Chapter: บทที่5.ซื้อใจพระเอกด้วยความดีขั้นที่หนึ่ง“นี่ เร็วเข้า อันนั้นยกเข้าไปเลย!”องค์หญิงใหญ่ ฟู่เยียนหลัว ชี้นิ้วสั่งการอย่างแข็งขันด้วยตัวเอง เหล่าขันทีรีบยกทั้งเตาพิงเข้ามาหลายเตา รวมถึงถ่านไฟสำหรับให้ความอบอุ่นในฤดูหนาวที่กำลังใกล้เข้ามาทั้งเสื้อผ้าใหม่ ผ้าห่มหนานุ่ม หรือแม้แต่เตียงนอนก็ถูกเปลี่ยนใหม่ทั้งหมด ชุดโต๊ะ เก้าอี้ โต๊ะหนังสือ ล้วนเป็นของใหม่เอี่ยมตรงไหนที่มีของเก่า นางสั่งให้ยกออกไปทิ้งหมด ตำหนักที่เคยเงียบเหงาขององค์ชายเซี่ยหรงเฉิน จึงพลันคึกคักขึ้นมาทันทีแต่สำหรับ เซี่ยหรงเฉิน เขาไม่ได้มองว่านี่คือความหวังดี ในสายตาของเขา…นี่ก็แค่กลอุบายของสตรีผู้นี้ คงอยากซื้อใจเขาอีกตามเคยหึ…ฝันไปเถอะ“นี่ องค์หญิงใหญ่ เจ้านำของพวกนี้เข้ามาทำอะไร เอาออกไปให้หมด” เสียงของเขาเย็นชาไม่ปิดบัง“อ้าว…มาแล้วหรือ”แต่แทนที่นางจะโกรธ หรือหยิบแส้ขึ้นมาเฆี่ยนเขาอย่างทุกครั้ง เยียนหลัวกลับหันมายิ้มให้ รอยยิ้มหวานจนชวนให้คนสับสน“ท่านมานั่งนี่สิ”ก่อนที่เขาจะทันได้ตั้งตัว ฝ่ามือเล็กของนางก็จับมือเขาเอาไว้ แล้วลากให้มานั่งลงที่เก้าอี้ เซี่ยหรงเฉินชะงัก…นางจะเล่นละครอะไรอีก“นั่งลงก่อนนะ” เยียนหลัวโน้มตัวเข้ามาใกล้ พลางเพ่งมองใบหน้าของเขา
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-08-20
Chapter: บทที่4.ข้าจะปกป้องเขา ส่วนเขาข้าให้เจ้าดูแล“ว้าว…ชิ้นนี้ก็สวย อันนี้ก็เลิศ ตายแล้ว ฉันจะใส่อันไหนดีเนี่ย”เยียนหลัวนั่งล้อมอยู่ท่ามกลางเครื่องประดับกองโต ดวงตาเป็นประกายราวเด็กได้ของเล่นใหม่สมบัติเหล่านี้ล้วนเป็นของ องค์หญิงใหญ่ฟู่เยียนหลัว ความร่ำรวยของนางร้าย…เป็นสิ่งเดียวที่เธอยินดีรับช่วงต่ออย่างเต็มใจ“เป็นคนสวยและรวยนี่มันดีอย่างนี้เอง อิๆๆ”ชุนเถากับชุนฮวาที่อยู่ด้านหลังแอบมองหน้ากันเงียบ ๆ พฤติกรรมขององค์หญิงใหญ่ช่วงนี้เปลี่ยนไปจนพวกนางตามไม่ทัน“นี่พวกเจ้า มาช่วยข้าเลือกหน่อยสิ เอาชิ้นไหนดี”เยียนหลัวหยิบปิ่นปักผมขึ้นมาทาบศีรษะทีละอันอย่างร่าเริงชุนเถาก้มศีรษะเล็กน้อยก่อนเสนอ“บ่าวขอเสนอปิ่นลายหงษ์เพคะ ฮองเฮาเพิ่งประทานให้เมื่อเดือนก่อน ยังใหม่อยู่ไม่ล้าสมัยแน่นอนเพคะ”ดวงตาเยียนหลัวเป็นประกายทันที คนยุคนี้มีตามเทรนด์ด้วย“งั้นเอาปิ่นหงษ์นี่แหละ ของใหม่จากฮองเฮา แบบนี้ต้องกำลังฮิตแน่ ๆ”นางยกมันขึ้นดูอย่างพอใจ “เรียกว่ารุ่นลิมิเต็ดเลยก็ได้มั้ง ปิ่นหงษ์นี่ไม่ใช่ใครก็มีได้”ชุนเถากับชุนฮวาชะงักเล็กน้อย “เอ่อ…ถูกแล้วเพคะ”ไม่นานนัก ฟู่เยียนหลัวก็แต่งองค์เสร็จ งดงามสูงส่งดังเดิมเยียนหลัวลุกขึ้นยืนอย่างฮึกเหิม “ไปกันเถอ
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-08-19
Chapter: บทที่3 ขอโทษได้ไหมเล่า🥹“ว้าย! ตายแล้ว!” เสียงร้องดังขึ้น “ปล่อยองค์หญิงใหญ่นะ องค์ชาย!”ชุนเถาและชุนฮวาที่เพิ่งกลับเข้ามาในตำหนัก รีบพุ่งเข้ามาทันทีเมื่อเห็นภาพตรงหน้า สองนางกำนัลช่วยกันดึงแขนของเซี่ยหรงเฉิน ออกจากลำคอขององค์หญิงใหญ่ฟึ่บ! ร่างเล็กของเยียนหลินทรุดลงกับพื้นทันที “แค่ก! แค่กๆๆ!” เธอกุมคอตัวเองไว้แน่น หายใจหอบเหมือนเพิ่งรอดจากความตาย“โอ๊ย…เกือบตายแล้วไหมล่ะฉัน…” เธอบ่นเสียงแผ่ว“พระเอกเรื่องนี้โหดเกินไปแล้ว!”บนลำคอขาวปรากฏรอยนิ้วมือแดงชัดเจน รอยบีบทั้งห้านิ้วของเซี่ยหรงเฉินทิ้งร่องรอยเอาไว้ไม่ปรานี แต่บุรุษผู้นั้นกลับไม่แสดงสีหน้าเสียใจแม้แต่น้อย ในสายตาของเขา สตรีผู้นี้สมควรได้รับมากกว่านี้ด้วยซ้ำ“ทหาร!” ชุนเถาตะโกนทันที“รีบเข้ามาจับองค์ชายเซี่ยไปโบย! โทษฐานทำร้ายองค์หญิงใหญ่!”“หยุดก่อน!” เสียงของเยียนหลินดังขึ้นทันที“ไม่ต้อง!” นางรีบโบกมือ“ชุนเถา พวกเจ้าออกไปก่อน แล้วเอายาสมานแผลมาให้ข้าด้วย”สองนางกำนัลตกใจ“แต่องค์หญิงใหญ่เพคะ พระองค์ถูกทำร้าย…”“ใช่เพคะ หรือจะให้พวกบ่าวนำแส้มาถวาย พระองค์จะทรงลงโทษเขาเอง”“ไม่ต้อง!” เยียนหลินรีบพูดตัด ก่อนจะคว้ายาขวดเล็กจากมือพวกนางทันที“เอายานี่ม
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-08-12
Chapter: บทที่2.นี่ฉันกลายเป็นนางร้ายในนิยายหรอเนี่ย😳เมื่อฟู่เยียนหลิงลืมตาขึ้นอีกครั้ง สิ่งแรกที่เห็นคือเพดานไม้แกะสลักลวดลายมังกรทอง กลิ่นกำยานลอยอวลอยู่ในอากาศ เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นอย่างเยือกเย็นใต้ร่าง “องค์หญิงใหญ่สักวันข้าจะฆ่าเจ้าซะ!” “อะๆ ไรกันเนี่ย…” ฟู่เยียนหลิงกระพริบตาปริบ ๆ เธอกำลังนอนทับร่างสูงกำยำของชายแปลกหน้า ที่สำคัญ…เขาหล่อจนวัวตายควายล้ม แต่แววตานั้นน่ากลัวมาก เวลาที่จ้องมองมาที่เธอแบบนั้น ก่อนจะค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง แล้วสายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นเงาสะท้อนของตนในกระจกทองเหลือง หญิงสาวในกระจกนั้น…งดงามร้ายกาจ ดวงตาเย่อหยิ่ง งามล่มเมืองและเป็นใบหน้าที่เธอจำได้ดีจากคำบรรยายในนิยาย หัวใจของฟู่เยียนหลิงแทบหยุดเต้น “…เดี๋ยวก่อนนะ” “…นี่มัน…” ริมฝีปากของเธอสั่นเล็กน้อย ก่อนจะหลุดคำพูดออกมาอย่างสิ้นหวัง เพราะชายหนุ่มรูปงามตรงหน้าเรียกเธอว่า องค์หญิงใหญ่ แถมยังแต่งกายราวกับหลุดออกมาจากซีรีส์จีนโบราณอีกด้วย “ฉัน…กลายเป็นนางร้าย ฟู่เยียนหลัว ไปแล้วงั้นเหรอ!?” แต่เรื่องที่น่ากลัวกว่านั้นก็คือ ตามเนื้อเรื่องของนิยายตอนนี้…องค์ชายเชลยจากแคว้นเทียนเซิ่ง กำลังถูกเธอนั่งคร่อมตัวเขาอยู่ เธอรีบดีดตัวลุกออกจากตัวเขา พร้อมโยนแส้ในม
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-08-12
Chapter: บทที่1 ชะตากรรมที่เปลี่ยนไป🔞ค่ำคืนอันเงียบสงัดถูกฉีกกระชากด้วยเสียงครางต่ำและเสียงแส้ที่ฟาดกระทบผิวกายดังเพี๊ยะ! ซ้ำแล้วซ้ำเล่าจากตำหนักอันโอ่อ่าขององค์หญิงใหญ่ฟู่เยียนหลัว กลิ่นกำยานหอมหวานเคล้าคลึงกับกลิ่นอายแห่งราคะและอำนาจที่แผ่ซ่านออกมาไม่ขาดสายแสงเทียนที่ริบหรี่สาดส่องต้องใบหน้าคมคายของบุรุษใต้ร่างองค์หญิงใหญ่ฟู่เยียนหลัวที่แดงก่ำด้วยพิษราคะและโทสะ แม้ดวงตาจะพร่ามัวด้วยแรงอารมณ์ แต่แววตาคู่นั้นกลับฉายแววอาฆาตแค้นอย่างรุนแรง จ้องมองสตรีผู้ครอบงำเขาอยู่เบื้องบนอย่างไม่ลดละ“องค์หญิงใหญ่…เจ้ากล้าบังคับวางยาข้าอีกแล้วรึ!” เสียงแหบพร่าเอ่ยลอดไรฟันด้วยความเจ็บแค้นแสนสาหัส นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่นางกระทำย่ำยี เซี่ยหรงเฉินเช่นนี้ใบหน้างามล้ำที่ประดับด้วยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมของฟู่เยียนหลัวโน้มลงกระซิบข้างหูเขา กลิ่นกายหอมเย้ายวนใจของนางกลับเป็นดั่งยาพิษที่กรีดแทงหัวใจเขาให้เจ็บปวด“องค์ชายตัวประกันไร้ค่าเช่นเจ้า ได้ขึ้นมาเป็นถึงชายบำเรอของข้า ก็ถือเป็นบุญหัวของเจ้าแล้ว เซี่ยหรงเฉิน…จงนอนนิ่งๆ อย่าได้ขัดขืนให้ข้ารำคาญอีก!”ฟึ่บ! ร่างสูงที่ถูกพันธนาการด้วยเชือกพยายามรวบรวมแรงทั้งหมดที่มี ผลักร่างเล็กของนางออกไปอย่างรัง
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-08-12
เข้าสู่ระบบ
