ถ้าถ้ารักเด็กชงเหล้า(อัลฟ่าxโอเมก้า)

ถ้าถ้ารักเด็กชงเหล้า(อัลฟ่าxโอเมก้า)

last update최신 업데이트 : 2025-05-18
작가:  ซังกง완결
언어: Thai
goodnovel18goodnovel
순위 평가에 충분하지 않습니다.
16챕터
779조회수
읽기
보관함에 추가

공유:  

보고서
개요
장르
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

ใช่ครับผมท้องกับคุณ แต่ผมไม่ได้อยากให้คุณมาเป็นพ่อของลูกผม

더 보기

1화

อารัมภบท

遥の住むマンションの駐車場は、外部の車の夜間駐車が禁止されている。

だが、蓮はそのまま車を乗り入れた。事前に登録を済ませてあったのは明らかだった。

「蓮、うちのリビングの電気が切れちゃったみたい」

遥は車から降りようとせず、例のプレートを抱えながら、甘えた声でこぼした。

「管理会社には明日じゃないと修理に行けないって言われちゃって。一人だと、ちょっと怖くて」

蓮はシートベルトを外した。

「少し見てくる」

ドアノブに手をかけた瞬間、蓮はバックミラー越しにようやく私に気づいたようだった。

「柚羽。ここで待っていてくれ。10分で戻る」

車内は十分に暖房が効いていた。

それでも、蓮は車を降りる際、マフラーを私の膝の上に放り投げた。

「窓は開けるなよ。お前、冷たい風に当たるとすぐ頭痛がするだろ」

蓮はいつもそうだった。

私の細かな習慣をすべて覚えているくせに、私を車内に置き去りにして、平気で他の女の世話を焼きに行く。

自分は愛されている――そう思いかけるたびに、遥の存在が現実を突きつけてくる。

彼のあの細やかな優しさは、私だけの特別なものではないのだと。

10分が過ぎても、見上げた部屋の窓に明かりは灯らず、蓮も戻ってこなかった。

うつむいてロンドン行きのフライト情報を確認していると、運転席のドアが開いた。

蓮は遅くなった理由を説明することなく、温かいカフェラテを私の手に握らせてきた。

「そこの店で買ってきた。砂糖は入れてない」

すでに飲み口のフタまで開けられていて、温度も私の好みにぴったりな、少しぬるめの絶妙な温かさだった。

私はスマホのチケット購入画面を見つめたまま、私はそのカフェラテに手を伸ばそうとはしなかった。

蓮は数秒待ち、不思議そうにこちらを振り返った。

「何をそんなに熱心に見ているんだ」

私ははっと我に返り、慌てて画面を消してカップを受け取った。

「何でもない。仕事のメール」

蓮はわずかに目を細め、スマホを握りしめている私の右手に視線を落とした。

「嘘だな」

静かに紡がれたその二言が、車内の空気を一瞬で凍りつかせる。

蓮は後部座席に向けて手を伸ばし、手のひらを上に向けた。

「スマホを見せてくれ」

彼は誰よりも私のことを知っている。

緊張すると、私の右手は無意識にスマホの縁をさすってしまうのだ。

動かない私に引きずられるようにして、彼が身を乗り出そうとしたその瞬間、助手席のドアが勢いよく開いた。

遥が再び乗り込んできて、寒さで鼻の頭を赤く染めて言った。

「蓮、うちのブレーカーが落ちちゃって。冷蔵庫にある薬、冷やしておかないとだめなのに」

そこまで一気にまくしたてると、遥はようやく私の方を振り返った。

「ゆず、今夜そっちの家に泊まらせてもらってもいい?」

遥は私の小指にそっと指を絡めてきた。

大学時代、彼女が私の家に泊まりたがるときは、いつもこうして私の手を揺らしながら、頷くのを待っていた。

けれど今回は、私が口を開くより早く、蓮が助手席のシートヒーターのスイッチを入れた。

「部屋はいくらでもある。あいつの許可なんて必要ないだろ」

私はカフェラテを握りしめた。カップの側面がみしりと音を立てて歪む。

二人で暮らすあの家において、決定権のない余所者は私の方だったのだ。

蓮はようやく私に目を向けた。

「主寝室の隣のゲストルームを遥に使わせてやってくれ。遥は眠りが浅いから、今夜はドライヤーを使うなよ」

「あそこはだめ」

新居に引っ越したとき、ゲストルームの鍵を自ら交換したのは蓮だった。

亡き父の遺品がすべてそこに保管されている。

あのとき、私にたった一つの鍵を手渡し、ここには誰も入れないと言ってくれたはずだった。

しかし今、蓮の眉根が不機嫌そうに歪み、その表情は冷たく静まり返っていた。

その様子を察した遥は、目を潤ませてうつむき、蚊の鳴くような声で言った。

「……やっぱりいい。ホテルに泊まるわ。ゆずがおじ様の遺品を誰にも触られたくない気持ち、よく分かるから」

遥が物分かりの良さを示すほど、私が薄情で、心の狭い人間に見えていく。

蓮は冷徹な顔でエンジンをかけた。

「遥は身内も同然だ」

ふっと短い沈黙を挟み、彼はバックミラー越しに私を鋭く射すくめた。

「柚羽。記念日に、これ以上俺の我慢を試すな」

펼치기
다음 화 보기
다운로드

최신 챕터

더보기
댓글 없음
16 챕터
อารัมภบท
Talk ปลายฟ้า สวัสดีครับ ผมมีชื่อว่าปลายฟ้า เพศรองของผมคือโอเมก้า ตอนนี้ผมกำลังเรียนอยู่ปีสี่ของมหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ ผมใช้ชีวิตคนเดียวมาได้สี่ปีเต็มหลังจากที่แม่ทิ้งผมไปแต่งงานใหม่กับผู้ชายที่มีฐานะค่อนข้างดี แต่แม่กลับเอาผมไปด้วยไม่ได้ ส่วนพ่อผมเขาหย่ากับแม่ไปตั้งแต่ตอนที่ผมเรียนอยู่ชั้นมัธยม แต่ถึงผมจะต้องใช้ชีวิตด้วยตัวคนเดียวผมก็ไม่ได้รู้สึกเสียใจกับชีวิตเลย ผมเริ่มหางานทำจากการเป็นเด็กล้างจานตามร้านอาหารทั่วไป แต่แม่ก็ไม่ได้ใจร้ายถึงขนาดที่จะไม่ทิ้งอะไรไว้ให้ผมเลย ท่านให้เงินผมมาก้อนหนึ่งสำหรับการหาที่อยู่ใหม่และระหว่างหางานทำ แต่ผมอยากเรียนหนังสือผมจึงต้องหางานทำเพื่อส่งตัวเองเรียน ผมเข้ามาทำงานในบาร์ของคุณต้นลมได้สามปีกว่าแล้ว ทั้งพี่ชัตเตอร์ยังคอยดูแลผมเป็นอย่างดี แม้ว่าตอนนี้ชีวิตพี่เขาจะดีมากแล้วก็เถอะแต่พี่เขาก็ไม่เคยคิดที่จะลืมผมเลย กระนั้นก็จะให้ผมไปยืมเงินพี่เขาบ่อยๆ ก็ใช่เรื่องและยิ่งตอนนี้ที่พี่เขารวยแล้วยิ่งไม่ต้องพูดถึงแค่รู้ว่าผมไม่มีเงินก็แทบจะเอามาให้ผมใช้โดยไม่ต้องคืนแล้ว... “นายช่วยตั้งใจชงเหล้าหน่อยได้ไหมเนี่ย”
더 보기
บทที่1
“แล้วนี่คุณจะพาผมไปไหนครับ!?” ปลายฟ้าที่ถูกอีกฝ่ายลากเข้ามานั่งในรถเอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงหวาดหวั่นเล็กน้อย นี่เขาจะมาเสียตัวให้กับผู้ชายคนนี้ไม่ได้นะ เอ๊ะ ไม่ใช่จะใครก็ไม่ได้ทั้งนั้น “เปล่า ผมไม่ได้จะพาคุณไปไหน แต่ช่วยให้คุณหายฮีตต่างหาก” เขาตอบด้วยสีหน้าเรียบนิ่งราวกับว่าสิ่งที่พูดเป็นเรื่องปกติ ขอบคุณนะ แต่ไม่ต้อง!! “แต่ผมไม่ได้ขอให้คุณช่วยนะครับ” ร่างเล็กยังคงว่าด้วยน้ำเสียงสุภาพก่อนจะพยายามเปิดประตูลงจากรถ แต่ทว่าก็มีมือใหญ่คว้าแขนของเขาเอาไว้พร้อมกับกดล็อกประตูไม่ให้ปลายฟ้าได้ลงจากรถ ทำบ้าอะไรเนี่ยไอ้อัลฟ่าเวรเอ้ย “ทำอะไรของคุณ ผมจะลงไปครับ” เขาที่ยังพอมีสติ ทั้งอีกฝ่ายก็ไม่ได้ปล่อยฟีโรโมนออกมาให้เขาสติแตกมากไปกว่านี้ เขายังพอไหวถ้าอีกคนยอมปล่อยเขากลับบ้านสักที “แค่คุณออกไปทั้งที่กลิ่นยั่วพออัลฟ่าขนาดนี้ คงได้ถูกรุมโทรมก่อนถึงบ้านพอดี” ต้นหนาวที่เป็นคนพูดจาขวานผ่าซากอยู่แล้วเขาย่อมไม่มีทางที่จะพูดจาดีๆ ออกไป ถ้าต้นลมเปรียบเสมือนน้ำแข็งหรือน้ำเย็น เขาก็คงเปรียบเสมือนไฟที่พร้อมจะแผดเผาไหม้ทุกอย่างไปกับเขา “อยู่กับคุณก็ไม่ปลอดภัย
더 보기
บทที่2
ต้นหนาวที่เข้ามาจอดยังที่จอดรถวีไอพีก็ทำการสวมใส่เสื้อผ้าให้คนเบาร่างและของตัวเองให้เรียบร้อย เขาว่าร่างเล็กกับที่นั่งข้างคนขับพร้อมกับเปิดประตูลงจากรถและอ้อมไปเปิดประตูให้คนตัวเล็ก “ผมไม่ลงครับ” ร่างเล็กเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยพรางกอดอกไม่คิดจะสนใจร่างสูงอีก “ฉันมีทางเลือกให้นายสองอย่าง” “อะไรครับ!?” ร่างเล็กเอ่ยแทรกขึ้น “เอากับฉันตรงนี้กับขึ้นไปเอาบนห้อง” เขาเลือกที่จะให้ร่างเล็กเป็นคนตัดสินใจเพราะสำหรับเขาจะตรงนี้หรือในห้องก็ไม่ต่างอะไรกันมากอยู่ดี มีแต่ทางเลือก แล้วไหนล่ะทางรอด ปลายฟ้าได้แต่แอบแย้งในใจ เพราะจะเลือกทางไหนร่างกายกับเอวเขาก็ได้รับแรงกระแทกอยู่ดี ในเมื่อเขาก็โดนเอาไปแล้ว การถูกเอาบนเตียงนุ่มๆ คงดีกว่า ทั้งยังไม่ต้องระแวงว่าใครจะไม่เห็นอะไรแบบนี้ด้วย “หรือนายจะให้ฉันเลือก” ชายหนุ่มว่าขึ้นเพราะถ้าให้เขาเลือกคงเป็นหลังรถ “ผมเลือกเองครับ” เขารีบท้วงขึ้น “ตรงนี้!?” “ม ไมใช่ครับบนห้องดีกว่าครับ” เขารีบตอบด้วยน้ำเสียงร้อนรนเพราะกลัวที่จะต้องทำในรถอีก ร่างสูงแสยะยิ้มมุมปากพร้อมกับช้อนร่างเล็กขึ้นมาแนบลำตัวก่อนจะเดินหายเข้าไปในลิฟท์
더 보기
บทที่3
ปลายฟ้าที่ตื่นขึ้นมาในตอนเที่ยงด้วยอาการเมื่อยขบตามตัวจนแทบจะไม่อยากขยับตัวไปทำอะไรเลยสักอย่าง แต่เขาดันมีเรียนตอนบ่ายเนี่ยสิ งานอาจจะลาได้แต่เรียนลาไม่ได้ “กอดแน่นไปไหมเนี่ย อึดอัดจะแย่แล้ว” ร่างเล็กบ่นงึมงำสายตาจิกกัดคนด้านหลังที่กำลังแกล้งหลับอยู่อย่างไม่ได้รู้ตัวเลยว่าร่างสูงไม่ได้หลับอย่างที่เขาคิด ต้นหนาวที่ได้ยินเสียงบ่นของคนตัวเล็กก็กระชับอ้อมแขนกอดร่างเล็กแน่นขึ้นกว่าในตอนแรก ปลายฟ้าที่ความอดทนมีขีดจำกัด แค่เมื่อคืนเขายอมให้อีกฝ่ายเอาเขามันก็มากพอแล้วนี่ยังคิดจะทำอะไรตามใจตัวเองอีก “โอ๊ย ทำอะไรของนายเนี่ย” อัลฟ่าหนุ่มที่ถูกข้อศอกเล็กกระทุ้งเข้ามาที่หน้าท้องก็ต้องร้องออกมาอย่างนึกคาดโทษคนตัวเล็กที่กล้าทำเขาเจ็บ “ก็คุณแกล้งผม” เขาใช้แรงทั้งหมดผลักร่างสูงออกห่างก่อนจะฟื้นสังขารลุกขึ้นเดินหายเข้าไปในห้องน้ำเพื่อไปให้ทันเรียนคาบบ่าย “ฉันขยันเอาเงินไปซื้อบ้านเรอะ” ต้นหนาวบ่นไล่หลังคนตัวเล็กที่หายเข้าห้องน้ำไป ปลายฟ้าที่ใช้เวลาอาบน้ำไม่ถึงสิบนาทีก็เดินออกมาด้วยผ้าเช็ดตัวที่ผันอยู่รอบเอว “นายคิดจะยั่วกันหรือไง” อัลฟ่าหนุ่มที่เห็นเรือนร่างขาวเนียนของร่า
더 보기
บทที่4
ต้นหนาวที่ใช้เวลาในการรอร่างเล็กไม่ถึงสิบนาทีก็เห็นคนตัวเล็กวิ่งกระหืดกระหอบเปิดประตูเข้ามานั่งในรถของเขาเป็นที่เรียบร้อย “มาถึงนานหรือยังครับ!?” ร่างเล็กเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหอบ “พึ่งมาถึง แล้วนายอยากกินอะไร” “คุณเลี้ยงอะไรผมก็กินได้หมดเลยครับ ผมชอบของฟรี” ร่างเล็กว่าขึ้นด้วยรอยยิ้มหวาน “หึ” ต้นหนาวที่เป็นคนยิ้มยากแต่ตอนนี้มุมปากของเขากำลังยกขึ้นมาเล็กน้อยกับความช่างพูดของคนตัวเล็ก “อื้อ อยากกินร้านไหนก็บอก เลี้ยงนายสักคนคงไม่ทำฉันจนได้หรอก” ปลายฟ้าได้แต่นั่งยิ้มร่า “คอยดูเถอะผมจะกินให้กระเป๋าเงินสั่น” รถสปอร์ตหรูวิ่งเข้ามาจอดยังที่จอดรถชั้นใต้ดินของห้าง ก่อนทั้งสองจะพากันเดินเข้าไปด้านในที่มีอาหารให้พวกเขาได้เลือกอย่างมากมายแน่นอน “ร้านนี้แล้วกันครับ” หลังจากที่เดินเลือกมาหลายร้านปลายฟ้าก็ชี้นิ้วไปที่ร้านอาหารญี่ปุ่นที่เขาอยากกินมานานแล้วแต่ไม่มีโอกาสได้กินสักที ทั้งราคายังแพงพอใช้ได้เลยล่ะ “อื้อ” อัลฟ่าหนุ่มว่าเสียงในลำคอก่อนจะทำการเดินนำคนตัวเล็กเข้าไปด้านในด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง เพราะห้างที่เขาพามาเป็นธุรกิจในเครือของพ่อเขานั
더 보기
บทที่5
ปลายฟ้าที่พึ่งเลิกเรียนก็รีบเรียกรถเพื่อไปให้ทันเวลาเข้างานในอีกครึ่งชั่วโมงนี้ ร่างเล็กรีบเข้ามานั่งในรถพร้อมกับบอกจุดหมายที่จะไปให้กับคนขับรถ เมื่อรถมาจอดยังหน้าร้านที่เขาทำงานอยู่ เขาก็รีบควักเงินจ่ายแล้วรีบวิ่งลงจากรถหายเข้าไปในร้าน แต่ทว่าคนที่ไม่ควรจะมาอยู่ที่นี่เวลานี้อย่างต้นหนาวกลับอยู่ที่นี่และกำลังนั่งคุยอยู่กับชัตเตอร์ “พี่เตอร์สวัสดีครับ คุณหนาวสวัสดีครับ” ปลายฟ้าเดินเข้าไปยกมือไหว้คนทั้งสองด้วยความนอบน้อม “มาก็ดีเลยพี่กำลังจะกลับบ้านพอดี” ชัตเตอร์ว่าขึ้นด้วยสีหน้ายิ้มแย้มตามปกติ “ครับ? พี่มีอะไรจะคุยกับผมหรือเปล่า!?” “เปล่าๆ ฟ้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ” ชัตเตอร์บอกปัดไปก่อนจะเอ่ยลาคนทั้งสองเพื่อกลับไปหาต้นลมที่ตอนนี้น่าจะใกล้กลับถึงบ้านแล้ว ปลายฟ้าจึงทำเพียงพยักหน้า เขาปลายตามองร่างสูงอยู่สามวิก่อนจะหมุนตัวเดินหายเข้าไปในห้องพนักงานTalk ต้นหนาว วันนี้ที่ผมมาที่นี่ตั้งแต่เย็นก็เป็นเพราะผมอยากจะคุยเรื่องของปลายฟ้านิดหน่อยและจากประวัติที่ผมให้คนไปสืบมาคืออีกคนอยู่คนเดียวในห้องพักนั้น ทั้งพ่อและแม่ยังแยกทางกันตั้งแต่ปลายฟ้าอยู่ช่วงมัธยมเองด้วย
더 보기
บทที่6
ต้นหนาวที่ขับรถเข้ามาจอดชั้นใต้ดินของคอนโดก็เปิดประตูรถพร้อมกับเดินอ้อมไปเปิดประตูรถข้างคนขับเพื่ออุ้มร่างเล็กขึ้นไปนอนด้วยกันบนห้องของเขา “ถ้านายไม่เมานะเสร็จฉันแน่นอน” เขากระซิบบอกข้างหูในตอนที่วางร่างเล็กลงบนเตียงพร้อมกับห่มผ้าให้อีกฝ่าย “ฝันดีปลายฟ้า” ชายหนุ่มโน้มหน้าลงไปจุมพิตกลุ่มผมของคนที่หลับอยู่ก่อนจะเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ ทว่าคนที่นอนหลับอยู่ในตอนแรกกลับลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วเด้งตัวขึ้นมองสิ่งรอบข้างที่แปลกประหลาดไปจากห้องของเขา “นี่มันห้องใครเนี่ย!?” “ห้องฉันเอง” ต้นหนาวที่เดินออกมาจากห้องน้ำด้วยผ้าเช็ดตัวพันรอบเอวผืนเดียวและทันได้ยินสิ่งที่ร่างเล็กงึมงำ ปลายฟ้าที่ได้เห็นซิคแพคเรียงตัวสวยของร่างสูงใหญ่ก็ถึงกับต้องลอบกลืนน้ำลายลงคอด้วยความอยากลูบไล้ เอ๊ย อยากหาผ้าปิด “แล้วคุณพาผมมาที่นี่ทำไมเนี่ย? ห้องผมก็มีนอน” ร่างเล็กถึงกับบ่นร่างสูงใหญ่ที่พาเขามาอย่างไม่ยอมถามความเต็มใจเขาสักคำ “นายนี่เป็นเด็กดื้อจัง” ต้นหนาวได้แต่ส่ายหน้าให้กับความพูดมากของคนตัวเล็กที่พูดไม่หยุด “ผมโตแล้วนะปีนี้ก็อายุยี่สิบสองปีแล้ว” ร่างเล็กที่ไม่ค่อยมีสติพูดอะไรออกมา
더 보기
บทที่7
ปลายฟ้าที่เขินอายเกินกว่าจะตอบรับออกไปทำเพียงแค่พยักหน้างึกงักพลางหลับตาพริ้มด้วยความเสียวจนช่องทางด้านหลังผลิตน้ำหล่อลื่นออกมา “อ๊ะ ลึกเกินไปแล้วครับ” ร่างเล็กร้องบอกเมื่อถูกท่อนเอ็นร้อนขนาดใหญ่เข้ามาลึกเกินไป “นายก็อย่าตอดฉันขนาดนี้สิ ฉันยังไม่อยากเสร็จตอนนี้หรอกนะ” เขาว่าด้วยเสียงลอดไรฟันก่อนจะเริ่มกระแทกเข้าไปในผนังอุ่นนุ่มแรงๆ ในตอนที่ชายหนุ่มกำลังกระแทกจุดอ่อนไหวอยู่นั้นเขาก็ใช้มือดึงแขนร่างเล็กให้ขึ้นมานั่งบนหน้าขาของเขาทั้งที่จุดเชื่อมโยงยังไม่หลุดออกจากกัน ร่างเล็กที่ถูกกระแทกเข้ามาในตัวลึกขึ้นก็ถึงกับแหงนหน้ามองเพดานดวงตาเหลือกลอยด้วยความเสียวจนแทบจะแตกออกมาอีกรอบ “อื้อ อ๊ะ อ๊ะ ผมจะเสร็จ” ร่างเล็กเกาะบ่ากว้างไว้แน่นก่อนจะเป็นคนช่วยเร่งจังหวะส่วนกลับอยู่ด้านบนด้วยแรงอารมณ์ปราถนา “ถ้านายทำแรงขนาดนี้ของฉันมันก็หักพอดีหรอก” เขาว่าพลางลูบผมคนตัวเล็กเป็นการให้รางวัล “อึก อย่าพูดนะ” ร่างเล็กงึมงำใบหน้าแดงเรื่อด้วยความเขินอาย ต้นหนาวที่ไม่ได้อยากเอาอีกฝ่ายแค่บนเตียงแต่เขาอยากเอาคนตัวเล็กหลายๆ มุมห้อง เขาอุ้มร่างเล็กขึ้นก่อนจะเปิดประตูกระจกที่เป็นริมระ
더 보기
บทที่8
ต้นหนาวที่เปิดประตูออกไปรับอาหารที่สั่งมาเสร็จก็ทำการปลุกปลายฟ้าที่ยังคงนอนหลับอยู่ที่เตียงให้ลุกขึ้นมากินข้าว “ฟ้า ตื่นขึ้นมากินข้าวได้แล้ว” เขากระซิบบอกข้างหูพร้อมกับใช้มือสะกิดเรียกอีกฝ่ายเบาๆ ปลายฟ้าที่เป็นคนตื่นง่ายอยู่แล้ว เมื่อถูกต้นหนาวที่นั่งอยู่ด้วยกันเรียกเขาจึงค่อยๆ ลืมตาขึ้นช้าพลางปรับสายตาให้ชินกับแสงไฟในห้อง “อื้อ” ร่างเล็กเสียงในลำคอก่อนที่จะยันตัวลุกขึ้นนั่งด้วยสีหน้าสะลึมสะลือ “ลุกไปกินข้าวแล้วค่อยกลับมานอนต่อ” อัลฟ่าหนุ่มเอ่ยสั่ง “แต่ผมอยากกลับห้องแล้วนะครับ” “เดี๋ยวพรุ่งนี้ไปส่ง ตอนนี้มันดึกมากแล้ว” เขาเลือกที่จะใช้ข้ออ้างในการรั้งปลายฟ้าไว้ให้อยู่ด้วยกันกับเขาในวันนี้ “ก็ได้ครับ” ปลายฟ้าที่ไม่ใช่คนเรื่องมากและชอบเซ้าซี้อะไรให้ใครต้องรำคาญใจเขาจึงไม่คิดจะงอแงกลับห้องอีก ต้นหนาวว่าจบก็จูงมือเล็กให้เดินไปที่โต๊ะกินข้าวด้วยกัน เพราะถึงร่างสูงจะเป็นพวกพูดจาปากหมา เอ่อ หมายถึง พูดไม่เพราะแต่อีกฝ่ายก็มักจะคอยใส่ใจคนรอบข้างเสมอ หลังจากที่ทั้งสองนั่งทานข้าวกันเสร็จ ร่างเล็กจึงเก็บจานไปล้างแต่ทว่าในตอนที่เขากำลังยืนร่างจานอยู่ก็มีม
더 보기
บทที่9
ปลายฟ้าที่ยังคงใช้ชีวิตปกติดังเดิม แต่เขาก็ไม่ได้เจอกับต้นหนาวมาเกือบอาทิตย์แล้ว เขาได้แต่อยากรู้ว่าอีกคนหายไปไหน แล้วทำไม่ถึงไม่บอกกล่าวอะไรกันบ้างเลย “ฟ้า ฟ้า” ชัตเตอร์ที่เข้ามาดูความเรียบร้อยก่อนเปิดร้านเอ่ยเรียกคนที่ยืนเช็ดแก้วใบเดิมมาเป็นสิบนาทีแล้ว “ห้ะพี่เตอร์ มีอะไรหรือเปล่าครับ!?” ปลายฟ้าที่ตัวเล็กกว่าชัตเตอร์เอ่ยถามอีกฝ่ายพลางวางแก้วลง “ฟ้านะสิเป็นอะไร ทำไมถึงเหม่อล่ะ?” “….” “เงินไม่พอใช้เหรอ?” ชัตเตอร์ยังคงถามต่อด้วยสีหน้าเป็นห่วงคนที่เขาเห็นเป็นน้องชายมาตลอด “ไม่ใช่ครับ ไม่มีอะไรหรอกพี่” ปลายฟ้าบอกปัดไปก่อนที่จะทำงานต่อ ชัตเตอร์ที่รู้จักนิสัยของรุ่นน้องดีว่าถ้าไม่เหนือบ่ากว่าแรงก็ไม่มีทางเล่าอะไรให้เขาได้รู้แน่นอน เขาคงทำได้แค่รอให้อีกฝ่ายมาเล่าให้ฟังเองเท่านั้น ปลายฟ้าที่ถึงช่วงนี้จะไม่ค่อยมีสติสักเท่าไหร่แต่เขาก็ยังคงตั้งใจทำงานเหมือนเดิมอีกทั้งเหลืออีกแค่สองเดือนเขาก็จะเรียนจบแล้ว เขาจะต้องทำทุกอย่างเพื่ออนาคตของเขาที่จะต้องไม่ลำบากเหมือนเมื่อก่อนอีก ทว่าในตอนที่เขาพึ่งเรียนเสร็จและกำลังจะกลับห้องไปนอนพักต่อ เขาก็เจอเข้ากับผู้เป็นแม่ท
더 보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status