ถ้าถ้ารักเด็กชงเหล้า(อัลฟ่าxโอเมก้า)

ถ้าถ้ารักเด็กชงเหล้า(อัลฟ่าxโอเมก้า)

last updateDernière mise à jour : 2025-05-18
Par:  ซังกงComplété
Langue: Thai
goodnovel18goodnovel
Notes insuffisantes
16Chapitres
867Vues
Lire
Bibliothèque

Partager:  

Report
Overview
Catalog
Scanner le code pour lire sur l'application

ใช่ครับผมท้องกับคุณ แต่ผมไม่ได้อยากให้คุณมาเป็นพ่อของลูกผม

Voir plus

Chapitre 1

อารัมภบท

I recline my body serenely on the plush bed. My garments lay discarded on the floor.

As I stood there unclothed, my skin adorned with a multitude of passionate imprints of his. My legs felt slightly slick, a lingering reminder of the passion we had just shared.

My ebony locks cascaded gracefully down my small frame, exuding an air of elegance and sophistication. All for his eyes. Although I appeared calm and composed, being in his presence still brings me nothing but a tingling thrill.

"What's the matter, Marga?"

A firm grip enveloped my delicate waist from behind. His calloused fingers caressed my skin as he skillfully reached down.

I simply adored it when Justin affectionately referred to me by that nickname of mine, especially when he whispered it gently in my ear. It seemed incredibly captivating, causing ny heart to skip a beat. 

Justin's eyes fluttered open, taking in the sight of my body. Yet, his hands continued to move without pause. He was filled with an irresistible allure.

I spun around, my cheeks tinged with a rosy hue. Justin had always been incredibly talented between the sheets. The undeniable connection between us was electric. Every time, we would only pause when both of us were completely worn out.

I grasped Justin's hand, my face filled with a heartbreaking expression of innocence. "Justin, please reconsider our situation. I don't want us to end our marriage." I told him. 

When he heard my words, Justin's hand froze and the desire in his eyes slowly faded away. His voice, though slightly raspy, maintained a soothing quality. "Marga, you are quite obedient, aren't you? Why are you suddenly becoming stubborn now?

"Regina has returned, you know." I respond back.

Of course I was well aware. Regina was the woman Justin longed for but could never have.

Had Regina not been the illegitimate daughter of the distinguished Hudson family, and if Madam Victoria of the Montefalco's had not set her sights on a better wife for Justin, she might have become his wife and not me.

I, on the other hand, came from a humble background, with parents who had made the ultimate sacrifice to protect Madam Victoria. My family’s history was unassuming and pure.

Madam Victoria, driven by a desire to distract Justin from his thoughts of Regina and to show gratitude to my family, the Reynes clan, for their life-saving actions, compelled Justin into a marriage with me.

Over the course of three years, I found myself swept into the world of the affluent Montefalco family, ultimately becoming Justin's devoted wife. We instantly had an exceptional connection. Yet, through these time, I had never truly captured Justin's heart. Right from the start, Justin made it clear to me that everything was merely to please Madam Victoria.

"Nothing to be afraid of my little rabbit, as long as we remain married, you will always be the one and only Mrs. Montefalco," he declared. "You are free from the clutches of bullies and no longer burdened by any grievances. Although you should be aware that we'll be parting ways in three years. When the time comes, I'll provide you with a generous amount of compensation that will ensure you a lifetime of comfortable living. Not unless you reckless spend them lavishly. I'm out of it, of course."

Justin likes to address me that way since I possessed a gentle demeanor, akin to that of a delicate white rabbit, devoid of any assertive force or intimidation. 

Also, Justin usually exerted a commanding presence over me every time and I always end up being a coward rabbit clinging to him.

Justin never had any concerns about me being disobedient.

Little did he realize that my motives for marrying him were not driven by wealth. I had only married him out of a profound affection for him.

Now, my hopes were on the verge of being crushed. 

“I don't wish to be separated from you, Justin.”

“Now, now, little rabbit. It will ruin my mood if you continue to be like that.”

Despite three years of kind, thoughtful, and compliant behavior in bed, Justin had not developed romantic feelings for me.

I whispered, "Justin..."

Whenever I spoke Justin's name, my voice exuded a tender and genuine affection. 

“Marga, you know that for the time being I evoked a strong desire in you, in order to shield and claim you, ensuring that no one else could lay eyes on you but me alone.” Justin said, shifting the subject.

This instantly left me becoming enamored into him once again, making me completely forget what it was that was bothering me since earlier for a moment.

Justin often found himself captivated by my alluring voice and seductive demeanor, envisioning the intense pleasure he would experience in my presence.

He purposefully disregarded the frustration bubbling within him.

"What is it?" he inquired.

"I... I believe I may be expecting a child though." I summoned the bravery to speak my mind. This was my final move to hold onto to him hopeful that it would work somehow.

Surprisingly, Justin's face immediately turned serious. "What?!"

And it caused my heart raced as I hesitantly confessed, "Um...I Think I'm pregnant. I'm....we're going to be expecting a baby..."

Justin blurted out, "No. abort it. You know I won't alter my decision due to this child, and I cannot allow this child to become a nuisance to me and Regina in the future."

His statement made me fell numb. This baby was supposed to be the undeniable connection that bound us together, intertwining out lives in a way that felt almost fated.

And yet, In Justin’s opinion, it was just an eyesore to Regina. To think this is a precious life that also came from him.

Justin was such a cruel man, husband and a father.

My heart was filled with a mix of emotions, and yet I couldn't resist letting out a laugh. "Pfft!" hiding my true emotions.

"What's so funny?" Justin observed my unpredictable actions with a frustrated expression.

"I was just lying to you in order to prevent our separation actually," she confessed. My demeanor was calm, yet my heart was filled with sorrow.

"You lied to me?" Justin asked, completely naive of my true feelings.

I gave a slight nod. "Indeed. If you doubt my words, we can always visit the hospital for a thorough examination."

I was well aware that if i didn't refute the accusation, Justin might resort to extreme measures against the child. I simply couldn't believe it.

Justin appeared to breathe a sigh of relief. He was not thrilled about my pregnancy. Even if I could abort the baby inside my womb, he knew that it would still be quite a hassle.

"That's for the best. Margarette, I'd rather avoid any conflicts with Regina. If you're truly expecting a child, I can offer you an extra hundred million dollars. If you abort this child, you know very well that it will benefit you as well. It won't have any impact on you should you plan to have a second marriage."

Second marriage? I thought. I was filled with a sense of resentment hearing those from my very own husband.

And yet, I still mustered a smile. "You don't have to worry about any financial obligations,  Justin. I told that  I was just joking about expecting a child. If you still doubt me, I think we should consider going to the hospital for a check-up, just to address any suspicions you may still have."

Justin rose from the bed, his spirits lifting once more. He embraced me, his hands gently caressing my delicate curves. He inquired about my future plans once their marriage came to an end as he asked, “What are your plans after the divorce though?”

I then surrendered myself to his embrace, my body molding against his with a tender vulnerability. “Well, I have a strong desire to pursue a career in the entertainment industry.”

Déplier
Chapitre suivant
Télécharger

Dernier chapitre

Plus de chapitres
Pas de commentaire
16
อารัมภบท
Talk ปลายฟ้า สวัสดีครับ ผมมีชื่อว่าปลายฟ้า เพศรองของผมคือโอเมก้า ตอนนี้ผมกำลังเรียนอยู่ปีสี่ของมหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ ผมใช้ชีวิตคนเดียวมาได้สี่ปีเต็มหลังจากที่แม่ทิ้งผมไปแต่งงานใหม่กับผู้ชายที่มีฐานะค่อนข้างดี แต่แม่กลับเอาผมไปด้วยไม่ได้ ส่วนพ่อผมเขาหย่ากับแม่ไปตั้งแต่ตอนที่ผมเรียนอยู่ชั้นมัธยม แต่ถึงผมจะต้องใช้ชีวิตด้วยตัวคนเดียวผมก็ไม่ได้รู้สึกเสียใจกับชีวิตเลย ผมเริ่มหางานทำจากการเป็นเด็กล้างจานตามร้านอาหารทั่วไป แต่แม่ก็ไม่ได้ใจร้ายถึงขนาดที่จะไม่ทิ้งอะไรไว้ให้ผมเลย ท่านให้เงินผมมาก้อนหนึ่งสำหรับการหาที่อยู่ใหม่และระหว่างหางานทำ แต่ผมอยากเรียนหนังสือผมจึงต้องหางานทำเพื่อส่งตัวเองเรียน ผมเข้ามาทำงานในบาร์ของคุณต้นลมได้สามปีกว่าแล้ว ทั้งพี่ชัตเตอร์ยังคอยดูแลผมเป็นอย่างดี แม้ว่าตอนนี้ชีวิตพี่เขาจะดีมากแล้วก็เถอะแต่พี่เขาก็ไม่เคยคิดที่จะลืมผมเลย กระนั้นก็จะให้ผมไปยืมเงินพี่เขาบ่อยๆ ก็ใช่เรื่องและยิ่งตอนนี้ที่พี่เขารวยแล้วยิ่งไม่ต้องพูดถึงแค่รู้ว่าผมไม่มีเงินก็แทบจะเอามาให้ผมใช้โดยไม่ต้องคืนแล้ว... “นายช่วยตั้งใจชงเหล้าหน่อยได้ไหมเนี่ย”
Read More
บทที่1
“แล้วนี่คุณจะพาผมไปไหนครับ!?” ปลายฟ้าที่ถูกอีกฝ่ายลากเข้ามานั่งในรถเอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงหวาดหวั่นเล็กน้อย นี่เขาจะมาเสียตัวให้กับผู้ชายคนนี้ไม่ได้นะ เอ๊ะ ไม่ใช่จะใครก็ไม่ได้ทั้งนั้น “เปล่า ผมไม่ได้จะพาคุณไปไหน แต่ช่วยให้คุณหายฮีตต่างหาก” เขาตอบด้วยสีหน้าเรียบนิ่งราวกับว่าสิ่งที่พูดเป็นเรื่องปกติ ขอบคุณนะ แต่ไม่ต้อง!! “แต่ผมไม่ได้ขอให้คุณช่วยนะครับ” ร่างเล็กยังคงว่าด้วยน้ำเสียงสุภาพก่อนจะพยายามเปิดประตูลงจากรถ แต่ทว่าก็มีมือใหญ่คว้าแขนของเขาเอาไว้พร้อมกับกดล็อกประตูไม่ให้ปลายฟ้าได้ลงจากรถ ทำบ้าอะไรเนี่ยไอ้อัลฟ่าเวรเอ้ย “ทำอะไรของคุณ ผมจะลงไปครับ” เขาที่ยังพอมีสติ ทั้งอีกฝ่ายก็ไม่ได้ปล่อยฟีโรโมนออกมาให้เขาสติแตกมากไปกว่านี้ เขายังพอไหวถ้าอีกคนยอมปล่อยเขากลับบ้านสักที “แค่คุณออกไปทั้งที่กลิ่นยั่วพออัลฟ่าขนาดนี้ คงได้ถูกรุมโทรมก่อนถึงบ้านพอดี” ต้นหนาวที่เป็นคนพูดจาขวานผ่าซากอยู่แล้วเขาย่อมไม่มีทางที่จะพูดจาดีๆ ออกไป ถ้าต้นลมเปรียบเสมือนน้ำแข็งหรือน้ำเย็น เขาก็คงเปรียบเสมือนไฟที่พร้อมจะแผดเผาไหม้ทุกอย่างไปกับเขา “อยู่กับคุณก็ไม่ปลอดภัย
Read More
บทที่2
ต้นหนาวที่เข้ามาจอดยังที่จอดรถวีไอพีก็ทำการสวมใส่เสื้อผ้าให้คนเบาร่างและของตัวเองให้เรียบร้อย เขาว่าร่างเล็กกับที่นั่งข้างคนขับพร้อมกับเปิดประตูลงจากรถและอ้อมไปเปิดประตูให้คนตัวเล็ก “ผมไม่ลงครับ” ร่างเล็กเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยพรางกอดอกไม่คิดจะสนใจร่างสูงอีก “ฉันมีทางเลือกให้นายสองอย่าง” “อะไรครับ!?” ร่างเล็กเอ่ยแทรกขึ้น “เอากับฉันตรงนี้กับขึ้นไปเอาบนห้อง” เขาเลือกที่จะให้ร่างเล็กเป็นคนตัดสินใจเพราะสำหรับเขาจะตรงนี้หรือในห้องก็ไม่ต่างอะไรกันมากอยู่ดี มีแต่ทางเลือก แล้วไหนล่ะทางรอด ปลายฟ้าได้แต่แอบแย้งในใจ เพราะจะเลือกทางไหนร่างกายกับเอวเขาก็ได้รับแรงกระแทกอยู่ดี ในเมื่อเขาก็โดนเอาไปแล้ว การถูกเอาบนเตียงนุ่มๆ คงดีกว่า ทั้งยังไม่ต้องระแวงว่าใครจะไม่เห็นอะไรแบบนี้ด้วย “หรือนายจะให้ฉันเลือก” ชายหนุ่มว่าขึ้นเพราะถ้าให้เขาเลือกคงเป็นหลังรถ “ผมเลือกเองครับ” เขารีบท้วงขึ้น “ตรงนี้!?” “ม ไมใช่ครับบนห้องดีกว่าครับ” เขารีบตอบด้วยน้ำเสียงร้อนรนเพราะกลัวที่จะต้องทำในรถอีก ร่างสูงแสยะยิ้มมุมปากพร้อมกับช้อนร่างเล็กขึ้นมาแนบลำตัวก่อนจะเดินหายเข้าไปในลิฟท์
Read More
บทที่3
ปลายฟ้าที่ตื่นขึ้นมาในตอนเที่ยงด้วยอาการเมื่อยขบตามตัวจนแทบจะไม่อยากขยับตัวไปทำอะไรเลยสักอย่าง แต่เขาดันมีเรียนตอนบ่ายเนี่ยสิ งานอาจจะลาได้แต่เรียนลาไม่ได้ “กอดแน่นไปไหมเนี่ย อึดอัดจะแย่แล้ว” ร่างเล็กบ่นงึมงำสายตาจิกกัดคนด้านหลังที่กำลังแกล้งหลับอยู่อย่างไม่ได้รู้ตัวเลยว่าร่างสูงไม่ได้หลับอย่างที่เขาคิด ต้นหนาวที่ได้ยินเสียงบ่นของคนตัวเล็กก็กระชับอ้อมแขนกอดร่างเล็กแน่นขึ้นกว่าในตอนแรก ปลายฟ้าที่ความอดทนมีขีดจำกัด แค่เมื่อคืนเขายอมให้อีกฝ่ายเอาเขามันก็มากพอแล้วนี่ยังคิดจะทำอะไรตามใจตัวเองอีก “โอ๊ย ทำอะไรของนายเนี่ย” อัลฟ่าหนุ่มที่ถูกข้อศอกเล็กกระทุ้งเข้ามาที่หน้าท้องก็ต้องร้องออกมาอย่างนึกคาดโทษคนตัวเล็กที่กล้าทำเขาเจ็บ “ก็คุณแกล้งผม” เขาใช้แรงทั้งหมดผลักร่างสูงออกห่างก่อนจะฟื้นสังขารลุกขึ้นเดินหายเข้าไปในห้องน้ำเพื่อไปให้ทันเรียนคาบบ่าย “ฉันขยันเอาเงินไปซื้อบ้านเรอะ” ต้นหนาวบ่นไล่หลังคนตัวเล็กที่หายเข้าห้องน้ำไป ปลายฟ้าที่ใช้เวลาอาบน้ำไม่ถึงสิบนาทีก็เดินออกมาด้วยผ้าเช็ดตัวที่ผันอยู่รอบเอว “นายคิดจะยั่วกันหรือไง” อัลฟ่าหนุ่มที่เห็นเรือนร่างขาวเนียนของร่า
Read More
บทที่4
ต้นหนาวที่ใช้เวลาในการรอร่างเล็กไม่ถึงสิบนาทีก็เห็นคนตัวเล็กวิ่งกระหืดกระหอบเปิดประตูเข้ามานั่งในรถของเขาเป็นที่เรียบร้อย “มาถึงนานหรือยังครับ!?” ร่างเล็กเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหอบ “พึ่งมาถึง แล้วนายอยากกินอะไร” “คุณเลี้ยงอะไรผมก็กินได้หมดเลยครับ ผมชอบของฟรี” ร่างเล็กว่าขึ้นด้วยรอยยิ้มหวาน “หึ” ต้นหนาวที่เป็นคนยิ้มยากแต่ตอนนี้มุมปากของเขากำลังยกขึ้นมาเล็กน้อยกับความช่างพูดของคนตัวเล็ก “อื้อ อยากกินร้านไหนก็บอก เลี้ยงนายสักคนคงไม่ทำฉันจนได้หรอก” ปลายฟ้าได้แต่นั่งยิ้มร่า “คอยดูเถอะผมจะกินให้กระเป๋าเงินสั่น” รถสปอร์ตหรูวิ่งเข้ามาจอดยังที่จอดรถชั้นใต้ดินของห้าง ก่อนทั้งสองจะพากันเดินเข้าไปด้านในที่มีอาหารให้พวกเขาได้เลือกอย่างมากมายแน่นอน “ร้านนี้แล้วกันครับ” หลังจากที่เดินเลือกมาหลายร้านปลายฟ้าก็ชี้นิ้วไปที่ร้านอาหารญี่ปุ่นที่เขาอยากกินมานานแล้วแต่ไม่มีโอกาสได้กินสักที ทั้งราคายังแพงพอใช้ได้เลยล่ะ “อื้อ” อัลฟ่าหนุ่มว่าเสียงในลำคอก่อนจะทำการเดินนำคนตัวเล็กเข้าไปด้านในด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง เพราะห้างที่เขาพามาเป็นธุรกิจในเครือของพ่อเขานั
Read More
บทที่5
ปลายฟ้าที่พึ่งเลิกเรียนก็รีบเรียกรถเพื่อไปให้ทันเวลาเข้างานในอีกครึ่งชั่วโมงนี้ ร่างเล็กรีบเข้ามานั่งในรถพร้อมกับบอกจุดหมายที่จะไปให้กับคนขับรถ เมื่อรถมาจอดยังหน้าร้านที่เขาทำงานอยู่ เขาก็รีบควักเงินจ่ายแล้วรีบวิ่งลงจากรถหายเข้าไปในร้าน แต่ทว่าคนที่ไม่ควรจะมาอยู่ที่นี่เวลานี้อย่างต้นหนาวกลับอยู่ที่นี่และกำลังนั่งคุยอยู่กับชัตเตอร์ “พี่เตอร์สวัสดีครับ คุณหนาวสวัสดีครับ” ปลายฟ้าเดินเข้าไปยกมือไหว้คนทั้งสองด้วยความนอบน้อม “มาก็ดีเลยพี่กำลังจะกลับบ้านพอดี” ชัตเตอร์ว่าขึ้นด้วยสีหน้ายิ้มแย้มตามปกติ “ครับ? พี่มีอะไรจะคุยกับผมหรือเปล่า!?” “เปล่าๆ ฟ้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ” ชัตเตอร์บอกปัดไปก่อนจะเอ่ยลาคนทั้งสองเพื่อกลับไปหาต้นลมที่ตอนนี้น่าจะใกล้กลับถึงบ้านแล้ว ปลายฟ้าจึงทำเพียงพยักหน้า เขาปลายตามองร่างสูงอยู่สามวิก่อนจะหมุนตัวเดินหายเข้าไปในห้องพนักงานTalk ต้นหนาว วันนี้ที่ผมมาที่นี่ตั้งแต่เย็นก็เป็นเพราะผมอยากจะคุยเรื่องของปลายฟ้านิดหน่อยและจากประวัติที่ผมให้คนไปสืบมาคืออีกคนอยู่คนเดียวในห้องพักนั้น ทั้งพ่อและแม่ยังแยกทางกันตั้งแต่ปลายฟ้าอยู่ช่วงมัธยมเองด้วย
Read More
บทที่6
ต้นหนาวที่ขับรถเข้ามาจอดชั้นใต้ดินของคอนโดก็เปิดประตูรถพร้อมกับเดินอ้อมไปเปิดประตูรถข้างคนขับเพื่ออุ้มร่างเล็กขึ้นไปนอนด้วยกันบนห้องของเขา “ถ้านายไม่เมานะเสร็จฉันแน่นอน” เขากระซิบบอกข้างหูในตอนที่วางร่างเล็กลงบนเตียงพร้อมกับห่มผ้าให้อีกฝ่าย “ฝันดีปลายฟ้า” ชายหนุ่มโน้มหน้าลงไปจุมพิตกลุ่มผมของคนที่หลับอยู่ก่อนจะเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ ทว่าคนที่นอนหลับอยู่ในตอนแรกกลับลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วเด้งตัวขึ้นมองสิ่งรอบข้างที่แปลกประหลาดไปจากห้องของเขา “นี่มันห้องใครเนี่ย!?” “ห้องฉันเอง” ต้นหนาวที่เดินออกมาจากห้องน้ำด้วยผ้าเช็ดตัวพันรอบเอวผืนเดียวและทันได้ยินสิ่งที่ร่างเล็กงึมงำ ปลายฟ้าที่ได้เห็นซิคแพคเรียงตัวสวยของร่างสูงใหญ่ก็ถึงกับต้องลอบกลืนน้ำลายลงคอด้วยความอยากลูบไล้ เอ๊ย อยากหาผ้าปิด “แล้วคุณพาผมมาที่นี่ทำไมเนี่ย? ห้องผมก็มีนอน” ร่างเล็กถึงกับบ่นร่างสูงใหญ่ที่พาเขามาอย่างไม่ยอมถามความเต็มใจเขาสักคำ “นายนี่เป็นเด็กดื้อจัง” ต้นหนาวได้แต่ส่ายหน้าให้กับความพูดมากของคนตัวเล็กที่พูดไม่หยุด “ผมโตแล้วนะปีนี้ก็อายุยี่สิบสองปีแล้ว” ร่างเล็กที่ไม่ค่อยมีสติพูดอะไรออกมา
Read More
บทที่7
ปลายฟ้าที่เขินอายเกินกว่าจะตอบรับออกไปทำเพียงแค่พยักหน้างึกงักพลางหลับตาพริ้มด้วยความเสียวจนช่องทางด้านหลังผลิตน้ำหล่อลื่นออกมา “อ๊ะ ลึกเกินไปแล้วครับ” ร่างเล็กร้องบอกเมื่อถูกท่อนเอ็นร้อนขนาดใหญ่เข้ามาลึกเกินไป “นายก็อย่าตอดฉันขนาดนี้สิ ฉันยังไม่อยากเสร็จตอนนี้หรอกนะ” เขาว่าด้วยเสียงลอดไรฟันก่อนจะเริ่มกระแทกเข้าไปในผนังอุ่นนุ่มแรงๆ ในตอนที่ชายหนุ่มกำลังกระแทกจุดอ่อนไหวอยู่นั้นเขาก็ใช้มือดึงแขนร่างเล็กให้ขึ้นมานั่งบนหน้าขาของเขาทั้งที่จุดเชื่อมโยงยังไม่หลุดออกจากกัน ร่างเล็กที่ถูกกระแทกเข้ามาในตัวลึกขึ้นก็ถึงกับแหงนหน้ามองเพดานดวงตาเหลือกลอยด้วยความเสียวจนแทบจะแตกออกมาอีกรอบ “อื้อ อ๊ะ อ๊ะ ผมจะเสร็จ” ร่างเล็กเกาะบ่ากว้างไว้แน่นก่อนจะเป็นคนช่วยเร่งจังหวะส่วนกลับอยู่ด้านบนด้วยแรงอารมณ์ปราถนา “ถ้านายทำแรงขนาดนี้ของฉันมันก็หักพอดีหรอก” เขาว่าพลางลูบผมคนตัวเล็กเป็นการให้รางวัล “อึก อย่าพูดนะ” ร่างเล็กงึมงำใบหน้าแดงเรื่อด้วยความเขินอาย ต้นหนาวที่ไม่ได้อยากเอาอีกฝ่ายแค่บนเตียงแต่เขาอยากเอาคนตัวเล็กหลายๆ มุมห้อง เขาอุ้มร่างเล็กขึ้นก่อนจะเปิดประตูกระจกที่เป็นริมระ
Read More
บทที่8
ต้นหนาวที่เปิดประตูออกไปรับอาหารที่สั่งมาเสร็จก็ทำการปลุกปลายฟ้าที่ยังคงนอนหลับอยู่ที่เตียงให้ลุกขึ้นมากินข้าว “ฟ้า ตื่นขึ้นมากินข้าวได้แล้ว” เขากระซิบบอกข้างหูพร้อมกับใช้มือสะกิดเรียกอีกฝ่ายเบาๆ ปลายฟ้าที่เป็นคนตื่นง่ายอยู่แล้ว เมื่อถูกต้นหนาวที่นั่งอยู่ด้วยกันเรียกเขาจึงค่อยๆ ลืมตาขึ้นช้าพลางปรับสายตาให้ชินกับแสงไฟในห้อง “อื้อ” ร่างเล็กเสียงในลำคอก่อนที่จะยันตัวลุกขึ้นนั่งด้วยสีหน้าสะลึมสะลือ “ลุกไปกินข้าวแล้วค่อยกลับมานอนต่อ” อัลฟ่าหนุ่มเอ่ยสั่ง “แต่ผมอยากกลับห้องแล้วนะครับ” “เดี๋ยวพรุ่งนี้ไปส่ง ตอนนี้มันดึกมากแล้ว” เขาเลือกที่จะใช้ข้ออ้างในการรั้งปลายฟ้าไว้ให้อยู่ด้วยกันกับเขาในวันนี้ “ก็ได้ครับ” ปลายฟ้าที่ไม่ใช่คนเรื่องมากและชอบเซ้าซี้อะไรให้ใครต้องรำคาญใจเขาจึงไม่คิดจะงอแงกลับห้องอีก ต้นหนาวว่าจบก็จูงมือเล็กให้เดินไปที่โต๊ะกินข้าวด้วยกัน เพราะถึงร่างสูงจะเป็นพวกพูดจาปากหมา เอ่อ หมายถึง พูดไม่เพราะแต่อีกฝ่ายก็มักจะคอยใส่ใจคนรอบข้างเสมอ หลังจากที่ทั้งสองนั่งทานข้าวกันเสร็จ ร่างเล็กจึงเก็บจานไปล้างแต่ทว่าในตอนที่เขากำลังยืนร่างจานอยู่ก็มีม
Read More
บทที่9
ปลายฟ้าที่ยังคงใช้ชีวิตปกติดังเดิม แต่เขาก็ไม่ได้เจอกับต้นหนาวมาเกือบอาทิตย์แล้ว เขาได้แต่อยากรู้ว่าอีกคนหายไปไหน แล้วทำไม่ถึงไม่บอกกล่าวอะไรกันบ้างเลย “ฟ้า ฟ้า” ชัตเตอร์ที่เข้ามาดูความเรียบร้อยก่อนเปิดร้านเอ่ยเรียกคนที่ยืนเช็ดแก้วใบเดิมมาเป็นสิบนาทีแล้ว “ห้ะพี่เตอร์ มีอะไรหรือเปล่าครับ!?” ปลายฟ้าที่ตัวเล็กกว่าชัตเตอร์เอ่ยถามอีกฝ่ายพลางวางแก้วลง “ฟ้านะสิเป็นอะไร ทำไมถึงเหม่อล่ะ?” “….” “เงินไม่พอใช้เหรอ?” ชัตเตอร์ยังคงถามต่อด้วยสีหน้าเป็นห่วงคนที่เขาเห็นเป็นน้องชายมาตลอด “ไม่ใช่ครับ ไม่มีอะไรหรอกพี่” ปลายฟ้าบอกปัดไปก่อนที่จะทำงานต่อ ชัตเตอร์ที่รู้จักนิสัยของรุ่นน้องดีว่าถ้าไม่เหนือบ่ากว่าแรงก็ไม่มีทางเล่าอะไรให้เขาได้รู้แน่นอน เขาคงทำได้แค่รอให้อีกฝ่ายมาเล่าให้ฟังเองเท่านั้น ปลายฟ้าที่ถึงช่วงนี้จะไม่ค่อยมีสติสักเท่าไหร่แต่เขาก็ยังคงตั้งใจทำงานเหมือนเดิมอีกทั้งเหลืออีกแค่สองเดือนเขาก็จะเรียนจบแล้ว เขาจะต้องทำทุกอย่างเพื่ออนาคตของเขาที่จะต้องไม่ลำบากเหมือนเมื่อก่อนอีก ทว่าในตอนที่เขาพึ่งเรียนเสร็จและกำลังจะกลับห้องไปนอนพักต่อ เขาก็เจอเข้ากับผู้เป็นแม่ท
Read More
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status