เด็กดื้อของท่านประธาน

เด็กดื้อของท่านประธาน

last updateLast Updated : 2025-11-25
By:  เรติมาCompleted
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
33Chapters
1.1Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ผมได้รับเกียรติให้เข้ามานั่งทำงานในห้องกับเขา ตามคำแนะนำของแม่ผม อยากให้นั่งทำงานอยู่ในห้องเดียวกันก็ได้ ผมจะทำตาม แต่จะได้งานหรือเปล่า? อันนี้ผมก็ไม่รับประกันนะ

View More

Chapter 1

บทที่1

氷室彩葉(ひむろ いろは)は力なくベッドに横たわり、冷たい器具が、鈍く痛む下腹部を滑っていく感触に耐えていた。

「赤ちゃんは……大丈夫ですか……?」震える声で尋ねると、医師は憐れむように溜息をついた。

「切迫流産です。残念ながら……お子さんの心音は、もう聞こえません」

その瞬間、彩葉はシーツを強く握りしめた。心臓が氷の手で鷲掴みにされたように、軋む。

「仮に心音が確認できたとしても、出産は推奨できませんでした。火災で大量の有毒煙を吸い込まれている。胎児への影響は計り知れません」

二時間前──氷室グループ傘下の新エネルギー研究室で火災が発生し、彩葉は開発中の最新チップを守るため、躊躇なく炎の中に飛び込んだ。

チップは守れたものの、彼女自身は濃い煙に巻かれて意識を失ったのだ。

救急室に運ばれた時、体は擦り傷だらけで、下半身からは血が流れ、目を覆いたくなるほどの惨状だったという。

家庭と仕事に昼夜を問わず奔走し、心身ともに疲れ果てていた彼女は、この時になって初めて、自分のお腹に新しい命が宿っていたこと──妊娠二ヶ月だったことを知った。

「あなたはまだ若い。きっとまた授かりますよ」

医師はそう慰めながら、「今は安静が第一です。ご主人に連絡して、付き添ってもらってください」と告げた。

身を起こすことすら億劫な体で、彩葉は夫である氷室蒼真(ひむろ そうま)に電話をかけるのを躊躇った。

二日前、彼は息子の氷室瞳真(ひむろ とうま)を連れてM国へ出張したばかりだ。

「プロジェクトの商談だ」と彼は言っていた。仕事中の彼が、邪魔をされることを何よりも嫌うことを、彩葉は知っていた。ここ二日間、彼からの連絡は一切ない。それほど忙しいのだろうか。

その時、携帯の短い振動が静寂を破った。

画面に表示されたのは、異母妹である林雫(はやし しずく)の名前。

震える指でメッセージを開いた彩葉は、息を呑んだ。

そこに添付されていたのは、一枚の写真。雫が息子の瞳真を抱きしめ、二人で笑顔のハートマークを作っている。そしてその隣には、眉目秀麗な夫・蒼真が静かに座っていた。

結婚写真すら「くだらない」と撮ろうとしなかった彼が、その写真の中では、薄い唇の端をわずかに上げ、滅多に見せない穏やかな笑みを浮かべていた。

その姿は、まるで幸せな三人家族そのものだった。

【お姉ちゃん、今ね、蒼真さんと瞳真くんとミュージカルを観てるの。「ナイチンゲールの歌」って、お姉ちゃんが一番好きな作品よね?お姉ちゃんの代わりに、私が先に観ちゃった!】

チケットは常に完売で、手に入れることすら困難な人気の演目。

いつか一緒に観に行きたい、と何度も蒼真に伝えたが、いつも冷たく突き放されるだけだった。

「今忙しいんだ。それに瞳真もまだ小さい。また今度だ」

……忙しいんじゃなかった。ただ、自分と行きたくなかっただけなんだ。

元々張り裂けそうだった胸に、鋭い杭を打ち込まれたような激痛が走る。

それでも諦めきれず、病室に戻った彩葉は腹部の痛みに耐えながら、蒼真に電話をかけた。

数回のコールの後、低く、それでいて芯のある冷ややかな声が鼓膜を揺らす。

「……どうした」

「蒼真……ごめんなさい、体調が悪くて、病院にいるの。少しだけ、早く帰ってきてもらえないかな……?」彼女の顔は蒼白で、声には力がなかった。

「こっちはまだ商談中だ。戻るのは二日後になる。家のことは山根に任せろ」蒼真の態度は、どこか冷めていた。

彩葉はスマホとを握りしめる。「……ねえ。もしかして、雫と一緒にいるの?」

その問いに、蒼真の声は露骨な苛立ちを滲ませた。「彩葉、そんな詮索に何の意味がある?もう五年だぞ。雫は妹のようなものだと何度も言ったはずだ。仮に一緒にいたとして、それがどうした。

最近のお前は、仮病まで使って同情を引こうとするようになったのか?」

「パパ、声大きいよ!僕と雫の邪魔しないでよ!」

電話の向こうから、瞳真の高い声が響いた。「もうママなんてほっときなよ!本当にうざいんだから!」

彩葉が何かを言う前に、通話は一方的に切られた。

ほんの少しの時間すら、彩葉のために割いてはくれない。

がらんとした病室で、彼女は布団を固く握りしめ、体の芯から冷えていくのを感じていた。

三日後、彩葉は無理を言って退院した。

研究開発部の仕事が、まだ山のように残っていたからだ。

特に今回の新製品発表会は、蒼真も期待を寄せている。そして自分にとっても、この二年間心血を注いできたプロジェクトを、成功させたかった。

夕方、疲れ切った体を引きずってブリリアージュ潮見の自宅に戻ると、リビングから楽しげな笑い声が聞こえてきた。

息子の瞳真と、雫の声だ。

胸がどきり、と嫌な音を立てる。彩葉はとっさに身を隠し、鉢植えの影からリビングの様子を窺った。

ソファには、氷室父子の間に座る雫の姿があった。テーブルの上には、バースデーケーキ。そして彼女の首には、赤いルビーのネックレスが輝いていた。それは某高級ブランドの世界限定品だ。

先月、ショーウィンドウで見かけて心惹かれたものの、目を見張るような値段に諦めた、あのネックレス。

それが今、雫の胸元を飾っている。

「蒼真さん、素敵なプレゼントをありがとう。すごく嬉しいわ」雫はペンダントに優しく触れ、潤んだ瞳で男の端整で凛々しい顔を見つめる。「でも、こんな高価なもの……これからは無理しないで。気持ちだけで十分嬉しいから」

蒼真は淡然とした表情で言った。「金などどうでもいい。お前が喜んでくれるなら、それが一番だ」

「ねえねえ雫、お目々閉じて!」瞳真がはしゃいだ声で言った。

雫が素直に瞳を閉じると、瞳真は小さな手で、色とりどりのクリスタルが繋がれたブレスレットを彼女の腕に通した。

「もう開けていいよ!」

「わぁ、綺麗!」雫は驚きの表情を見せた。

瞳真はへへっと笑い、頭を掻く。「これね、僕が一つひとつ選んで、糸に通したんだ。雫への誕生日プレゼント!」

「ありがとう、瞳真くん。一生大切にするわ」雫が身をかがめて瞳真の額にキスをしようとした、その時。

瞳真は自ら顔を上げ、ちゅっ、と音を立てて雫の頬にキスをした。

瞳真は父親に似て、どこか冷めた子供だった。実の母親である彩葉にさえ、ほとんど懐こうとしなかったのに。

自分が喉から手が出るほど欲しかったものを、雫はこんなにもたやすく手に入れてしまう。

嫉妬と絶望で、胸の奥がキリキリと痛んだ。

瞳真はキラキラした目で雫を見つめ、真剣な顔で言う。「雫は体が弱いから、これからは僕とパパが守ってあげる。だから安心してね」

「ふふっ……ありがとう。頼りにしてるわね」雫は恥じらうように頬を染め、ちらりと隣の男に視線を送る。

蒼真は切れ長の瞳を細め、自らケーキを一切れ切り、雫の手に渡す。

血の気が、すうっと引いていく。立っていられなくなりそうだった。

全身全霊で愛した夫は、他の女の誕生日を祝い、命がけで産んだ息子は、母親からすべてを奪った女を守ると誓う。

彩葉は、赤く染まった目で静かに笑った。そして踵を返すと、五年もの間自分を縛り付けた結婚という名の牢獄から、毅然と歩み出した。

自宅の外は、冷たい雨が降っていた。

全身ずぶ濡れになりながら、彩葉は道端に立ち、久しぶりにかける番号を呼び出す。電話の向こうから、懐かしい声が聞こえた。

「お嬢!お久しぶり!元気か?」

「えぇ、元気よ」彼女は微笑んだ。その美しい瞳には、かつてないほど冷徹な光が宿っていた。

「離婚することにしたの。だからお願い、離婚協議書を用意してちょうだい。なるべく、早くね」
Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
33 Chapters
บทที่1
บทที่1ดาวเหนือแสงไฟและเสียงเพลงที่ดังอึกกระทึกครึกโครมแบบนี้ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าสถานที่แห่งนี้คือผับ วันนี้ผมพาลูกค้ารายใหญ่ชาวต่างชาติมาเที่ยวที่ผับแห่งนี้เป็นการเลี้ยงต้อนรับ ซึ่งที่นี่เป็นผับของเพื่อนสนิทของผมเองผมชื่อดาวเหนือ เป็นประธานบริษัทส่งออกสินค้าที่ใหญ่ที่สุดในประเทศก็ว่าได้ แต่ด้วยวัยเพียง 27 ปี มันเลยอาจจะดูไม่ค่อยหน้าเชื่อถือสักเท่าไหร่ เพราะวัยเพียงเท่านี้แต่กลับได้ดำรงตำแหน่งถึงประธานบริษัท แต่มันก็เป็นไปแล้ว ผมได้แสดงฝีมือและความสามารถที่มีจนทำให้เป็นที่น่าเชื่อถือของลูกค้าและหุ้นส่วนของบริษัท จนทุกคนต่างก็ให้ความไว้วางใจที่จะให้ผมอยู่ในตำแหน่งนี้ต่อหลังจากที่พ่อของผมซึ่งเป็นประธานคนเก่าได้เกษียรตัวออกไปเราเข้ามาอยู่ที่ชั้นบนซึ่งแยกตัวออกมาจาด้านหน้าทีมีผู้คนพลุกพล่าน ห้อง VIP เป็นทางเลือกที่ดีที่สุดสำหรับคืนนี้ เพราะมีความเป็นส่วนตัวมากกว่าด้านนอก อีกอย่างผมเองก็ไม่ค่อยชอบสถานที่แบบนี้สักเท่าไหร่ ถ้าไม่จำเป็นต้องพาลูกค้ามาเลี้ยง ผมก็คงไม่คิดจะมาแน่ๆ ถึงผมจะเป็นเพื่อนกับเจ้าของผับแห่งนี้ก็เถอะ โชคดีที่วันนี้มีธันวา คนสนิทของผมมาด้วย ทุกอย่างจึงเป็นไปด้วยความเรียบร
Read more
บทที่2
บทที่2“ปล่อยคุณคนนี้เถอะ” ผมบอก หลังจากที่ดูเหตุการณ์อยู่นาน จนชักจะทนไม่ไหว“คุณเป็นใคร? มายุ่งอะไรด้วย”“ไม่สำคัญหรอกว่าผมเป็นใคร ผมว่าคุณปล่อยคุณคนนี้จะดีกว่า”“ทำไมผมต้องเชื่อคุณด้วยวะ นี่มันแฟนของผม!” ผมเกิดลังเลกับคำพูดของคนตรงหน้า แต่ทำไมต้องใส่ยาลงไปในแก้วเหล้าให้คนที่ตัวเองบอกว่าเป็นแฟนกินด้วยไอ้หมอนี่มันโกหกชัด ๆ ส่วนอีกคนก็ยืนคอพับไปแล้ว จะรู้บ้างไหมว่ากำลังจะโดนลากไปทำอะไรแล้วเนี่ย!“คุณแน่ใจนะว่าแฟนคุณ?”“เอ๊ะ! ถามแบบนี้จะหาเรื่องเหรอวะ?”“ผมก็ไม่อยากจะมีเรื่องกับคุณหรอกนะ คุณเองก็เหมือนกันถ้าไม่อยากหาเรื่องใส่ตัวก็ปล่อยคุณคนนี้เสียจะดีกว่า”“หึ! แกอยากจะลองดีกับฉันใช่ไหมไอ้หน้าอ่อน?”“ถ้าคุณไม่อยากถูกจับข้อหามอมยาคุณคนนี้ก็เอาเลย” คราวนี้ถึงกับหน้าซีดไปเลยที่ผมรู้เรื่องที่แอบใส่ยาลงไปในแก้วเหล้า“แกพูดเรื่องอะไร? ใครมอมยาใคร? อย่ามาหาเรื่องกันจะดีกว่า”“ผมเห็นกับตาว่าคุณใส่ยาลงไปในแก้วเหล้าให้คุณคนนี้ดื่ม”“ก็แค่คำพูดลอย ๆ ไหนล่ะยา ไม่มีหลักฐานอย่ามาหาเรื่องกันจะดีกว่าน่า”“หลักฐานน่ะมีแน่ ที่นี่ติดกล้องวงจงปิดอยู่ทุกจุด และผมก็เป็นเพื่อนกับเจ้าของผับนี้ ถ้าคุณอยากได้ห
Read more
บทที่3
บทที่3ผมตัดสินใจพาอันดามาที่คอนโดของผมเอง เพราะเวลานี้ก็ตีหนึ่งกว่าแล้ว ไม่อยากรบกวนคุณน้า เอาไว้ค่อยโทรบอกอีกที หรือไม่ก็รอให้เจ้าตัวได้สติก่อนแล้วค่อยไปส่งก็แล้วกันผมค่อย ๆ วางร่างของคนในอ้อมแขนลงกับที่นอนภายในห้องนอนของผมอย่างเบามือ ก่อนจะตรงเข้าไปในห้องน้ำเพื่อหาผ้าชุบน้ำมาเช็ดหน้าเช็ดตัวให้ แต่ก็ใช่ว่าจะทำกันได้ง่าย ๆ อันดาเล่นพลิกตัวไปมา ไม่ยอมอยู่เฉย ๆ ให้ผมเช็ดตัวได้เลย“ร้อน!” เสียงของอันดาที่ครางออกมา พร้อมทั้งปัดมือผมออกจากตัวเขา“เช็ดตัวก่อนนะ จะได้สบายขึ้น” ผมบอกกับร่างที่ไร้สติตรงหน้า แต่ก็ดูจะไร้ประโยชน์เพราะอันดาเหมือนจะไม่ได้รับรู้ในสิ่งที่ผมพูดเลย“ร้อน ผมร้อน” อันดามีอาการกระสับกระส่าย จนผมทำอะไรไม่ถูก อาการแบบนี้มันแปลก ๆ หรือจะเป็นเพราะยาที่อยู่ในแก้วเหล้านั่นความคิดของผมเป็นอันต้องหยุดชะงัก เมื่ออยู่ ๆ อันดาก็ปลดกระดุมเสื้อของตัวเองออก มือบางปัดป่ายที่นอนไปทั่ว ก่อนที่จะดึงตัวผมลงไปกอดเสียดื้อ ๆ ผมถึงกับเหวอเพราะไม่ทันได้ตั้งตัวชัดเลย! อันดาโดนยาปลุกเซ็กส์จากไอ้เลวนั่นแน่ ๆ“อันดา ตั้งสติก่อน” ผมบอก ทั้งที่ยังอยู่ในการก่อกวนของคนตรงหน้า มือเรียวปัดป่ายไปจนทั
Read more
บทที่4
บทที่4หลับไปแล้ว หลับอยู่กับอกของผมนี่แหละ ผมค่อย ๆ วางคนตรงหน้าลงกับที่นอนอีกครั้ง ก่อนจะหันไปหยิบผ้าชุบน้ำมาเช็ดตัวให้ ใบหน้าสวยยังคงเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาจากการร้องไห้เมื่อสักครู่นี้ผมจัดการเปลี่ยนเสื้อผ้าให้อันดา โดยที่เอาเสื้อผ้าของผมนี่แหละมาเปลี่ยนให้ เพราะดูจากชุดที่อันดาใส่อยู่ตอนนี้คงจะทำให้ไม่สบายตัวแน่กว่าจะเปลี่ยนเสื้อผ้าให้อันดาจนเสร็จ ผมต้องห้ามใจตัวเองเป็นอย่างมาก ตอนแรกที่บอกว่าอันดามีรูปร่างเหมือนผู้หญิงแล้วนะ แต่พอได้เห็นเนื้อเนียนโดยที่ไม่มีเสื้อผ้าปกปิดแบบนี้ บอกเลยว่าผมถึงกับสติกระเจิงอีกรอบ และก่อนที่อะไร ๆ อย่างก่อนหน้านั้นจะเกิดขึ้นอีกครั้งจนควบคุมไม่อยู่ ผมจึงต้องดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวคนตรงหน้าเอาไว้เป็นดีที่สุดแค่สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อสักครู่ผมก็รู้สึกผิดจะแย่ ถ้าอันดาไม่เพ้อขึ้นมาเสียก่อน ผมเองก็ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง และมันจะทำให้ผมรู้สึกผิดไปตลอดด้วยหลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้าให้อันดาเสร็จ คราวนี้ก็เป็นผมเองที่ต้องไปอาบน้ำเหมือนกัน เพราะรู้สึกเหนื่อยและเพลียมาก มันสืบเนื่องมาจากวันนี้ที่บริษัทเรามีประชุมกันเกือบทั้งวัน จนแทบจะไม่มีเวลาพักกันเลยนั่นแหละ
Read more
บทที่5
บทที่5อันดาผมกลับมาที่โรงแรมที่ผมพักอยู่ด้วยสภาพที่บอกได้คำเดียวว่าระบมไปทั้งตัว อย่างกับผ่านสนามรบมาอย่างนั้นแหละ ทั้งปวดหัวปวดตัวไปหมด ยิ่งตรงสะโพกยิ่งแล้วใหญ่กระทบแทบไม่ได้เลย เพราะไอ้เลวนั่นคนเดียวแท้ ๆ นี่ถ้าเมื่อคืนนี้ผมไม่ได้ไปที่ผับ เรื่องบ้า ๆ นั่นก็คงไม่เกิดขึ้น แต่ทำไม่ผมจำอะไรไม่ได้เลย ที่จำได้ล่าสุดคือผมไปดื่มที่นั่น แล้วหลังจากนั้นผมก็จำอะไรไม่ได้แล้วมันน่าโมโหตรงที่ผมเมาจนไม่มีสติ ถึงได้ถูกไอ้เลวที่ไหนก็ไม่รู้พาไปทำชั่ว ๆ ที่ห้องของมัน กลับเมืองไทยได้แค่วันเดียวก็เสียตัวให้ใครที่ไหนก็ไม่รู้ ทั้ง ๆ ที่อยู่อเมริกาตั้งหลายปีก็ยังเอาตัวเองรอดจากปากเหยี่ยวปากกามาได้ตลอด ใครจะไปคิดว่าจะมาเสียตัวที่บ้านตัวเองแบบนี้ผมเดินมาที่หน้ากระจกมองดูรอยแดงเป็นจ้ำ ๆ ที่คอแล้วก็เจ็บใจ ทำไม่เรื่องแย่ ๆ มันถึงได้เกิดกับผมไม่รู้จบแบบนี้ นอกจากเรื่องแม่ที่ยังเคลียร์ไม่ได้ ผมยังต้องมาเจอกับเรื่องบ้า ๆ นี่อีกความจริงผมเองก็ยังไม่อยากกลับเมืองไทยตอนนี้หรอก ตั้งใจว่าจะเรียนต่อ ป.โท ที่นั่นก่อนถึงจะกลับ แต่ก็ดันถูกคุณหญิงอัญชลีตามตัวให้กลับมา (คุณหญิงอัญชลีก็แม่ผมนี่แหละครับ) เพื่อให้ผมเข้าไปท
Read more
บทที่6
บทที่6ผมพาร่างกายที่อ่อนเพลียของตัวเองเข้ามาอาบน้ำ แช่ตัวเองอยู่ในอ่างแบบนี้ มันทำให้ผมรู้สึกผ่อนคลายและสบายตัวขึ้นมาก ยกมือขึ้นลูบตรงบริเวณคอที่มันมีรอยแดงอย่างหัวเสีย เมื่อไหร่รอยบ้า ๆ นี้มันจะจางหายไปเสียที มันต้องใช้เวลากี่วันกันเนี่ย? เพราะไอ้เลวนั่นคนเดียว ที่สร้างรอยที่น่าเกลียด ๆ ไว้แบบนี้ หวังว่าชาตินี้ผมจะไม่ได้เจอกับคนเลว ๆ แบบนั้นอีก แค่ครั้งเดียวก็เกินพอแล้วการที่ผมไม่ได้โวยวายใส่ไอ้หมอนั่นเมื่อเช้าก็เพราะผมไม่อยากจะทำความรู้จักอะไรทั้งสิ้น ไม่อยากได้ยินแม้กระทั่งเสียงของมันด้วยซ้ำ ให้เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนเป็นแค่ฝันร้ายของผมเท่านั้นพอ และต่อจากนี้ผมก็จะลืมเรื่องเลวร้ายที่เกิดขึ้นทั้งหมดเหมือนว่ามันไม่เคยเกิดขึ้นกับผมเลยก็แล้วกัน…ความคิดของผมเลยเถิดจนกระทั่งเสียงโทรศัพท์ที่วางอยู่ตรงขอบอ่างใกล้ ๆ ดังขึ้น ผมเลยหยิบขึ้นมาดู ซึ่งเป็นฮาวายน้องสาวของผมเองที่โทรมา“ว่าไงตัวแสบ?”“นี่อยู่ไทยแล้วใช่ไหม? กลับมาทำไม่ไม่โทรบอกวายจะได้ไปรับ แล้วตอนนี้อยู่ที่ไหนเนี่ย?” ยัยตัวแสบยิงคำถามรัวเลย จนผมไม่รู้จะตอบคำถามไหนก่อนดี“ใครบอกว่าพี่กลับมาแล้วเนี่ย?”“พี่สโนว์บอก” สโนว์ เป็นเ
Read more
บทที่7
บทที่7ผมลงมาหาอะไรกินที่ห้องอาหารของโรงแรม ไม่อยากออกไปข้างนอก เพราะนอกจากจะไม่อยากเผชิญกับรถติดแล้ว ผมยังไม่ค่อยรู้เส้นทางในกรุงเทพฯ สักเท่าไหร่ด้วย กินที่ห้องอาหารของโรงแรมนี่แหละเป็นดีที่สุดห้องอาหารของที่นี่ดูกว้างใหญ่และดูดี สมกับที่เป็นโรงแรมอันดับต้น ๆ ของกรุงเทพฯ ไม่มีผิด แถมคนที่มาทานอาหารที่นี่ก็ดูจะเป็นพวกนักธุรกิจเสียส่วนใหญ่ผมเดินเข้ามายังด้านใน เลือกที่นั่งที่อยู่ในมุมที่ไม่ค่อยมีคนพลุกพล่านสักเท่าไหร่ ไม่นานก็มีพนักงานเข้ามารับออเดอร์ ผมสั่งอาหารแค่ไม่กี่อย่างในระหว่างที่รออาหาร ผมก็นั่งมองบรรยากาศโดยรอบอย่างเพลินตา ที่นี่ถูกตกแต่งประดับประดาไปด้วยต้นไม้ และดอกไม้นา ๆ ชนิด จนทำให้รู้สึกสดชื่นและผ่อนคลายมาก ๆ เสริมให้บรรยากาศบนโต๊ะอาหารมีชีวิตชีวาเข้าไปอีก ไม่ว่าจะมองไปมุมไหนของห้องอาหารก็สบายตาไปเสียหมดจนกระทั่งผมไปสะดุดตาเข้ากับชายหนุ่มในชุดสูทสีเข้มเข้าอย่างจัง ชายคนนั้นมากับผู้ชายอีกคนในชุดนักศึกษา แต่ผมมองไม่เห็นหน้าของนักศึกษาคนนั้นหรอก แต่ผู้ชายที่ใส่สูทสีเข้มผมเห็นหน้าได้ชัดเจน เพราะนั่งหันหน้ามาทางผมผมจำแม่นชนิดที่ว่าชาตินี้ก็ไม่มีวันลืม“ไอ้เลว” คนเมื่อคื
Read more
บทที่8
บทที่8ดาวเหนือผมกับ เลโอ ต้องรีบออกมาจากห้องอาหารของโรงแรมทันที หลังจากที่ถูกอันดาก่อเรื่องเอาไว้ แล้วเจ้าตัวก็ชิ่งหนีไปเสียเฉย ๆ ปล่อยให้ผมสองคนต้องตกเป็นเป้าสายตาของทุกคนในห้องอาหารแทน“มันเรื่องอะไรกันพี่เหนือ ผู้ชายคนนั้นเป็นใครหรอครับ” เลโอยิงคำถามทันที ที่เรามาถึงรถของผม เลโอเป็นน้องชาย อลัน เพื่อนสนิทของผมเอง และเลโอก็ยังเป็นรุ่นน้องที่มหาลัยของผมด้วย ซึ่งวันนี้ที่ผมนัดเจอกับเลโอก็เพื่อคุยเรื่องที่เลโอจะเข้ามาฝึกงานกับทางบริษัทของผม มันตรงกับที่ผมต้องมาคุยงานกับลูกค้าที่โรงแรมแห่งนี้พอดี และอีกอย่างมันก็อยู่ใกล้กับมหาลัยของเลโอด้วย“ไม่มีอะไรหรอก แค่เข้าใจผิดกันนิดหน่อยน่ะ” ผมตอบกลับไป พร้อมกับหยิบเสื้อที่แขวนอยู่เบาะหลังออกมาเปลี่ยน ดีนะที่ผมมีเสื้อสำรองเอาไว้ใช้เวลาที่ต้องไปงานกะทันหันที่รถด้วย ไม่อย่างนั้นผมคงต้องเข้าบริษัทไปด้วยสภาพเปียกปอนให้พนักงานพากันแตกตื่นเป็นแน่“แต่ดูเหมือนเขาจะรู้จักพี่เหนือนะ ไม่น่าจะเป็นการจำผิดคน” เลโอยังคงไม่หยุดสงสัย ก็แน่ล่ะ เป็นใครก็คงจะอดสงสัยไม่ได้หรอก ก็เหตุการณ์วันนี้มันชวนอยากรู้จะตายส่วนที่ผมบอกไปว่าเป็นเรื่องเข้าใจผ
Read more
บทที่9
บทที่9“ตาเหนือ” คุณน้าอัญชลีเอ่ยเรียกชื่อผมด้วยน้ำเสียงและรอยยิ้มที่แจ่มใสมาก ผมจึงต้องรีบเดินเข้าไปต้อนรับ และพามานั่งที่โซฟารับแขกที่อยู่ใกล้ ๆ กับโต๊ะทำงานของผมแทบจะทันที คุณอรจึงเลี่ยงออกไปข้างนอกเพื่อให้ผมกับคุณน้าได้คุยธุระกันตามลำพัง“คุณน้ามีเรื่องด่วนอะไรหรือเปล่าครับถึงได้มาหาผมด้วยตัวเองแบบนี้” ผมเอ่ยถาม เพราะปกติคุณน้าจะใช้ตัวแทนอย่างน้องวายเป็นคนมาเองเสียมากกว่า และธุระส่วนใหญ่ก็ไม่พ้นเรื่องที่จะฝากฝังอันดาให้เข้ามาเรียนงานกับผมที่บริษัทแทบทั้งสิ้น“เรื่องอันดาน่ะจ้ะ” นั่นไง! คิดแล้วไม่มีผิด“คือว่าอาทิตย์หน้าอันดาก็จะกลับจากอเมริกาแล้ว เหนือยังไม่ลืมที่รับปากกับน้าใช่ไหมจ๊ะ?”“ไม่ลืมครับ ผมจำได้ว่าคุณน้าจะให้อันดาเข้ามาเรียนงานกับผมที่บริษัท ถ้าอันดาพร้อมเมื่อไหร่ก็เข้ามาได้เลยนะครับ” ผมตอบรับออกไปนี่แสดงว่าคุณน้ายังไม่รู้เรื่องที่อันดากลับจากอเมริกาแล้วแน่ ๆ แสบจริง ๆ หนีกลับก่อนกำหนดโดยที่ไม่บอกคนที่บ้านสักคำ แล้วนี่น้องวายจะรู้เรื่องนี้ด้วยหรือเปล่าเนี่ย“พร้อมอยู่แล้วไม่ต้องห่วงเลยจ้ะ รายนั้นน่ะเป็นคนเอาการเอางาน ไม่เหมือนฮาวายที่เอาแต่เที่ยวเล่นไปวัน ๆ นี่ก็ใกล้จะ
Read more
บทที่10
บทที่10อันดาวันที่สามของการแอบกลับไทย วันนี้ผมออกมาเดินช็อปปิ้ง เพราะเริ่มจะรู้สึกเบื่อที่ต้องอยู่แต่ที่โรงแรม ทีแรกว่าจะชวนยัยวายออกมาเป็นเพื่อน แต่วันนี้นางบอกว่ามีเรียนทั้งวัน ไม่ว่างพอที่จะมาเดินช็อปปิ้งเป็นเพื่อนพี่ชายสุดที่รักแบบผมเอาเถอะ ใช้ชีวิตคนเดียวที่ต่างประเทศยังอยู่มาแล้วเลย กับแค่เดินช็อปปิ้งแก้เหงาคนเดียว มันจะเป็นอะไรไปผมเดินมายังร้านกระเป๋าแบรนด์โปรด กะว่าจะซื้อกระเป๋าใบใหม่เสียหน่อย ได้ข่าวว่ามีคอลเลคชั่นใหม่ออกมาแล้วด้วย“สวัสดีค่ะ” พนักงานสาวสวยเดินเข้ามาทักทายผมอย่างนอบน้อม“สนใจรุ่นไหนเป็นพิเศษไหมคะ”“อยากดูคอลเลคชั่นใหม่ช่วงซัมเมอร์ครับ”“รอสักครู่นะคะ”พนักงานสาวเดินเข้าไปยังตู้โชว์ด้านในของร้าน เพราะเป็นบริเวณที่จัดเซ็ตคอลเลคชั่นต่าง ๆ เอาไว้“คุณอันดา!” อยู่ ๆ เสียงของใครบางคนก็เอ่ยเรียก ทำให้ผมต้องหยุดความสนใจจากกระเป๋าที่อยู่ตรงหน้า ไปที่ต้นเสียงนั่นแทน“คุณฐา!”“นี่คุณกลับจากอเมริกาตั้งแต่เมื่อไหร่คะเนี่ย กำหนดกลับอาทิตย์หน้าไม่ใช่เหรอคะ”คุณฐา คือผู้ช่วยของคุณแม่ผมเอง หรือจะเรียกว่าคนสนิทก็ได้ และการที่ผมเจอเขาที่นี่ก็แสดงว่าคุณแม่ของผมก็ต้องอยู่แถวน
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status