บทที่ 4.1 หม่อมฉันอยากยืมเงินท่านอ๋อง

เหลียงจินก้าวเข้าไปหาจวิ้นอ๋อง นั่งลงข้างเขาโดยไม่ลงน้ำ นำมือประสานกัน รอคอยคำสั่งอย่างเจียมตัว วิชาปรนนิบัติบุรุษล้วนเป็นเหลียงจินคนเดิมร่ำเรียนกับนายหญิงชุนม่าน นางไม่มีสิ่งเหล่านั้นในหัวเลย มืดแปดด้านนัก มิรู้ว่าควรเริ่มต้นอย่างไร

            “ช้าอยู่ไย ขัดตัวให้ข้าสิ”

            “พะ...เพคะ” เอ่ยตอบตะกุกตะกัก พลางเหลียวซ้ายแลขวามองหาอุปกรณ์ขัดผิว ครั้นเห็นโต๊ะตัวเตี้ยตั้งไม่ไกลมากจึงค่อยขยับไปดู ซึ่งมันมีอ่างสำริดขนาดพอประมาณและผ้าผืนสะอาดวางไว้ข้างกัน นางหยิบชุบน้ำบิดพอหมาดกลับไปหาจวิ้นอ๋อง

            “ถอดหมวกม่านแพรออก” เซียวโจวจงหันมองเหลียงจินท่าทางไม่พอใจ หนก่อนใบหน้านางดำ ล้วนจงใจหลีกหนีมิอยากปรนนิบัติเขา พอมาวันนี้ก็เช่นเดียวกัน ถึงขั้นสวมหมวกปิดบังใบหน้าตลอดเวลา

            เหลียงจินกำผ้าในมือแน่น นางจำได้ว่าเขาให้เวลาสามวันในการนำเงินห้าหมื่นตำลึงทองมาคืน วันนี้ยังไม่ครบกำหนดด้วยซ้ำ เขาจะทวงถามหรือไม่นะ

            “ท่านอ๋อง เรื่องเงินห้าหมื่นตำลึงทอง...”

            “ข้ารู้แล้ว” เซียวโจวจงเอ่ยน้ำเสียงเรียบ

            “...” เหลียงจินเบิกตากว้าง

            “วันนี้ข้าได้คุยกับอัครเสนาบดีฝ่ายซ้าย จึงรู้ว่านายอำเภอเจียงลี่ขายเจ้าแลกกับเงินห้าหมื่นตำลึงทอง”

            เสี้ยวหนึ่งก็รู้สึกเห็นใจสตรีตรงหน้า เคยเป็นคุณหนูในห้องหอ แต่กลับต้องมาทำเรื่องแบบนี้เพราะบิดาขายออกมา แต่ชีวิตเขาไม่มีเวลายุ่งเกี่ยวหรือไปจัดการนายอำเภอคนนั้น เนื่องจากระยะนี้ต้องตามสืบเรื่องคนที่มักก่อความวุ่นวายในเมืองหลวง อีกอย่างเรื่องในครอบครัว ไม่จำเป็นต้องเอาตัวเข้าไปร่วมด้วย

            “หม่อมฉันจึงไม่มีเงินคืนให้ท่านอัครเสนาบดีฝ่ายซ้ายเพคะ” เหลียงจินทำแก้มพอง ตัวนางในตอนนี้เรียกว่าจนมาก เงินสักอีแปะยังไม่มีติดตัวเลย คอยดูเถอะ หากรวยเมื่อใด ทั้งบิดาและอนุปากจัดผู้นั้นมาร้องขอความเห็นใจล้วนไม่สนแล้ว จะเชิดคางใส่ ไล่เหมือนหมูหมา!

            “ใครว่าเจ้าต้องคืนอัครเสนาบดีฝ่ายซ้าย ตอนนี้เปลี่ยนมาคืนข้า”

            “...” เหลียงจินย่นคิ้วเข้าหากันด้วยความสงสัย คำพูดของจวิ้นอ๋องแปลกประหลาดนัก อย่าบอกนะว่า...

            “ข้าจ่ายเงินห้าหมื่นตำลึงทองให้อัครเสนาบดีฝ่ายซ้ายแล้ว ส่วนองครักษ์กำลังไปเก็บของเจ้ามาจากหอชมจันทร์ ต่อจากนี้เจ้าต้องเป็นหญิงอุ่นเตียงของข้า”

            “…” หญิงสาวอ้าปาก ในหัวจวิ้นอ๋องคิดสิ่งใดอยู่ รวยมากจนเอาเงินห้าหมื่นตำลึงทองมาละลายเล่นหรือไร! แม้แต่หน้านางเขายังไม่เคยเห็นชัด ๆ ด้วยซ้ำ แต่ทำไมให้มาเป็นหญิงอุ่นเตียงในจวน

            “เจ้าคงตั้งคำถามในใจว่าทำไม”

            “…” รู้อีก รู้ดีนักนะ

            “อัครเสนาบดีฝ่ายซ้ายเหมือนอาจารย์คนหนึ่งของข้า มีบุญคุณ ระยะหลังมักส่งหญิงสาวเข้ามาปรนนิบัติ ยามข้าแต่งงานจะได้ทำให้พระชายาพึงพอใจเรื่องบนเตียง แต่พวกนางถูกข้าไล่กลับไปตลอด ไม่เคยมีใครได้ปรนนิบัติอย่างจริงจังหรอก คิดดูแล้ว หากข้าปฏิเสธเจ้าอีก อาจารย์คงส่งหญิงคนใหม่มาอยู่ดี เก็บเจ้าไว้ข้างกายดีกว่า ข้าบอกเขาไปแล้วว่าไม่ต้องส่งใครมาอีก”

            ถึงแม้รู้สึกสงสารและเห็นใจเหลียงจิน ทว่าสงสารตัวเองมากกว่าที่อัครเสนาบดีฝ่ายซ้ายพยายามส่งหญิงสาวมากมายมายังจวนเพื่อปรนนิบัติ แรกเริ่มก็ไม่เท่าไร แต่พอนานเข้ากลับรู้สึกรำคาญ อีกฝ่ายเป็นอาจารย์สอนวิชาหลายอย่าง สมควรกตัญญู จะกล้าปฏิเสธตรง ๆ ได้อย่างไร

            ให้ดรุณีตรงหน้าอยู่ในจวนเหมาะสมแล้ว

            “แต่หม่อมฉันไม่อยากอยู่ในจวน...”

            “หากเจ้าอยากมีอิสระ หาเงินห้าหมื่นตำลึงทองมาคืนสิ แล้วข้าจะปล่อยเจ้า” ไม่เคยพบเจอสตรีใดใจกล้าเอ่ยว่าไม่อยากอยู่ในจวนของเขามาก่อนเลย นางเป็นคนแรก อาภัพถึงขั้นนี้ยังหยิ่งในศักดิ์ศรีอีกหรือ ทำไมต้องทำเรื่องง่ายให้เป็นเรื่องยากด้วย

            “เงินห้าหมื่นตำลึงทอง หม่อมฉันจะหามาจากที่ใดเพคะ ว้าย!”

            เหลียงจินยังพูดไม่ทันจบ นางก็ถูกจวิ้นอ๋องเซียวโจวจงคว้าให้ลงไปในสระน้ำจำลอง เขาดึงหมวกม่านแพรออกแล้วโยนไปมุมหนึ่ง ยามนี้ดวงตาประสานกัน กระทั่งร่างกายยังแนบชิด

            จวิ้นอ๋องสำรวจใบหน้า ‘สตรีอุ่นเตียง’ ของตนเองเป็นครั้งแรก เพราะหนก่อนนางแสบนัก นำถ่านป้ายใบหน้าเพื่อมิให้บุรุษถูกใจ รอบนี้ยังสวมหมวกม่านแพรไม่ยอมถอด แต่มีหรือหญิงสาวจะสู้พละกำลังของบุรุษ

            เหลียงจินเป็นสตรีตัวเล็ก ส่วนสูงนางถึงแค่ประมาณอกเขา ใบหน้าเช่นนี้หายากในเมืองหลวง มีทั้งความน่ารักงดงามผสมผสาน แก้มทั้งสองมีเนื้อ ไร้การแต่งแต้มเครื่องประทินโฉมแต่ยังคงความสวยและไร้เดียงสา หากบอกว่ายังไม่ถึงวัยปักปิ่นก็เชื่อ

            นางกล่าวว่าตนเองอัปลักษณ์ แต่ที่เขาเห็นยามนี้ ไม่เฉียดเข้าใกล้เลยด้วยซ้ำ

            “หาไม่ได้ก็แค่อยู่ปรนนิบัติข้า ยากหรืออย่างไร” จวิ้นอ๋องโน้มใบหน้ามองหญิงสาว หากอุ้มนางเข้าเอว อาจจะพกพาไปไหนมาไหนสะดวก วันใดเบื่อหน่ายงาน ให้เหลียงจินติดตามออกท่องยุทธภพยังได้