เกิดใหม่เป็นตัวร้ายในซีรีส์วายเรื่องหนึ่ง [Mpreg]

พลั่ก!

ร่างหนาผลักคนที่ตัวเล็กกว่าให้ลงไปนอนโซฟา พลางคว้าโซ่มาล็อกที่ข้อมือทั้งสองข้างเพื่อกันไม่ให้เจ้าตัวหนีไปไหนได้

“อึก...คิดว่าทำแบบนี้แล้วไอ้ลีมันจะกลับมาหามึงงั้นเหรอ?”

ภายในห้องมีสิ่งอำนวยความสะดวกอย่างครบครัน เว้นแต่เพียงอิสรภาพที่ตอนนี้เขากำลังถูกอีกคนช่วงชิงไปเพื่อไม่ให้ไปก่อความวุ่นวายกับบุคคลที่สาม ซึ่งเป็นคนที่พวกเขากำลังพูดถึงกันอยู่

“หึ ต่อให้ลีไม่กลับมา กูก็จะทำแบบนี้อยู่ดี”

คนตรงหน้าไม่มีท่าทีลังเลในคำพูดของเขาแม้แต่น้อย หมอนี่มันรักอะไรในตัวของลีนักนะ..

“โง่ฉิบหาย! คอยดูนะเดี๋ยวไอ้เวรนั่น แม่งก็แจ้นกลับไปหาหยางอยู่ดี”

“กูไม่สนหรอก ขอแค่ลีปลอดภัยก็พอ” นัยน์ตาของคนที่ถูกกล่าวหาว่าโง่วูบไหวลงเล็กน้อย เขารู้ดีว่าต่อให้พยายามปกป้องเช่นไรก็คงไม่มีวันที่ลีจะเปลี่ยนใจกลับมารักเขาอีกแล้ว ที่ผ่านมาตัวเขาทำเรื่องผิดพลาดมามากมาย และครั้งนี้เขาจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นอีก

“เฮอะ ทำตัวอย่างกับพระเอกในหนัง ถุย! มึงมันก็แค่ตัวประกอบ!”

ร่างบางถ่มน้ำลายใส่คนตรงหน้าอย่างดูแคลนเขารู้สึกสมเพชใจในตัวผู้ชายคนนี้เอามาก ๆ ที่ดันทุรังทำทุกอย่างแต่สุดท้ายก็ไม่ได้แม้แต่จะครอบครองหัวใจของอีกฝ่าย

“หึ...ใช่กูมันก็แค่ตัวประกอบ แต่มึงอย่าลืมนะว่าตัวประกอบอย่างกูมันทำอะไรได้มากกว่าการล่ามโซ่มึงไว้ที่นี่” ว่าจบหมิงก็เงื้อมือขึ้นตบหน้าอีกคนฉาดใหญ่ ก่อนจะจับกดลงพื้นแล้วปลดเปลื้องช่วงล่างจับแท่งหนาใหญ่ยาวยัดเข้าไปในช่องทางลับ ทำเอาอีกฝ่ายกรีดร้องเสียงดัง..

˜

คลิก!

เสียงเมาส์กด Pause คลิปซีรีส์ที่กำลังเข้าด้ายเข้าเข็ม โดยคนที่กดหยุดคลิปนั่นถึงกับถอนหายใจให้กับความไม่สมเหตุสมผลของตัวละครที่ชื่อหมิง เพราะจู่ ๆ หมอนั่นก็จับกดตัวร้ายของเรื่องแถมยังยัดเยียดความเป็นผัวให้ซะดื้อ ๆ

นี่มันเป็นการยัดฉาก NC แบบโจ่งแจ้งเลยชัด ๆ

ตัวเขาเองไม่ได้ดูแคลนหนัง หรือซีรีส์วายเลยนะเพียงแต่มันเป็นทางที่เขาไม่ถนัด อีกทั้งยังไม่เข้าใจในเรื่องของความรักระหว่างผู้ชายสองคน ซึ่งนั่นจึงทำให้รู้ว่าโจทย์ที่เขาได้รับเพื่อทำโปรเจกต์หนังสั้นจากอาจารย์ประจำภาควิชาการถ่ายทำภาพยนตร์ดูจะยากกว่าที่คิด

ครืด ครืดด

เสียงโทรศัพท์สั่นไหวกับพื้นโต๊ะไม้ที่ตั้งอยู่หน้าโซฟาเนื่องจากมีใครสักคนโทรเข้ามา หน้าจอปรากฏชื่อพอร์ชทำให้เขารีบกดรับสาย

[ไงครับท่านผู้กำกับ ดูซีรีส์วายจนฉ่ำกีเลยไหมล่ะ?]

“ฉ่ำกีพ่อมึงสิ เอาบ้าอะไรมาให้กูวะ แม่ง! มีแต่ฉากเอากัน”

ท่านผู้กำกับโวยใส่เพื่อนสนิทลั่น ด้วยเพราะก่อนหน้านั้นเขาได้ขอความช่วยเหลือไปยังเพื่อนซี้ว่าขอซีรีส์ หรือหนังแนวนี้มาดูเป็นวิทยาทานเพื่อจะเอาไปเขียนพล็อตหนังวายของตัวเองส่งอาจารย์สักเรื่อง

“อ้าว...จุดขายของซีรีส์วายคือฉากพวกนี้เลยนะ ดูกี่ทีก็ฟูตลอด”

“อะไรฟูวะ...ใจ?”

“กีกูนี่แหละ ฮ่า ๆๆ”

คุณผู้กำกับถึงกับส่ายหน้าให้ไอ้เพื่อนตัวแสบ ที่แม่งตั้งแต่ผันตัวไปเป็นหนุ่มวายศัพท์แสงก็ดูจะเยอะแยะจนเขาเองก็อดรำคาญไม่ไหว

“นี่ ที่กูเอาเรื่องนี้ให้มึงดูก็เพราะตัวร้ายในเรื่องชื่อเดียวกับมึงเลยนะ” พอร์ชยังคงพูดทีเล่นใส่เพื่อนอย่างนึกสนุกปาก ด้วยเพราะที่ผ่านมาคนที่มักล้อเลียนจะเป็นอีกฝ่ายซะมากกว่า ฉะนั้นครั้งนี้เขาจึงไม่ยอมปล่อยโอกาสนี้ไปง่าย ๆ

“แล้วมันเกี่ยวอะไรวะ มึงนี่แม่ง...อึก โอ๊ย!”

จู่ ๆ เฟยก็เกิดอาการเจ็บที่หน้าอกอย่างรุนแรง คล้ายกับมีอะไรบางอย่างกำลังบีบรัดที่หัวใจ มันเริ่มเจ็บจากอกด้านซ้ายร้าวไปถึงขากรรไกร และแขนข้างซ้าย เหงื่อกาฬโทรมแตกมีอาการอยากคลื่นไส้อีกทั้งยังหายใจลำบาก

“อย่าเล่นมุกป่วยแกล้งกูนะโว้ย ไม่หลงกลหรอก”

“อึก กูไม่ได้ โอ๊ย อืออ”

เขากุมมือไปที่หน้าอกขยำเสื้อไปมาจนยับ โทรศัพท์ในมือร่วงตกลงสู่พื้นจนหน้าจอมือถือเกิดรอยร้าว ไม่นานร่างของเฟยก็ทรุดลงไปกำลังพื้นตามมือถือเครื่องนั้น เสียงหอบหายใจอย่างหนักมันดังราวกับถูกใครบีบคอเอาไว้ก็ไม่ปาน

ทำไมกัน...ทำไมถึงต้องมาเป็นเอาในเวลาเช่นนี้ด้วยนะ..

ตึกตัก.. ตึก...ตัก

เสียงเต้นในอกเริ่มไม่เป็นจังหวะพอ ๆ กับลมหายใจที่กำลังขาดช่วงไปเรื่อย ๆ นี่เขากำลังตายแล้วสินะ โปรเจกต์งานที่อาจารย์สั่งให้ทำยังไม่ถึงไหนเลย เขายังคิดพล็อต Boy Love ที่ถูกใจไม่ได้เลยด้วยซ้ำ

ซีรีส์ที่เขาเพิ่งดูจบไปรอบแรก แล้วกะว่าจะมาเก็บรายละเอียดในรอบที่สองก็ยังไม่สำเร็จ นี่เขาจะต้องจากโลกนี้ไปแล้วอย่างนั้นเหรอ

‘กูเอาเรื่องนี้ให้มึงดูก็เพราะตัวร้ายในเรื่องชื่อเดียวกับมึงเลยนะ’

จู่ ๆ คำพูดที่พอร์ชเอ่ยก่อนหน้านี้ก็ผุดขึ้นมา ทำไมเขาดันมานึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมาได้นะ ทุกอย่างเป็นไปอย่างเชื่องช้าลมหายใจแผ่วเบาลงจนสุดท้ายก็นิ่งสงบลงไม่มีเสียงใดอื่นดังแทรกเข้ามานอกจากเสียงโทรศัพท์ที่หน้าจอขึ้นชื่อว่าพอร์ชกำลังโทรซ้ำเข้ามา

˜

เฮือก!

ร่างบางในชุดนอนเนื้อผ้าซาติโน่ผุดลุกขึ้นมาราวกับตื่นจากฝันร้ายอันยาวนานที่เขาไม่เคยเจอมาก่อน ลมหายใจเข้าออกรุนแรงด้วยเพราะเจ้าตัวพยายามสูดมันเข้าปอดให้ได้มากที่สุด

มองไปรอบ ๆ ก็พบว่าตอนนี้ตัวเองไม่ได้อยู่ในห้องเช่า ซึ่งเคยเป็นที่ซุกหัวนอนของนักศึกษาเอกภาพยนตร์ กลับเป็นห้องที่ตกแต่งอย่างหรูหรา โทนสีที่แปลกตา มันดูมีสีสันจนทำเอาแสบตาได้ในคราแรกที่เห็น

“ที่ไหนวะเนี่ย?” คำพูดแรกที่ออกจากปากตามมาด้วยอาการมึนศีรษะราวกับเมาค้างจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ ซึ่งน่าจะอาบมากกว่าดื่มเข้าไป

เฟยพยุงตัวขึ้นเดินอย่างระมัดระวังพลางเหลือบไปเห็นรูปที่ตั้งอยู่บนหัวเตียงก็พลันตกใจ ด้วยเพราะในภาพนั้นเป็นรูปที่ตัวเขาเองถ่ายคู่กับคนคนหนึ่งซึ่งรู้สึกไม่คุ้นหน้า ทว่ากลับมีท่าทางที่แสดงออกเหมือนว่าทั้งคู่เคยเป็นคนรักกัน

‘เคยถ่ายรูปพวกนี้ด้วยเหรอวะไม่เห็นจะจำได้’ เฟยพยายามนึก แต่นึกเท่าไรก็นึกไม่ออกยิ่งพอสังเกตดี ๆ ทั้งเสื้อผ้าหน้าผมของตัวเองในรูปนั้นก็ไม่ใช่สไตล์ที่ตนชอบใส่เลยด้วยซ้ำ แหมจะหน้าตาเหมือนกันแต่ก็กลับดูเหมือนเป็นคนละคนกัน

นี่มันอะไรกัน...ตอนนี้เขาอยู่ที่ไหนกันแน่

“ตื่นแล้วเหรอไอ้ตัวดี”

ระหว่างกำลังสับสนไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน เขาก็กลับได้ยินเสียงทักทายของผู้หญิงคนหนึ่ง ซึ่งเขารู้สึกไม่คุ้นหูมาก่อนเอ่ยพลางเดินเข้ามาพร้อมกับน้ำส้ม และยาแก้ปวดหัว

“คุณเป็นใครครับ...แล้วนี่ผมอยู่ที่ไหน?”

หญิงสาวที่พอได้ยินประโยคดังกล่าวก็เริ่มทำสีหน้าประหลาดใจ เธอเดินเอาน้ำส้มรวมทั้งยาในมือไปวางไว้ แล้วจึงตรงเข้ามาเอามืออิงหน้าผากอีกฝ่ายเพื่อวัดไข้

“ทำอะไรของคุณน่ะ!?” ชายหนุ่มถอยหลังจากเธอคนนั้นไปสองก้าวจนเสียหลักล้มลงไปนั่งกับที่นอน

“เจ๊เฟียไง นี่แกเป็นอะไรไปน่ะ?”

“เจ๊เฟีย? ผมรู้จักคุณด้วยเหรอครับ ถ้างั้นช่วยไปส่งที่หอหน่อยได้ไหมครับ พอดีผมต้องรีบทำงานส่งอาจารย์”

“เดี๋ยวนะเฟย แกเป็นอะไรอะ..แกเรียนจบมา 2 ปีแล้วนะอีกอย่างทำไมแกจะไม่รู้จักเจ๊ล่ะ เจ๊เป็นพี่สาวแกไง” เฟียเริ่มจะหน้าเสียเมื่อท่าทีของน้องชายดูเหมือนจะไม่ได้ล้อเล่น

“พี่สาว” เขาจำได้ว่าตั้งแต่เกิดมาพ่อแม่ของเขาไม่เคยว่าตัวตัวเองมีพี่สาวมาก่อน

แต่เดี๋ยวนะ ‘เฟีย’ ชื่อนี้ฟังดูคุ้นมาก แต่มันน่าจะเป็นชื่อของตัวละครในซีรีส์ที่เขาเพิ่งดูก่อนตายนี่นา หรือว่าเขากำลังฝันอยู่กันแน่นะ..

หญิงสาวที่เรียกแทนตัวเองเจ๊เฟียรีบยกหูโทรศัพท์หาใครสักคนทันที สีหน้าเธอกังวลจนเกือบจะร้องไห้

“ฮาโหลหวัง เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นกับเฟยหรือเปล่า ทำไมตื่นมาแล้วก็จำฉันไม่ได้ล่ะ” บทสนทนาที่เธอกำลังคุยกับปลายสายอยู่นั้นได้ยินแว่ว ๆ ว่าชื่อ ‘หวัง’ นี่ก็เป็นชื่ออีกตัวละครหนึ่งในซีรีส์เรื่องนั้นนี่นา

“เดี๋ยวนะครับ คุณมีเพื่อนชื่อหวังเหรอครับ?”

“ใช่” เฟียตอบรับด้วยน้ำเสียงสั่นเครือน้ำตาเริ่มคลอหน่วย

“แล้วคุณยังมีเพื่อนอีกใช่ไหมครับ ชื่ออะไรนะ...หยางกับหมิงใช่หรือเปล่า?”

“ใช่ ฮึก...อึก” คุณพี่สาวเริ่มใจคอไม่ดี เธอสะอึกสะอื้นเมื่อเห็นอาการน้องชายของตัวเองที่เปลี่ยนไปราวกับคนละคน

ทว่าอีกคนกลับนิ่งค้างไปชั่วขณะพลันคิดทบทวนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในตอนนี้ทั้งหมดว่ามันคืออะไร จนในที่สุดเขาก็ได้ข้อสรุปว่า..

‘ตนนั้นได้เข้ามายังโลกของซีรีส์วายที่เขาเพิ่งดูก่อนตายซะแล้ว’

โปรดติดตามตอนต่อไป..