บทที่ 7 เผ่าฟ้ามาเยือน

บทที่ 7

เผ่าฟ้ามาเยือน

เสิ่นซิงอีนอนจนแผ่นหลังชาหนึบไปหมด พักหลังมานี้เขาเก็บตัวอยู่แต่ในเรือนเพราะไม่อยากออกไปพบหน้าลี่จิ่น พอจะฝึกวิชาจิตใจก็ว้าวุ่นอลหม่านจนตั้งสมาธิไม่ได้ หรือว่าเขาควรจะไปสงบใจใต้ต้นท้อเซียนพันปีเหมือนที่แล้วมากัน

คิดยังไม่ตก พลันป้ายรัตนะเจ็ดสีอันเป็นป้ายประจำตัวเจ้ายอดเขาก็ส่องแสงสว่าง เสิ่นซิงอีรีบถ่ายเทลมปราณเข้าไปเพื่อตอบรับการติดต่อเข้ามาทันที

“เจ้ายอดเขาเสิ่น นี่ข้าเอง”

“ท่านเจ้าสำนัก มีธุระอันใดหรือขอรับ การประชุมเจ้ายอดเขามิใช่เดือนหน้าหรอกรึ?”

“ไม่ใช่เรื่องนั้นหรอก มีแขกจากอารามหมื่นพระพุทธกรมาขอพบคนของยอดเขาเจ้า”

“อารามหมื่นพระพุทธกร?” เสิ่นซิงอีมุ่นหัวคิ้ว อารามหมื่นพระพุทธกรคือสำนักสงฆ์ที่ฝึกตนโดยมุ่งเน้นวิถีเผ่าฟ้า เนื่องจากอารามตั้งอยู่บนเทือกเขาโลกนาถอันอยู่สูงเสียดฟ้าเทียมเมฆจึงใกล้ชิดกับเผ่าฟ้ามากที่สุด ยามเมื่อเผ่าฟ้าต้องการถ่ายทอดข้อความลงมายังแดนมนุษย์ก็มักจะส่งสารผ่านอารามหมื่นพระพุทธกรนี้

เรื่องนี้เห็นจะหนีไม่พ้นต้องเกี่ยวข้องกับการที่ลี่จิ่นปลุกพลังสายเลือดเผ่าฟ้าขึ้นมาเป็นแน่

“ถูกแล้ว ไต้ซือเริ่นจยาพาคนจากเผ่าฟ้ามาที่สำนักแก้วเจ็ดประการของเรา เจ้ารีบมาพบเขาเถอะ”

เป็นอย่างที่คิด เผ่าฟ้าเคลื่อนไหวแล้ว หลังจากการรุกรานของเผ่าพิภพก็มีเผ่าฟ้า เรื่องในหมู่บ้านเฮยสุ่ย คนของยอดเขาหัตถิรัตนะที่เชี่ยวชาญด้านสัตว์อสูรยังสืบไม่มีความคืบหน้า ก็มีตัวปัญหาใหม่ดาหน้าเข้ามากระตุ้นให้ลี่จิ่นตื่นรู้เป็นทรราชให้ได้

“อ้อ ใช่แล้ว พาศิษย์ของเจ้ามาด้วยล่ะ”

เสิ่นซิงอีลอบกลืนน้ำลายลงลำคอแห้งผาก เขาถามคำถามที่ในใจรู้คำตอบดีอยู่แล้ว “ศิษย์คนไหนหรือขอรับ?”

“ศิษย์คนใหม่ของเจ้า ที่มีสายเลือดเผ่าฟ้าอยู่ครึ่งหนึ่ง… เจ้าตั้งชื่อให้เขาใหม่ว่าอะไรนะ?”

ปากบางขยับอย่างเหม่อลอย เอ่ยชื่อที่เขาเป็นผู้ตั้ง เฝ้าทะนุถนอม และมุ่งทำลายมากว่าสิบชาติ “ลี่จิ่น”

ศิษย์อาจารย์ขี่กระบี่ไปยังเกาะผลึกแก้วลอยฟ้าอันเป็นที่ตั้งของตำหนักกลางหาว ศูนย์กลางของสำนักแก้วเจ็ดประการ ที่พำนักของเจ้าสำนัก รวมไปถึงใช้เป็นสถานที่ประกอบพิธีการจัดงานทั้งหลายโดยไม่พูดคุยกันสักคำ เจ้ายอดเขาผู้สำรวมกิริยาลงจากกระบี่ก็เข้าพบเจ้าสำนักโดยไม่รอช้า ไม่แม้แต่จะชายตามองว่าศิษย์ตามตนมาทันหรือไม่

เขาไม่อยากมอง และเขาก็ไม่จำเป็นต้องมอง สายตาที่ไม่เคยละไปจากตัวเขา เสิ่นซิงอีสัมผัสได้อยู่เสมอ

“เสิ่นซิงอี คารวะเจ้าสำนัก”

“มาแล้วรึ เจ้ายอดเขาเสิ่นเชิญนั่งเถิด”

เสิ่นซิงอีหลบข้างไปนั่งเก้าอี้ซึ่งถูกจัดเตรียมไว้ให้ ลี่จิ่นตามมายืนด้านหลัง ฝั่งตรงข้ามพวกเขาทั้งสองมีคนแปลกหน้าสองคนนั่งรออยู่ก่อน ผู้หนึ่งปลงผมห่มจีวร นับลูกประคำอย่างสงบนิ่ง อีกคนเป็นบุรุษรูปงามผู้มีเส้นผมและปีกสีทองอร่าม ดูเกินจริงราวกับเทพเซียนลงมาจุติ เป็นเผ่าฟ้าไม่ผิดแน่ ทั้งยังเป็นใบหน้าที่เสิ่นซิงอีคุ้นเคยดีอีกด้วย

และทั้งสองล้วนมีตบะกล้าแกร่งจนแผ่แรงกดดันไปทั้งตำหนัก

“เข้าเรื่องเถอะ เผ่าฟ้ามีธุระอะไรกับยอดเขามณีรัตนะของข้า”

ไต้ซือผงะจากการนับลูกประคำเล็กน้อย ดวงตาที่ปิดสนิทมาตลอดลอบปรือชำเลืองมองเผ่าฟ้าด้านข้าง

เผ่าฟ้ากลับมิได้โกรธเคืองอย่างที่ภิกษุกังวล เขายกยิ้มลูบคาง มองพิจารณาเจ้ายอดเขาตรงหน้าด้วยความสนใจ “ผู้อาวุโสหนิงเฉินช่างสำรวมวาจากิริยาสมคำเล่าลือ เช่นนั้นข้าจะไม่อ้อมค้อม ระหว่างที่ข้าลงมาทำธุระที่อารามหมื่นพระพุทธกรก็รู้สึกได้ถึงการตื่นขึ้นของปราณฟ้าอันแสนคุ้นเคย เผ่าฟ้ารับรู้ถึงการมีอยู่ของเขาแล้ว ตามระเบียบข้าควรจะมารับเขาเป็นศิษย์และพากลับแดนเวหาไปด้วยกัน”

“นี่…” ลี่จิ่นได้ยินดังนั้นกลับแสดงอาการตกใจออกมา แตกต่างจากเสิ่นซิงอีที่ยังนั่งอย่างสงบนิ่งดังเดิม

“เรื่องนั้นข้าคงจะอนุญาตไม่ได้”

ลี่จิ่นตกใจยิ่งกว่าเก่า เขามองแผ่นหลังสงบนิ่งของอาจารย์อย่างไม่เข้าใจ อาจารย์ผู้ทำสีหน้ากล้ำกลืนฝืนทนเจียนตายตอนเขายัดเยียดความเป็นศิษย์ให้ ขยาดกับการเห็นเขาใช้ชีวิตอยู่บนยอดเขามณีรัตนะเป็นที่สุดกลับ…รั้งเขาไว้?

เผ่าฟ้าทำหน้าฉงน “หมายความว่าอย่างไร?”

“ลี่จิ่น แสดงปีกของเจ้าให้เขาดู”

“ขอรับ”

ลี่จิ่นเข้าใจความคิดของอาจารย์ทันที อดีตศิษย์รักก้าวออกมาพลางปลดสายคาดเอว ลี่จิ่นโคจรปราณฟ้าในกาย ปีกทองคำบริสุทธิ์แทงทะลุถัดจากสะบักข้างซ้ายแผ่สยายส่องประกายที่แวววาวเหนือกว่าเผ่าฟ้าที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม

เพียงแต่มันมีข้างเดียว

“อย่างที่ท่านเห็น ลี่จิ่นเป็นลูกครึ่งมนุษย์ครึ่งเผ่าฟ้า เขาเป็นคนของทั้งสองดินแดน แต่กลับมีปีกเพียงข้างเดียว มิอาจบินเหินไปบนฟากฟ้า สัญจรบนแดนเวหาได้อย่างอิสระดั่งเผ่าฟ้าทั่วไป และลี่จิ่นก็เลือกกราบข้าเป็นอาจารย์ไปแล้ว เขาต้องอยู่ในแดนมนุษย์”

เสิ่นซิงอีใช้ความสงบนิ่งช่วยเสริมให้คำพูดฟังดูหนักแน่นขึ้น เรื่องที่ลี่จิ่นเป็นครึ่งเผ่าฟ้าครึ่งเผ่าพิภพยังไม่ถูกเปิดเผย หากลี่จิ่นยังไม่ปลุกเลือดเผ่าพิภพขึ้นมา ไม่ว่าใครก็ต้องคิดว่าเขาเป็นครึ่งเผ่าฟ้าครึ่งเผ่ามนุษย์ เขาสามารถใช้ข้ออ้างเรื่องนี้ในการปฏิเสธข้อเสนอของเผ่าฟ้าผู้นี้ได้

ต่างจากท่าทางสงบเยือกเย็น ดวงใจในอกของเสิ่นซิงอีกำลังเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ ช่วงเวลาที่ลี่จิ่นจะเริ่มเข้าสู่เส้นทางทรราชไม่ใช่ว่าจะมาถึงไวไปหน่อยหรือ เขายังไม่พร้อมสำหรับการรับมือลี่จิ่นร่างทรราชคลั่งเสียสติเลย เขาไม่มีทางปล่อยลี่จิ่นไปเผชิญชะตาที่แดนเวหาเป็นอันขาด

อีกอย่าง หากลี่จิ่นจะไม่ได้เป็นศิษย์ของเขา เสิ่นซิงอี ก็ไม่ต้องเป็นศิษย์ของผู้ใดทั้งนั้น!

“เช่นนี้ก็คุยลำบากแล้วสิ” เผ่าฟ้ากอดอกอย่างใช้ความคิด

“ข้า…”

สุ้มเสียงแผ่วเบาดังขึ้นท่ามกลางความตึงเครียด ทุกสายตาจดจ้องไปที่เด็กหนุ่มผู้ยืนสยายปีกอยู่ด้านหน้าอาจารย์ของตน

“เจ้ามีสิ่งใดอยากพูดก็ว่ามาเถอะ” เจ้าสำนักกล่าว

ลี่จิ่นคำนับเจ้าสำนัก “ขอบคุณท่านเจ้าสำนัก ข้าน้อยมีความคิดอยู่”

“เช่นนั้นก็ว่ามาเถอะ”

“ข้านั้นพอจะรู้ตัวอยู่ว่า การฝึกตนมีการติดขัดที่หาที่มาไม่ได้ พอได้รู้ถึงสาเหตุว่าเป็นเพราะข้าเป็นครึ่งเผ่าฟ้าก็อยากเรียนรู้พื้นฐานของเผ่าฟ้าดูบ้าง เรียนรู้ถึงรากฐานครึ่งหนึ่งที่ไม่เคยรู้จักของตัวข้า”

คำพูดเหล่านี้กลับตรงเข้ามาจี้ใจของเสิ่นซิงอีราวกับคันศรอาบยาพิษ ความสงบนิ่งที่รักษาไว้มานานพังทลาย ถูกแทนที่ด้วยความไม่พอใจ “ไม่กี่วันก่อนเจ้าจะขึ้นยอดเขามณีรัตนะของข้าให้ได้ วันนี้กลับอยากเปลี่ยนอาจารย์อย่างนั้นรึ?”

ลี่จิ่นรีบคุกเข่าลงตรงหน้าอาจารย์ของตน “ศิษย์มิกล้า!”

เสิ่นซิงอีแค่นเสียง เขารู้จักศิษย์ผู้นี้ทุกระเบียดนิ้ว ใยจะไม่รู้ว่านี่เป็นแค่การแสดง “อยากจะพูดอะไรก็ว่ามา อย่าได้อ้อมค้อมวกวนกับข้า”

ศิษย์ผู้ถูกตำหนิก้มศีรษะลงต่ำกว่าเดิม “มิใช่เปลี่ยนอาจารย์ เพียงแค่กราบอาจารย์เพิ่มขอรับ”

อารมณ์โกรธฉุนเฉียวที่แทบจะไม่ปรากฏในเก้าชาติที่ผ่านมาเดือดพล่านอยู่ในอก ไม่ว่าจะเป็นตอนที่เขาถูกทรยศ ถูกทรมาน ถูกข่มเหงรังแก หรือถูกทำลายจินตานก็ไม่สามารถย่ำยีศักดิ์ศรีของเสิ่นซิงอีได้มากเท่านี้ เป็นอาจารย์หนึ่งวันเป็นบิดาชั่วชีวิต การกราบอาจารย์มิใช่เจอใครก็ฝากตัวเป็นศิษย์ได้ ชั่วชีวิตของคนผู้หนึ่งจะกราบอาจารย์แห่งชีวิตได้แค่คนเดียวเท่านั้น

แต่ลี่จิ่น ศิษย์ที่เขารักหวงแหนยิ่งกว่าเลือดเนื้อของตน ศิษย์ที่ทำให้เขาฝืนใช้ร่างพิการไร้ตบะเรียนรู้อาคม ของที่เขาไม่ถนัดที่สุดในชีวิตจนแตกฉานเพื่อย้อนกลับมาช่วยให้ศิษย์รักกลับเข้าสู่เส้นทางที่ถูกต้อง ศิษย์ที่ล้างครูทำร้ายเขาทุกชาติจนสูญสิ้นทุกอย่างง ไม่เหลือสิ่งใดนอกจากศักดิ์ศรีความเป็นอาจารย์เพียงอย่างเดียว

ศักดิ์ศรีแห่งอาจารย์ที่จะมารับผิดชอบการกระทำของศิษย์

และศิษย์ผู้นั้น กำลังบอกว่าจะกราบผู้อื่นเป็นอาจารย์

มีเพียงเรื่องนี้ที่เสิ่นซิงอีรับไม่ได้!

“เจ้ามีข้าเป็นอาจารย์อยู่แล้ว ไปกราบผู้อื่นเป็นอาจารย์อีกไม่ได้” เรื่องนี้ไม่ใช่เพียงเขาที่คิดเช่นนี้ ไม่ว่าใครได้ยินเข้าก็ต้องพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า กระทำของลี่จิ่นในตอนนี้นับว่าหยามเกียรติผู้เป็นอาจารย์เป็นอย่างมาก

“เจ้ายอดเขาเสิ่น ระงับโทสะลงเสีย” เจ้าสำนักทอดถอนใจ เขาเข้าใจความโกรธของเจ้ายอดเขามณีรัตนะเป็นอย่างดี แต่เผ่าฟ้ามาถึงที่แล้ว เผ่าฟ้าแม้จะเป็นเพียงสำนักเล็ก ๆ ก็มีผู้ฝ่าทะลุขั้นก่อกำเนิดลมปราณแล้ว ไม่ว่าเผ่าฟ้าที่นั่งอยู่ในตำหนักจะมาจากสำนักใด ก็สามารถถล่มสำนักแก้วเจ็ดประการ ลบสำนักของพวกเขาออกจากหน้าประวัติศาสตร์แดนมนุษย์ได้โดยไม่ยากเย็น

ลี่จิ่นกลับเหมือนไม่เข้าใจมโนธรรมข้อนี้ “ในกายข้ามีพลังสองสายควบคู่กันไป แต่พลังทั้งสองนั้นแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง หากทำความเข้าใจแค่ด้านเดียว พลังอีกสายที่ไม่ได้ถูกขัดเกลาก็จะคอยถ่วงไม่ให้ข้าพัฒนาต่อได้ ร่ำเรียนมรรคามนุษย์กับอาจารย์เสิ่น เรียนมรรคาฟ้ากับอาจารย์จากเผ่าฟ้า ศิษย์ขอร้องให้อาจารย์โปรดเห็นใจ”

ลี่จิ่นคำนับอย่างหนักแน่น ดวงตาใสกระจ่างจดจ้องเข้าไปในพายุดอกท้ออย่างไร้สิ่งเจือปน สร้างความสับสนให้พายุพัดโหมกระหน่ำหนักกว่าเก่า

“หากเจ้าจะทำเช่นนั้นก็จงลงจากยอดเขาของข้าไปเสีย ข้ากับเจ้าตัดขาดกันที่ตรงนี้!”

อารมณ์ที่ระเบิดออกอย่างฉับพลันของเสิ่นซิงอีสร้างความตกใจให้กับเจ้าสำนักจนเผลออ้าปากค้าง ไต้ซือเองก็หยุดหมุนลูกประคำในมือแล้ว ส่วนเผ่าฟ้ากลับลูบคางด้วยความสนใจ

“ไยเจ้ายอดเขาเสิ่นต้องใจแคบถึงเพียงนี้ด้วยเล่า เช่นนั้นข้ายอมลงให้เจ้ากึ่งหนึ่ง ข้าจะสอนวิชาการโคจรลมปราณพื้นฐานของเผ่าฟ้าให้ลี่จิ่น จากนั้นเขาอยากจะเป็นศิษย์ของใครก็ให้ลี่จิ่นตัดสินใจเอาเอง ดีหรือไม่?”

ใจของเสิ่นซิงอีเต้นโครมครามจนเจ็บทรวงอก ให้ลี่จิ่นเลือก? ทรราชผู้ไม่เคยเบี่ยงเบนเส้นทางก็ต้องไปกับเผ่าฟ้าเพื่อเริ่มต้นเส้นทางการพิชิตโลกบำเพ็ญเพียรอยู่แล้ว เจ้ายอดเขาในแดนมนุษย์อย่างเขาจะเอาอะไรไปสู้

แต่ความโกรธที่กำลังปะทุถึงจุดเดือดทำให้เขาไม่สนใจสิ่งใดอีก เสิ่นซิงอีตอบเสียงแข็ง “ตามใจ”