LOGIN“หลิงซวง… ข้าขอโทษที่ปกป้องเจ้าไว้ไม่ได้” หมับ! เยี่ยนจิ่งเฉินคว้าร่างบางเข้ามากอดแน่น ราวกับกลัวว่าเพียงคลายอ้อมแขน นางจะเลือนหายไปจากเขาอีกครั้งเช่นเดียวกับในชาติก่อน หลิงซวงชะงักงันกับการกระทำอันกะทันหันของเขา สัมผัสได้ถึงอ้อมกอดที่สั่นเทา ทว่าแฝงความอบอุ่นจนทำให้นางเผลอนิ่งงันไปชั่วขณะ มือที่ถ
เมื่อเยี่ยนจิ่งเฉินหมดสติไป หลิงซวงก็รีบหยิบกระเป๋าเข็มเงินออกมาทันที ดวงตาคู่สวยจับจ้องตำแหน่งสำคัญบนศีรษะของเขา ก่อนจะหยิบเข็มเงินขึ้นมาปักลงอย่างแม่นยำ ฉินเฟิงกับหลัวจิ้งเหยียนเห็นเช่นนั้นก็ถึงกับชะงัก ทั้งสองร้อนใจจนเผลอก้าวเข้าไปห้าม เกรงว่านางจะพลั้งมือทำให้อาการขององค์รัชทายาททรุดหนักลงกว่าเ
“นี่มัน… เรื่องอะไรกัน ข้าจะเป็นองค์รัชทายาทได้อย่างไร?” เยี่ยนจิ่งเฉินพึมพำอย่างไม่อยากเชื่อ คำว่า ‘องค์รัชทายาท’ วนเวียนอยู่ในหัวไม่หยุด เขาส่ายหน้า พยายามปฏิเสธสิ่งที่ได้ยิน ทว่ากลับนึกสิ่งใดไม่ออกเลย “โอ๊ย! ข้าปวดหัว!” เขายกมือกุมขมับแน่น ภาพความทรงจำเลือนรางผุดขึ้นมาเพียงชั่วครู่ ก่อนจะแตกกร
เมื่อเหตุการณ์ทุกอย่างสงบลง ก็ไม่มีใครกล้าเอ่ยถึงเรื่องในวันนั้นอีก เพราะเกรงว่าจะทำให้หลิงซวงไม่พอใจ ส่วนเย่วหนิงยังคงหาโอกาสเข้าใกล้และดูแลเยี่ยนจิ่งเฉินเช่นที่เคย ทว่าบัดนี้เขากลับรักษาระยะห่างกับนางอย่างเคร่งครัด ราวกับระหว่างทั้งคู่ไม่เคยสนิทสนมกันมาก่อน “จิ่งเฉิน… เมื่อวานข้าเห็นว่าเจ้ายังไม
“นี่ ๆ เจ้ารู้ข่าวหรือไม่ เมื่อวานพวกศิษย์พี่ขึ้นเขาไปเก็บสมุนไพร แต่กลับพลัดหลงกันตอนเจอเสือ” “ทั้งยังเจอพายุฝนอีก ไม่รู้ว่าตอนนี้จะเป็นอย่างไรบ้างนะ” “นั่นสิ… ไม่รู้ว่าศิษย์พี่ไป๋กับศิษย์พี่เซี่ย จะตามหาตัวศิษย์พี่หลิงซวงกับเยี่ยนจิ่งเฉินพบหรือยัง” สององครักษ์ที่นั่งฟังอยู่ถึงกับเบิกตากว้าง เมื
หลังม่านกั้นสีดำสนิท มีบุรุษผู้หนึ่งนั่งนิ่งอยู่บนตั่งไม้แกะสลัก เงาร่างสูงสง่าถูกบดบังไว้กว่าครึ่ง เหลือเพียงปลายแขนเสื้อสีเข้มและนิ้วเรียวยาวที่วางพาดบนที่วางแขนอย่างสงบนิ่ง แม้มองไม่เห็นใบหน้า ทว่ากลิ่นอายสูงศักดิ์เย็นเยียบที่แผ่ออกมากลับทำให้บรรดาองครักษ์ลับที่คุกเข่าอยู่เบื้องหน้าต่างก้มศีรษ







