บทที่ 8 ยั่วยุถึงยอดเขามณีรัตนะ

บทที่ 8

ยั่วยุถึงยอดเขามณีรัตนะ

หากข่าวเรื่องลี่จิ่นเป็นครึ่งเผ่าฟ้าแพร่สะพัดแล้ว ข่าวเรื่องที่เขาจะกราบอาจารย์คนที่สองแพร่สะพัดยิ่งกว่า ไม่ว่าจะศิษย์ฝ่ายนอก ศิษย์ฝ่ายใน หรือศิษย์สายตรงทั้งเจ็ดยอดเขาต่างก็ก่นด่าสาปส่งศิษย์อกตัญญู ไร้จริยธรรมคิดล้มล้างครู

แม้เสิ่นซิงอีจะดีใจที่ทุกคนในสำนักเห็นด้วยกับเขา แต่ผู้ที่ถูกว่ากล่าวก็ยังคงเป็นศิษย์ยอดเขามณีรัตนะของเขา ผู้คนสาปส่งคนแล้วก็ย่อมพาลมาสงสัยถึงการดูแลศิษย์ของเขาว่าเหตุใดจึงบ่มเพาะศิษย์เนรคุณเช่นนี้ขึ้นมาได้

ผู้อาวุโสผู้สำรวมกิริยาวาจาย่อมขี้คร้านจะไปอธิบายเรื่องราวน่าหงุดหงิดให้คนอื่นฟัง หากแต่เสิ่นซิงอีสำรวมจนกลายเป็นไม่ทันคน ไม่ใช่ว่าผู้อื่นจะคิดเหมือนเขาเสียทั้งหมด เผ่าฟ้าผู้นั้นมิได้ปรากฏขึ้นเป็นชาติแรก เขามีนามว่า หรงหนานเกิง และหรงหนานเกิงผู้นี้คือขั้วตรงข้ามของเสิ่นซิงอีโดยแท้

ปีกทองสยายอวดโฉมให้ทั่วทั้งสำนักได้ยินยล เผ่าฟ้าที่มักถือตนกลับพูดคุยกับศิษย์ในสำนักแดนมนุษย์อย่างเป็นกันเอง เรียกได้ว่าผ่านมาไม่กี่วัน ศิษย์สำนักแก้วเจ็ดประการก็รู้สึกใกล้ชิดกับเผ่าฟ้าผู้นี้มากเสียกว่าผู้อาวุโสหนิงเฉินที่พำนักอยู่บนยอดเขามณีรัตนะตลอดเวลาไปเสียแล้ว นอกจากนี้ หรงหนานเกิงยังมักจัดการประลอง ให้ลี่จิ่นที่เพิ่งเรียนรู้วิถีแห่งเผ่าฟ้าได้แสดงถึงพลังอันเหนือชั้นจนศิษย์ทั้งหลายต่างก็พากันตื่นตาตื่นใจกับพลังสีทองแสนตระการตา

เหล่าศิษย์เริ่มเอนเอียงไปเข้าฝั่งลี่จิ่นและอาจารย์เผ่าฟ้าของเขาแทน 

“ผู้อาวุโสเสิ่นจงใจยับยั้งไม่อยากให้ศิษย์เก่งกาจเกินตน จงใจขัดขวางเส้นทางบำเพ็ญเพียรของศิษย์พี่ลี่จิ่นชัด ๆ”

“ใช่แล้ว ๆ หากเป็นอาจารย์หวังดีต่อศิษย์จริง ต้องใจกว้าง ยอมให้ศิษย์ไขว้คว้าโอกาสสิ”

“เจ้าได้รู้ตัวอยู่หรือไม่ว่ากำลังพูดอะไรอยู่? ชั่วชีวิตกราบอาจารย์ได้เพียงผู้เดียว ขนบธรรมเนียมเหล่านี้พวกเจ้ากลืนลงท้องไปหมดแล้วรึ?!” ซุนผิงแกว่งไม้กวาดอย่างเกรี้ยวกราดชี้หน้าศิษย์ฝ่ายนอกสามคนที่ขึ้นยอดเขามณีรัตนะเพื่อมาส่งอาหารทิพย์จากครัวสำนักตามเวลา

ศิษย์ฝ่ายนอกกลับไม่เกรงกลัวเขา คนหนึ่งมองเหยียดซุนผิงกับไม้กวาดในมือ “สิ่งที่ปฏิบัติแล้วเกิดผลดีจึงควรเรียกว่าขนบธรรมเนียม หากเกิดผลเสียย่อมคือกฎเกณฑ์ที่คนชั่วตั้งไว้เพื่อกดหัวผู้อื่น”

“เจ้า! จะมากเกินไปแล้ว!”

โจวเซี่ยนได้ยินอาจารย์ถูกดูหมิ่นถึงเพียงนี้ก็ข่มกลั้นความโกรธไม่ไหว ชักกระบี่ออกมา อวี้เหวินจี๋รีบจับแขนห้ามเขาไว้

“ศิษย์พี่โจว ใจเย็นก่อนขอรับ!”

ศิษย์ฝ่ายนอกเห็นดังนั้นก็ยิ่งได้ใจ “ดูเอาเถิด หากกราบผู้อาวุโสหนิงเฉินเป็นอาจารย์แล้วเจริญรุ่งเรืองจริง เหตุใดเจ้าสองคนนี้ถึงได้มีสถานะเป็นศิษย์สายตรงทั้งที่มีตบะอ่อนด้อยกว่าศิษย์ฝ่ายในเกินกว่าครึ่งอีกเล่า ได้สถานะศิษย์สายตรงแต่วัน ๆ ไม่ถือไม้กวาดก็ถือผ้าขี้ริ้ว อีกคนผึ่งหนังสือตากแดดจนดวงอาทิตย์บรรลุมรรคาไปแล้วกระมัง”

อวี้เหวินจี๋โดนแทงใจดำก็เผลอลดแรงที่รั้งศิษย์พี่ไปชั่วขณะ ได้ยินทั้งศิษย์น้องทั้งอาจารย์ถูกหยามเกียรติอย่างรุนแรง โจวเซี่ยนก็ระเบิดลมปราณออกมาแล้วผลักศิษย์น้องไปด้านหลัง “เจ้า! อย่าอยู่เลย!”

“เอะอะโวยวายเสียงดังอะไรกันแต่หัววัน”

ทุกความวุ่นวายหยุดชะงัก ศิษย์ไม่ว่าสังกัดฝ่ายไหนรีบค้อมกายคำนับผู้อาวุโส เสิ่นซิงอีปรายตามองศิษย์ฝ่ายนอกเหล่านั้น งานจิปาถะของฝ่ายในและยอดเขาทั้งเจ็ดล้วนแล้วแต่เป็นงานที่ฝ่ายนอกต้องทำ งานส่งอาหารทิพย์ขึ้นยอดเขา ปกติแล้วเป็นงานที่เหล่าศิษย์แย่งกันจับจองต่อแถวยาวไปจนถึงประตูสำนัก เพียงเพื่อให้ได้มีโอกาสใกล้ชิดกับเจ้ายอดเขาแม้สักนิดก็ยังดี ไม่แน่หากได้เห็นหน้าบ่อยครั้งโชคอาจจะหล่นทับได้กลายเป็นศิษย์สายตรงของสักยอดเขาก็เป็นได้

แต่ศิษย์ฝ่ายนอกสามคนนี้จงใจมาก่อกวนอย่างเห็นได้ชัด แน่นอนว่าลำพังศิษย์ตัวเล็ก ๆ ไม่มีความกล้านั้นแน่ ทั้งสามย่อมต้องมีคนคอยหนุนหลัง

เสิ่นซิงอีไม่ต้องเดา ก็รู้ว่าเป็นใคร

“ซุนผิง เจ้าเก็บกวาดอย่างไรยอดเขาจึงสกปรกเช่นนี้”

เสียงเยียบเย็นของเจ้ายอดเขาทำให้ศิษย์ฝ่ายนอกทั้งสามเสียวสันหลังวาบแม้ไม่ได้ถูกแผ่ลมปราณกดดัน

“ขออภัยขอรับ อาจารย์!”

“เช่นนั้นก็จงใช้ไม้กวาดของเจ้าเก็บกวาดให้เรียบร้อยเถอะ”

“ขอรับ!”

ซุนผิงคำนับอาจารย์แล้วก้าวขึ้นหน้ามายืนขวางศิษย์ฝ่ายนอกทั้งสาม โจวเซี่ยนเก็บกระบี่เข้าฝักปักหลักยืนดูศิษย์น้องด้วยความไว้วางใจอย่างเต็มเปี่ยม ไม้กวาดมิได้อยู่ในมือของซุนผิงแล้ว แต่กลับลอยอยู่กลางอากาศดั่งเป็นกระบี่ ส่วนมือของซุนผิงก็ตั้งมุทราเพื่อควบคุมมันอยู่

ศิษย์ฝ่ายนอกทั้งสามอ้าปากตาค้างด้วยความตกตะลึง

“นี่…”

“ควบคุมสิ่งของดั่งอาวุธ ไม่ว่าจะหยิบจับอะไรก็กลายเป็นกระบี่ได้”

“ใจกระบี่ เขาบรรลุขั้นใจกระบี่แล้ว!”

ซุนผิงเหยียดยิ้มอย่างสะใจ “หึ! กลัวหัวหดแล้วล่ะสิ คิดว่าข้าถือไม้กวาดทุกวันเสียเปล่าอย่างนั้นรึ? อาจารย์เพียงแค่ชี้นำการฝึกตนที่เข้ากับศิษย์แต่ละคน พวกเจ้ากลับนำไปพูดเสีย ๆ หาย ๆ!”

เสิ่นซิงอีเกือบจะหลุดไอสำลัก เขาให้ไม้กวาดกับซุนผิงเจตนาให้ทำงานบ้านนั่นแหละ เพียงแต่หากใช้ฝึกตนด้วยได้ก็ดี

ศิษย์ฝ่ายนอกคนหนึ่งทำใจสู้ “ก็แค่ใจกระบี่แต่ไม่ได้ใช้กระบี่จริง ๆ เสียหน่อย ไม้กวาดเก่า ๆ จะสู้กระบี่ผลึกแก้วของเราได้อย่างไร!”

“ถูกของเจ้า”

“บุกเข้าไปพร้อมกันเลย!”

ศิษย์ฝ่ายนอกทั้งสามชักกระบี่ออกมาแล้วพุ่งเข้าใส่ซุนผิงพร้อมกัน ซุนผิงยิ้มเยาะวาดมือควบคุมไม้กวาดตีมือปลดอาวุธศิษย์ฝ่ายนอกในคราเดียวดูราวกับกระบี่ถูกกวาดออกจากมือของทั้งสาม ไม้กวาดหมุนควงอย่างต่อเนื่องฟาดศีรษะของศิษย์คนแรกไปชนกับศีรษะของคนที่สอง จากนั้นก็ฟาดก้นของศิษย์คนที่สามอย่างแรงจนร่างของเขาลอยขึ้นฟ้า

ก่อนที่ศิษย์ผู้นั้นจะกระเด็นตกยอดเขา ปีกสีทองอร่ามก็พลันสยาย หรงหนานเกิงรับตัวศิษย์ฝ่ายนอกคนนั้นพากลับมาเหยียบยืนบนพื้น ด้านหลังเขาคือศิษย์ฝ่ายในอีกหลายคนที่นำมาโดยลี่จิ่น

ดวงตาเมล็ดซิ่งปราดมองผู้มาใหม่ทั้งหลายด้วยสายตาเย็นชา ทุกยอดเขามีอาคมป้องกันการลอบเข้าออกของคนนอก ที่คนพวกนี้ขึ้นยอดเขามณีรัตนะมาได้ เป็นเพราะมีคนในปลดอาคมให้ผ่านเข้ามาอย่างไม่ต้องสงสัย และแน่นอนว่าอาคมเหล่านั้นซับซ้อนเสียจนเจ้ายอดเขาอย่างเสิ่นซิงอียังปลดเองไม่เป็น “ยอดเขามณีรัตนะของข้ากลายเป็นสถานที่สังสรรค์ของศิษย์นอกยอดเขาตั้งแต่เมื่อไร ยังไม่รีบกลับลงไปอีก!”

ลี่จิ่นรีบประสานมือคำนับอาจารย์ “เรียนอาจารย์ ศิษย์พี่ศิษย์น้องเหล่านี้เพียงต้องการจะประลองกับข้า ข้าเห็นสมควรว่าควรมาขออนุญาตจากท่านที่เป็นอาจารย์ก่อนจึงพาพวกเขา…”

“เหลวไหล! เจ้าทำการประลองไปทั่วทั้งหกยอดเขาไม่เคยมาขอข้าสักครั้ง มาครั้งนี้กลับพาคนขึ้นยอดเขามามากมายโดยมิได้บอกกล่าวข้าผู้เป็นเจ้ายอดเขาก่อน ยังไม่รู้ความผิดอีกรึ? รีบพาพรรคพวกของเจ้าไสหัวลงเขาไปเดี๋ยวนี้!”

“ออกปากไล่แล้ว”

“สำรวมวาจาอะไรกัน มิใช่กำลังด่ากราดอยู่หรอกรึ”

“เจ้ายอดเขาเสิ่นลำเอียงไม่ชอบศิษย์น้องลี่จิ่นจริงด้วย”

“ท่านชายหรงดีกว่าเป็นไหน ๆ”

“พวกเจ้า สามหาวนัก!” โจวเซี่ยนรุดขึ้นหน้าโดยมีอวี้เหวินจี๋คอยฉุดรั้งห้ามปรามเขาอีกครั้ง

ศิษย์ฝ่ายในด้านหลังซุบซิบกันทำเหมือนว่าคนอื่นจะไม่ได้ยิน ทั้งที่ทุกคนที่ยืนอยู่ตรงนี้ล้วนเป็นผู้มีวรยุทธ์ทั้งสิ้น คิดอย่างไรก็จงใจเห็น ๆ

“เจ้ายอดเขาเสิ่นอย่าใจแคบไปหน่อยเลย ยอดเขาของเจ้ามีพื้นที่กว้างขวางขนาดนี้ ศิษย์สายตรงของท่านก็มีไม่มาก ใยไม่แบ่งพื้นที่ให้ศิษย์เหล่านี้ได้ใช้ในการประลองหน่อยเล่า?” หรงหนานเกิงพูดด้วยน้ำเสียงเห็นอกเห็นใจเหล่าศิษย์ แต่บนใบหน้ากลับประดับรอยยิ้มยียวนส่งไปให้เจ้ายอดเขา

“ลานฝึกของยอดเขามณีรัตนะข้ามีไว้เพื่อให้ศิษย์บนยอดเขาใช้ฝึกวิชา มิใช่ใครนึกจะมาใช้ก็ใช้ได้ ถึงท่านจะเป็นเผ่าฟ้า แต่ก็มิใช่เจ้าโลก มาแดนมนุษย์ก็ย่อมต้องปฏิบัติตามกฎกติกาของแดนมนุษย์”

สองผู้มีตบะแก่กล้าจ้องเขม็งห้ำหั่นกันทางสายตา แรงกดดันแผ่ขยายจนศิษย์ทั้งหลายสั่นกลัว แต่ความกลัวก็ไม่สามารถหยุดยั้งฝีปากของคนหนุ่มสาวที่มาพร้อมกับผองเพื่อนได้

“เช่นนั้นท่านก็ประลองเองเสียเลยสิ!”

“ใช่แล้ว ผู้ใดชนะก็จะได้เป็นอาจารย์ของศิษย์น้องลี่จิ่น”

“ดี เช่นนี้ก็แก้ปัญหาได้แล้ว ใช่หรือไม่ ศิษย์น้อง?”

ลี่จิ่นไม่ได้ตอบกลับศิษย์ฝ่ายในเหล่านั้น เขาจดจ้องมองอย่างตั้งใจ มองว่าเสิ่นซิงอีจะมีปฏิกิริยาโต้ตอบเช่นไร

แต่ลี่จิ่นก็ต้องผิดหวัง เสิ่นซิงอียังคงจดจ้องกลับไปยังดวงตาสีทองด้วยความเยียบเย็น เรื่องกราบอาจารย์คนที่สองไม่เคยมีมาก่อนก็จริง แต่เรื่องแย่งศิษย์มิได้เพิ่งเคยเกิดขึ้นครั้งแรก หรงหนานเกิงอย่างไรก็ต้องมาช่วงชิงลี่จิ่นไปจากเขาไม่ช้าก็เร็ว เสิ่นซิงอีเตรียมใจไว้แล้วว่าเรื่องนี้จะต้องลงเอยที่การประลองของตัวเขากับเผ่าฟ้า

“ข้าไม่ขัดข้อง” หรงหนานเกิงยกยิ้มมั่นใจ เผ่าฟ้าประลองกับเผ่ามนุษย์ มิต้องสืบสาวก็รู้ผล

“เช่นนั้นท่านจงไปประกาศและหาพยานจากเผ่าฟ้าของท่านเถิด ว่าท่านเต็มใจประลองด้วยตัวเอง” เสิ่นซิงอีสะบัดผ้าคลุมเดินกลับเรือนหลักของตน “เพราะหากท่านตายไป เผ่าฟ้าจะได้ไม่เข้าใจผิดตามมาล้างแค้นสำนักแก้วเจ็ดประการของข้า”