บทที่ 3.1 ข้าจะให้เหลียงจินปรนิบัติ

วันต่อมา เหลียงจินถูกหญิงสาวคณิกาในหอชมจันทร์ลากไปพูดคุยตามลำพังในห้องหนึ่งหลังจากทราบว่าเมื่อคืนนางกลับมาจากจวนจวิ้นอ๋อง ประโยคที่เอ่ยย่อมเป็นเรื่องใต้สะดือและพูดว่าอิจฉา ด้วยน้อยคนนักจะมีวาสนาปรนนิบัติสมาชิกราชวงศ์

            “ท่านอ๋องทรงเป็นเช่นไรบ้าง ข้าเคยเห็นไกล ๆ ยังคิดว่ารูปโฉมหล่อเหลาสะอาดตามาก เจ้าเห็นใกล้ ๆ ไม่อ่อนระทวยเลยหรือ อีกอย่าง...ยังได้ปรนนิบัติอีกด้วย” ฟางฮวน หญิงคณิกาอันดับหนึ่งในหอชมจันทร์ มักปรนนิบัติแขกระดับสูง เอ่ยถามเหลียงจินท่าทางหยอกเย้า นางเคยได้ยินว่ามีเพียงหญิงคณิการะดับสูงในหอหย่งเล่อเท่านั้นที่เคยเข้าจวนจวิ้นอ๋อง นึกไม่ถึงว่าหญิงสาวตรงหน้าคือคนแรกในหอชมจันทร์ หนำซ้ำยังเพิ่งเข้ามาที่แห่งนี้เพียงไม่นาน แต่มีโอกาสปรนนิบัติสมาชิกราชวงศ์แล้ว

            “หล่อเหลาเจ้าค่ะ” เหลียงจินฉีกยิ้มกว้างสดใส ทว่าไม่พูดออกไปว่าตนเองรอดพ้นจวิ้นอ๋อง

            “ข้าเพิ่งมีโอกาสพูดคุยกับเจ้า เป็นสตรีน่ารักและน่าทะนุถนอมจริง ๆ บางครั้ง...จวิ้นอ๋องอาจทรงพอพระทัยแบบนี้ มิใช่หญิงสาวร่างระหงตามแบบฉบับหญิงคณิกากระมัง” จะว่าไปแล้ว หญิงคณิกาในหอหย่งเล่อ ล้วนแตกต่างจากหออื่น ๆ และหอชมจันทร์ค่อนข้างมาก โดยส่วนใหญ่หญิงสาวที่นั่นล้วนมีท่าทางน่าทะนุถนอม นับว่าเป็นจุดขายอันดับหนึ่ง

            “พี่สาวมีนามว่าอันใดหรือ ข้าลืมถามชื่อแซ่ของท่าน” เหลียงจินยิ้มตาหยี

            “ข้ามีนามว่าฟางฮวน อายุสิบแปดปี” หญิงสาวเอ่ยยิ้มแย้ม ตนเป็นเด็กกำพร้าไร้ครอบครัว นายหญิงชุนม่านจึงพาเข้ามาอยู่ในหอชมจันทร์ พร้อมกับมอบอาชีพ แม้คนทั่วไปมองไม่ดี แต่นางมิคิดสนใจ ขอเพียงมีที่อยู่อาศัยพร้อมกับอาหารและเงินใช้จ่ายอย่างไม่ขัดสนก็พอ

            “พี่สาวฟางฮวน ยินดีที่ได้รู้จักเจ้าค่ะ”

            “เช่นเดียวกัน แล้ววันนี้เจ้าจะไปที่ใดหรือ” เหลียงจินมิได้มีหน้าที่ต้อนรับแขกเหมือนหญิงคณิกาทั่วไป รอเพียงทำตามคำสั่งของท่านอัครเสนาบดีฝ่ายซ้าย นางจึงเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

            “ข้าคงไม่ไปไหนเจ้าค่ะ” สตรีตัวเล็กยิ้มทั้งปากและดวงตา

            “เช่นนั้นข้าต้องไปแล้ว เตรียมตัวทำงานสำหรับคืนนี้” ฟางฮวนยิ้มให้เหลียงจินปิดท้ายหลังได้รับคำตอบ อย่างน้อยเด็กคนนี้อยู่ในหอชมจันทร์นับว่าปลอดภัย อย่างไรก็มีเวรยามอย่างแน่นหนา

ครู่หนึ่งพี่สาวนามฟางฮวนก็ออกไป เหลียงจินจึงเตรียมกลับยังห้องนอนของตนเองเพื่อพูดคุยกับชิงชิงและวางแผนอนาคต ทว่าขณะนั้นมีคนแจ้งว่าบิดาของนางมาขอพบเป็นการส่วนตัว คิ้วข้างหนึ่งของหญิงสาวจึงเลิกขึ้นเล็กน้อย มิใช่ว่าพ่อผู้ใจร้ายขายบุตรสาวแก่ขุนนางจำนวนเงินห้าหมื่นตำลึงทองหรอกหรือ

            เอาเถอะ อยากเห็นหน้าบิดาอำมหิตสักหน่อย จดจำให้ขึ้นใจว่าคนที่ไม่ควรยุ่งเกี่ยวด้วยอีกมีหน้าตาแบบไหน

            เมื่อหญิงสาวเดินออกด้านนอก คนในหอชมจันทร์เป็นฝ่ายพาไปยังศาลาริมสระน้ำจำลอง ใช้เวลาเดินชั่วครู่ก็มาถึงแล้ว คนนำทางจึงหันหลังกลับ ปล่อยครอบครัวพูดคุยกันตามสมควร ทว่าเหลียงจินไม่เห็นแค่บิดา แต่ยังมีสตรีวัยกลางคนนั่งเคียงข้างอีกด้วย ท่าทางอีกฝ่ายค่อนข้างถือตัวหลายส่วน

            “นางมาแล้ว ท่านพี่พูดให้จบในคราวเดียวเถิดเจ้าค่ะ”

            สตรีวัยกลางคนพูดขึ้นขณะที่เหลียงจินเดินเข้าไปในศาลา ได้ฟังเช่นนี้ หญิงสาวจึงมองออกว่าอีกฝ่ายคืออนุภรรยาของบิดา

            “คารวะท่านทั้งสองเจ้าค่ะ” ด้วยยุคสมัยเก่า จำเป็นต้องคารวะตามมารยาท แม้ว่าในใจไร้การนับถือพวกเขาทั้งสองแล้วก็ตาม

            “จินเอ๋อร์ พ่อพาแม่เล็กของเจ้ามาซื้อผ้าไหมในเมืองหลวง ประเดี๋ยวก็กลับแล้ว อยากบอกเจ้าให้กระจ่างว่ามิต้องกลับไปยังจวนพวกเราอีก ตอนนี้เจ้าเป็นคนของอัครเสนาบดีฝ่ายซ้ายแล้ว อย่าคิดทำอะไรโง่ ๆ โดยการหนีเด็ดขาด”

            “…” เหลียงจินอึ้ง เกือบจะอ้าปากค้างแต่ชะงักทัน

            ‘เป็นพ่อประสาอะไร ขายลูกแล้วยังบอกไม่ให้กลับบ้าน’

            คอยดูเถอะ หากแก่ตัวมา อย่าคิดว่าลูกคนนี้จะกลับไปเยี่ยมเยียนหรือดูใจในวาระสุดท้ายของชีวิตเลย

            “มัวอึ้งอะไรอยู่ รับปากสิ” หนานเซวียน อนุภรรยายอดดวงใจของนายอำเภอเจียงลี่เอ่ยพลางกอดอก เชิดคางขึ้นอย่างคนอยู่เหนือกว่า นางเกลียดนัก ทั้งมารดาและบุตรสาว ดีที่คนแม่สิ้นใจตายไปแล้ว ตอนนี้แม้เหลียงจินถูกขายแก่ขุนนาง แต่ก็ยังไม่น่าไว้วางใจ

            ทรัพย์สมบัติทั้งหมดควรตกเป็นของบุตรสาวนางแต่เพียงผู้เดียว

            “เอาเงินห้าหมื่นตำลึงทองมาสิเจ้าคะ ในเมื่อได้มาเพราะขายข้า เงินส่วนนั้นก็ต้องเป็นของข้า” เหลียงจินแบมือตรงหน้าบิดาสลับกับอนุ เพราะต้องนำเงินไปคืน จวิ้นอ๋องจึงจะไม่ลงโทษ หากจบเรื่องนี้ ชีวิตย่อมมีอิสระ มิอยู่ภายใต้การดูแลของใครอีก

            “เหลวไหล เงินห้าหมื่นตำลึงทองนับเป็นค่าเลี้ยงดู พ่อแม่เลี้ยงลูกมา มีสิทธิ์ขายหรือจะทำอะไรก็ได้ หรือเจ้าจะบอกว่าอาหารทุกมื้อตั้งแต่เด็กจนโต เจ้าเป็นคนหามาเอง” คนที่ตอบกลับเป็นหนานเซวียนหาใช่นายอำเภอเจียงลี่ผู้มีนามว่าเหลียงเทียน เพราะหลงใหลอนุภรรยามากจึงยินยอมให้พูดกับเหลียงจินตามความต้องการ ไม่ปริปากสักครึ่งประโยค

            “แล้วลูกอยากเกิดมาหรือเจ้าคะ” เหลียงจินแผดเสียงสูง

 เสี้ยวหนึ่งพลันเจ็บปวด ราวกับสัมผัสถึงเจ้าของร่างเดิม กอปรกับชีวิตในโลกยุคปัจจุบัน เพราะเป็นผู้หญิงจึงได้รับความรักจากบิดาน้อยกว่าน้องชาย ชีวิตของเหลียงจินและหลิวอี้ถงช่างคล้ายคลึงกันนัก

            เป็นลูกชังของพ่อแม่!

            “นังนี่ ยอกย้อนเก่งนักนะ!” หนานเซวียนง้างมือขึ้น เตรียมจะยกขึ้นไปตบแก้มเหลียงจินเต็มแรง

หากแต่มีเสียงหนึ่งดังขึ้นก่อน “หยุด! ยามนี้นางมิใช่คนของจวนนายอำเภอเจียงลี่อีกแล้ว แต่เป็นคนของอัครเสนาบดีฝ่ายซ้าย กล้ามีปัญหากับคนของขุนนางขั้นหนึ่งหรืออย่างไร”

            ชุนม่านเดินตรงเข้ามา ท่วงท่าถือตัว จับเหลียงจินหลบด้านหลังของตนเอง เด็กคนนี้หรือหญิงคณิกาอื่น เมื่ออยู่ในหอชมจันทร์ก็เหมือนลูกหลานคนหนึ่งของนาง จะปล่อยให้มีอันตรายไม่ได้

            “เหอะ เจ้าสูงส่งมาจากไหนถึงห้ามข้า ทำงานในสถานที่แบบนี้ คิดว่ามีเกียรติหรืออย่างไร” หนานเซวียนวางมือแนบลงลำตัว มองชุนม่านตั้งแต่ศีรษะจรดเท้าด้วยสายตาเหยียดหยาม อีกฝ่ายมิใช่ขุนนางหรือเชื้อพระวงศ์เสียหน่อย ไม่มีความจำเป็นต้องเกรงกลัวสักนิด