بيت / วาย / ศิษย์ทรพี ชาตินี้ข้าจะไม่รักเจ้า / บทที่ 8 ยั่วยุถึงยอดเขามณีรัตนะ

مشاركة

บทที่ 8 ยั่วยุถึงยอดเขามณีรัตนะ

مؤلف: Sapphiros S. N.
last update تاريخ النشر: 2026-01-10 17:02:40

บทที่ 8

ยั่วยุถึงยอดเขามณีรัตนะ

หากข่าวเรื่องลี่จิ่นเป็นครึ่งเผ่าฟ้าแพร่สะพัดแล้ว ข่าวเรื่องที่เขาจะกราบอาจารย์คนที่สองแพร่สะพัดยิ่งกว่า ไม่ว่าจะศิษย์ฝ่ายนอก ศิษย์ฝ่ายใน หรือศิษย์สายตรงทั้งเจ็ดยอดเขาต่างก็ก่นด่าสาปส่งศิษย์อกตัญญู ไร้จริยธรรมคิดล้มล้างครู

แม้เสิ่นซิงอีจะดีใจที่ทุกคนในสำนักเห็นด้วยกับเขา แต่ผู้ที่ถูกว่ากล่าวก็ยังคงเป็นศิษย์ยอดเขามณีรัตนะของเขา ผู้คนสาปส่งคนแล้วก็ย่อมพาลมาสงสัยถึงการดูแลศิษย์ของเขาว่าเหตุใดจึงบ่มเพาะศิษย์เนรคุณเช่นนี้ขึ้นมาได้

ผู้อาวุโสผู้สำรวมกิริยาวาจาย่อมขี้คร้านจะไปอธิบายเรื่องราวน่าหงุดหงิดให้คนอื่นฟัง หากแต่เสิ่นซิงอีสำรวมจนกลายเป็นไม่ทันคน ไม่ใช่ว่าผู้อื่นจะคิดเหมือนเขาเสียทั้งหมด เผ่าฟ้าผู้นั้นมิได้ปรากฏขึ้นเป็นชาติแรก เขามีนามว่า หรงหนานเกิง และหรงหนานเกิงผู้นี้คือขั้วตรงข้ามของเสิ่นซิงอีโดยแท้

ปีกทองสยายอวดโฉมให้ทั่วทั้งสำนักได้ยินยล เผ่าฟ้าที่มักถือตนกลับพูดคุยกับศิษย์ในสำนักแดนมนุษย์อย่างเป็นกันเอง เรียกได้ว่าผ่านมาไม่กี่วัน ศิษย์สำนักแก้วเจ็ดประการก็รู้สึกใกล้ชิดกับเผ่าฟ้าผู้นี้มากเสียกว่าผู้อาวุโสหนิงเฉินที่พำนักอยู่บนยอดเขามณีรัตนะตลอดเวลาไปเสียแล้ว นอกจากนี้ หรงหนานเกิงยังมักจัดการประลอง ให้ลี่จิ่นที่เพิ่งเรียนรู้วิถีแห่งเผ่าฟ้าได้แสดงถึงพลังอันเหนือชั้นจนศิษย์ทั้งหลายต่างก็พากันตื่นตาตื่นใจกับพลังสีทองแสนตระการตา

เหล่าศิษย์เริ่มเอนเอียงไปเข้าฝั่งลี่จิ่นและอาจารย์เผ่าฟ้าของเขาแทน 

“ผู้อาวุโสเสิ่นจงใจยับยั้งไม่อยากให้ศิษย์เก่งกาจเกินตน จงใจขัดขวางเส้นทางบำเพ็ญเพียรของศิษย์พี่ลี่จิ่นชัด ๆ”

“ใช่แล้ว ๆ หากเป็นอาจารย์หวังดีต่อศิษย์จริง ต้องใจกว้าง ยอมให้ศิษย์ไขว้คว้าโอกาสสิ”

“เจ้าได้รู้ตัวอยู่หรือไม่ว่ากำลังพูดอะไรอยู่? ชั่วชีวิตกราบอาจารย์ได้เพียงผู้เดียว ขนบธรรมเนียมเหล่านี้พวกเจ้ากลืนลงท้องไปหมดแล้วรึ?!” ซุนผิงแกว่งไม้กวาดอย่างเกรี้ยวกราดชี้หน้าศิษย์ฝ่ายนอกสามคนที่ขึ้นยอดเขามณีรัตนะเพื่อมาส่งอาหารทิพย์จากครัวสำนักตามเวลา

ศิษย์ฝ่ายนอกกลับไม่เกรงกลัวเขา คนหนึ่งมองเหยียดซุนผิงกับไม้กวาดในมือ “สิ่งที่ปฏิบัติแล้วเกิดผลดีจึงควรเรียกว่าขนบธรรมเนียม หากเกิดผลเสียย่อมคือกฎเกณฑ์ที่คนชั่วตั้งไว้เพื่อกดหัวผู้อื่น”

“เจ้า! จะมากเกินไปแล้ว!”

โจวเซี่ยนได้ยินอาจารย์ถูกดูหมิ่นถึงเพียงนี้ก็ข่มกลั้นความโกรธไม่ไหว ชักกระบี่ออกมา อวี้เหวินจี๋รีบจับแขนห้ามเขาไว้

“ศิษย์พี่โจว ใจเย็นก่อนขอรับ!”

ศิษย์ฝ่ายนอกเห็นดังนั้นก็ยิ่งได้ใจ “ดูเอาเถิด หากกราบผู้อาวุโสหนิงเฉินเป็นอาจารย์แล้วเจริญรุ่งเรืองจริง เหตุใดเจ้าสองคนนี้ถึงได้มีสถานะเป็นศิษย์สายตรงทั้งที่มีตบะอ่อนด้อยกว่าศิษย์ฝ่ายในเกินกว่าครึ่งอีกเล่า ได้สถานะศิษย์สายตรงแต่วัน ๆ ไม่ถือไม้กวาดก็ถือผ้าขี้ริ้ว อีกคนผึ่งหนังสือตากแดดจนดวงอาทิตย์บรรลุมรรคาไปแล้วกระมัง”

อวี้เหวินจี๋โดนแทงใจดำก็เผลอลดแรงที่รั้งศิษย์พี่ไปชั่วขณะ ได้ยินทั้งศิษย์น้องทั้งอาจารย์ถูกหยามเกียรติอย่างรุนแรง โจวเซี่ยนก็ระเบิดลมปราณออกมาแล้วผลักศิษย์น้องไปด้านหลัง “เจ้า! อย่าอยู่เลย!”

“เอะอะโวยวายเสียงดังอะไรกันแต่หัววัน”

ทุกความวุ่นวายหยุดชะงัก ศิษย์ไม่ว่าสังกัดฝ่ายไหนรีบค้อมกายคำนับผู้อาวุโส เสิ่นซิงอีปรายตามองศิษย์ฝ่ายนอกเหล่านั้น งานจิปาถะของฝ่ายในและยอดเขาทั้งเจ็ดล้วนแล้วแต่เป็นงานที่ฝ่ายนอกต้องทำ งานส่งอาหารทิพย์ขึ้นยอดเขา ปกติแล้วเป็นงานที่เหล่าศิษย์แย่งกันจับจองต่อแถวยาวไปจนถึงประตูสำนัก เพียงเพื่อให้ได้มีโอกาสใกล้ชิดกับเจ้ายอดเขาแม้สักนิดก็ยังดี ไม่แน่หากได้เห็นหน้าบ่อยครั้งโชคอาจจะหล่นทับได้กลายเป็นศิษย์สายตรงของสักยอดเขาก็เป็นได้

แต่ศิษย์ฝ่ายนอกสามคนนี้จงใจมาก่อกวนอย่างเห็นได้ชัด แน่นอนว่าลำพังศิษย์ตัวเล็ก ๆ ไม่มีความกล้านั้นแน่ ทั้งสามย่อมต้องมีคนคอยหนุนหลัง

เสิ่นซิงอีไม่ต้องเดา ก็รู้ว่าเป็นใคร

“ซุนผิง เจ้าเก็บกวาดอย่างไรยอดเขาจึงสกปรกเช่นนี้”

เสียงเยียบเย็นของเจ้ายอดเขาทำให้ศิษย์ฝ่ายนอกทั้งสามเสียวสันหลังวาบแม้ไม่ได้ถูกแผ่ลมปราณกดดัน

“ขออภัยขอรับ อาจารย์!”

“เช่นนั้นก็จงใช้ไม้กวาดของเจ้าเก็บกวาดให้เรียบร้อยเถอะ”

“ขอรับ!”

ซุนผิงคำนับอาจารย์แล้วก้าวขึ้นหน้ามายืนขวางศิษย์ฝ่ายนอกทั้งสาม โจวเซี่ยนเก็บกระบี่เข้าฝักปักหลักยืนดูศิษย์น้องด้วยความไว้วางใจอย่างเต็มเปี่ยม ไม้กวาดมิได้อยู่ในมือของซุนผิงแล้ว แต่กลับลอยอยู่กลางอากาศดั่งเป็นกระบี่ ส่วนมือของซุนผิงก็ตั้งมุทราเพื่อควบคุมมันอยู่

ศิษย์ฝ่ายนอกทั้งสามอ้าปากตาค้างด้วยความตกตะลึง

“นี่…”

“ควบคุมสิ่งของดั่งอาวุธ ไม่ว่าจะหยิบจับอะไรก็กลายเป็นกระบี่ได้”

“ใจกระบี่ เขาบรรลุขั้นใจกระบี่แล้ว!”

ซุนผิงเหยียดยิ้มอย่างสะใจ “หึ! กลัวหัวหดแล้วล่ะสิ คิดว่าข้าถือไม้กวาดทุกวันเสียเปล่าอย่างนั้นรึ? อาจารย์เพียงแค่ชี้นำการฝึกตนที่เข้ากับศิษย์แต่ละคน พวกเจ้ากลับนำไปพูดเสีย ๆ หาย ๆ!”

เสิ่นซิงอีเกือบจะหลุดไอสำลัก เขาให้ไม้กวาดกับซุนผิงเจตนาให้ทำงานบ้านนั่นแหละ เพียงแต่หากใช้ฝึกตนด้วยได้ก็ดี

ศิษย์ฝ่ายนอกคนหนึ่งทำใจสู้ “ก็แค่ใจกระบี่แต่ไม่ได้ใช้กระบี่จริง ๆ เสียหน่อย ไม้กวาดเก่า ๆ จะสู้กระบี่ผลึกแก้วของเราได้อย่างไร!”

“ถูกของเจ้า”

“บุกเข้าไปพร้อมกันเลย!”

ศิษย์ฝ่ายนอกทั้งสามชักกระบี่ออกมาแล้วพุ่งเข้าใส่ซุนผิงพร้อมกัน ซุนผิงยิ้มเยาะวาดมือควบคุมไม้กวาดตีมือปลดอาวุธศิษย์ฝ่ายนอกในคราเดียวดูราวกับกระบี่ถูกกวาดออกจากมือของทั้งสาม ไม้กวาดหมุนควงอย่างต่อเนื่องฟาดศีรษะของศิษย์คนแรกไปชนกับศีรษะของคนที่สอง จากนั้นก็ฟาดก้นของศิษย์คนที่สามอย่างแรงจนร่างของเขาลอยขึ้นฟ้า

ก่อนที่ศิษย์ผู้นั้นจะกระเด็นตกยอดเขา ปีกสีทองอร่ามก็พลันสยาย หรงหนานเกิงรับตัวศิษย์ฝ่ายนอกคนนั้นพากลับมาเหยียบยืนบนพื้น ด้านหลังเขาคือศิษย์ฝ่ายในอีกหลายคนที่นำมาโดยลี่จิ่น

ดวงตาเมล็ดซิ่งปราดมองผู้มาใหม่ทั้งหลายด้วยสายตาเย็นชา ทุกยอดเขามีอาคมป้องกันการลอบเข้าออกของคนนอก ที่คนพวกนี้ขึ้นยอดเขามณีรัตนะมาได้ เป็นเพราะมีคนในปลดอาคมให้ผ่านเข้ามาอย่างไม่ต้องสงสัย และแน่นอนว่าอาคมเหล่านั้นซับซ้อนเสียจนเจ้ายอดเขาอย่างเสิ่นซิงอียังปลดเองไม่เป็น “ยอดเขามณีรัตนะของข้ากลายเป็นสถานที่สังสรรค์ของศิษย์นอกยอดเขาตั้งแต่เมื่อไร ยังไม่รีบกลับลงไปอีก!”

ลี่จิ่นรีบประสานมือคำนับอาจารย์ “เรียนอาจารย์ ศิษย์พี่ศิษย์น้องเหล่านี้เพียงต้องการจะประลองกับข้า ข้าเห็นสมควรว่าควรมาขออนุญาตจากท่านที่เป็นอาจารย์ก่อนจึงพาพวกเขา…”

“เหลวไหล! เจ้าทำการประลองไปทั่วทั้งหกยอดเขาไม่เคยมาขอข้าสักครั้ง มาครั้งนี้กลับพาคนขึ้นยอดเขามามากมายโดยมิได้บอกกล่าวข้าผู้เป็นเจ้ายอดเขาก่อน ยังไม่รู้ความผิดอีกรึ? รีบพาพรรคพวกของเจ้าไสหัวลงเขาไปเดี๋ยวนี้!”

“ออกปากไล่แล้ว”

“สำรวมวาจาอะไรกัน มิใช่กำลังด่ากราดอยู่หรอกรึ”

“เจ้ายอดเขาเสิ่นลำเอียงไม่ชอบศิษย์น้องลี่จิ่นจริงด้วย”

“ท่านชายหรงดีกว่าเป็นไหน ๆ”

“พวกเจ้า สามหาวนัก!” โจวเซี่ยนรุดขึ้นหน้าโดยมีอวี้เหวินจี๋คอยฉุดรั้งห้ามปรามเขาอีกครั้ง

ศิษย์ฝ่ายในด้านหลังซุบซิบกันทำเหมือนว่าคนอื่นจะไม่ได้ยิน ทั้งที่ทุกคนที่ยืนอยู่ตรงนี้ล้วนเป็นผู้มีวรยุทธ์ทั้งสิ้น คิดอย่างไรก็จงใจเห็น ๆ

“เจ้ายอดเขาเสิ่นอย่าใจแคบไปหน่อยเลย ยอดเขาของเจ้ามีพื้นที่กว้างขวางขนาดนี้ ศิษย์สายตรงของท่านก็มีไม่มาก ใยไม่แบ่งพื้นที่ให้ศิษย์เหล่านี้ได้ใช้ในการประลองหน่อยเล่า?” หรงหนานเกิงพูดด้วยน้ำเสียงเห็นอกเห็นใจเหล่าศิษย์ แต่บนใบหน้ากลับประดับรอยยิ้มยียวนส่งไปให้เจ้ายอดเขา

“ลานฝึกของยอดเขามณีรัตนะข้ามีไว้เพื่อให้ศิษย์บนยอดเขาใช้ฝึกวิชา มิใช่ใครนึกจะมาใช้ก็ใช้ได้ ถึงท่านจะเป็นเผ่าฟ้า แต่ก็มิใช่เจ้าโลก มาแดนมนุษย์ก็ย่อมต้องปฏิบัติตามกฎกติกาของแดนมนุษย์”

สองผู้มีตบะแก่กล้าจ้องเขม็งห้ำหั่นกันทางสายตา แรงกดดันแผ่ขยายจนศิษย์ทั้งหลายสั่นกลัว แต่ความกลัวก็ไม่สามารถหยุดยั้งฝีปากของคนหนุ่มสาวที่มาพร้อมกับผองเพื่อนได้

“เช่นนั้นท่านก็ประลองเองเสียเลยสิ!”

“ใช่แล้ว ผู้ใดชนะก็จะได้เป็นอาจารย์ของศิษย์น้องลี่จิ่น”

“ดี เช่นนี้ก็แก้ปัญหาได้แล้ว ใช่หรือไม่ ศิษย์น้อง?”

ลี่จิ่นไม่ได้ตอบกลับศิษย์ฝ่ายในเหล่านั้น เขาจดจ้องมองอย่างตั้งใจ มองว่าเสิ่นซิงอีจะมีปฏิกิริยาโต้ตอบเช่นไร

แต่ลี่จิ่นก็ต้องผิดหวัง เสิ่นซิงอียังคงจดจ้องกลับไปยังดวงตาสีทองด้วยความเยียบเย็น เรื่องกราบอาจารย์คนที่สองไม่เคยมีมาก่อนก็จริง แต่เรื่องแย่งศิษย์มิได้เพิ่งเคยเกิดขึ้นครั้งแรก หรงหนานเกิงอย่างไรก็ต้องมาช่วงชิงลี่จิ่นไปจากเขาไม่ช้าก็เร็ว เสิ่นซิงอีเตรียมใจไว้แล้วว่าเรื่องนี้จะต้องลงเอยที่การประลองของตัวเขากับเผ่าฟ้า

“ข้าไม่ขัดข้อง” หรงหนานเกิงยกยิ้มมั่นใจ เผ่าฟ้าประลองกับเผ่ามนุษย์ มิต้องสืบสาวก็รู้ผล

“เช่นนั้นท่านจงไปประกาศและหาพยานจากเผ่าฟ้าของท่านเถิด ว่าท่านเต็มใจประลองด้วยตัวเอง” เสิ่นซิงอีสะบัดผ้าคลุมเดินกลับเรือนหลักของตน “เพราะหากท่านตายไป เผ่าฟ้าจะได้ไม่เข้าใจผิดตามมาล้างแค้นสำนักแก้วเจ็ดประการของข้า”

استمر في قراءة هذا الكتاب مجانا
امسح الكود لتنزيل التطبيق

أحدث فصل

  • ศิษย์ทรพี ชาตินี้ข้าจะไม่รักเจ้า   บทที่ 35 ตราบนิรันดร์

    บทที่ 35ตราบนิรันดร์“อีกไม่นานข้าก็ต้องลงเขาออกท่องยุทธภพแล้ว เหตุใดข้ายังต้องมาทำงานพวกนี้อีก!” ซุนผิงโยนไม้กวาดลงพื้นประท้วง“นั่นมันของต้องชะตาของเจ้าเลยนะศิษย์น้องสิบสี่ จะมาทิ้งขว้าง… เหวอ!” ศิษย์หญิงเพียงหนึ่งเดียวเดินสะดุดโต๊ะเล็กจนขนมหกเต็มพื้น“ศิษย์น้องเจ็ดเจ้ารู้ตัวว่าซุ่มซ่ามก็ระวังหน่อยเถอะ” ศิษย์คนที่สี่ช่วยพยุงศิษย์น้องลุกขึ้นอย่างหน่ายใจ“ศิษย์พี่เจ็ด นี่ท่านจงใจเพิ่มงานให้ข้าเห็น ๆ!” ซุนผิงร้องอย่างท้อแท้“เจ้าก็อย่าโวยวายนักเลย วันนี้พวกเรามารวมกันเพื่อฉลองการฝ่าทะลุขั้นของอาจารย์กันนะ” โจวเซี่ยนพูดระงับความวุ่นวาย“ว่าแต่อาจารย์เถอะ จะออกมาได้หรือยัง คนก็มาครบแล้ว” ศิษย์คนที่สิบเอ็ดผู้เพิ่งออกจากการปิดด่านก็ต้องเจอว่าโลกภายนอกเละเทะแค่ไหนถามอย่างไม่รู้เรื่องราว“ศิษย์น้อง เจ้านี่ช่างไม่รู้อะไรเลยจริง ๆ ไม่รู้หรืออย่างไรว่า อาจารย์ถูกศิษย์น้องเล็กกักตัวไว้อยู่” ศิษย์คนที่แปดผู้ชอบเรื่องซุบซิบนินทาเป็นที่สุดสะบัดพัดอย่างพร้อมเล่าเรื่อง“ศิษย์น้องเล็ก? ไม่ใช่เขาหรอกรึ?”อวี้เหวินจี๋ที่โดนชี้สะดุ้ง สองมือรีบโบกเป็นระวิง “ไม่ใช่หรอก ข้าไม่กล้าแย่งตำแหน่งศิษย์คนสุดท้ายไ

  • ศิษย์ทรพี ชาตินี้ข้าจะไม่รักเจ้า   บทที่ 34 ศึกตัดสิน

    บทที่ 34ศึกตัดสิน“ไอ้ขยะไร้ค่า กล้าดีอย่างไรมาฉวยของของข้า!”เสียงตะโกนกราดเกรี้ยวสะท้านไปทั้งหน้าผา กลิ่นอายชั่วร้ายส่งให้พืชหญ้าเหี่ยวเฉา เมฆครึ้มจากมนตราของคู่ต่อสู้ก่อนหน้าสลายกลายเป็นไอ เศษหินผาร่วงกราวจนเสิ่นซิงอีที่อยู่ด้านล่างต้องฝืนขุดลมปราณเฮือกสุดท้ายมาร่ายมนตราสร้างเกราะคุ้มกันลี่จิ่นยัดของใส่มืออาจารย์อย่างเร่งรีบแล้วออกตัวพุ่งขึ้นไปบนหน้าผา ต่อสู้กันบนนั้นย่อมดีกว่าให้อีกฝ่ายลงมาหาเสิ่นซิงอีลี่จิ่นไปถึงตัวลี่จิ่นแล้ว… ลี่จิ่นในชาติที่สิบไปถึงตัวลี่จิ่นในชาติที่เก้าแล้ว กระบี่จากแก่นกระดูกมังกรฟ้าและเขี้ยวมังกรดินฟาดฟันกันถึงสิบกระบวนท่าในอึดใจเดียว มืออีกข้างของทั้งสองร่ายมนตราเสกอาคมต่อสู้ราวกับเป็นคนคนเดียวกันทว่า ลี่จิ่นในชาติที่เก้านั้นมีตบะสูงถึงขั้นก่อกำเนิดระดับสมบูรณ์ สูงที่สุดในสามแดนอย่างไม่มีใครเคยไปถึง ในขณะที่ลี่จิ่นในชาติที่สิบมีตบะอยู่เพียงขั้นก่อกำเนิดระดับที่หนึ่งเริ่มต้น และยังเพิ่งฝ่าทะลุขั้นเมื่อไม่กี่วันก่อน ยังไม่ทันได้จัดระเบียบลมปราณใหม่ในร่างกายให้คงที่เลยด้วยซ้ำยิ่งมีความคิดเดียวกัน ออกกระบวนท่าเช่นเดียวกันก็ยิ่งเห็นความแตกต่างของพลังได้ชั

  • ศิษย์ทรพี ชาตินี้ข้าจะไม่รักเจ้า   บทที่ 33 ศึกศิษย์อาจารย์

    บทที่ 33ศึกศิษย์อาจารย์กลิ่นอายชั่วร้ายคืบคลานเข้าสู่พื้นที่ปลอดภัยแห่งสุดท้าย เงามืดครอบคลุมเหนือเขาแก้วพันสารทิศ ผู้คนจากสามเผ่าพันธุ์ทั้งที่มาพึ่งพิงและมาร้องประท้วงให้สำนักแก้วเจ็ดประการส่งคนออกมาต่างก็ขนลุกชัน เหลียวมองเมฆทะมึนพลางกอบกุมมือคนด้านข้างดั่งหาสิ่งยึดเหนี่ยวชีวิตก่อนดับสูญกลุ่มเมฆดำแตกกระเจิง บุรุษผู้เป็นที่หวาดกลัวของคนทั้งโลกขี่กระบี่ผลึกนิลพุ่งเข้าใส่อาคมเขตแดนอันแข็งแกร่งของสำนักแก้วเจ็ดประการที่คนนับหมื่นพยายามทำลายมานานหลายวันพังทลายลงในการพุ่งชนเพียงครั้งเดียว“เสิ่นซิงอี เลิกเล่นซ่อนหาได้แล้ว!”เส้นสีดำทมิฬพุ่งตรงเข้าสู่ยอดเขามณีรัตนะอย่างชำนาญเส้นทาง เพียงพริบตาหลังคาเรือนหลักก็เป็นรูแหว่ง พร้อมกับบุรุษรูปงามผู้มีแผลเป็นที่หางคิ้วข้างซ้ายมานั่งเท้าคางอยู่ฝั่งตรงข้ามของเจ้ายอดเขาที่กำลังจิบชาอยู่ในเรือนของตนเสิ่นซิงอีจิบชาจนหมดถ้วยแล้ววางลงอย่างใจเย็น เจ้าของเรือนกล่าวเสียงเรียบ “ประตูเรือนเจ้าไม่เคยเคาะ หน้าต่างเจ้าทำราวกับไม่มีบานปิด มาคราวนี้ ถึงกับกล้าพังหลังคาเรือนของอาจารย์”“ไม่เจอกันเสียนาน ยอมพูดกับข้าแล้วรึ?” สายตามืดทะมึนมองตามมือเรียวที่วางถ้วย

  • ศิษย์ทรพี ชาตินี้ข้าจะไม่รักเจ้า   บทที่ 32 ข้ารักท่าน

    บทที่ 32ข้ารักท่านหินผาดั่งหอกยักษ์แหลมคมนับสิบหล่นจากฟ้าพุ่งทิ่มแทงลงมาทำลายอาคารบ้านเรือน กระบี่ผลึกสีนิลหลอมเขี้ยวมังกรดินบินว่อนแทงทะลุอก สะบั้นศีรษะทุกสิ่งมีชีวิตที่มันวาดผ่าน มัจจุราชหัวเราะอย่างชั่วร้ายสะท้อนเข้าไปในใจของศิษย์สำนักหุบเหวนิรันดร์ที่ลมหายใจโรยราใกล้จะดับลงทุกคน“ฮ่า ๆ ๆ ได้ล้างแค้นอีกครั้งเหมือนได้ลิ้มลองสุรารสเลิศอีกครา!”มือซีดปัดแส้ที่พุ่งเข้ามาราวกับปัดแมลง ดวงตามืดมิดตวัดมองแมลงที่กล้ามาขัดอารมณ์ของเขา“ล้างแค้น? สำนักหุบเหวนิรันดร์ของข้าไปทำอะไรให้เจ้ากัน ลี่จิ่น!”ลี่จิ่นหรี่ตาลงก่อนจะร้องออกมาอย่างนึกขึ้นได้ “เจ้ามันเดียรัจฉานโอหังที่ถูกข้าทำลายจินตานเมื่อตอนนั้น”“ถ้าใช่แล้วจะทำไม?!” ลู่ตงอวี่ตะโกนอย่างคับแค้นใจลี่จิ่นนิ่งคิดพักหนึ่ง เดิมทีเขาเพียงบุกสำนักที่อยู่ใกล้มือเพื่อทำลายล้างระบายอารมณ์ก็จริง ทว่า ในขณะเดียวกันก็ทำเพื่อให้คนพวกนี้ไปกดดันใครก็ตามที่ให้ที่หลบซ่อนกับเสิ่นซิงอี แต่ดูท่าจะเป็นได้แค่การฆ่าเวลาโดยเปล่าประโยชน์ สู้บุกเข้าไปหาเลยจะได้รีบนำตัวของรักกลับรังรักของพวกเขาหากอ้างอิงจากเส้นเวลาในโลกเดิม ในเวลานี้ เสิ่นซิงอีที่ติดตามเขาออกท่อ

  • ศิษย์ทรพี ชาตินี้ข้าจะไม่รักเจ้า   บทที่ 31 ฝ่าทะลุขั้น

    บทที่ 31ฝ่าทะลุขั้น“ลี่จิ่น ออกมารับโทษเสีย!”“เจ้าทำลายสำนักข้าจนไม่เหลือแม้แต่แผ่นกระเบื้อง สำนักที่ต้นตระกูลของข้าสร้างขึ้นมาจากน้ำพักน้ำแรง!”“ข้าไม่เหลือใครแล้ว ข้าจะล้างแค้นให้ศิษย์พี่ศิษย์น้องของข้า!”เสียงตะโกนก่นด่าสาปแช่งดังระงม รอบเขาแก้วพันสารทิศที่เคยเงียบสงบเต็มไปด้วยผู้บำเพ็ญเพียรสำนักน้อยใหญ่ที่เดินทางมาอย่างคับคั่งราวกับจัดงานประลองยุทธ์ ผู้สูญเสียต่างก็ร้องเรียกหาความยุติธรรมให้แก่ตน บางคนก็เริ่มออกอาวุธ ท่องมนตราอาคมทำลายอาคมเขตแดนของสำนักแก้วเจ็ดประการเพื่อบุกเข้าไปแล้ว“ทุกท่านสงบลงก่อน ข้าคือเจ้าสำนักแก้วเจ็ดประการ มีเรื่องอันใด มาพูดคุยกันอย่างสันติเถิด”“พูดคุย? ยังมีอะไรต้องพูดกันอีก!”“ใช่แล้ว เจ้ายังอยู่สบายในสำนักของตน ถุย! สำนักอันดับหนึ่งในใต้หล้าบ่มเพาะศิษย์ให้ทำลายฆ่าล้างสำนักอื่น!”“ว่าอย่างไรนะ?” เจ้าสำนักได้ยินก็ตกใจ“อย่ามาทำเป็นไขสือไปหน่อยเลย ลี่จิ่นศิษย์ที่สำนักแก้วเจ็ดประการภาคภูมิใจนักหนา แท้จริงแล้วไม่ใช่ครึ่งเผ่าฟ้า แต่เป็นครึ่งเผ่าพิภพ ใช้กำลังล้างผลาญสำนักของพวกเรา!”“พวกท่านกำลังเข้าใจผิดแล้ว นั่นคือลี่จิ่นในชาติก่อนที่มาจากอีกโลก” เจ้าส

  • ศิษย์ทรพี ชาตินี้ข้าจะไม่รักเจ้า   บทที่ 30 เจ้ายอดเขาประชุมหารือ

    บทที่ 30เจ้ายอดเขาประชุมหารือการประกาศศักดาของทรราชดังไปทั่วฟ้าแลดิน เหล่าขุนนางที่กำลังโต้เถียงกันอย่างไม่มีสิ้นสุดในท้องพระโรงสีทองยังต้องพากันออกมาดูด้วยตาของตนอิ่งมาแล้ว ครั้งนี้ไม่ได้มาเพียงเงา แต่มาทั้งกายเนื้อ ร่างที่แข็งแกร่งจนเอาชนะครอบครองทุกสรรพสิ่งบนโลกในชาติก่อนได้ลี่จิ่นมีสีหน้าเคร่งเครียดลงทันที “ได้ยินแล้วนี่ ยังอยากเก็บตัวปัญหาอย่างพวกข้าไว้อีกหรือไม่?”ด้วยเหตุนี้ สองศิษย์อาจารย์จึงได้รับการปลดปล่อยจากแดนเวหา ขี่กระบี่มุ่งหน้ากลับสำนักแก้วเจ็ดประการด้วยความเร็วสูงสุดลี่จิ่นชาติที่เก้าก่อเรื่องใหญ่โตประกาศชื่อของเขาให้ทั่วโลกได้รับรู้เช่นนี้ สำนักแก้วเจ็ดประการคงจะวุ่นวายไม่ใช่น้อย เสิ่นซิงอีไม่ได้กลับยอดเขามณีรัตนะก่อน เขาตรงไปยังตำหนักกลางหาว อย่างน้อยก็แจ้งการกลับมาของเขาให้เจ้าสำนักรับรู้ หากเจ้าสำนักไม่ต้อนรับตัวปัญหาอย่างเขา เสิ่นซิงอีก็จะยอมรับและจากไปแต่โดยดีตามคาด ณ ตำหนักกลางหาว เจ้ายอดเขาและบรรดาผู้อาวุโสของสำนักมารวมตัวกันเพื่อหารือถึงปรากฏการณ์แปลกประหลาดที่ทั้งโลกบำเพ็ญเพียรเพิ่งเป็นสักขีพยาน“แดนเวหาเลี้ยงพวกเจ้าอย่างดีเลยนี่ ต้องก่อเรื่องก่อนถึงจ

  • ศิษย์ทรพี ชาตินี้ข้าจะไม่รักเจ้า   บทที่ 1 ความมุ่งมั่นของดอกท้อ

    บทที่ 1ความมุ่งมั่นของดอกท้อชุดคลุมยาวสีขาวสะอาดพลิ้วสไว โฉบอ้อล้อไปกับสายลมเหนือเมฆา เจ้ายอดเขากระโดดลงจากกระบี่ประจำกาย เท้าแตะพื้นหญ้าเบาเท่ากลีบท้อร่วงหล่น กระบี่ซือโฉวบินเข้าฝักข้างเอวผู้เป็นนาย ผ้าแพรที่ปลายดาบปลิวปรายดั่งหางปลาว่ายไปในอากาศ เสิ่นซิงอีมองศิษย์สายตรงออกมายืนคำนับต้อนรับเขากล

  • ศิษย์ทรพี ชาตินี้ข้าจะไม่รักเจ้า   บทนำ ชาตินี้ข้าจะไม่รักเจ้า

    บทนำชาตินี้ข้าจะไม่รักเจ้าเสิ่นซิงอีหยัดกายขึ้นจากพื้นห้องเย็นเฉียบอันถูกละเลงไปด้วยสีชาดของโลหิตและกลิ่นคาวราคะ แต่ไม่ว่าสภาพพื้นจะเละเทะมากเพียงใด ก็ไม่อาจเทียบเท่ากับสภาพร่างของเขาในตอนนี้ได้ครานี้ก็ลงเอยเช่นเดิม มือสั่นเทิ้มรวบผ้าห่มย้อมสีเลือดคลุมกาย ลากสังขารอันบอบช้ำเดินกะเผลกไปยังชั้นหนั

  • ศิษย์ทรพี ชาตินี้ข้าจะไม่รักเจ้า   บทที่ 3 ศิษย์สำนักวันสุดท้าย

    บทที่ 3ศิษย์สำนักวันสุดท้ายลมพัดเอื่อยพาให้รู้สึกสงบใจดั่งผิวน้ำไร้ระลอกคลื่น สมองโล่งโปร่งจนความคิดแจ่มชัด เสิ่นซิงอีวางหมากสีขาวบนกระดาน“ข้าชนะแล้ว”หลินจงไห่ถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย “ศิษย์พี่เสิ่น หลังออกจากด่านครานั้นท่านก็ทำตัวว่างเสียเหลือเกิน นี่ก็กระดานที่สิบแล้ว ท่านจะรั้งอยู่บนยอดเขาป

  • ศิษย์ทรพี ชาตินี้ข้าจะไม่รักเจ้า   บทที่ 2 ผู้อาวุโสหนิงเฉินรับศิษย์

    บทที่ 2ผู้อาวุโสหนิงเฉินรับศิษย์ผู้บำเพ็ญเพียรรูปงามก้าวเท้าออกจากถ้ำอันก่อร่างมาจากผลึกแก้วส่องประกายจรัสเจ็ดสีแห่งเขาแก้วพันสารทิศ ท่ามกลางสีสันละลานตาชุดขาวสะอาดไม่ได้ดูหม่นลงเลย กลับยิ่งดูโดดเด่นขึ้นมาอยู่เหนือแสงสะท้อนจากแก้วทุกผลึก แพขนตางอนงามค่อย ๆ ลืมขึ้น นัยน์ตาที่มีกลีบดอกท้อโปรยปรายอย

فصول أخرى
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status