。むしろ、あの五十万円も無理をして工面してくれたのだと思った。だからこそ、彼に感謝した。
それでも養父を救えなかったことだけが、ずっと心残りだった。
「……どうして」
掠れた声が漏れ出たそのとき、リビングから智也の笑い声が聞こえてきた。電話はまだ続いている。
澪は振込票をポケットに戻そうとして、指が止まった。耳が自然と、声の方へ向く。
『そういえば、白石が帰国したんだろ?』
『ああ』
『じゃあどうする? 奥さん、いるじゃないか』
軽い調子の問いかけ。友人はきっと、笑いながら話しているのだろう。
澪は苦笑する。
(――どうするも何も、そんなの答えは決まっている)
『お前が奥さんに優しいのは、業界でも有名だからな』
友人の言葉に、澪は少し照れくさくなった。智也はそんなふうに見られていたのか。自分だけがそう感じていたわけではないのだと、頬が自然と緩んだ。
嬉しい。
そう思った、次の瞬間だった。
『彼女は、ただ責任上の存在だ』
澪の心臓が、大きく跳ねた。
『俺は男勝りな宮坂澪なんて、最初から好きじゃない』
智也の声は、驚くほど冷たかった。それは温度のない口調――仕事の話をするときとも違う。澪が知らない男の声だった。
『俺が好きなのは、琴葉みたいな穢れのない女だからさ』
頭の中が真っ白になる。
「マジか、それ!」と笑いながら言った友人が、言葉を続ける。
『じゃあ離婚するのか?』
(智也さん、お願い。違うと言って。冗談だと言って――)
澪は両手の拳を握りしめながら、祈るような気持ちで息を潜めた。
短い沈黙が流れた後、智也が静かに口を開いた。
『いや、今のところはしない』
澪はわずかに息を吐いた。けれど、その安堵は一瞬で砕け散る。
『好きじゃないが、傷つけるつもりもない』
その一言は、刃物よりも鋭く胸へ突き刺さった。
好きではない。でも離婚もしない――それが智也にとって、自分という存在価値なのだ。
耳鳴りがして、不意に足元が揺れた。
澪は振込票を元のポケットにそっと戻し、クローゼットの扉を静かに閉める。
この部屋に、もう一秒もいたくなかった。
ベッドの上ではアイボリーのワンピースが、さっきまでの幸せをそのままに、静かに残されていた。
“หรือมึงไม่อยาก?”แม้จะรู้สึกแปลกใจอยู่ทว่าแรงปรารถนาเองก็มีมากพอสมควร“เดี๋ยวอีกหน่อยก็จะไม่ได้ทำแบบนี้แล้ว”ขณะเฟยกำลังก้มหน้าลงไปใช้ปากช่วยทำให้คนพี่อยู่นั้นกลับหลุดถ้อยคำที่ทำให้หมิงถึงกับต้องหยุดค้างไปกลางคัน“อีกหน่อยจะไม่ได้ทำ? หมายความว่าไง?”หมิงถามทวนอีกครั้งพร้อมกับช้อนคางคนด้านล่างให้เงยหน้าขึ้น ทั้งสองจ้องตากันอยู่สักพัก ก่อนจะเป็นยัยน้องเองที่เป็นฝ่ายถอนหายใจออกมาแล้วผุดลุกขึ้นนั่งข้างกายหมิง“กูตัดสินใจว่าจะไปเรียนแลกเปลี่ยนน่ะ”ราวกับฝันที่หมิงวาดไว้พังลงตรงหน้า เมื่อเฟยเอ่ยออกมาถึงการตัดสินใจครั้งใหญ่ที่เขาเองก็ไม่ได้คิดถึงมันมาก่อน“ความจริงกูตั้งใจว่า...หลังหย่าค่อยไปน่ะ แต่ตอนนี้คุณลุงเขาไม่ได้เร่งรัดอะไรแล้วไง กูก็เลย...อยากใช้โอกาสนี้รีบไปก่อนที่เขาจะไม่อนุญาต”ช่วงที่ผ่านเหตุการณ์ลักพาตัวครั้งนั้น เฟยก็รู้ถึงความรู้สึกจริง ๆ ที่ตัวเองมีต่อหมิงแล้ว นั่นไม่ใช่แค่ความรู้สึกหวั่นไหวแต่เป็นความรู้สึกชอบ เป็นห่วง คิดถึงจนสามารถเรียกได้ว่ามันเป็นความรักได้เลยเพียงแต่เฟยไม่รู้ว่าอีกคนคิดเช่นไร แต่ในขณะเดียวกันก็ไม่อยากรู้ว่าเจ้าตัวรู้สึกอะไรกับตัวเองหรือไม่ เพราะเฟยกลั
ณ คอนโดแห่งหนึ่งย่านชานเมือง“นอนห้องนี้แล้วกัน”หวังเดินนำไปยังห้องนอนห้องหนึ่ง พลางเปิดประตูแล้วบอกให้อีกคนเข้าพักที่นี่ เฟยได้แต่ทำว่าง่ายทว่าสายตากลับพยายามสอดส่ายมองว่ามีบริเวณไหนบ้างที่ตนจะสามารถหลบหนีออกไปได้ก่อนหน้านั้นโทรศัพท์มือถือของเจ้าตัวก็ถูกลียึดไว้แล้วส่งให้หวังไปเรียบร้อยแล้ว การจะติดต่อกับคนภายนอกจึงถูกตัดไป“ทะ ทำไมระเบียงเป็นกระจกปิดตายล่ะครับ? แบบนี้ได้อึดอัดตายกันพอดี” สายตากวาดไปรอบห้องแล้วก็ต้องตกใจเมื่อเห็นว่าระเบียง ที่ปกติตามคอนโดทั่วไปจะสามารถเปิดออกได้“กูสั่งให้คนเอาประตูเลื่อนออกน่ะ มึงจะได้หนีไปไม่ได้ไง”เรื่องนี้หวังคงคิดมาอย่างดี เพราะแม้ว่าเขาจะรู้จักเฟยคนนี้ดีแค่ไหน ทว่าคนตรงหน้านี้กลับดูแตกต่างราวกับคนละคน ซึ่งเขามั่นใจว่าถ้ามีช่องทางให้หนีได้ละก็ไม่ว่าจะระเบียง หรือแค่หน้าต่างโง่ ๆ เจ้าตัวก็คงสามารถหนีตนไปแน่นอน“หึ เฮียกะจะขังไว้ที่นี่เลยสินะครับ?”“ก็ไม่ขนาดนั้นหรอก แค่จนกว่างานแต่งนั่นจะยกเลิกไปน่ะ”ยามนี้เฟยคิดถึงหมิง คิดถึงเฟียสุดหัวใจ ไม่รู้เลยว่าพวกเขาจะสามารถตามรอยจากมือถือ และหาที่อยู่ของเขาเจอหรือเปล่า แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ต้องหาหนทางด้ว
ณ คอนโดแห่งหนึ่งย่านชานเมือง“เข้าไป! พวกมึงจับมันดี ๆ สิวะ!” ลีตะโกนออกคำสั่งให้ลูกน้องที่หวังส่งไปลักพาตัวเฟยมา ให้นำเข้ามาในห้องพักย่านห่างไกลจากการตามหาของหมิง และเฟียสภาพยัยหนูเฟยที่ถูกนำตัวเข้ามามีแต่รอยช้ำจากการถูกตบถูกทำร้าย และมีเลือดออกที่บริเวณมุมปากหวังที่ได้ยินเสียงก็รีบวิ่งมาดู ทว่าก็กลับต้องชักสีหน้าเมื่อเห็นสภาพของคนน้องไม่เป็นไปตามที่ตนกำชับ“กูสั่งไปแล้วเหรอ...ว่าห้ามใครทำร้ายเฟย!” รอยยิ้มกว้างด้วยความดีใจในตอนแรกเปลี่ยนกลับมาเป็นโกรธเกรี้ยวขึ้นมา“ใครใช้ให้มีปากดีใส่กูล่ะ อีกอย่างก็เพราะมันเสือกโทรหาหมิงไงล่ะ ดีนะที่กูจับได้” นายเอกของซีรีส์เรื่องนี้ไม่ได้คีพความเป็นนายเอกอีกต่อไป สีหน้าหงุดหงิด และรังเกียจ ทุกแสดงออกมาจนหมดเฟยได้เห็นอีกมุมของทั้งสองคนจากที่ต่างออกไปมาก เมื่อก่อนที่มักเห็นทั้งคู่เป็นคนสุภาพ แต่บัดนี้ไม่มีแม้แต่คราบของตัวละครที่เขาดูมาก่อนเลยสักนิด“พวกมึงกลับไปได้ล่ะ โดยเฉพาะมึงไอ้ลี...อย่าคิดนะว่ามึงจะเอาเหตุผลเหี้ยอะไรนั่นมาอ้างแล้วกูจะปล่อยมึงไป ถ้าไม่ติดว่ามึงยังพอมีประโยชน์อยู่บ้าง...มึงได้ตายห่าอยู่ข้างถนนไปนานแล้ว!”หวังกระชากคอเสื้อลีเข้า
ย้อนกลับไปเมื่อ 3 วันก่อน..˜“เฟยนอนหรือยัง เจ๊เข้าไปหาได้ไหม?”เฟียพยายามเคาะเรียกน้องชายหลังจากที่เธอไล่ให้เพื่อนสนิทกลับไปก่อน เพราะอยากให้ทั้งสองฝ่ายอารมณ์เย็นลงแล้วค่อยมาคุยกัน ซึ่งไม่นานเฟยก็เป็นฝ่ายเดินมาเปิดประตูให้ร่างบางเดินนำพี่สาวเข้าไปด้านใน ก่อนจะนั่งลงบนเตียงหลังกว้างด้วยสีหน้าที่ดูไม่ค่อยสู้ดีนัก“มันเกิดอะไรขึ้นเหรอ...บอกเจ๊ได้ไหม?”เฟียเดินไปนั่งลงข้าง ๆ โอบไปยังไหล่ของเฟยพร้อมกับถามด้วยน้ำเสียงที่ไม่ได้คาดคั้น“เรื่องมันยาวอะเจ๊ แต่สรุปสั้น ๆ เลยก็คือลีมันจ้างคนมาทำร้ายตัวเองเพื่อใส่ร้ายเฟย แล้วหยางกับหมิงก็เชื่อ”เฟยเล่าเพียงแค่นั้น ทว่าเฟียก็พอจะเดาสถานการณ์ที่เหลืออยู่ออก เธอต่อยมือลงบนที่นอนเพื่อระบายโกรธ ซึ่งไม่ได้โกรธที่ลีทำแบบนั้น แต่เธอโกรธที่ตัวเองไม่ดื้อตามน้องชายไปด้วย เพราะอย่างน้องเธอนี่แหละที่จะสามารถเป็นพยานยืนยันได้ว่าเฟยไม่ได้เป็นคนทำ“เจ๊ขอโทษนะ ฮึก” เฟียขอโทษน้องชายเสียงสั่ง เธอรู้สึกว่าตัวเองไม่สามารถปกป้องน้องชายผู้เป็นที่รักได้“ขอโทษทำไม เจ๊ไม่เกี่ยวซะหน่อย” พอเฟยได้ยินเช่นนั้นก็หันไปโอบไหล่เล็ก ๆ ของพี่สาวพลางลูบเบา ๆ เพื่อปลอบ“เจ๊จะไปบอกไ
ณ บ้านตระกูลอัครา“โทษทีนะ พอดีลุงไปตีกอล์ฟกับหุ้นส่วนน่ะ”เสียงชายวัยกลางคนเอ่ยพลางเดินเข้ามายังห้องรับรอง ซึ่งแขกที่มาเยือนคือลูกชายของเขา และคู่พี่น้องเฟียเฟย ทำเอาคนแก่รู้สึกยินดีปรีดาเป็นอย่างยิ่งเพราะเท่ากับว่าข้อเสนอที่เขาได้ยื่นออกไปได้รับการพิจารณาจากคนเป็นลูก และว่าที่สะใภ้คนโปรดเรียบร้อย
[ถ้าต้องการจะประชดกันบอกเลยนะว่าไม่ได้ผล!]˜ยังไม่ได้ทันจะขานรับ ปลายสายก็เอ่ยคำพูดที่ตัวหมิงเองก็พอจะคาดเดาได้ ‘ประชด’ คำคำนี้ไม่ใช่แค่เฟยคนเดียวที่โดนตั้งคำถามแต่กับเขาเองก็ยังไม่เว้น“ทำไมคิดว่ากูตั้งใจจะประชดมึงล่ะ หื้ม?”[ก็เห็น ๆ อยู่ร้อยวันพันปีเฮียไม่เคยถูกกับคุณเฟย แล้วจู่ ๆ ก็มาบอกว่าจะห
“เราสองคนกำลังจะหมั้นกันครับ”˜เสียงฮือฮากลับมาอีกครั้งจากผู้คนในงานที่เริ่มแสดงความคิดเห็นโดยไม่ได้เอ่ยกับเจ้าของเรื่องที่ยืนอยู่บนเวทีทั้งสอง“ทำอะไรของมึงเนี่ย!?” ยัยหนูเฟยกระซิบถามสีหน้างุนงงระคนไม่พอใจที่จู่ ๆ หมิงก็เอาเรื่องนี้ขึ้นมาประกาศทั้งที่เขากับอีกฝ่ายไม่เคยมีความคิดอยากจะครองคู่กันตา
หลังถูกยัยหนูเฟยสะบัดหนีไปจากความพยายามช่วยทายาลดอาการผื่นคัน เนื่องจากเจ้าตัวแพ้ฟีโรโมนของโอเมก้าให้ หมิงก็เดินกลับเข้ามาในงานโดยไม่ลืมที่จะสอดส่ายสายตาหาคนดังกล่าวเพื่อให้แน่ใจว่าเขาจะไม่สร้างปัญหาให้ภายหลังยาแก้แพ้ถูกอีกฝ่ายแย่งไปเสียแล้ว เหตุผลที่เขามีมันติดตัวมาด้วยนั้นเป็นเพราะหมิงเก็บได้เมื











