มู่เหรินจอมคนอัจฉริยะ

มู่เหรินจอมคนอัจฉริยะ

last updateDernière mise à jour : 2025-11-13
Langue: Thai
goodnovel16goodnovel
Notes insuffisantes
137Chapitres
1.9KVues
Lire
Ajouter dans ma bibliothèque

Share:  

Report
Overview
Catalog
Scanner le code pour lire sur l'application

“มู่เหริน” คืออัจฉริยะที่เกิดขึ้นในรอบร้อยปี ทว่าแท้จริงแล้วดวงวิญญาณที่อยู่ในร่างเป็นถึงศาสตราจารย์สอนประวัติศาสตร์ผู้รอบรู้ ที่กลับชาติมาเกิดใหม่พร้อมความทรงจำเดิม การแย่งชิงอัจฉริยะจึงเกิดขึ้น! ความรัก ความผูกพัน จะผูกมัดจอมคนอัจฉริยะผู้นี้ได้หรือไม่... 7 แคว้นที่มีอำนาจแข็งแกร่ง ยามนี้กลับกระสับกระส่ายกับข่าวลือที่ดังกระส่อนไปทั่วทั้ง7แคว้น ทุกแคว้นต่างหมายแย่งชิงจอมคนอัจฉริยะเพื่อความเป็นใหญ่ที่สุดใน7แผ่นดิน ทว่าความฉลาดลึกล้ำของมู่เหริน กลับวางแผนพาตนเองออกจากตระกูลเพื่อไม่ให้ผู้ใดเดือดร้อนเพราะตน การเดินทางจึงเริ่มขึ้น พร้อมความรักและความผูกพันที่เริ่มก่อตัวขึ้นอย่างไม่รู้ตัว... โดยที่ชะตาดอกท้อเริ่มผลิบานจนยากจะถอยกลับ ในที่สุดก็หลีกหนีบ่วงเสน่ห์องครักษ์เงาไม่พ้น ขณะเดียวกันสงครามแย่งชิงเริ่มรุนแรงมากขึ้น จน “หลิงหวาง” องครักษ์เงาที่หลบซ่อนตัวตนต้องดิ้นรนไขว่คว้าอำนาจเพื่อปกป้องคนที่รัก หมายสยบแคว้นทั้ง7 ไว้ในกำมือ มิให้ผู้ใดมาทำร้ายมู่เหรินได้อีก หนทางเบื้องหน้าจะลงเอยเช่นไรนั้น แล้วแต่จอมคนจะเลือกเดิน... และความรัก ความผูกพัน จะผูกมัดจอมคนอัจฉริยะผู้นี้ได้หรือไม่!

Voir plus

Chapitre 1

คุณชายมู่เหริน

It was raining heavily as Ruth pounded on the door of her best friend's house. The lights of the house weren't on and her best friend's car wasn't in the driveway, but she was so enraged that she didn't care. She was about to give up on the door and just crash through the front window when the light in the sitting room came on and the door opened.

"What in the hell are you...." Her best friend's dad looked furious until he saw her. His jaw dropped as he looked at her.  He was silent for some moment as his eyes glued on her body. Reason which Ruth didn't know and didn't even care to know. "Hey! Ruth, what's going on?"

"Where is she, Mr. Lesnar?" she asked, her face flushed. "I need to speak with Kelly right now."

"She's not in the house" He replied. He looked worried, though he wasn't looking at her. Ruth guess he had reason to be worried but that is not what she came for. That's non of her business. Her business in his house is to find her daughter and tear her flesh into pieces.

"Where is she?" Ruth demanded. "I'm going to kill her, Mr. Lesnar, I swear to God, I..."

"Ruth, please calm down," He said as he rested his hands on her shoulders, shaking her gently, though he was still looking determinedly away. "Kelly and her sister went to visit her grandmother, and they won't be back until tomorrow. Now please come inside. The rain is too much. Come inside and dry off. You're going to get sick."

He let go of her, and she stepped into the house as he pushed and shut the door behind her. The wind that was blowing her skirt around her bare legs stopped, and she immediately felt the warm air in the house against her. She glanced in the hall mirror. Her blonde hair was matted against her head, dripping water down her makeup merared face, and her skin was white as snow. She laughed, a short, desperate bark, before she burst into tears and sank down on the floor.

"What is that? what's going on? Ruth." Mr. Lesnar asked as she buried her head in her hands. She heard a door open and after a moment, a large jacket being placed around her shoulders. "Did you walk here?.... Ruth, honey, talk to me. Why are you crying? What did Kelly did go to you?. What's going on?"

She shook her head as she sobbed. "She had sex with him," She coughed. "She... she..."

"Kelly?" He asked.

"Yes, Kelly!" She almost screamed. "She slept with... she fucked my boyfriend!"

Her heart was pounding as she sobbed into her hands. Mr. Lesnar was quiet for a bit, holding the jacket against her as she cried.

"Are you sure?" Mr. lesnar asked.

"Of course I'm sure," she sobbed. "I have the p-pictures." She started to cry even harder, and she began to cough as she cried.

Mr. Lesnar grabbed her hand. "You have to calm down a bit," He said softly. "You're going to hyperventilate." He wrapped his arms around her as she sat on the floor, holding her until her coughs subsided and her sobs turned into just sniffling. As she calmed down, she began to shiver. Once she sneezed, Mr. Lesnar pulled her to her feet.

"We have to get you into some dry clothes," He said. she looked at him. He looked worried, but also angry, and his jaw kept twitching. "Come on, I will grab something of Ashl..."

"No," she said, cutting him off. "I don't want that sluts clothes on my body."

"My daughter is not a slut, Ruth," he said, "I know how hurt you are but You don't call my daughter a slut in front of me. She's still my daughter. Its hurts hearing you say that in front of me. You can say it to her face and not to her dad. Come on, there's got to be some explanation."

she shook her head. "I... I..."

"Come on, you can't wear soaking clothes. You look like you walked here under the heavy rain. Why didn't you use your car ?"

"Gas," she muttered, as he helped her up the stairs. "I'm not wearing her clothes, Mr. Lesnar, I refuse to..."

"Whatever she did to you, it's not worth you getting sick," he replied. "Nothing's that bad."

"Is that what you will say?" She shot back. she pushed him away from her and led herself to Kelly's room. Mr. Lesnar followed her, standing in the doorway as she sat down in the chair in front of her computer. Her skirt made a loud squelch as she sat, and dripped all over her floor. She opened her email and clicked on the newest message, which was from her boyfriend's best friend. she clicked on the attachment, then looked at Mr. Lesnar. "Come here, you can't see from there."

He entered the room slowly, walking up behind her, and gasped as the picture loaded. He saw his daughter. She had her head turned to look at herself in the mirror beside her. Ruth's boyfriend was behind her, his dick buried in her ass, holding her digital camera as he took a picture in the mirror.

She clicked on the next one. They must have set the timer on this one, because it showed Kelly straddling her boyfriend, with just the head of his dick nestled in her pussy. Mr. Lesnar made a small, disgusted sound, and Ruth took that as her cue to click the next picture, which was a close up of her boyfriend's dick resting against Kelly's ass, globs of cum dripping down her smooth skin. she let go of the mouse and turned the chair to look at Mr. Lesnar. "Not that bad, you think?"

He was staring at the screen, his mouth open slightly. "She's not just a slut," he finally whispered. "She's a fucking ass slut."

Ruth laughed again, that same desperate bark, and walked away from the computer. Mr. Lesnar continued to stare at the open pictures on the computer, his face looking like it was set in stone. Ruth paced Kelly's room, her desire to destroy all of her possessions gone as she tried to think of a better revenge.

"I'm going to call her," Mr. Lesnar announced suddenly. "She's returning back home right now."

"No," she said. "I haven't decided what I'm going to do to her yet."

"Deal with your boyfriend first," he replied. "I will personally deal with Kelly." He turned away from her, but not before she caught him adjusting himself. He saw her looking and turned even faster, but she could still see him in the mirror over Kelly's dresser. There was a very noticeable bulge in his pants, and Mr. Lesnar realised he had been caught.

His mouth opened, as if he were about to say something, but she made a gagging sound and took a step back.

"You're fucking sick," she gasped, backing up. "You're getting off on those pictures!"

Ruth had known the Lesnar for years. She and Kelly have been best friends since elementary school. Ruth and Kelly have always been inseparable. When they graduated from high school, neither of them had a boyfriend.

Ruth met her boyfriend during thier first year of university, which Kelly and Ruth attended together, and now, at summer break.

  Mr. Lesnar and Ruth had always been close, too. His wife died when Kelly was really little, so he was always the one home. He used to take Ruth to soccer practice with Kelly when her parents couldn't drive, and when they got divorced, he let her stay at his house even though Kelly was away at camp.

Now Ruth was discovering that he got hard on watching his daughter get fucked. She couldn't believe that these people, who she had known for most of her life, were so disgusting.

"No, Ruth, that's not..." he started, covering himself and blushing as he turned to face her.

"You pervert! If I wasn't so pissed off at Kelly, I would report you. How can you be getting hard for your daughter. I thought you are a responsible father and now I can see how responsible you are. You probably fucking... touch her, don't you?"

He took a step towards her and she backed into the wall. "I would never, ever touch my daughter. Do you understand?" His face was contorted in anger. "That's not what... what this- " He motioned to his dick, which was definitely hard under his jeans " --is about."

"No?" she said, her voice shaking. Ruth was trembling as he walked towards her. "You didn't get hard looking at pictures of your little daughter getting fucked?" she shuddered, just saying the words.

He stood in front of her, his mouth open to say something. she studied him, the sick feeling she had being overcome by fear at being the only person in the house with him.

He didn't look like a pervert. In fact, there were days when she had noticed just how good looking Mr. Lesnar was. He was old enough to be her father -- he went to school with her father, even -- but he was nothing like her dad. He was in good shape, with short blonde hair, and was much taller than average. She kicked herself for thinking of that, given the present situation.

"No, I didn't," he replied finally.

"Then what was it?" she asked, her voice shaking, trying to figure out what he could possibly be getting hard on.

He stepped back from her, and she frowned, slightly confused. "You really want to know?" he said, his face red. she nodded. He swallowed hard. "You're standing there, soaking wet, and I..I can fucking see through your shirt."

Déplier
Chapitre suivant
Télécharger

Latest chapter

Plus de chapitres
Pas de commentaire
137
คุณชายมู่เหริน
“นายน้อยคุณชายเหวินฉินมาขอพบขอรับ” คำรายงานของบ่าวรับใช้ทำให้ร่างโปร่งบางชะงักงันไปชั่วครู่ ใบหน้างดงามที่ยังคงเยาว์วัยนิ่งเรียบทว่าในใจกำลังหวนนึกไปถึงเจ้าของนามเหวินฉินบุตรชายคนรองของตระกูลเหวินซึ่งเรืองชื่อในเรื่องการค้าขาย “พาเขาไปรอข้าที่เดิม” น้ำเสียงนุ่มทุ้มตอบกลับมาโดยไม่ได้ละสายตาจากหนังสือในมือ บ่าวรับใช้ก้มหัวให้พร้อมถอยหลังกลับออกไปจากห้องหนังสือทำหน้าที่ของตนต่อไป มู่เหรินเหลือบตามองบ่าวรับใช้ครู่หนึ่งแล้วถอนหายใจอย่างเบื่อหน่ายกับคนที่มาขอพบ เขาเป็นบุตรสุดท้องของตระกูลมู่ที่รับใช้ราชวงศ์มาหลายชั่วอายุคน ทว่าแท้จริงแล้วเคยมีอีกนามที่เริ่มจะลืมเลือนไปคือนายศิลา เป็นอาจารย์สอนประวัติศาสตร์ในมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งในประเทศไทย ตายด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์ในช่วงฤดูฝน เขายังจำช่วงเวลานั้นได้เป็นอย่างดีเนื่องจากยืนเฝ้ามองร่างของตัวเองซึ่งตกลงไปในหุบเหวจังหวัดเชียงใหม่เป็นเวลาสามวันโดยที่ไม่อาจไปไหนได้ก่อนจะถูกนำตัวมาเกิดในที่แห่งนี้ แต่ไม่รู้ว่าทำไมความทรงจำเดิมยังคงอยู่ ผ่านไปหนึ่งชั่วยามมู่เหรินจึงวางหนังสือลงพร้อมลุกขึ้
Read More
ตระกูลมู่ 1
สองเท้าก้าวเดินไปโรงเก็บหญ้าข้าง ๆ กันพร้อมหยิบหญ้ามากำหนึ่งขนาดไม่ใหญ่มาก มาวางไว้ให้ม้าทั้งสองตัวกิน เพียงไม่นานผลก็ออกมา เมื่อม้าสีน้ำตาลเข้มทางซ้ายมือใช้เท้าเขี่ยหญ้าไปให้ม้าที่อยู่ทางขวามือ สัญชาตญาณของความเป็นแม่ย่อมให้ผู้เป็นลูกได้กินอิ่มก่อนเสมอ “ม้าตัวสีน้ำตาลเข้มทางซ้ายมือเป็นแม่ สีอ่อนหน่อยทางขวามือเป็นลูก หากหมดธุระของเจ้าแล้วข้าขอตัว” มู่เหรินบอกเสียงเรียบพร้อมสะบัดชายผ้าจากไป คุณชายเหวินฉินอ้าปากค้างอย่างตกตะลึงกับความเย็นชาของคุณชายมู่เหริน ดวงตาคมมองตามร่างโปร่งบางคล้ายคนหัวใจสลาย เขาใช้เวลาร่วมเดือนกว่าจะได้บัตรคิว หวังจะได้พบหน้าสนทนาแต่กลับอยู่ด้วยไม่ถึงหนึ่งเค่อ สนทนาไม่กี่ประโยคก็หมดเวลาเพราะคำตอบนั้นถูกต้องตามกฎที่มู่เหรินให้ไว้กับทุกคน กลับกันหากมู่เหรินตอบผิดจะได้อยู่ร่วมรับประทานอาหารด้วยเป็นเวลาหนึ่งมื้อ แม้คนอื่นอาจไม่เห็นค่าแต่สำหรับเหวินฉินแล้วมันเหมือนรางวัลที่คุ้มค่ากับการรอคอย ทว่าบัดนี้หัวใจดวงน้อยกลับถูกตัดเยื่อใยอย่างไม่ไยดี “จิ่นกวาง ทำไมคุณชายเจ้าถึงได้เย็นชาต่อข้านักเล่า ไม่เห็นใจข้าบ้างหรือ เฝ้ารอมาเนิ่นนา
Read More
ตระกูลมู่ 2
“เอาเถิดข้ามิได้คาดหวังให้ใครมาแทนคุณ แค่เจ้ามีชีวิตก็ดีก็พอแล้ว อีกอย่างเรื่องการรบอย่าได้แพร่งพรายไปที่ใดเพราะชีวิตเจ้าจะลำบากยิ่งกว่าเดิม” แม้จะดุดันแต่ก็ยังห่วงใยเพราะอย่างไรก็ยังเป็นบุตร มู่เหรินยิ้มรับ “ท่านพ่อโปรดวางใจ ข้าจะต้องเอาตัวรอดในเรื่องนี้ได้ เพียงแต่สิ่งที่ข้ากังวลคือท่านพี่ทั้งสามจะไม่ยินยอม เป็นเช่นนั้นพวกท่านจะลำบาก ท่านพ่อโปรดบอกเล่าแก่ท่านพี่เองได้หรือไม่ขอรับ” “เรื่องนั้นข้าจะจัดการเอง แต่การไปครั้งนี้จงนำพาหลิงหวางไปด้วย” มู่เหรินนิ่วหน้ากับคำขอ นึกไปถึงเจ้าของชื่อที่เป็นดั่งเงาของเขา ชอบแอบอยู่มุมห้องมืด ๆ และคานไม้ ไม่มีปากเสียง ปิดหน้าสวมชุดดำจนแทบจำหน้าไม่ได้ “หากเป็นความต้องการของท่านพ่อข้าคงมิอาจขัด คืนนี้ข้าจักเริ่มออกเดินทาง หากเจอกันในภายภาคหน้าลูกอาจไปล่วงเกินท่านโปรดอภัยให้ข้าเพราะข้าทำสิ่งใดย่อมมีเหตุผล” มู่ซู่เหลียนพยักหน้ารับอย่างเข้าใจเพราะมู่เหรินทำสิ่งใดมิเคยไม่มีเหตุผลมาก่อน แม้จะยังเยาว์วัยทว่ากลับไม่เหมือนดังพี่น้องคนอื่น ๆ แววตาล้ำลึกมิอาจหยั่งรู้หรือคาดเดาได้จนบางครั้งอดคิดมิได้ว่ามู่เหรินเ
Read More
ตระกูลมู่ 3
มู่เหรินมองบ้านเกิดเป็นครั้งสุดท้ายเพราะไม่รู้ว่าเมื่อไรจะได้กลับมาอีก ท้องฟ้ามืดมิดยามค่ำคืนในเวลานี้บดบังร่างโปร่งบางที่ยืนใต้ร่มไม้ห่างไกลจากจวนพอประมาณ ส่วนผู้ติดตามขึ้นชื่อว่าเงาก็ยังคงเป็นเงาเหมือนที่ผ่านมา เหลือบตามองเงาร่างที่อยู่ไม่ห่างอย่างกังวล การที่ไม่ได้พูดคุยกับใครเลย คอยแต่หลบซ่อนตัวและแสดงฝีมือเท่านั้นจะเบื่อหน่ายกับโลกใบนี้และเหงามากแค่ไหน “หลิงหวางข้ามีข้อตกลงกับเจ้า หากเจ้าคิดจะติดตามข้าจงแสดงตนออกมาในฐานะสหายข้า หากทำไม่ได้แล้วจงเป็นเงาอย่าให้ข้ารับรู้ตัวตนของเจ้า” มู่เหรินเอ่ยบอกเสียงเรียบ เงาร่างนั้นนิ่งเงียบเพียงครู่ก่อนจะเลือนหายไปกับความมืด เขาถอนหายใจอย่างอ่อนใจ ถึงอย่างไรคนผู้นี้ก็ยังเลือกที่จะเป็นเงา “แต่เจ้ารู้ไหม ข้าอยากเป็นสหายเจ้ามากกว่าสิ่งที่เจ้าเป็น” มู่เหรินเอ่ยเสียงแผ่วไปตามสายลม ถอนหายใจเฮือกใหญ่อย่างเหนื่อย ๆ กว่าหลิงหวางจะยอมออกจากเงาคงต้องใช้เวลาหรือไม่ก็ตัวเขาเกิดภัย คนเช่นนี้บิดาไปหามาจากที่ใดกัน เก่งกาจเรื่องวรยุทธ์และยังเก่งเรื่องปลอมตัวอีก ทว่าแม้โฉมหน้าจะเปลี่ยนไปมากแค่ไหนแต่กลิ่นอายเดิมย
Read More
ตระกูลมู่ 4
หลังจากบังคับขู่เข็ญหลิงหวางออกจากเงาตอนนี้เจ้าตัวอยู่ในอาภรณ์สีน้ำเงินเข้มไม่ต่างจากตน บนหัวมีหมวกปีกสานใบใหญ่ปกปิดใบหน้าอย่างมิดชิดทั้ง ๆ ที่หน้าตาออกจะธรรมดา ท่าทางจะไม่ชอบให้ใครมองหน้าจริง ๆ ไม่สิ นี่แค่เป็นหน้าหลอก ๆ ของเจ้าตัวมากกว่า แต่เรื่องนั้นเขาไม่ได้ใส่ใจเพราะอย่างไรเขาก็จดจำคนผู้นี้จากกลิ่นอายรอบตัว มู่เหรินมองแผนที่ในมือเพื่อมุ่งหน้าไปยังหุบเขาปีศาจตามคำแนะนำของบิดา แต่ต้องนิ่วหน้าเพราะแผนที่มิได้บ่งบอกว่าหุบเขาปีศาจอยู่ที่ใดเพราะในประวัติศาสตร์สมัยจั้นกั๋วก็ไม่ได้เล่าเกี่ยวกับหุบเขาปีศาจอีกด้วย เมื่อเงยหน้ามองเพื่อนร่วมเดินทางก็ต้องเลิกคิ้วมองอย่างแปลกใจ การที่ให้ออกมาจากเงาทำให้ชีวิตมืดมนขนาดนั้นเชียวหรือ “อีกหน่อยเดี๋ยวก็ชินเอง” เอ่ยบอกเสียงเรียบก่อนจะก้มมองหาจุดสำคัญ หากเดาไม่ผิดไม่อยู่แคว้นฉีก็ต้องอยู่แคว้นฉิน แต่ว่ามันอยู่ระหว่างเหนือกับใต้ที่ห่างกันไกลมาก เพราะเช่นนี้ในประวัติศาสตร์ในจีนแคว้นฉินถึงไม่มาโจมตีแคว้นฉี “เจ้ารู้จักหุบเขาปีศาจหรือไม่” ในเมื่อไม่รู้จึงเอ่ยถามคนข้างกายที่ยืนนิ่ง ๆ หลิงหวางเงยหน้ามามองเล็กน้อยก่อนจะต
Read More
ออกเดินทางมุ่งหน้าสู่หุบเขาปีศาจ 1
หลังจากทั้งคู่ทานอาหารกลางวันอิ่มแล้วจึงได้ออกเดินทางอีกครั้ง มู่เหรินไม่ได้ใช้ลมปราณลงไปที่เท้าในการเดินทาง เขาอยากเก็บแรงไว้เพราะไม่รู้ข้างหน้าจะเจออันตรายอันใดบ้าง แม้จะไม่เคยออกจากเมืองหลวงแคว้นฉีแต่เขาไม่อยากประมาท ยุทธภพนั้นอันตราย หากพลาดท่าเสียทีได้ไปปรโลกเร็วกว่าอายุขัยแน่          อีกทั้งตนมิใช่คนเก่งกาจ อายุเพียงสิบหกในโลกนี้ยังเรียนรู้ไม่ได้มากนัก แม้ความจริงอายุวิญญาณเขาตอนนี้ย่างห้าสิบเอ็ดปีแล้วก็ตาม และกว่าจะถึงที่หมายก็เข้ายามเว่ย(13.00น.-15.00น.)แล้ว          ที่นี่ดูครึกครื้นไม่ต่างจากเมืองที่ผ่านมา มู่เหรินหาห้องพักในโรงเตี๊ยมขนาดกลางเพื่อนอนพักหนึ่งคืนสองห้องสำหรับสองคน แม้จะรู้ว่าหลิงหวางชอบมาอารักขาเขาก็ตามแต่อย่างไรก็คงต้องมีเวลาส่วนตัวบ้างเช่นอาบน้ำ          จากนั้นจึงได้ออกมาเดินเล่นสำรวจเมือง มีบ้างที่ผู้คนหันมามองเขาด้วยความสนใจเพราะยังมีหมวกปีกสานใบใหญ่ปิดใบหน้า     
Read More
ออกเดินทางมุ่งหน้าสู่หุบเขาปีศาจ 2
มู่เหรินตอบกลับและยกมือคารวะผู้อาวุโสกว่าอย่างนอบน้อม แม้อายุวิญญาณจะมากกว่าทว่าเวลานี้ชีวิตใหม่ของเขาก็เพียงแค่สิบหกปีเท่านั้น “ขอบคุณคุณชายมากเจ้าค่ะที่ช่วยครอบครัวของข้า หากต้องการสิ่งใดตอบแทนบอกข้ามาเถิด ข้าจะตอบแทนทุกอย่าง” สตรีวัยกลางคนเดินเข้าขอบคุณอย่างนอบน้อม ร่างกายยังมีบาดแผลที่กลางหลังและใบหน้าที่ยังมีโลหิตเปราะเปื้อน มู่เหรินมองดูอย่างนับถือในความเข้มแข็งของสตรีตรงหน้ายอมปกป้องบุตรชายด้วยชีวิตของตนเองทั้งๆ ที่ไม่เป็นวรยุทธ “ฮูหยินอย่าได้เกรงใจ ข้าช่วยเหลือเพราะพบเจอโดยบังเอิญ ตอนนี้ท่านบาดเจ็บควรรักษาบาดแผลก่อนเถอะขอรับ มู่เหรินบอกอย่างจริงใจซึ่งนางก็พยักหน้ารับด้วยใบหน้าขาวซีดก่อนจะขอไปทำแผลที่รถม้า เหลือทิ้งไว้ชายฉกรรจ์ซึ่งเดินมาขอบคุณเขาคนแรกและน่าจะเป็นพ่อบ้านของตระกูลหลี่ บาดแผลตามร่างมีเต็มร่างแต่กลับไม่แสดงความเจ็บปวดผ่านทางสีหน้า คงไม่ใช่พ่อบ้านธรรมดาเป็นแน่ “หากไม่เป็นการรบกวนมากเกินไป คุณชายทั้งสองช่วยเดินทางไปส่งพวกเราที่เมืองช่างไค่ได้หรือไม่ขอรับ” มู่เหรินมองสภาพรถม้า ซึ่งมีม้าตายไปหนึ่ง
Read More
ออกเดินทางมุ่งหน้าสู่หุบเขาปีศาจ 3
“ที่นี่เป็นชายแดนของแคว้นเว่ยเมืองข้างหน้าจะเป็นแคว้นฉิน เราน่าจะไปถึงที่นั่นภายในวันนี้” มู่เหรินเปิดแผนที่ดูอีกครั้ง เวลานี้สภาพเขาไม่ได้น่าดูนักเพราะไม่ค่อยได้อาบน้ำเขาจึงเลือกใส่อาภรณ์สีดำแทนสีขาวที่ชอบ ส่วนหลิงหวางก็มีสภาพไม่ต่างกันแต่ก็ไม่เคยปริปากบ่น ทว่าระยะหลังมานี้หลิงหวางรู้จักแสดงความคิดมากขึ้นซึ่งเขาชอบที่อีกฝ่ายเป็นเช่นนี้มากกว่า “ขอรับ แต่ม้าสองตัวของเราคงจะไม่น่าเดินทางได้ต่อหลังจากถึงแคว้นฉินนะขอรับ” มู่เหรินพยักหน้ารับอย่างเข้าใจเพราะพวกมันวิ่งเดินทางเกือบทั้งวันทั้งคืน หนึ่งวันเขาแค่พักไม่เกินสองชั่วยามเท่านั้น ตอนแรกคิดว่าจะเดินทางไปเรื่อยๆ ทว่าเมื่อคิดทบทวนอย่างถี่ถ้วนแล้วทำให้อยากให้ถึงหุบเขาปีศาจโดยเร็ว เพราะจะได้มีวิชาป้องกันตัวเองมากกว่านี้ แม้เขาจะมีวรยุทธแต่กลับรู้สึกว่ามันยังอ่อนด้อย “เดินทางต่อเถอะข้าอยากอาบน้ำเต็มทีแล้ว” มู่เหรินเอ่ยบอกพับเก็บแผนที่คร่าวๆ ในมือไว้ในอกเสื้ออีกครั้ง หลังจากนั่งพักมาสามเค่อแล้ว หลิงหวางพยักหน้ารับเก็บข้าวของอย่างรวดเร็ว เดินไปจูงม้าที่ผูก
Read More
ออกเดินทางมุ่งหน้าสู่หุบเขาปีศาจ 4
“เรื่องนี้ก็พอเข้าใจ แต่ข้าไม่เข้าใจว่าตัดแขนเสื้อจะเสียหายตรงไหน ในวังหลวงพวกเชื้อสายพระวงค์ก็ร่วมสุขสมกับพวกขันทีอยู่แล้ว อีกอย่างเรื่องความรักไม่เห็นจะผิดเลย” “น้องสี่เรื่องของภายในวังหลวงเจ้าไม่ควรนำมาพูด เรามีหน้าที่ต้องทำคงต้องแยกกันแค่นี้” น้ำเสียงจริงจังของผู้ที่เงียบมาตลอดทำให้มู่เหรินรู้สึกขนลุก จากที่ได้ยินและสัมผัสกลิ่นอายมีด้วยกันสี่คนและไม่น่าจะใช่สามัญชนธรรมดาเสียด้วย ความฉลาดหลักแหลมของพวกเขาเริ่มทำให้หวาดหวั่น เขาเหลือบมองหลิงหวางที่ยังนั่งทานต่อเงียบๆ ทว่าใบหูก็คงตั้งใจฟังไม่ต่างจากเขา แม้เขาจะไม่หันไปมองทว่าเขาก็จดจำกลิ่นอายของแต่ละคนได้เป็นอย่างดี ทั้งสี่ลุกขึ้นจากไปแล้วเขาจึงตั้งใจทานอาหารอีกครั้งลางสังหรณ์เขาบอกว่าพวกนั้นมาสืบข่าวเขาอย่างแน่นอนแต่จะมาจากแคว้นใดนั้นเขาเองก็ไม่รู้เช่นกัน หลังจากทานอาหารมื้อเช้าจบลงมู่เหรินก็ได้หาซื้อหมั่นโถวกับผลไม้ไว้สำหรับเดินทางอีกครั้ง ก่อนจะเดินมาหยุดที่ร้านเสื้อผ้าแห่งหนึ่งภายในเมือง เขาถอนหายใจอย่างทำใจอีกครั้งก่อนจะเดินเข้าไปในร้านพร้อมเลือกชุดสตรีสีขาวมาสองชุด จากนั้นจึงหา
Read More
ออกเดินทางมุ่งหน้าสู่หุบเขาปีศาจ 5
“ขอห้องพักหนึ่งห้อง” มู่เหรินบอกเสี่ยวเอ้อที่ออกมาต้อนรับด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะพาขึ้นไปบนห้องพักแม้จะพักสองห้องก็เสียเบี้ยเปล่าๆ เพราะหลิงหวางต้องมานอนกับเขาอยู่แล้วหากไม่หาฟูกมานอนเจ้าตัวก็ปีนขึ้นไปนอนบนคานไม้ไม่รู้ที่ตรงนั้นมีอะไรดี “ข้าจะอาบน้ำก่อน” มู่เหรินหันไปบอกคนที่ตามติดมาซึ่งพยักหน้ารับไปเตรียมน้ำให้อาบโดยไม่ต้องสั่ง ไม่รู้ว่าหลิงหวางจะเปลี่ยนอาชีพจากองครักษ์มาเป็นคนใช้ตั้งแต่เมื่อไร “นายน้อยข้าขอออกไปสืบข่าวข้างนอก เสร็จแล้วจะรีบกลับมาขอรับ” มู่เหรินพยักหน้ารับก่อนจะเดินเข้าไปอาบน้ำที่ถูกเตรียมไว้ให้ หลังจากแช่น้ำอุ่นๆ ก็ทำให้รู้สึกสบายมากขึ้น เขาไม่แน่ใจว่าหลิงหวางจะหาข่าวได้จริงหรือเปล่าแต่ก็ยังดีกว่าไม่ทำอะไรเลย หลังจากอาบน้ำสบายกายใจขึ้นมากมู่เหรินก็กลับมาเปลี่ยนเป็นชุดบุรุษสีฟ้าอ่อน พร้อมผ้าปิดใบหน้าสีขาวก่อนจะออกไปเดินเล่นในตลาดเพราะตอนเข้ามายังไม่ได้เดินเล่น แคว้นฉินนั้นถือว่าเป็นแคว้นที่ใหญ่ที่สุดในเจ็ดแคว้นซึ่งต่างจากแคว้นที่เขาเกิดโดยสิ้นเชิง “หมั่นโถวหอมอร่อยราคาถูกๆ ขอรับ”
Read More
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status