บทที่ 2 ผู้อาวุโสหนิงเฉินรับศิษย์

บทที่ 2

ผู้อาวุโสหนิงเฉินรับศิษย์

ผู้บำเพ็ญเพียรรูปงามก้าวเท้าออกจากถ้ำอันก่อร่างมาจากผลึกแก้วส่องประกายจรัสเจ็ดสีแห่งเขาแก้วพันสารทิศ ท่ามกลางสีสันละลานตาชุดขาวสะอาดไม่ได้ดูหม่นลงเลย กลับยิ่งดูโดดเด่นขึ้นมาอยู่เหนือแสงสะท้อนจากแก้วทุกผลึก แพขนตางอนงามค่อย ๆ ลืมขึ้น นัยน์ตาที่มีกลีบดอกท้อโปรยปรายอยู่ภายในเปิดต้องแสงอาทิตย์สาดส่องที่ไม่ได้รับมานานถึงห้าปีเต็ม ผู้อาวุโสหนิงเฉินออกจากการปิดด่านแล้ว

“อาซิง เจ้าออกจากด่านแล้ว” กระบี่กรีดผ่าอากาศดังลั่นดั่งฟ้าร้อง ผู้บำเพ็ญเพียรผู้สูงสง่าก้าวลงมาจากกระบี่คู่กาย ต้อนรับการกลับมาของศิษย์น้อง

เสิ่นซิงอีประสานมือคำนับผู้มาใหม่ “คารวะศิษย์พี่เยี่ยน ข้าเพิ่งจะก้าวเท้าออกจากถ้ำผลึกเจ็ดสี ท่านก็มาถึงเสียแล้ว ท่านรวดเร็วถึงเพียงนี้ คนจากยอดเขาอัสสรัตนะจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนกัน”

เยี่ยนอวิ๋นหลงรีบประคองศิษย์น้องลุกขึ้น “ที่นี่มีแค่เราสองคนเจ้าจะพิธีรีตองไปใย”

ปากบางยกยิ้ม “พี่เยี่ยน”

เยี่ยนอวิ๋นหลงหัวเราะชอบใจพลางกอดคอศิษย์น้องรัก “ก่อนหน้านี้ จู่ ๆ เจ้าก็ปิดด่าน มิได้บอกกล่าวผู้ใด ข้าเป็นห่วงจึงคอยเฝ้าดูรอวันที่เจ้าเดินออกมา”

เสิ่นซิงอีได้ฟังก็ซาบซึ้งใจยิ่งนัก การปิดด่านแต่ละครั้งไม่รู้ว่าต้องใช้เวลานานเท่าใด บางคนอาจจะใช้เวลาไปทั้งครึ่งค่อนชีวิต ที่เขาออกมาก่อนก็เป็นเพราะมีเรื่องต้องจัดการ มิเช่นนั้น ในเวลานี้ก็คงยังนั่งบำเพ็ญตบะอยู่ในถ้ำผลึกเจ็ดสี การรอคอยอย่างเชื่อมั่นโดยไม่รู้วันเวลา ช่างสมกับเป็นเยี่ยนอวิ๋นหลงศิษย์พี่ผู้เอาใจใส่นัก “ซิงอีทำให้พี่เยี่ยนต้องคอยเปล่าเสียแล้ว ปิดด่านครั้งนี้ ข้าไม่สามารถฝ่าด่านทะลุขึ้นเป็นขั้นก่อกำเนิดลมปราณได้”

เยี่ยนอวิ๋นหลงตบบ่าปลอบใจศิษย์น้อง “ไม่จำเป็นต้องรีบร้อน อาซิง เจ้าอายุยังน้อย ยังมีเวลาอีกมาก ตอนนี้เจ้าคงเหนื่อยไม่น้อย ไปพักผ่อนให้ดีเถอะ ไว้เจ้าหายเหนื่อยแล้วค่อยมาดื่มชาแลกเปลี่ยนวรยุทธ์ที่ยอดเขาจักรรัตนะของข้ากัน”

รอยยิ้มแปรเปลี่ยนเป็นเศร้าสร้อย เพราะทั้งตัวเขาและศิษย์พี่ หรือทุกคนบนโลกไม่ได้มีเวลามากอย่างที่เยี่ยนอวิ๋นหลงว่า “แน่นอนขอรับ”

การออกจากด่านของเสิ่นซิงอี แท้จริงแล้วมีจุดประสงค์สองประการ ประการแรก เพื่อมาดูให้เห็นกับตาว่าลี่จิ่นยังคงสถานะศิษย์ฝ่ายนอกไว้ได้หรือไม่ แต่นั่นไม่ใช่จุดมุ่งหมายหลักของเขา อดีตอาจารย์ไม่เชื่อว่าเด็กที่มีพรสวรรค์ในการบำเพ็ญเพียรมากที่สุดเท่าที่เขาเคยพบจะสร้างรากฐานไม่ได้แม้จะอยู่ในสถานการณ์ยากลำบากเพียงใดก็ตาม และยิ่งไม่เชื่อว่าศิษย์ฝ่ายนอกปลายแถวที่เขาติดสินบนให้ไปขัดขวางการบำเพ็ญเพียรของลี่จิ่นจะทำสำเร็จ เสิ่นซิงอีหวังเพียงให้ศิษย์พวกนั้นถ่วงเวลาไว้ก็เท่านั้น เพื่อที่เขาจะได้ไม่พลาดในโอกาสที่สอง

จุดประสงค์ประการที่สอง ผู้อาวุโสหนิงเฉินออกจากด่านมาเพื่อรับศิษย์

ชุดขาวปลิวสะบัดเหนือน่านฟ้าเขตชั้นล่างของสำนักแก้วเจ็ดประการ ศิษย์ฝ่ายนอกทั้งหลายต่างพากันตื่นเต้นดีใจ กิจซึ่งจะนำพาให้ผู้อาวุโสหนิงเฉินลงจากยอดเขามาสู่เขตศิษย์ฝ่ายนอกในวันแสนจะธรรมดามีอยู่ไม่กี่อย่าง ศิษย์ทุกคนต่างออกจากกระท่อมมายืนทำความเคารพ ภาวนาให้โชคลาภสีขาวตกลงมาที่ตน

รวมถึงเด็กชายวัยสิบปีที่แหงนคอจดจ้องชายเสื้อและผ้าแพรปลายดาบไม่วางตา สีขาวสะอาดแสนบริสุทธิ์เจิดจ้าเสียยิ่งกว่าดวงอาทิตย์เบื้องบนยังคงเหมือนกับในความทรงจำเมื่อห้าปีก่อน

และผู้บำเพ็ญเพียรแสนบริสุทธิ์ก็ขี่กระบี่บินผ่านเขาไปโดยไม่แม้แต่จะชายตามอง

เสิ่นซิงอีเห็นผู้ที่เขาตามหาอยู่ไม่ไกล ไม่ว่าจะในชาติไหน เขาก็ยังคงตามหาคนผู้นี้ได้ที่เดิม เด็กหนุ่มในชุดเครื่องแบบศิษย์ฝ่ายนอก หน้าตาธรรมดา พลังปราณปานกลาง ไม่มีสิ่งใดโดดเด่น กำลังยืนปอกผลส้มกินอย่างมูมมามอยู่ใต้ต้นส้มร้อยปีภายในสวนของสำนัก เมื่อผลส้มในมือหมด เขาเอื้อมมือไปเด็ดผลใหม่มากินต่ออย่างไม่บันยะบันยัง

“กินพอแล้วหรือยัง?”

“ไม่พอ กินเท่าไรก็ไม่พอ วันนี้เป็นวันสุดท้ายที่ข้าจะได้เหยียบยืนบนเขาแก้วพันสารทิศแล้ว ข้าจะกินส้มให้หมดสวนเลยคอยดู!”

เด็กหนุ่มเคี้ยวส้มในปากไปตะโกนไปด้วยความโกรธเกรี้ยวต่อโชคชะตา เขาเพียรพยายามมาสิบปี ไม่เคยปล่อยปละละเลยการฝึกตนแม้สักวัน แต่กระนั้น เขาก็ยังไม่สามารถควบรวมชีพจรได้ เหตุใดฟ้าให้ข้าได้เข้าสำนักแล้ว แต่มิยอมให้ข้าอยู่ต่อ เหตุใดฟ้าให้ข้าสร้างรากฐานได้ แต่มิยอมให้พัฒนาขึ้นเป็นควบรวมชีพจร เหตุใดโชคชะตาจึงต้องทำเหมือนชีวิตของเขาเป็นของเด็กเล่นเช่นนี้!

คนที่พูดกับเขาไม่ได้ตอบอะไรกลับมา ว่าแต่… หากเป็นคนดูแลสวน เหตุใดจึงยังไม่รีบไล่เขาออกไป เช่นนั้นแล้วใครเข้าสวนมาพูดกับเขากัน?

เด็กหนุ่มหันหลังกลับมามองอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ เมื่อเห็นสีขาวบาดตาที่ทั้งสำนักรู้จักกันเป็นอย่างดี ส้มในปากก็แทบพุ่งพรวดไปเปรอะเปื้อนสีขาวจนหมดสะอาด เขารีบคุกเข่าขอขมาผู้อาวุโส

“ศิษย์อวี้เหวินจี๋เสียมารยาทแล้ว ขอผู้อาวุโสหนิงเฉินโปรดเมตตา!”

เสิ่นซิงอีลอบขำในใจ ดีที่อวี้เหวินจี๋กำลังมุ่งมั่นกับการมุดหน้าลงดินด้วยความอับอายอยู่ จึงไม่เห็นมุมปากที่ยกขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ของเขา

ดู ๆ ไป อวี้เหวินจี๋ในตอนนี้ก็มีสภาพเหมือนกับเขาตอนขโมยผลท้อเซียนพันปีที่สวนพืชพรรณเซียนในส่วนลึกของสำนักไม่มีผิด

เสิ่นซิงอีกระแอมไอเก้อเขิน “อาจวี๋[1] เจ้ากินส้มพอหรือยัง?”

“พอแล้ว พอแล้วขอรับ!” อวี้เหวินจี๋ร้องตอบด้วยความกลัวสุดขีด ใครมาเจอเขาทำตัวเสียกิริยาไม่เจอ ดันมาเป็นผู้อาวุโสหนิงเฉิน ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความสำรวมเป็นที่สุด วันสุดท้ายในชีวิตผู้บำเพ็ญเพียรของเขา คงต้องจบลงด้วยการลงโทษตามระเบียบวินัยเป็นแน่!

อวี้เหวินจี๋ไม่รู้ ผู้อาวุโสผู้ขึ้นชื่อเรื่องความสำรวมในสายตาเขา เคยแหกมาแล้วทุกกฎนับตั้งแต่รับอดีตศิษย์รักขึ้นเขามณีรัตนะ เสิ่นซิงอีก้าวขึ้นกระบี่ซือโฉวอีกครั้ง “เช่นนั้นก็มาเถอะ กลับยอดเขามณีรัตนะกับอาจารย์”

“ขอรับ… หา?”

“เจ้าฟังมิผิดดอก อวี้เหวินจี๋ นับจากนี้ เจ้าคือศิษย์สายตรงของข้า ผู้อาวุโสหนิงเฉิน เจ้าแห่งยอดเขามณีรัตนะ”

แน่นอนว่า เสิ่นซิงอีไม่ได้นึกครึ้มใจอยากรับศิษย์ตัดหน้าลี่จิ่น แต่การปรากฏตัวของอวี้เหวินจี๋เป็นเรื่องที่จำเป็นต่อชีวิตของเขามาก

ในชาติแรก หลังจากรับลี่จิ่นขึ้นเขา เสิ่นซิงอีก็เห่อศิษย์รักจนไม่คิดจะรับใครมาเป็นศิษย์อีก แม้แต่การสอบคัดเลือกศิษย์เข้าสำนักเขาก็ไม่ไปแล้ว เป็นลี่จิ่นในวัยสิบขวบที่รบเร้าบอกว่าอยากได้ศิษย์น้อง อาจารย์ผู้หลงศิษย์จนโงหัวไม่ขึ้นมีหรือจะปฏิเสธ เสิ่นซิงอีพาศิษย์รักขี่กระบี่ท่องไปทั่วสำนัก ทั้งฝ่ายในและฝ่ายนอก ลี่จิ่นดูเท่าไรก็ยังไม่พบศิษย์น้องที่เขาต้องการ เนื่องจากแทบทุกคนนั้นมีอายุมากกว่าตัวเขา เห็นศิษย์รักเสียใจ เสิ่นซิงอีก็พาเขาแวะสวนของสำนักเพื่อนั่งพักผ่อนเสียหน่อย จึงได้ไปเจออวี้เหวินจี๋กำลังยัดส้มเข้าปากอย่างเอาเป็นเอาตาย ลี่จิ่นที่หน้ามุ่ยอยู่พลันหัวเราะชี้นิ้ว บอกอาจารย์ว่าอยากได้เขาเป็นศิษย์น้อง โดยไม่สนใจว่าอวี้เหวินจี๋มีอายุมากกว่าตัวเขาเกือบสิบปี

และเป็นที่รู้กันทั่วทั้งสำนักว่า เจ้ายอดเขาเสิ่นไม่เคยขัดใจศิษย์รัก เสิ่นซิงอีรับอวี้เหวินจี๋ขึ้นเขา ด้วยไม่ได้เป็นผู้คัดเลือกศิษย์ผู้นี้มาด้วยตัวเอง พรสวรรค์ด้านใดให้ปลุกปั้นก็ไม่มี จึงไม่รู้ว่าควรจัดการอย่างไร สุดท้ายก็โยนให้ไปดูแลหอหนังสือเก่าของอาจารย์เฉินกวง

ในหอหนังสือนั้นมีแต่ตำราอาคมของอาจารย์เฉินกวงที่ฝุ่นจับหนา เพราะเสิ่นซิงอีไม่สันทัดเรื่องอาคมเป็นอย่างมากจึงไม่คิดจะหยิบขึ้นมาดูแม้สักนิด อาคมที่ปรมาจารย์คาถาอย่างเขาใช้ได้ในตอนนี้มีเพียงอาคมชำระกาย กับอาคมหวนจารึกสู่อักษรที่เขาฝึกฝนจนเลือดตากระเซ็นก็เท่านั้น ขนาดอาคมเสกทุ่งดอกไม้ที่ศิษย์ฝ่ายนอกยังทำได้ บางครั้งเขายังร่ายออกมาเป็นฝูงกบแทนเลย ยอดเขามณีรัตนะที่เคยมีชื่อเสียงเป็นอันดับหนึ่งด้านอาคมในสมัยปรมาจารย์เฉินกวงต้องมาเสื่อมเสียด้วยน้ำมือของเจ้ายอดเขามณีรัตนะรุ่นปัจจุบันอย่างเสิ่นซิงอีแล้ว

แต่เสิ่นซิงอีไม่เคยนึกมาก่อนว่า ศิษย์ที่เขาโยนภาระให้ส่ง ๆ แท้จริงแล้วจะเป็นผู้มีพรสวรรค์มากที่สุดคนหนึ่ง

อวี้เหวินจี๋ผู้อาภัพ นอกเหนือจากเวลาที่โดนศิษย์พี่ผู้เยาว์วัยเรียกไปใช้งานแล้ว ก็ได้แต่ปัดฝุ่น นำตำราคัมภีร์ไปตาก อยู่เบื่อ ๆ จึงแอบอ่านตำราที่กำลังตากไว้จนครบทุกเล่ม สุดท้ายกลายเป็นผู้เชี่ยวชาญอาคมตามรอยอาจารย์เฉินกวง หากเขามีตบะที่สูงขึ้น อาจจะไปถึงขั้นปรมาจารย์อาคมเช่นเดียวกับอาจารย์เฉินกวงเลยก็เป็นได้

แม้จะมิได้เอาใจใส่เท่าลี่จิ่น แต่อวี้เหวินจี๋ก็ยังเป็นศิษย์สายตรงของเขา เสิ่นซิงอีมองเห็นศักยภาพในตัวของศิษย์ผู้นี้จึงไม่ได้ห้ามหรือลงโทษเมื่อจับได้ว่าอวี้เหวินจี๋ลอบศึกษาตำราในหอหนังสือ แต่กลับอนุญาตให้เขาศึกษาตำราและคัมภีร์เหล่านั้นต่อไปได้

สำนักแก้วเจ็ดประการนั้น เชี่ยวชาญวิชากระบี่ผลึกแก้ว อวี้เหวินจี๋ที่มีพรสวรรค์ด้านอาคมแต่อ่อนด้อยในด้านอื่นจึงไม่โดดเด่น เป็นดั่งเพชรในโคลนตมที่ไม่มีใครค้นหา เรียกได้ว่านำผู้มีความสามารถมาอยู่ผิดที่ดี ๆ นี่เอง

เมื่อได้รับอนุญาตอย่างเป็นทางการ ความคลั่งไคล้ในศาสตร์แห่งอาคมของอวี้เหวินจี๋ก็ยิ่งถลำลึก จนได้เผลอปลดผนึกกล่องเก็บคัมภีร์ต้องห้ามของอาจารย์เฉินกวงที่ซ่อนอยู่ภายในหอหนังสือส่วนในโดยไม่รู้ตัว เมื่อรู้ความผิดก็นำคัมภีร์ต้องห้ามเหล่านั้นไปให้อาจารย์พร้อมกับรอรับโทษ

และหนึ่งในนั้น คือคัมภีร์อาคมหวนจารึกสู่อักษร

หากจะถามว่า เหตุใดเสิ่นซิงอีจึงไม่ปลดผนึกกล่องเก็บคัมภีร์ลับด้วยตัวเอง เหตุผลก็คงเป็นอย่างที่อาจารย์เฉินกวงเคยว่าไว้ เสิ่นซิงอีเป็นอัจฉริยะผู้มากความสามารถในทุกด้าน ยกเว้นเพียงเรื่องอาคมที่เขาโง่เขลาอย่างกู่ไม่กลับน่ะสิ กล่องลับของอาจารย์เฉินก็ดันอัดแน่นไปด้วยคัมภีร์ต้องห้ามแห่งศาสตร์อาคมมากมายเสียลงอาคมผนึกระดับสูงไว้เป็นสิบชั้น เช่นนั้นแล้ว การรับศิษย์มาหนึ่งคนง่ายกว่ามานั่งงมสิ่งที่ตนไม่ถนัดถึงร้อยรอบพันรอบ ดังนั้น เสิ่นซิงอีจึงจำเป็นต้องรับอวี้เหวินจี๋มาเป็นศิษย์ในทุกชาติ

แม้แต่ในชาตินี้ ที่หลินจงไห่พยากรณ์ว่าจะเป็นชาติสุดท้าย เขาก็ขอมีคัมภีร์อาคมหวนจารึกสู่อักษรไว้ให้อุ่นใจเสียหน่อย

[1] จวี๋ แปลว่า ส้ม ออกเสียงคล้ายกับชื่อ ‘จี๋’ ของอวี้เหวินจี๋ ‘อาจวี๋’ จึงเป็นดั่งชื่อเล่นเลียนเสียง แปลได้ว่า เจ้าส้ม