Chapter: บทที่ 217คราวนี้เจิ้นหยางช่างเป็นสามีผู้อ่อนโยนกว่าค่ำคืนไหนๆ เขาค่อยๆถอดอาภรณ์สีขาวนวลออกจากเรือนร่างขาวผ่องน่าสัมผัสของเฟิ่งจิ่วอย่างแผ่วเบา ราวกับนางคือสมบัติล้ำค่าที่สุดของเขา เมื่อเรือนร่างอันเย้ายวนไร้ซึ้งสิ่งใดปกปิด ผิวพรรณอันขาวดั่งหิมะช่างยั่วยวนใจของเขาเหลือเกิน เจิ้นหยางสัมผัสลูบไล้ตามผิวพรรณเนีย
Last Updated: 2026-10-09
Chapter: บทที่ 216ยามราตรีค่อยๆ คลี่คลุมจวนหลังเดิมอย่างแผ่วเบา แสงโคมไฟในห้องนอนส่วนตัวยังส่องสว่างด้วยแสงอุ่นนวล ไม่จ้าเกินไป ไม่มืดเกินไป พอเหมาะสำหรับค่ำคืนที่หัวใจสองดวงได้กลับมาอยู่เคียงกันอีกครั้ง เจิ้นหยางปิดบานประตูลงช้าๆ ราวกับเกรงว่าความสุขตรงหน้าจะเป็นเพียงภาพฝัน หากเผลอส่งเสียงดังเกินไปมันอาจสลายหายไป
Last Updated: 2026-10-09
Chapter: บทที่ 215“จริง…จริงๆ ใช่หรือไม่” “ไม่ใช่ความฝันใช่ไหมพี่สะใภ้” เฟิ่งจิ่วยิ้มทั้งน้ำตา พยักหน้าเบาๆ อย่างมั่นคง เจิ้นหยางมองภาพนั้น หัวเราะเบาๆ ด้วยหัวใจที่เต็มเปี่ยม รอยยิ้มที่หายไปจากจวนหลังนี้ บัดนี้ได้หวนกลับมาอีกครั้ง เสียงพูดคุย เสียงหัวเราะ แทนที่ความเงียบเหงาที่เคยกัดกินหัวใจทุกคน และเมื่อถึงเวลาอ
Last Updated: 2026-10-09
Chapter: บทที่ 214“ไป๋เฟิ่งจิ่ว…” นามนั้น นามของภรรยาที่เขารักสุดหัวใจ หลุดออกมาพร้อมน้ำตาที่เอ่อล้นโดยไม่รู้ตัว สตรีผู้นั้นชะงักก้าว ก่อนจะค่อยๆ หันกลับมา และในวินาทีนั้น โลกทั้งใบของเจิ้นหยางราวกับพังทลายแล้วถูกสร้างขึ้นใหม่อีกครั้ง ใบหน้างดงามอ่อนหวานที่เขาจำได้ไม่มีวันลืม ดวงตาคู่นั้น…ที่เขาเคยเห็นเป็นครั้งสุด
Last Updated: 2026-10-09
Chapter: บทที่ 213ราชวงศ์ซางยังคงรุ่งโรจน์ งดงาม และมั่นคงราวไม่เคยมีสิ่งใดสั่นคลอน หากมีเพียงหัวใจของชายผู้หนึ่ง…ที่กาลเวลาไม่อาจย้อนคืนให้เป็นดังเดิมได้อีก ห้าปีผ่านพ้นไป นับจากวันที่เจิ้นหยางสูญเสียภรรยารักไปตลอดกาล เหตุการณ์อันเจ็บปวดนั้นมิได้ทำให้เขาล่มสลาย หากกลับหล่อหลอมให้หัวใจแข็งแกร่งดั่งหินผา ความรักที่เ
Last Updated: 2026-10-09
Chapter: บทที่ 212เขากำมือของนางแน่น ราวกับจะรั้งชีวิตนางไว้ด้วยแรงกายของตนเอง “ข้าต้องการเพียงเจ้าเท่านั้น จะเป็นเช่นไรข้าก็ไม่สน หากไม่มีเจ้า…ข้าจะมีชีวิตไปเพื่อสิ่งใดกัน!” ภาพนั้น ปีศาจกับมนุษย์ที่กอดกันท่ามกลางซากปรักหักพัง ทำให้นักพรตที่ยืนมองอยู่โดยรอบถึงกับน้ำตาคลอ เหยียนฟงกำหมัดแน่น ลู่เหิงกัดริมฝีปากจนสั่
Last Updated: 2026-10-09
Chapter: บทที่ 42ในขณะที่เสวียนหนิงง้างสายธนูจนตึง นิ้วเรียวเตรียมปล่อยสายออกไป เสี่ยวจินกับเสี่ยวจูต่างปิดตารอแล้ว เพราะกลัวว่าจะได้เห็นฉากนองเลือดเสียมากกว่า แต่เสวียนหนิงเพียงพ่นลมหายใจที่ตึงเครียดออกมา ก่อนปล่อยสายธนูอย่างไม่ลังเล ฟิ่วส์! ฉึก! ผลผิงกั่วบนศีรษะถูกลูกธนูของนางปักทะลุตรงกลางพอดี โดยที่หวังมู่เฉิ
Last Updated: 2026-10-11
Chapter: บทที่ 41ข่าวการเปิดรับสมัครแข่งขันยิงธนูประจำปีถูกประกาศออกมาเป็นที่เรียบร้อย ไม่ว่าจะเป็นบุตรขุนนาง พ่อค้า หรือชาวบ้านธรรมดา หากมีฝีมือพอก็ล้วนลงแข่งขันได้ทั้งสิ้น ฮ่องเต้เฉินเทียนจวินต้องการค้นหายอดฝีมืออันดับหนึ่งอย่างแท้จริง ผู้ชนะจะได้รับราชโองการเปล่าจากฝ่าบาท สามารถกราบทูลขอสิ่งใดก็ได้ เพียงไม่ขัดต่
Last Updated: 2026-10-11
Chapter: บทที่ 40“นอกจากหิ่งห้อยแล้ว…ข้าก็ไม่ชอบสิ่งใดอีก” “ขอเพียงสิ่งนั้นเป็นเจ้าที่มอบให้ ข้าก็ชอบทั้งนั้น” เสวียนหนิงพลันรู้สึกอุ่นวาบในใจ คำพูดเรียบง่ายของไป๋ชิงเหยียนกลับทำให้นางใจสั่นได้อย่างง่ายดายนัก นางจึงยิ้มให้เขาอย่างจริงใจ “ได้…ข้าไม่ลืมของขวัญให้เจ้าแน่” ‘แค่นางยอมมอบของขวัญให้ข้าในวันเกิด ไม่ว่าน
Last Updated: 2026-10-10
Chapter: บทที่ 39เสวียนหนิงนับถอยหลัง เตรียมงานวันเกิดให้ไป๋ชิงเหยียนกับหวังมู่เฉินในอีกเจ็ดวันข้างหน้า พวกเขาคงมีชะตากรรมร่วมกันจริง ๆ แม้กระทั่งวันเกิดยังเป็นวันเดียวกัน ต่างกันเพียงมู่เฉินเกิดในช่วงกลางวัน ส่วนไป๋ชิงเหยียนเกิดในยามค่ำคืน ช่วงแรกของเรื่อง หวังมู่เฉินเคยแอบไปเก็บหิ่งห้อยใส่ขวดโหลเพื่อมอบเป็นของขว
Last Updated: 2026-10-10
Chapter: บทที่ 38ก่อนจะโน้มกายลงครอบครองด้วยริมฝีปาก ดูดดึงหยอกเย้าจนเสวียนหนิงต้องแหงนคอสูดปากส่งเสียงหวานครางผะแผ่ว ความหวามหวิวสายหนึ่งแล่นปราดไปทั่วร่าง “ท่านมัน… เอาแต่ใจ…” นางเอ่ยเสียงแผ่ว พยายามตั้งสติทว่ากลับหลงเพลิดเพลินไปกับอารมณ์ที่เขาชักนำ “หากข้าไม่เอาแต่ใจ… เจ้าก็คงผลักไสข้าให้ผู้อื่นอีก” ฝ่ามือหน
Last Updated: 2026-10-10
Chapter: บทที่ 37หมับ! หวังมู่เฉินจับฝ่ามือนุ่มของนางทาบลงบนกล้ามท้องแน่นๆของเขา ทั้งยังจงใจจับมือนางลูบลงต่ำเรื่อยๆ จนถึงไรขนบางๆตรงขอบกางเกง คราวนี้เสวียนหนิงตาเบิกกว้างขึ้นทันที เมื่อสัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าวใต้ฝ่ามือ ‘โอ๊ยแม่เจ้าโว้ย! ที่ผ่านมาฉันทนไปได้ยังไงเนี่ย’ ‘แต่ตอนนี้ฉันทนไม่ไหวแล้วโว้ย’ เมื่อความคิดใ
Last Updated: 2026-10-10
Chapter: บทที่ 52มือสังหารสองคนพูดความจริงออกมาจนหมดแรงก่อนจะหมดสติไปเพราะทนความเจ็บปวดจากการทรมานไม่ไหว เทียนเฉิงและเหวินหลงถึงกับกัดฟันแทบแหลกเมื่อรับรู้ว่าเรื่องทั้งหมดมันแค่เพียงองค์หญิงซินอ้ายทนดูสตรีทั้งสองคนพัวพันข้องเกี่ยวกับบุรุษที่นางแอบมีใจให้ไม่ได้ถึงขนาดต้องขอให้ไทเฮาเสิ่นเหยาให้คนของพระองค์จัดการทิ้งอ
Last Updated: 2026-10-11
Chapter: บทที่ 51คุกคุมขังพิเศษในกรมอาญาแคว้นเหยียน องค์ชายเจ็ดเฉินหยวน ซินรีบรุดมายังคุกหลวงด้วยพระองค์เองทันที เมื่อได้รับข่าวสารสำคัญต่อเรื่องคดีความของหว่านถิง ใบหน้าอันหล่อเหลาช่างดูเย็นชาตายด้านไม่เคยเปลี่ยน ยิ่งมีศัตรูหัวใจตัวฉกาจเดินตามมาด้วยองค์ชายเจ็ดหยวนซินก็ยิ่งอารมณ์ไม่ดีแต่เรื่องที่เหวินหลงไปบอกแก่เข
Last Updated: 2026-10-11
Chapter: บทที่ 50ณ.กรมอาญาแคว้นเหยียน องครักษ์เหวินหลงพร้อมกับคนของเขาแอบดักซุ่มรอจับตัวคนบ่งการที่ส่งมือสังหารยอดฝีมือพวกนี้มาจับตัวน้องสาวเขาไปเมื่อวันก่อนตั้งแต่ช่วงสายจนถึงตอนนี้ก็ใกล้จะยามจื่อเข้าทุกที สายตาคมมองจดจ้องแอบซ่อนตัวอยู่ในความมืดภายใต้คุกหลวงของกรมอาญาแคว้นเหยียน เหวินหลงเฝ้ารอเวลาที่มือสังหารอีกก
Last Updated: 2026-10-10
Chapter: บทที่ 49ยามราตรีที่แสนเงียบสงัดเงาร่างสูงเคลือบคลานแอบลักลอบเข้าปีนหน้าต่างเรือนนอนของท่านหญิงหว่านถิง แสงจากดวงจันทร์ส่องกระทบใบหน้าของบุรุษผู้แอบปีนหน้าต่างนั้นช่างดูหล่อเหลาไม่น้อย หมับ…..วงแขนแกร่งฉวยโอกาสโอบกอดเอวบางของหว่านถิงเอาไว้ ใบหน้าอันหล่อเหลาซุกใบหน้าเข้าหาเพื่อหอมแก้มนวลใสของนางอย่างจ้าบจ้วง
Last Updated: 2026-10-10
Chapter: บทที่ 48แต่มีอีกหนึ่งสิ่งที่พระองค์ยังไม่วางพระทัยลงได้ก็คือเหตุการณ์เมื่อวันก่อนนั้นที่มีมือสังหารกลุ่มหนึ่งพบอาวุธครบมือบุกเข้ามาจับตัวหว่านถิงกับคุณหนูไป๋ผู้นั้นไปพร้อมกันอย่างอุกอาจท่ามกลางสายตาชาวบ้านนับไม่ถ้วน “และอีกอย่างข้าอยากได้ตัวคนร้ายโดยไว หากว่ายังไม่ได้ตัวคนบ่งการมือสังหารพวกนั้นข้าก็มิอาจจะ
Last Updated: 2026-10-06
Chapter: บทที่ 47ตำหนักไทเฮาเสิ่นเหยา “อร้าย……ไม่นะเสด็จย่าคนพวกนี้เหตุใดถึงไม่ได้เรื่องเช่นนี้ แล้วเจ้าพวกที่ถูกจับตัวได้จะทำเช่นไรกันดีเล่าเพคะ” “เช่นนั้นก็ต้องส่งมือดีไปปิดปากพวกมันที่กรมอาญาก่อนที่พวกมันจะคายความลับออกไปจนหมด” ไทเฮาเสิ่นเหยาสะบัดฝ่ามือเพียงครั้งเดียวคนของพระองค์จึงรีบไปทำตามคำสั่งของพระนางทัน
Last Updated: 2026-10-06