เด็กดื้อของท่านประธาน

เด็กดื้อของท่านประธาน

last updateLast Updated : 2025-11-25
By:  เรติมาCompleted
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
33Chapters
1.1Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ผมได้รับเกียรติให้เข้ามานั่งทำงานในห้องกับเขา ตามคำแนะนำของแม่ผม อยากให้นั่งทำงานอยู่ในห้องเดียวกันก็ได้ ผมจะทำตาม แต่จะได้งานหรือเปล่า? อันนี้ผมก็ไม่รับประกันนะ

View More

Chapter 1

บทที่1

Alicia’s POV

My body feels hot as I grab my chest firmly and try to catch my breath. A man's silhouette appears on the balcony a few seconds later, as if on cue. His figure blocks the serene moonlight from outside.

"It’s happening again?" His mellow yet deep voice echoes through the walls of my bedroom. He sounds so familiar that his presence makes me feel at ease, despite the pain I suffer.

Nodding my head in response, I beckoned him to come close. "Did someone see you come in?" I ask, my voice coming out as a whisper. "You know I don’t want to be in a tight spot if someone sees you enter my bedroom." I groan when the pain inside my chest increases. "I already have too much to handle as it is."

His tall and toned figure closes the distance between us. I hate to admit it, but I’m glad he came on time, like always. "Do you need my help?"

I extend my hands and cup his face while heaving a deep breath. My body moves on its own as if a mysterious energy forces me to bend to its will. The next moment, I find my lips pressing against his. "Yes, please. I need you tonight," I mutter between the kisses, almost desperate.

"You don’t have to beg me, princess."

I can feel his sneer on my face before he puts me in bed. "Wait a second," I say as I reach for the button on his shirt. "Let me..."

He nods his head and allows my hands to unbutton his clothes. Three months ago, he refused to let me touch him. But after doing it several times with him, he slowly let his guard down around me.

My fingers keep shaking while I remove his shirt. I take a deep breath once I’m done, inhaling his scent. The smell of soap on his skin feels so divine, arousing my senses. Suddenly, I have the urge to kiss his chest. His broad and hard chest... I wonder how it will feel under my touch.

"You can touch it," he says as he puts my hands on his body. "You can do whatever you want with me tonight, Alicia." His blueish eyes gleam like dumortierite jewels locked in the dark depths of the ocean—deep and captivating.

My breath hitches when my fingertips touch his skin. Bolts of electricity shudder in my entirety. I swallow the lump in my throat and close my eyes, visualizing a delicious treat in front of me. The moment I move my hands on his body, I know there’s no going back.

"In exchange," he huffs at every touch. "You should allow me to do anything to you, too."

How bold is he? To demand from me, the daughter of the Alpha of Lightcrest Pack? He has guts.

I open my eyes and gaze at his face in the moonlight, "I don't know where you get the impression that you can do what you want with me just because you're letting me do what I want to you, but I'd like to give you a chance." I could stare at those stunning blue orbs he possesses for the rest of my life.

I put my hands on his shoulders and move him a little to the side so I can stand. As he observes me taking off my robe, he holds his breath. "Pleasure me," I command.

My chest pain is fading away, but it is not entirely gone. I need to get it out of here as quickly as possible. Otherwise, I'll lose everything the next morning when the Alpha catches wind of this. I can't tell anyone about my situation, even if it means sleeping with this stranger again.

"As you wish, princess."

His huge hands hold my face as he closes the gap between our lips. The kiss starts gentle and sweet until, several seconds later, his movement becomes wild.

"Ah!" I moan when his lips suck on the skin of my neck. While his hands are busy exploring my curves, his heavy breathing lulls my nerves to sleep. He knows what he’s doing when I continue moaning after that.

"I’ll be more than happy to fulfill your wish again, princess. Thank you for trusting me," are his words before he gets in between my thighs and pulls my knees up. "You should remember tonight as well, my princess."

My eyes roll back when our bodies become one. It’s one of the greatest nights yet again—when pain leaves my body and pleasures fill it in.

"Sleep tight." He plants a kiss on my forehead when we’re done.

"Good night, Alicia.

I open my eyes to the warm sunlight coming from the balcony’s open door. A smile curls on my lips. Leaving the door to the balcony open is proof that he’s been here tonight. He comes in from the balcony and leaves the door open as a reminder. A reminder that I wasn’t just dreaming last night—that he’s real.

It’s always been like that. Whenever I’m in pain and in need of help, he comes to me at midnight, under the moonlight. He’s a stranger to me, but in bed, we’re more than just familiar. Our body does the talking, and just like that, I find myself relying on him in my hard times, despite not knowing his name.

The usual knock on my door cuts off my train of thought. I didn’t bother to reply, knowing that the person knocking would enter my room, anyway.

"Miss Alicia, breakfast is ready. Everyone is waiting in the dining hall, including the guests from The Nightreapers Pack," Elliot, the pack’s Beta, informs me. His eyes land on my clothes scattered on the floor. "Is it a unique hobby of yours?" He frowns.

"Good morning to you, too, Elliot. I greet him in a low voice. Apart from being the Beta of the pack, Elliot is my childhood friend. Well, many things happened, and I don’t think we’re friends anymore. The moment my father, the Alpha, chose him as his Beta, I cut ties with Elliot. I can’t stand just being the Alpha’s daughter when I know what I'm capable of. Unfortunately, before I could even prove myself, I fell ill. An illness that locks me away from freedom.

Unable to control the lustful desires within me during the full moon, the illness forced me to submit my body to carnal desire, and I did it with the mysterious man who first witnessed my struggle. Initially, I thought it wasn’t a coincidence that a man appeared in my room at that time. However, after knowing why a stranger came to find me that night, it convinced me he wasn’t the cause of my sudden illness. After all, he came to assassinate me. How peculiar it is that he ended up in my bed instead of killing me. Since then, he has become my regular visitor at midnight every full moon, fulfilling my needs while enjoying himself.

"I will appreciate it if you get dressed right away and join the others for breakfast," Elliot says, looking away.

I bend my head down and realized I'm not wearing anything. I must have fallen asleep last night without putting on anything first. "You can go ahead. I’ll be there in a minute." I jump off the bed, pulling the sheet and wrapping it around me. "I will need some time to wash up. We have guests, right? I can’t just show up casually in front of them."

"I’ll wait for you. Just make it fast," Elliot insists.

"Oh, why? I walk towards him and poke his chest. "You’re not going against my words, are you? I want you to leave. I know where the dining hall is."

Elliot faces me with a scowl. "The Alpha ordered me to get you to the dining hall, Miss. I’ll drag you there if I have to. Don’t even think about ditching again this time. "

"Pft!" I cover my mouth, letting out a mocking laugh. "Right. You’re doing all of this because of the Alpha’s order. I wonder if the Alpha also ordered you to reject me." I press my finger on his chest. "Nevertheless, stop bossing me around and just leave."

Elliot clenches his jaw. His strong hands grab me by the shoulder and pin me to the wall. "Don’t act like a brat now, Alicia. How many times do I have to tell you that I'm not interested in you as a mate, as you aren't the one I love? You should just accept it and get on with your life.

"Move on?" I felt my heart clenching. "Don't get ahead of yourself, Elliot." I push him away from me. I'm finished with you. You don't even have to reject me in the first place." I smirk as his face darkens.

"What exactly do you mean?"

"I don't hate you for rejecting me because I'm head over heels for you; I hate you because you beat me to it," I scoff, tilting my head to the side. "It should be me rejecting you, Elliot. It shouldn’t be the other way around. And I hate you for that," I state, flipping my hair before turning my back to him and heading to the bathroom.

"You’re lying," Elliot mutters from behind me. "You’re not a good liar, Alicia."

I halt and burst into laughter, hiding my true feelings to save my face. I’m trying not to tear up in front of him, but he’s so heartless to point out my weakness. "You’re not good at keeping promises, either. Don’t dream I’m coming back to you, Elliot."

That’s right. I’m no longer the same as before. I'm not going to beg for someone's love and attention. I'm done playing a pathetic fool.

"I never loved you, Elliot. Never.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
33 Chapters
บทที่1
บทที่1ดาวเหนือแสงไฟและเสียงเพลงที่ดังอึกกระทึกครึกโครมแบบนี้ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าสถานที่แห่งนี้คือผับ วันนี้ผมพาลูกค้ารายใหญ่ชาวต่างชาติมาเที่ยวที่ผับแห่งนี้เป็นการเลี้ยงต้อนรับ ซึ่งที่นี่เป็นผับของเพื่อนสนิทของผมเองผมชื่อดาวเหนือ เป็นประธานบริษัทส่งออกสินค้าที่ใหญ่ที่สุดในประเทศก็ว่าได้ แต่ด้วยวัยเพียง 27 ปี มันเลยอาจจะดูไม่ค่อยหน้าเชื่อถือสักเท่าไหร่ เพราะวัยเพียงเท่านี้แต่กลับได้ดำรงตำแหน่งถึงประธานบริษัท แต่มันก็เป็นไปแล้ว ผมได้แสดงฝีมือและความสามารถที่มีจนทำให้เป็นที่น่าเชื่อถือของลูกค้าและหุ้นส่วนของบริษัท จนทุกคนต่างก็ให้ความไว้วางใจที่จะให้ผมอยู่ในตำแหน่งนี้ต่อหลังจากที่พ่อของผมซึ่งเป็นประธานคนเก่าได้เกษียรตัวออกไปเราเข้ามาอยู่ที่ชั้นบนซึ่งแยกตัวออกมาจาด้านหน้าทีมีผู้คนพลุกพล่าน ห้อง VIP เป็นทางเลือกที่ดีที่สุดสำหรับคืนนี้ เพราะมีความเป็นส่วนตัวมากกว่าด้านนอก อีกอย่างผมเองก็ไม่ค่อยชอบสถานที่แบบนี้สักเท่าไหร่ ถ้าไม่จำเป็นต้องพาลูกค้ามาเลี้ยง ผมก็คงไม่คิดจะมาแน่ๆ ถึงผมจะเป็นเพื่อนกับเจ้าของผับแห่งนี้ก็เถอะ โชคดีที่วันนี้มีธันวา คนสนิทของผมมาด้วย ทุกอย่างจึงเป็นไปด้วยความเรียบร
Read more
บทที่2
บทที่2“ปล่อยคุณคนนี้เถอะ” ผมบอก หลังจากที่ดูเหตุการณ์อยู่นาน จนชักจะทนไม่ไหว“คุณเป็นใคร? มายุ่งอะไรด้วย”“ไม่สำคัญหรอกว่าผมเป็นใคร ผมว่าคุณปล่อยคุณคนนี้จะดีกว่า”“ทำไมผมต้องเชื่อคุณด้วยวะ นี่มันแฟนของผม!” ผมเกิดลังเลกับคำพูดของคนตรงหน้า แต่ทำไมต้องใส่ยาลงไปในแก้วเหล้าให้คนที่ตัวเองบอกว่าเป็นแฟนกินด้วยไอ้หมอนี่มันโกหกชัด ๆ ส่วนอีกคนก็ยืนคอพับไปแล้ว จะรู้บ้างไหมว่ากำลังจะโดนลากไปทำอะไรแล้วเนี่ย!“คุณแน่ใจนะว่าแฟนคุณ?”“เอ๊ะ! ถามแบบนี้จะหาเรื่องเหรอวะ?”“ผมก็ไม่อยากจะมีเรื่องกับคุณหรอกนะ คุณเองก็เหมือนกันถ้าไม่อยากหาเรื่องใส่ตัวก็ปล่อยคุณคนนี้เสียจะดีกว่า”“หึ! แกอยากจะลองดีกับฉันใช่ไหมไอ้หน้าอ่อน?”“ถ้าคุณไม่อยากถูกจับข้อหามอมยาคุณคนนี้ก็เอาเลย” คราวนี้ถึงกับหน้าซีดไปเลยที่ผมรู้เรื่องที่แอบใส่ยาลงไปในแก้วเหล้า“แกพูดเรื่องอะไร? ใครมอมยาใคร? อย่ามาหาเรื่องกันจะดีกว่า”“ผมเห็นกับตาว่าคุณใส่ยาลงไปในแก้วเหล้าให้คุณคนนี้ดื่ม”“ก็แค่คำพูดลอย ๆ ไหนล่ะยา ไม่มีหลักฐานอย่ามาหาเรื่องกันจะดีกว่าน่า”“หลักฐานน่ะมีแน่ ที่นี่ติดกล้องวงจงปิดอยู่ทุกจุด และผมก็เป็นเพื่อนกับเจ้าของผับนี้ ถ้าคุณอยากได้ห
Read more
บทที่3
บทที่3ผมตัดสินใจพาอันดามาที่คอนโดของผมเอง เพราะเวลานี้ก็ตีหนึ่งกว่าแล้ว ไม่อยากรบกวนคุณน้า เอาไว้ค่อยโทรบอกอีกที หรือไม่ก็รอให้เจ้าตัวได้สติก่อนแล้วค่อยไปส่งก็แล้วกันผมค่อย ๆ วางร่างของคนในอ้อมแขนลงกับที่นอนภายในห้องนอนของผมอย่างเบามือ ก่อนจะตรงเข้าไปในห้องน้ำเพื่อหาผ้าชุบน้ำมาเช็ดหน้าเช็ดตัวให้ แต่ก็ใช่ว่าจะทำกันได้ง่าย ๆ อันดาเล่นพลิกตัวไปมา ไม่ยอมอยู่เฉย ๆ ให้ผมเช็ดตัวได้เลย“ร้อน!” เสียงของอันดาที่ครางออกมา พร้อมทั้งปัดมือผมออกจากตัวเขา“เช็ดตัวก่อนนะ จะได้สบายขึ้น” ผมบอกกับร่างที่ไร้สติตรงหน้า แต่ก็ดูจะไร้ประโยชน์เพราะอันดาเหมือนจะไม่ได้รับรู้ในสิ่งที่ผมพูดเลย“ร้อน ผมร้อน” อันดามีอาการกระสับกระส่าย จนผมทำอะไรไม่ถูก อาการแบบนี้มันแปลก ๆ หรือจะเป็นเพราะยาที่อยู่ในแก้วเหล้านั่นความคิดของผมเป็นอันต้องหยุดชะงัก เมื่ออยู่ ๆ อันดาก็ปลดกระดุมเสื้อของตัวเองออก มือบางปัดป่ายที่นอนไปทั่ว ก่อนที่จะดึงตัวผมลงไปกอดเสียดื้อ ๆ ผมถึงกับเหวอเพราะไม่ทันได้ตั้งตัวชัดเลย! อันดาโดนยาปลุกเซ็กส์จากไอ้เลวนั่นแน่ ๆ“อันดา ตั้งสติก่อน” ผมบอก ทั้งที่ยังอยู่ในการก่อกวนของคนตรงหน้า มือเรียวปัดป่ายไปจนทั
Read more
บทที่4
บทที่4หลับไปแล้ว หลับอยู่กับอกของผมนี่แหละ ผมค่อย ๆ วางคนตรงหน้าลงกับที่นอนอีกครั้ง ก่อนจะหันไปหยิบผ้าชุบน้ำมาเช็ดตัวให้ ใบหน้าสวยยังคงเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาจากการร้องไห้เมื่อสักครู่นี้ผมจัดการเปลี่ยนเสื้อผ้าให้อันดา โดยที่เอาเสื้อผ้าของผมนี่แหละมาเปลี่ยนให้ เพราะดูจากชุดที่อันดาใส่อยู่ตอนนี้คงจะทำให้ไม่สบายตัวแน่กว่าจะเปลี่ยนเสื้อผ้าให้อันดาจนเสร็จ ผมต้องห้ามใจตัวเองเป็นอย่างมาก ตอนแรกที่บอกว่าอันดามีรูปร่างเหมือนผู้หญิงแล้วนะ แต่พอได้เห็นเนื้อเนียนโดยที่ไม่มีเสื้อผ้าปกปิดแบบนี้ บอกเลยว่าผมถึงกับสติกระเจิงอีกรอบ และก่อนที่อะไร ๆ อย่างก่อนหน้านั้นจะเกิดขึ้นอีกครั้งจนควบคุมไม่อยู่ ผมจึงต้องดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวคนตรงหน้าเอาไว้เป็นดีที่สุดแค่สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อสักครู่ผมก็รู้สึกผิดจะแย่ ถ้าอันดาไม่เพ้อขึ้นมาเสียก่อน ผมเองก็ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง และมันจะทำให้ผมรู้สึกผิดไปตลอดด้วยหลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้าให้อันดาเสร็จ คราวนี้ก็เป็นผมเองที่ต้องไปอาบน้ำเหมือนกัน เพราะรู้สึกเหนื่อยและเพลียมาก มันสืบเนื่องมาจากวันนี้ที่บริษัทเรามีประชุมกันเกือบทั้งวัน จนแทบจะไม่มีเวลาพักกันเลยนั่นแหละ
Read more
บทที่5
บทที่5อันดาผมกลับมาที่โรงแรมที่ผมพักอยู่ด้วยสภาพที่บอกได้คำเดียวว่าระบมไปทั้งตัว อย่างกับผ่านสนามรบมาอย่างนั้นแหละ ทั้งปวดหัวปวดตัวไปหมด ยิ่งตรงสะโพกยิ่งแล้วใหญ่กระทบแทบไม่ได้เลย เพราะไอ้เลวนั่นคนเดียวแท้ ๆ นี่ถ้าเมื่อคืนนี้ผมไม่ได้ไปที่ผับ เรื่องบ้า ๆ นั่นก็คงไม่เกิดขึ้น แต่ทำไม่ผมจำอะไรไม่ได้เลย ที่จำได้ล่าสุดคือผมไปดื่มที่นั่น แล้วหลังจากนั้นผมก็จำอะไรไม่ได้แล้วมันน่าโมโหตรงที่ผมเมาจนไม่มีสติ ถึงได้ถูกไอ้เลวที่ไหนก็ไม่รู้พาไปทำชั่ว ๆ ที่ห้องของมัน กลับเมืองไทยได้แค่วันเดียวก็เสียตัวให้ใครที่ไหนก็ไม่รู้ ทั้ง ๆ ที่อยู่อเมริกาตั้งหลายปีก็ยังเอาตัวเองรอดจากปากเหยี่ยวปากกามาได้ตลอด ใครจะไปคิดว่าจะมาเสียตัวที่บ้านตัวเองแบบนี้ผมเดินมาที่หน้ากระจกมองดูรอยแดงเป็นจ้ำ ๆ ที่คอแล้วก็เจ็บใจ ทำไม่เรื่องแย่ ๆ มันถึงได้เกิดกับผมไม่รู้จบแบบนี้ นอกจากเรื่องแม่ที่ยังเคลียร์ไม่ได้ ผมยังต้องมาเจอกับเรื่องบ้า ๆ นี่อีกความจริงผมเองก็ยังไม่อยากกลับเมืองไทยตอนนี้หรอก ตั้งใจว่าจะเรียนต่อ ป.โท ที่นั่นก่อนถึงจะกลับ แต่ก็ดันถูกคุณหญิงอัญชลีตามตัวให้กลับมา (คุณหญิงอัญชลีก็แม่ผมนี่แหละครับ) เพื่อให้ผมเข้าไปท
Read more
บทที่6
บทที่6ผมพาร่างกายที่อ่อนเพลียของตัวเองเข้ามาอาบน้ำ แช่ตัวเองอยู่ในอ่างแบบนี้ มันทำให้ผมรู้สึกผ่อนคลายและสบายตัวขึ้นมาก ยกมือขึ้นลูบตรงบริเวณคอที่มันมีรอยแดงอย่างหัวเสีย เมื่อไหร่รอยบ้า ๆ นี้มันจะจางหายไปเสียที มันต้องใช้เวลากี่วันกันเนี่ย? เพราะไอ้เลวนั่นคนเดียว ที่สร้างรอยที่น่าเกลียด ๆ ไว้แบบนี้ หวังว่าชาตินี้ผมจะไม่ได้เจอกับคนเลว ๆ แบบนั้นอีก แค่ครั้งเดียวก็เกินพอแล้วการที่ผมไม่ได้โวยวายใส่ไอ้หมอนั่นเมื่อเช้าก็เพราะผมไม่อยากจะทำความรู้จักอะไรทั้งสิ้น ไม่อยากได้ยินแม้กระทั่งเสียงของมันด้วยซ้ำ ให้เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนเป็นแค่ฝันร้ายของผมเท่านั้นพอ และต่อจากนี้ผมก็จะลืมเรื่องเลวร้ายที่เกิดขึ้นทั้งหมดเหมือนว่ามันไม่เคยเกิดขึ้นกับผมเลยก็แล้วกัน…ความคิดของผมเลยเถิดจนกระทั่งเสียงโทรศัพท์ที่วางอยู่ตรงขอบอ่างใกล้ ๆ ดังขึ้น ผมเลยหยิบขึ้นมาดู ซึ่งเป็นฮาวายน้องสาวของผมเองที่โทรมา“ว่าไงตัวแสบ?”“นี่อยู่ไทยแล้วใช่ไหม? กลับมาทำไม่ไม่โทรบอกวายจะได้ไปรับ แล้วตอนนี้อยู่ที่ไหนเนี่ย?” ยัยตัวแสบยิงคำถามรัวเลย จนผมไม่รู้จะตอบคำถามไหนก่อนดี“ใครบอกว่าพี่กลับมาแล้วเนี่ย?”“พี่สโนว์บอก” สโนว์ เป็นเ
Read more
บทที่7
บทที่7ผมลงมาหาอะไรกินที่ห้องอาหารของโรงแรม ไม่อยากออกไปข้างนอก เพราะนอกจากจะไม่อยากเผชิญกับรถติดแล้ว ผมยังไม่ค่อยรู้เส้นทางในกรุงเทพฯ สักเท่าไหร่ด้วย กินที่ห้องอาหารของโรงแรมนี่แหละเป็นดีที่สุดห้องอาหารของที่นี่ดูกว้างใหญ่และดูดี สมกับที่เป็นโรงแรมอันดับต้น ๆ ของกรุงเทพฯ ไม่มีผิด แถมคนที่มาทานอาหารที่นี่ก็ดูจะเป็นพวกนักธุรกิจเสียส่วนใหญ่ผมเดินเข้ามายังด้านใน เลือกที่นั่งที่อยู่ในมุมที่ไม่ค่อยมีคนพลุกพล่านสักเท่าไหร่ ไม่นานก็มีพนักงานเข้ามารับออเดอร์ ผมสั่งอาหารแค่ไม่กี่อย่างในระหว่างที่รออาหาร ผมก็นั่งมองบรรยากาศโดยรอบอย่างเพลินตา ที่นี่ถูกตกแต่งประดับประดาไปด้วยต้นไม้ และดอกไม้นา ๆ ชนิด จนทำให้รู้สึกสดชื่นและผ่อนคลายมาก ๆ เสริมให้บรรยากาศบนโต๊ะอาหารมีชีวิตชีวาเข้าไปอีก ไม่ว่าจะมองไปมุมไหนของห้องอาหารก็สบายตาไปเสียหมดจนกระทั่งผมไปสะดุดตาเข้ากับชายหนุ่มในชุดสูทสีเข้มเข้าอย่างจัง ชายคนนั้นมากับผู้ชายอีกคนในชุดนักศึกษา แต่ผมมองไม่เห็นหน้าของนักศึกษาคนนั้นหรอก แต่ผู้ชายที่ใส่สูทสีเข้มผมเห็นหน้าได้ชัดเจน เพราะนั่งหันหน้ามาทางผมผมจำแม่นชนิดที่ว่าชาตินี้ก็ไม่มีวันลืม“ไอ้เลว” คนเมื่อคื
Read more
บทที่8
บทที่8ดาวเหนือผมกับ เลโอ ต้องรีบออกมาจากห้องอาหารของโรงแรมทันที หลังจากที่ถูกอันดาก่อเรื่องเอาไว้ แล้วเจ้าตัวก็ชิ่งหนีไปเสียเฉย ๆ ปล่อยให้ผมสองคนต้องตกเป็นเป้าสายตาของทุกคนในห้องอาหารแทน“มันเรื่องอะไรกันพี่เหนือ ผู้ชายคนนั้นเป็นใครหรอครับ” เลโอยิงคำถามทันที ที่เรามาถึงรถของผม เลโอเป็นน้องชาย อลัน เพื่อนสนิทของผมเอง และเลโอก็ยังเป็นรุ่นน้องที่มหาลัยของผมด้วย ซึ่งวันนี้ที่ผมนัดเจอกับเลโอก็เพื่อคุยเรื่องที่เลโอจะเข้ามาฝึกงานกับทางบริษัทของผม มันตรงกับที่ผมต้องมาคุยงานกับลูกค้าที่โรงแรมแห่งนี้พอดี และอีกอย่างมันก็อยู่ใกล้กับมหาลัยของเลโอด้วย“ไม่มีอะไรหรอก แค่เข้าใจผิดกันนิดหน่อยน่ะ” ผมตอบกลับไป พร้อมกับหยิบเสื้อที่แขวนอยู่เบาะหลังออกมาเปลี่ยน ดีนะที่ผมมีเสื้อสำรองเอาไว้ใช้เวลาที่ต้องไปงานกะทันหันที่รถด้วย ไม่อย่างนั้นผมคงต้องเข้าบริษัทไปด้วยสภาพเปียกปอนให้พนักงานพากันแตกตื่นเป็นแน่“แต่ดูเหมือนเขาจะรู้จักพี่เหนือนะ ไม่น่าจะเป็นการจำผิดคน” เลโอยังคงไม่หยุดสงสัย ก็แน่ล่ะ เป็นใครก็คงจะอดสงสัยไม่ได้หรอก ก็เหตุการณ์วันนี้มันชวนอยากรู้จะตายส่วนที่ผมบอกไปว่าเป็นเรื่องเข้าใจผ
Read more
บทที่9
บทที่9“ตาเหนือ” คุณน้าอัญชลีเอ่ยเรียกชื่อผมด้วยน้ำเสียงและรอยยิ้มที่แจ่มใสมาก ผมจึงต้องรีบเดินเข้าไปต้อนรับ และพามานั่งที่โซฟารับแขกที่อยู่ใกล้ ๆ กับโต๊ะทำงานของผมแทบจะทันที คุณอรจึงเลี่ยงออกไปข้างนอกเพื่อให้ผมกับคุณน้าได้คุยธุระกันตามลำพัง“คุณน้ามีเรื่องด่วนอะไรหรือเปล่าครับถึงได้มาหาผมด้วยตัวเองแบบนี้” ผมเอ่ยถาม เพราะปกติคุณน้าจะใช้ตัวแทนอย่างน้องวายเป็นคนมาเองเสียมากกว่า และธุระส่วนใหญ่ก็ไม่พ้นเรื่องที่จะฝากฝังอันดาให้เข้ามาเรียนงานกับผมที่บริษัทแทบทั้งสิ้น“เรื่องอันดาน่ะจ้ะ” นั่นไง! คิดแล้วไม่มีผิด“คือว่าอาทิตย์หน้าอันดาก็จะกลับจากอเมริกาแล้ว เหนือยังไม่ลืมที่รับปากกับน้าใช่ไหมจ๊ะ?”“ไม่ลืมครับ ผมจำได้ว่าคุณน้าจะให้อันดาเข้ามาเรียนงานกับผมที่บริษัท ถ้าอันดาพร้อมเมื่อไหร่ก็เข้ามาได้เลยนะครับ” ผมตอบรับออกไปนี่แสดงว่าคุณน้ายังไม่รู้เรื่องที่อันดากลับจากอเมริกาแล้วแน่ ๆ แสบจริง ๆ หนีกลับก่อนกำหนดโดยที่ไม่บอกคนที่บ้านสักคำ แล้วนี่น้องวายจะรู้เรื่องนี้ด้วยหรือเปล่าเนี่ย“พร้อมอยู่แล้วไม่ต้องห่วงเลยจ้ะ รายนั้นน่ะเป็นคนเอาการเอางาน ไม่เหมือนฮาวายที่เอาแต่เที่ยวเล่นไปวัน ๆ นี่ก็ใกล้จะ
Read more
บทที่10
บทที่10อันดาวันที่สามของการแอบกลับไทย วันนี้ผมออกมาเดินช็อปปิ้ง เพราะเริ่มจะรู้สึกเบื่อที่ต้องอยู่แต่ที่โรงแรม ทีแรกว่าจะชวนยัยวายออกมาเป็นเพื่อน แต่วันนี้นางบอกว่ามีเรียนทั้งวัน ไม่ว่างพอที่จะมาเดินช็อปปิ้งเป็นเพื่อนพี่ชายสุดที่รักแบบผมเอาเถอะ ใช้ชีวิตคนเดียวที่ต่างประเทศยังอยู่มาแล้วเลย กับแค่เดินช็อปปิ้งแก้เหงาคนเดียว มันจะเป็นอะไรไปผมเดินมายังร้านกระเป๋าแบรนด์โปรด กะว่าจะซื้อกระเป๋าใบใหม่เสียหน่อย ได้ข่าวว่ามีคอลเลคชั่นใหม่ออกมาแล้วด้วย“สวัสดีค่ะ” พนักงานสาวสวยเดินเข้ามาทักทายผมอย่างนอบน้อม“สนใจรุ่นไหนเป็นพิเศษไหมคะ”“อยากดูคอลเลคชั่นใหม่ช่วงซัมเมอร์ครับ”“รอสักครู่นะคะ”พนักงานสาวเดินเข้าไปยังตู้โชว์ด้านในของร้าน เพราะเป็นบริเวณที่จัดเซ็ตคอลเลคชั่นต่าง ๆ เอาไว้“คุณอันดา!” อยู่ ๆ เสียงของใครบางคนก็เอ่ยเรียก ทำให้ผมต้องหยุดความสนใจจากกระเป๋าที่อยู่ตรงหน้า ไปที่ต้นเสียงนั่นแทน“คุณฐา!”“นี่คุณกลับจากอเมริกาตั้งแต่เมื่อไหร่คะเนี่ย กำหนดกลับอาทิตย์หน้าไม่ใช่เหรอคะ”คุณฐา คือผู้ช่วยของคุณแม่ผมเอง หรือจะเรียกว่าคนสนิทก็ได้ และการที่ผมเจอเขาที่นี่ก็แสดงว่าคุณแม่ของผมก็ต้องอยู่แถวน
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status