บทที่ 3 ศิษย์สำนักวันสุดท้าย

บทที่ 3

ศิษย์สำนักวันสุดท้าย

ลมพัดเอื่อยพาให้รู้สึกสงบใจดั่งผิวน้ำไร้ระลอกคลื่น สมองโล่งโปร่งจนความคิดแจ่มชัด เสิ่นซิงอีวางหมากสีขาวบนกระดาน

“ข้าชนะแล้ว”

หลินจงไห่ถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย “ศิษย์พี่เสิ่น หลังออกจากด่านครานั้นท่านก็ทำตัวว่างเสียเหลือเกิน นี่ก็กระดานที่สิบแล้ว ท่านจะรั้งอยู่บนยอดเขาปริณายกรัตนะอีกนานแค่ไหนกันแน่?”

“จนกว่าข้าจะชนะเจ้า” ปากบางเหยียดยิ้มพอใจ “รีบยอมรับความพ่ายแพ้เสียเถิด ศิษย์น้องหลิน”

กระดานหมากที่ดูเหมือนกับตายแล้ว กลับถูกหลินจงไห่ทำลายด้วยการลงเพียงหมากเดียว “ศิษย์พี่เสิ่นยังเป็นพวกคิดหน้าคิดหลังไม่รอบคอบเช่นเคย”

“ครั้งนี้ไม่เป็นเช่นนั้นหรอก” เสิ่นซิงอียกยิ้มกริ่ม เขาวางแผนมาดีมาก แผนการที่ถูกขัดเกลามากว่าเก้าชาติจนมาถึงชาติที่สิบนี้

หลังออกจากด่านก็ผ่านมาแล้วห้าปี ตลอดห้าปีมานี้ เสิ่นซิงอีทั้งคอยสอดส่องความเป็นไป ทั้งแอบลงมือขัดขวางการบำเพ็ญเพียรของลี่จิ่นด้วยตัวเอง ผู้อาวุโสหนิงเฉินผู้มีกริยาสำรวมสูงส่งกลับทำตัวเหมือนโจร ร่ายมนตร์พรางกาย ย่องเข้ากระท่อมศิษย์ฝ่ายนอกไร้ชื่อ แอบเปลี่ยนเนื้อหาในตำราฝึกตนของลี่จิ่น ริบหินปราณและทรัพยากรฝึกตนอันแสนล้ำค่าเอาไปโยนให้ไก่รุ่งทิวาในคอกที่สำนักเลี้ยงไว้กิน เมื่อใดที่ลี่จิ่นฝึกตนจนทำทีว่ากำลังจะเข้าถึงแก่นแห่งพลัง ผู้อาวุโสในคราบโจรด้านนอกก็จะระเบิดต้นไม้ ปล่อยสัตว์อสูรวิ่งชนกระท่อม สร้างความตกใจให้ลี่จิ่นต้องรีบวิ่งแจ้นออกมาดู

เสิ่นซิงอีแหกทุกกฎระเบียบ ทำผิดทุกวินัยมานานห้าปีเต็มจนไม่เป็นอันกินอันนอน เรียกได้ว่า หากเรื่องไร้จรรยาบรรณเหล่านี้ถูกแพร่งพราย เขาต้องโดนปลดจากตำแหน่งผู้อาวุโสเป็นแน่ แต่สิ่งเหล่านั้นจะไม่เกิดขึ้น เสิ่นซิงอีเฝ้ารอมานาน ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง

วันสุดท้ายของการเป็นศิษย์สำนักของลี่จิ่น

ตัวหมากถูกวางลงบนกระดานพร้อมกับความสุขสำราญเอ่อจนล้นออกทางใบหน้า ผู้อาวุโสหนิงเฉินยิ้มกว้างเบิกบานอย่างที่ไม่เคยมีใครได้เห็นมาก่อน

หลินจงไห่ชะงักงันเล็กน้อย “ท่านขโมยกินผลท้อเซียนจนเพี้ยนไปแล้วรึ?”

“อย่ามัวพิรี้พิไรอยู่เลยศิษย์น้องหลิน กระดานที่สิบนี้อย่างไรข้าก็เป็นฝ่ายชนะ”

หลินจงไห่กลับวางหมากต่ออย่างไม่รีบร้อน “ข้าบอกท่านแล้ว ท่านช่างไม่รอบคอบเอาเสียเลย”

มุมปากบางยกสูงกระตุกค้างด้วยความเหลือเชื่อ เสิ่นซิงอีจ้องมองกระดานหมากสุดลึกล้ำที่เขาคิดค้นขึ้นมาได้ถูกเจ้ายอดเขาปริณายกรัตนะแก้ได้โดยไม่ต้องเสียเวลาคิดด้วยซ้ำ

เสิ่นซิงอีเม้มปากแน่น มือเรียวกวาดตัวหมากล้างกระดาน “เอาใหม่ ข้าขออีกตา”

หลินจงไห่ถอนหายใจเป็นรอบที่ร้อยของวันเห็นจะได้ “ท่านไม่มีทางเอาชนะข้าได้หรอก ถึงข้าแกล้งแพ้ท่านก็ไม่ยอมอีก ท่านพอเสียทีเถอะ ศิษย์ยอดเขามณีรัตนะท่านไม่ต้องไปสั่งสอนแล้วหรืออย่างไร?”

“ข้าชี้แนะศิษย์ข้าไว้เรียบร้อยแล้ว อย่าได้ห่วง”

“แต่ศิษย์ยอดเขาปริณายกรัตนะของข้ายังรอให้ข้าไปสั่งสอนอยู่” หลินจงไห่ชี้ไปทางเรือนเรียน ช่องประตูและหน้าต่างแทบทุกบานมีดวงตาหลายคู่จดจ้องออกมา มองดูว่าเมื่อไรอาจารย์ของพวกตนจะมาสอนได้เสียที

ด้วยเหตุนี้ เสิ่นซิงอีจึงจำต้องยอมวางมือจากการฆ่าเวลา ลงจากยอดเขาปริณายกรัตนะ กลับยอดเขามณีรัตนะของตน

เจ้ายอดเขามณีรัตนะยังไม่ทันได้ลงกระบี่ประจำกาย ซุนผิงที่ในมือยังถือไม้กวาดก็รีบวิ่งมาหาเขา

“อาจารย์ ท่านกลับมาแล้ว!”

“ซุนผิง โหวกเหวกโวยวายอะไร ไม่สำรวมกิริยาเอาเสียเลย”

ซุนผิงโยนไม้กวาดไปให้พ้นสายตา มือคว้าผ้าแพรปลายกระบี่ของอาจารย์ จูงลากทั้งกระบี่ทั้งคนที่ยืนอยู่ด้านบนออกวิ่งไปทันที

เสิ่นซิงอีไม่ทันตั้งตัวก็เกือบจะลื่นไถล ดีที่เขาไม่เผลอหลุดร้องน่าอายออกมา เขารีบควบคุมกระบี่ซือโฉวให้หยุดนิ่ง “ซุนผิง เจ้าไปกินดีหมีมาจากไหนจึงได้มีความกล้าเช่นนี้!”

“อาจารย์ ไม่มีเวลาแล้วขอรับ! เสาแก้วสื่อสารในลานฝึกส่องแสงจนแทบจะระเบิดอยู่แล้ว!”

“ว่าอย่างไรนะ?!”

เสิ่นซิงอีควบคุมซือโฉวบินโฉบไปที่ลานฝึกโดยไม่รีรอ ลากเอาซุนผิงที่กำผ้าแพรไว้แน่นติดสอยห้อยไปด้วย

ทุกยอดเขาจะมีแท่งแก้วแท่งยักษ์ดั่งเสาค้ำสวรรค์ ผลึกภายในส่องประกายเป็นสีต่างกันเจ็ดสี ยอดเขามณีรัตนะเป็นแสงสีขาวทำให้ชุดของเจ้ายอดเขาและศิษย์ยอดเขามณีรัตนะเป็นสีขาว เสาแก้วทั้งเก้านี้ มีไว้เพื่อติดต่อสื่อสารกันระหว่างสำนัก และแน่นอนว่าเรื่องที่จะนำขึ้นมาประกาศย่อมต้องเป็นเรื่องที่ทั้งสำคัญและเร่งด่วนระดับสูงสุด

และแท่งแก้วในลานฝึกตอนนี้ก็ส่องแสงสว่างเจิดจ้าจนแค่มองก็แทบจะตาบอดอยู่รอมร่อ

“ผู้ใดติดต่อมา?”

“เป็นสัญญาณขอความช่วยเหลือจากศิษย์ที่รับภารกิจปราบสัตว์อสูรบุกอาละวาดหมู่บ้านเฮยสุ่ยขอรับ ศิษย์พี่โจวกับอาจวี๋มุ่งหน้าไปก่อนแล้ว”

“แค่สัตว์อสูรเองรึ เช่นนั้นให้โจวเซี่ยนจัดการไปก็เพียงพอแล้ว” เสิ่นซิงอีได้ยินดังนั้นก็คลายความกังวล

ทุกสำนักผู้บำเพ็ญเพียรย่อมต้องมีหน้าที่ในการปกป้องคนธรรมดาในพื้นที่ซึ่งสำนักทั้งหลายตกลงแบ่งเขตกันไว้ ทั้งเรื่องเร่งด่วนที่ได้รับการร้องเรียนขึ้นมาและภารกิจทั้งหลายจะถูกจัดแบ่งระดับความยากที่หอภารกิจ ส่งไปยังกระดานภารกิจของศิษย์ฝ่ายนอกและศิษย์ฝ่ายใน หากศิษย์ผู้รับภารกิจลงไปจัดการแล้วประเมินว่าเกินกว่าขีดความสามารถของศิษย์สำนักทั่วไปก็จะขอความช่วยเหลือขึ้นมายังยอดเขาทั้งเจ็ด แบ่งเขตพื้นที่ให้ความช่วยเหลือตามทิศที่แต่ละยอดเขาตั้งอยู่ ส่วนมากหากได้รับการขอความช่วยเหลือในลักษณะนี้ เจ้ายอดเขาก็จะถือโอกาสส่งศิษย์สายตรงไปฝึกวิชา

เสิ่นซิงอีมองศิษย์สายตรงที่ยังยืนอยู่บนยอดเขาของตน “แล้วเหตุใดเจ้าไม่ไปด้วยเล่า?”

“ไม่ใช่ว่าท่านรับข้าขึ้นยอดเขาเพื่อเป็นคนรับใช้... ข้าหมายถึงผู้ดูแลยอดเขาเท่านั้นหรือขอรับ?” ซุนผิงตอบตาปริบ

“…”

เสิ่นซิงอีเถียงไม่ออก เนื่องจากที่ซุนผิงพูดมานั้นเป็นเรื่องจริง

ซุนผิงตอบคำถามจบก็กลับมามีท่าทีกระวนกระวายต่อ “อาจารย์ ท่านจะมัวชักช้าอยู่ไม่ได้แล้ว ศิษย์สำนักที่รับภารกิจรายงานขึ้นมาว่า สัตว์อสูรที่บุกรุกหมู่บ้านเฮยสุ่ยไม่ใช่สัตว์อสูรธรรมดา แต่เป็นสัตว์อสูรระดับสูงทั้งฝูง! สังหารศิษย์ฝ่ายนอกไปสามคนแล้ว เหลือรอดกลับมารายงานเพียงผู้เดียว!”

“รอดูสัญญาณจากเสาแก้วสื่อสาร”

เสิ่นซิงอีว่าแล้วก็ออกตัวไปยังหมู่บ้านเฮยสุ่ยทันที

อีกเพียงสามเดือนก็จะถึงเวลาที่โจวเซี่ยนออกไปท่องยุทธภพตามเวลาปกติในชาติที่ผ่านมา สัตว์อสูรระดับสูงไม่ใช่ศัตรูที่ตึงมือของโจวเซี่ยน เพียงแต่สัตว์อสูรทั้งฝูงอาจจะทำให้โจวเซี่ยนเสียเปรียบด้านจำนวน อีกทั้งยังต้องคอยดูแลศิษย์น้องผู้แทบจะไร้ประสบการณ์ทำภารกิจต่อสู้อย่างอวี้เหวินจี๋อีก ยังไม่นับที่สัตว์อสูรฝูงนี้สังหารศิษย์ฝ่ายนอกไปแล้วถึงสามชีวิต เสิ่นซิงอีไม่อยากได้ยินว่ามีชีวิตที่สี่ ที่ห้าสูญเสียไป และที่เขาเป็นกังวลมากที่สุดคือ

เหตุการณ์นี้ ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในทั้งเก้าชาติ

เพียงแค่เขาไม่รับลี่จิ่นเป็นศิษย์สายตรงแล้วไปปิดด่านฝึกตนก็สร้างความเปลี่ยนแปลงมากถึงเพียงนี้เชียวหรือ…

เจ้ายอดเขามณีรัตนะลงเขาไปช่วยเหลือในภารกิจระดับศิษย์ฝ่ายนอกด้วยตัวเอง เรื่องนี้ต้องกลายเป็นเรื่องเล่าขานในบรรดาศิษย์สำนักแก้วเจ็ดประการเป็นแน่ เสิ่นซิงอีคิดถึงเหล่าศิษย์ผู้ออกเดินทางตามหามรรคาในโลกยุทธภพทั้งหลายยิ่งนัก หรือเขาควรจะรับศิษย์มามากกว่านี้กันนะ

ริ้วขาวบริสุทธิ์พุ่งรวดเร็วดั่งศรของเทพสวรรค์มาถึงหมู่บ้านเฮยสุ่ย แม่น้ำสีดำราวกับน้ำหมึกไหลกรรโชกกว่าที่ควรจะเป็น ชาวบ้านต่างพากันหลบซ่อนตัวอยู่ในบ้านของตนจนถนนหนทางเงียบงันราวกับเป็นเมืองร้าง ผู้อาวุโสหนิงเฉินปราดสายตาอย่างรวดเร็ว ก็พบเข้ากับประกายดาบจากวิชากระบี่ผลึกแก้ว เป็นปราณของโจวเซี่ยน เสิ่นซิงอีรีบควบคุมกระบี่ประจำกายมุ่งหน้าตรงไปช่วยศิษย์ทันที

สายฟ้าสีดอกท้อผ่าลงมากลางศีรษะของอสูรร้าย ปลิดชีพโดยที่มันไม่ทันรู้ตัว อวี้เหวินจี๋ที่กำลังจะพลาดท่ารีบตะกายตัวลุกขึ้นวิ่งหนี

“โจวเซี่ยน อาจวี๋ ปลอดภัยดีหรือไม่?”

“อาจารย์ ท่านมาแล้ว!” อวี้เหวินจี๋เห็นอาจารย์ก็โล่งใจจนไม่ทันระวังตัว สัตว์อสูรที่ซุ่มอยู่ด้านหลังได้โอกาสตวัดกรงเล็บลงมา

ก่อนที่เสิ่นซิงอีจะได้ร่ายมนตราสังหารสัตว์อสูรตัวนั้น กลับมีกระบี่ที่รวดเร็วยิ่งกว่าฟันศีรษะของมันขาดสะบั้น ดวงตาเมล็ดซิ่งสั่นระริก ท่วงท่าการออกกระบี่เช่นนั้น ลมปราณที่แม้ในยามนี้จะอ่อนด้อยแต่กลับเต็มเปี่ยมไปด้วยความหนักแน่นเช่นนั้น เขารู้จักดีเป็นที่สุด

“เจ้ามาทำอะไรที่นี่?”

ลี่จิ่นยืนขึ้นจากซากสัตว์อสูรตัวยักษ์ ดวงตากระจ่างใสเบนสบกับดวงตาที่คล้ายจะมีพายุดอกท้อแสนสับสนเกิดขึ้นภายในด้วยความงุนงง

ผู้ที่ตอบเขากลับมากลับไม่ใช่ลี่จิ่น โจวเซี่ยนออกกระบวนท่ากระบี่ผลึกแก้วสังหารสัตว์อสูรเสร็จก็รีบใช้วิชาตัวเบามาคุกเข่าคำนับอยู่ข้างกายอาจารย์ของตน “อาจารย์ ศิษย์วรยุทธ์อ่อนด้อยมิอาจกำจัดศัตรูด้วยตัวเองได้ ต้องลำบากเชิญท่านลงเขา หลังเสร็จภารกิจศิษย์ขอน้อมรับโทษแต่โดยดี!”

คำขอโทษยาวเหยียดกลับไม่ได้เข้าหูของเสิ่นซิงอีแม้สักคำ ปากบางเม้มแน่นเพื่อหยุดอาการสั่น นัยน์ตากลับมาสงบนิ่ง จดจ้องไปที่คู่กรรมของเขาอย่างเยือกเย็น “เขามาทำอะไรที่นี่?”

โจวเซี่ยนมองตามสายตาของอาจารย์ก็เห็นเพียงศิษย์ฝ่ายนอกคนหนึ่ง “เรียนอาจารย์ ศิษย์น้องผู้นี้คือหนึ่งในศิษย์ฝ่ายนอกที่รับภารกิจนี้ เป็นคนเดียวที่เหลือรอดและส่งข้อความขอความช่วยเหลือไปยังยอดเขามณีรัตนะขอรับ ข้าเห็นว่าเขามีฝีมือและยังมีความมุ่งมั่นจึงให้รั้งอยู่ต่อสู้ด้วยกัน”

“ศิษย์เสี่ยวอู่ คารวะเจ้ายอดเขาเสิ่น”

ลี่จิ่นในวัยนี้ มีรูปลักษณ์ดั่งเด็กหนุ่มผู้ที่เขาสนิทสนมจนแทบจะปีนป่ายตักเขาเล่นอยู่ทุกวัน เด็กหนุ่มคนนั้นกลับกำลังคุกเข่าคำนับเขาราวกับเป็นคนแปลกหน้า แนะนำตัวด้วยชื่อที่เสิ่นซิงอีไม่เคยได้ยิน จริงสิ ชาตินี้เขาไม่ได้รับลี่จิ่นขึ้นยอดเขามณีรัตนะ ไม่มีใครตั้งชื่อลี่จิ่นให้กับเสี่ยวอู่ผู้นี้

และจะไม่มีตลอดไป

“ในเมื่อข้ามาถึงแล้ว คนที่ไม่เกี่ยวข้องก็กลับไปเสียเถอะ”

เด็กหนุ่มโดนออกปากไล่อย่างเย็นชาก็รีบเงยหน้าขึ้นมาด้วยความกระวนกระวาย “ผู้อาวุโสหนิงเฉิน ศิษย์อยากช่วย…”

ไม่รอให้เขาได้พูดจบ สีขาวบริสุทธิ์ก็เดินผ่านตัวเขาไปอย่างไม่ไยดี โจวเซี่ยนได้แต่ตบบ่าเด็กหนุ่มด้วยความเห็นใจ แต่ดูจากอารมณ์ของอาจารย์ตอนนี้เขาคงไม่สามารถช่วยพูดอะไรให้ได้ จึงรีบลากอวี้เหวินจี๋ตามอาจารย์ของตนไป ทิ้งให้ศิษย์ฝ่ายนอกนั่งกำหมัดด้วยความเจ็บปวดเสียใจเพียงลำพัง