บทที่ 3.2 ข้าจะให้เหลียงจินปรนนิบัติ

“ก็ดีกว่าเจ้า แม่แท้ ๆ ของนางตายไปแล้ว เจ้าควรดูแลต่อ มิใช่ตัดขาดแบบนี้” ชุนม่านเชิดคางขึ้น “แต่ต่อให้ข้าพูดแบบไหน คนสมองทึบอย่างเจ้าคงไม่ตระหนัก ดังนั้นเชิญออกจากหอชมจันทร์ อย่ามายุ่งวุ่นวายกับเหลียงจินอีก!”

            “นี่เจ้า!” หนานเซวียนแผดเสียงเตรียมเดินหน้าเข้าไปตบชุนม่าน หากแต่ถูกมือของนายอำเภอเจียงลี่จับไว้ก่อน

            “กลับกันเถอะ เจ้าแค่ต้องการไม่ให้จินเอ๋อร์กลับจวน เป็นเช่นนี้จินเอ๋อร์คงไม่กลับแล้วล่ะ” อย่างไรก็ไม่ควรมีเรื่องอีก ผู้มีสิทธิ์ในตัวเหลียงจินคืออัครเสนาบดีฝ่ายซ้าย หากมีอันใดเกิดขึ้น เกรงว่าทั้งตนและอนุจะต้องหาเงินมาคืน ห้าหมื่นตำลึงทองนั้นใกล้หมดแล้ว เพราะหนานเซวียนนำไปซื้อของฟุ่มเฟือย อันได้แก่ เสื้อผ้า เครื่องประดับ ของตกแต่งเรือน และบางส่วนเขาก็เอาไปใช้หนี้ที่เคยหยิบยืมสหายมาปรนเปรออนุภรรยา

            “ข้ากลับก็ได้” เหลียงจินไม่หวนกลับจวนนายอำเภอเจียงลี่ก็เพียงพอแล้ว นางแค่ต้องการให้ตนเองและบุตรสาวได้รับทรัพย์สมบัติทั้งหมด ห้ามตกในมือเหลียงจินแม้แต่อีแปะเดียว คิดได้ดังนี้จึงยอมติดตามสามีออกจากหอชมจันทร์

            เมื่อเหลียงเทียนและหนานเซวียนจากไป ชุนม่านดึงเหลียงจินเข้ามากอดพลางลูบแผ่นหลังอย่างให้กำลังใจ ชีวิตของเด็กผู้นี้น่าสงสารนัก บิดาทอดทิ้ง มิหนำซ้ำยังตามมาซ้ำเติม การอยู่ในหอชมจันทร์ดีกว่าเป็นไหน ๆ มิต้องเผชิญความโหดร้ายเฉกเช่นวันวานอีก

            ทำงานด้านนี้แล้วอย่างไร ไม่ได้สร้างความเดือดร้อนแก่ใครเสียหน่อย อีกอย่าง...เหลียงจินยังเข้าไปถึงจวนจวิ้นอ๋อง หากได้รับความโปรดปรานจากท่านอ๋อง ไม่แน่ว่าอาจได้เป็นหญิงอุ่นเตียง หากโชคดีหน่อยคงเลื่อนขั้นถึงอนุ

            การอยู่ในจวนจวิ้นอ๋องสุขสบาย หากนายอำเภอเจียงลี่และอนุภรรยาทราบข่าว คงรีบเดินทางมายังเมืองหลวงเกาะติดเหลียงจินในไม่ช้ากระมัง

            “หากอยากร้องก็ร้องออกมา ข้าจะปลอบเจ้าเอง”

            “ขอบคุณนายหญิงชุนเจ้าค่ะ ท่านดีกับข้ามาก” น้ำเสียงเหลียงจินสั่นเครือ แม้นายอำเภอเจียงลี่มิใช่บิดาของนาง ทว่าเมื่อเข้ามาอยู่ในร่างนี้ ย่อมเจ็บปวดตามประสาลูกผู้ถูกพ่อทอดทิ้ง กอปรกับชีวิตตนเองในยุคปัจจุบัน บิดาก็รักน้องมากกว่า ทำให้เข้าใจความรู้สึกทุกข์ใจ แต่ควรเผชิญความโศกเศร้าแค่เพียงชั่วครู่แล้วเดินหน้าต่อ

            หญิงสาวค่อย ๆ ถอยออกจากผู้ดูแลหอชมจันทร์ ยอบกายทำความเคารพด้วยความนอบน้อม

            “เด็กดี” ชุนม่านวางมือบนศีรษะเหลียงจิน ส่งยิ้มเอ็นดู

            “ต่อจากนี้ข้าไม่มีที่ไปแล้ว ให้ข้าทำงานที่นี่ได้หรือไม่เจ้าคะ เป็นเด็กทำความสะอาดก็ได้ แต่เรื่องรับแขกข้าไม่ถนัด...” เหลียงจินทำแก้มป่องพลางโบกมือพร้อมกับส่ายหัวรัว ๆ

            “หึ เจ้าเป็นคนของอัครเสนาบดีฝ่ายซ้าย ข้าจะเอามาทำงานหรือรับแขกได้อย่างไร อยู่เฉย ๆ เถอะ”

            “แต่ข้าไม่มีเงินเจ้าค่ะ ข้าอยากมีเงิน” คนที่ไม่มีเงินจะใช้ชีวิตอย่างไร ต้องยืมจมูกคนอื่นหายใจ ไร้ความภาคภูมิ วันนี้อยู่ในหอชมจันทร์ ทว่ามันไม่ยั่งยืนเลย เราควรทำงานหาเงินด้วยตนเอง

            “อย่าคิดมาก ตอนนี้อัครเสนาบดีฝ่ายซ้ายจ่ายเงินเป็นรายเดือนแก่หอชมจันทร์ ให้ช่วยดูแลเจ้า ไม่ต้องกังวลหรอก ช่วงนี้เจ้าจะมีข้าวกิน มีที่นอน ไม่ต้องออกไปเร่ร่อน เอาล่ะ ข้ามีงานต้องทำต่อ อย่าคิดมากเรื่องวันนี้นะ” ชุนม่านยิ้ม รู้สึกเอ็นดูเด็กคนนี้ที่มีใจรักงาน หากไม่ติดว่าคือคนของขุนนางขั้นหนึ่ง นางคงยอมให้เหลียงจินทำตามความปรารถนา

            คล้อยหลังนายหญิงหอชมจันทร์ เหลียงจินทอดถอนลมหายใจแล้วเดินคอตกกลับห้องนอนของตนเอง ไม่นานชิงชิงก็ยกอาหารมาให้กิน แต่เมื่อสาวรับใช้เห็นคิ้วผู้เป็นนายย่นเข้าหากันจึงเอ่ยถามเพราะเป็นห่วง

            “คุณหนู เป็นอะไรเจ้าคะ”

            “ชิงชิง ข้าอยากค้าขาย”

            “หา” ชิงชิงอุทาน การค้าขายในเมืองหลวงมิใช่เรื่องง่ายเลย เพราะคู่แข่งมาก อีกอย่าง ยามนี้คุณหนูก็ตัวเปล่า ไม่มีเงินทุนในการเปิดร้าน

            “อืม ข้าอยากค้าขาย เจ้าฟังไม่ผิดหรอก” จากเหตุการณ์บิดามาหาวันนี้ ความบ้างานในสายเลือดก็กลับมา จากที่คิดว่าจะใช้ชีวิตขี้เกียจ คนเราควรยืนด้วยตนเอง มีเงินไว้ใช้จ่ายในชีวิตประจำวัน ความสามารถเกี่ยวกับเสื้อผ้ามีอยู่แล้ว เหลือแค่เพียงเงินทุนเท่านั้น

            “แล้วคุณหนูจะเอาเงินทุนจากไหนเจ้าคะ” ชิงชิงเอ่ยน้ำเสียงเครียด

            ขณะนั้นก็มีคนมาแจ้งว่า “เหลียงจิน รถม้าของท่านอัครเสนาบดีฝ่ายซ้ายมารับเจ้า”

            “…” เหลียงจินไม่ตอบคำถามชิงชิง หญิงสาวเปลี่ยนอาภรณ์ตัวใหม่พร้อมกับสวมหมวกม่านแพรแล้วออกจากห้องตรงไปขึ้นรถม้าทันที

            เมื่อเดินทางเรื่อย ๆ จนกระทั่งรถม้าหยุดวิ่ง พอนางเดินลงเบื้องล่างแล้วเงยหน้ามองแผ่นป้ายจวน มุมปากพลันยิ้มออกมาอย่างมีความหวัง

            ครู่เดียวพี่สาวแสนสวยก็มารับก่อนจะพาไปด้านใน เพิ่งจากกันแค่เพียงวันเดียว ยังไม่ครบกำหนดเลย นึกไม่ถึงว่าจวิ้นอ๋องเซียวโจวจงเรียกหาอีกแล้ว หรือว่าเขาจะถามหาเงินห้าหมื่นตำลึงทองอีกนะ วันนี้ควรพูดให้กระจ่างว่าเงินนั่นบิดาเอาไปแล้ว

            เหลียงจินครุ่นคิดเพลิดเพลิน ก่อนจะได้สติเมื่อเดินมาถึงเรือนหลังใหญ่ ตอนนี้นางอยู่ในห้องอาบน้ำ ตรงกลางมีสระจำลองขนาดสี่เหลี่ยม ส่วนจวิ้นอ๋องกำลังยืนแช่น้ำ “พวกเจ้าออกไป ข้าจะให้เหลียงจินปรนนิบัติ”

            “เพคะ”

            หญิงสาวตัวเล็กเริ่มเลิ่กลั่ก สาวรับใช้ออกไปด้านนอกแล้ว ในห้องเหลือแค่เพียงตนเองกับจวิ้นอ๋อง ปรนนิบัติหรือ? ต้องทำแบบไหนกันนะ

            “ยืนนิ่งทำไม มาหาข้า” เซียวโจวจงใช้น้ำเสียงแข็งสั่งดรุณีน้อย