เปิดตัวหอโอสถร้อยลี้

เพียงไม่กี่สัปดาห์หลังจากเหตุการณ์ปะทะคารมหน้าร้านผ้าและจวนตระกูลเซี่ย  ทั่วทั้งเมืองหลวงเยี่ยนจิงแห่งแคว้นจิ่งก็ต้องสั่นสะเทือนอีกครั้ง ทว่าคราวนี้นับเป็นแรงสั่นสะเทือนทางเศรษฐกิจและการค้า

เมื่อร้านค้าขนาดใหญ่สี่คูหาตรงหัวมุมถนนตรอกทิศอุดรที่เคยปิดร้างมานาน ถูกปรับปรุงใหม่อย่างหรูหราอลังการ บัดนี้ป้ายไม้บูรพาสลักอักษรสีทองอร่ามถูกเปิดผ้าคลุมออก นามของมันคือหอโอสถร้อยลี้

กลิ่นของสมุนไพรอบอวลหอมละมุนโชยไปไกลนับร้อยลี้สมชื่อ ร้านยาแห่งนี้ไม่เพียงแต่ใหญ่โตที่สุดในเมืองหลวง แต่ยังสร้างความตกตะลึงให้แก่กลุ่มผู้ลากมากดีและชาวบ้านร้านตลาด ด้วยระบบการจัดการที่แปลกใหม่ มีการแบ่งสัดส่วนการตรวจรักษาอย่างชัดเจน

และมีคลังสมุนไพรหายากที่ส่งตรงมาจากชายแดนอย่างไม่ขาดสาย ซึ่งแน่นอนว่าผู้อยู่เบื้องหลังเส้นทางขนส่งลึกลับนี้ ย่อมไม่พ้นอิทธิพลมืดของฉินอ๋องเยี่ยเฟิงหาน พันธมิตรผู้ทรงอำนาจ

เซี่ยหลินหวงในชุดผ้าไหมสีเขียวมรกตขับผิวขาวผ่อง ยืนมองความครึกครื้นเบื้องล่างจากหน้าต่างระเบียงชั้นสองด้วยแววตานิ่งสงบ แผนการของนางไม่ได้หยุดอยู่แค่การหนีออกจากรังงูพิษ แต่คือการสร้างรากฐานที่ไม่มีบุรุษใดจะโค่นล้มนางได้

“คุณหนูเจ้าคะ คนแห่กันมาจนถนนแทบแตกแล้วเจ้าค่ะ!” โมลี่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา ใบหน้าเล็กๆ เต็มไปด้วยรอยยิ้มตื่นเต้น

“การแจกจ่ายทานยาโอสถต้มฟรีห้าวันแรกสำหรับชาวบ้านยากจน และยาสมานแผลแจกฟรีสำหรับกลุ่มแรงงานแบกหาม ทำเอาพวกชาวบ้านพากันสรรเสริญคุณหนูว่าเป็นพระโพธิสัตว์มาโปรดเลยเจ้าค่ะ”

“นั่นเป็นเพียงจุดเริ่มต้น การจะทำกิจการให้ยั่งยืนในแคว้นจิ่ง เงินตราอย่างเดียวนั้นไม่พอ แต่เราต้องกุมหัวใจและกระแสศรัทธาของผู้คนไว้ด้วย” หลินหวงจิบชาอุ่นๆ แววตาของนางคมกริบ

“ยามที่คนชั่วคิดจะใช้บารมีขุนนางมาสั่งปิดร้านของข้า เสียงก่นด่าของประชาราษฎร์นับหมื่นนี่แหละ จะเป็นกำแพงเหล็กที่สะท้อนกลับไปทำลายพวกมันเอง”

ในขณะที่ด้านล่างกำลังแจกทานยาอย่างโกลาหล ชายชราในชุดหมอซอมซ่อคนหนึ่งก็ก้าวขึ้นมาบนชั้นสอง ท่วงท่าของเขาดูค่อมลงเล็กน้อย ทว่าดวงตากลับแฝงความรู้แจ้งอันลุ่มลึก เขาคือหมอเทวดาซ่งจงซี อดีตหมอหลวงผู้เลื่องชื่อ

ชาติก่อน หมอซ่งผู้นี้เคยถูกจวนหย่งอันโหวหลอกใช้ให้ไปรักษาอาการป่วยเรื้อรังของมารดากู่เหวินชางจนหายดี ทว่าพอหมดประโยชน์ กู่เหวินชางกลับยัดข้อหาจ่ายยาผิดพลาด สั่งโบยและขับไล่เขาออกจากจวนอย่างทารุณเพื่อไม่ต้องจ่ายค่าตอบแทนอันสูงลิ่ว

ปล่อยให้หมอเฒ่าต้องตกระกำลำบากอยู่ข้างถนนจนเกือบสิ้นใจ หลินหวงรู้ซึ้งถึงอดีตอันเจ็บปวดนี้ดี ในชาตินี้นางจึงส่งคนไปช่วยชีวิตและมอบข้อเสนอที่เขาไม่อาจปฏิเสธได้

“นายหญิงเซี่ย ยารักษาโรคระบาดสมานปอดสูตรใหม่ที่ท่านให้ข้าน้อยปรุงสำเร็จแล้วขอรับ” หมอซ่งค้อมศีรษะให้สตรีอายุน้อยกว่าด้วยความเคารพจากใจจริง

“ข้าน้อยไม่นึกเลยว่า ตำราโอสถโบราณที่ท่านมอบให้ จะมีเคล็ดลับการสกัดตัวยาที่น่าอัศจรรย์ถึงเพียงนี้”

หลินหวงยิ้มบางๆ ตำราเหล่านั้นคือความรู้ทางการแพทย์ที่นางได้มาโดยบังเอิญในชาติก่อน

“ท่านหมอซ่งไม่ต้องเกรงใจ ยานี้เราจะขายในราคาเพียงสามอีแปะเพื่อให้ชาวบ้านเข้าถึงได้ ส่วนตระกูลขุนนางที่อยากได้ เราจะขายในราคาสิบตำลึงเงิน!”

“นายหญิงช่างเฉียบแหลมนัก ข้าน้อยซ่งจงซีในอดีตตาบอดเหลือเกินที่ยอมไปรับใช้จวนสารเลวหย่งอันโหวพวกนั้น” หมอซ่งกัดฟันด้วยความแค้นเมื่อนึกถึงอดีตสามีของนาง

“ท่านหมอซ่ง วางใจเถิด” หลินหวงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่เย็นยะเยือกไปถึงกระดูก

“ร้านสมุนไพรเหิงเต๋อ ซึ่งเป็นท่อน้ำเลี้ยงหลักของจวนหย่งอันโหว ตั้งอยู่ฝั่งตรงข้ามถนนสายนี้ไม่ใช่หรือ? ข้าเปิดหอโอสถร้อยลี้ขึ้นมาที่นี่ ก็เพื่อที่จะเหยียบย่ำกิจการของพวกมันให้จมดิน และดึงลูกค้ายาทั้งหมดในเมืองหลวงมาไว้ในมือของเรา!”

ในยามนั้นเอง ณ ร้านยาเหิงเต๋อฝั่งตรงข้าม กู่เหวินชางที่แอบแฝงตัวมาดูสถานการณ์การค้าพร้อมกับซูซวงซวง กำลังยืนหน้าเขียวคล้ำอยู่หลังม่านร้านของตัวเอง พวกเขาจ้องมองฝูงชนมหาศาลที่แห่กันไปเข้าแถวซื้อยาที่หอโอสถร้อยลี้ จนร้านของตัวเองเงียบเหงาราวกับป่าช้า ไม่มีลูกค้าก้าวเท้าเข้ามาแม้แต่คนเดียวมาตลอดทั้งวัน

“พี่เหวินชาง นังเซี่ยหลินหวงมันจงใจแกล้งเราชัดๆ เลยเจ้าค่ะ!” ซูซวงซวงกระทืบเท้ากรีดร้องเบาๆ ด้วยความริษยาเมื่อเห็นอดีตฮูหยินเอกยืนเด่นสง่าอยู่บนระเบียงฝั่งตรงข้าม

“มันเอาเงินสินเดิมที่ควรเป็นของจวนเราไปถลุงแจกทานให้พวกชั้นต่ำพรรค์นั้น ช่างแพศยานัก!”

กู่เหวินชางกำหมัดแน่นจนเล็บแทบฝังเข้าเนื้อ สายตาจับจ้องไปที่หมอซ่งจงซีที่กำลังต้อนรับลูกค้าอยู่หน้าร้านของหลินหวง

“หมอซ่ง นังหลินหวงมันไปลากคอไอ้หมอแก่ใกล้ตายขยะนั่นมาร่วมงานได้อย่างไร! เงินเบี้ยหวัดในคลังของจวนเราก็เริ่มร่อยหรอ ถ้าร้านยาเหิงเต๋อขาดทุนติดต่อกันเกินหนึ่งเดือน ข้าจะเอาเงินที่ไหนไปจ่ายหนี้สินก้อนแรก!”

ความกดดันเริ่มทวีคูณ ลมหายใจของคนชั่วทั้งสองเริ่มติดขัด เมื่อตระหนักได้ว่า สตรีที่พวกมันเคยคิดว่าจะต้องอดตายอยู่ข้างถนน ยามนี้กำลังกางปีกหงส์สยายบินอย่างยิ่งใหญ่ และท่อน้ำเลี้ยงหลักของพวกมัน กำลังจะถูกนางตัดขาดอย่างสมบูรณ์แบบ!

กู่เหวินชางสะบัดหน้าหนีจากภาพความรุ่งเรืองของหอโอสถร้อยลี้ด้วยความอัดอั้นตันใจ ความเงียบเหงาภายในร้านยาเหิงเต๋อของตนเอง ราวกับคันธนูที่จ่อหัวเขาอยู่ทุกวินาที เงินในคลังส่วนตัวลดฮวบลงจากการใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่ายของซูซวงซวง และบัดนี้ รายได้หลักที่เคยค้ำจุนจวนโหวกลับกำลังจะมลายหายไปต่อหน้าต่อตา

“ท่านโหวเจ้าคะ ซวงซวงว่าเราต้องส่งคนไปก่อกวนร้านของนางนะเจ้าคะ แสร้งทำเป็นว่ากินยาของหอโอสถร้อยลี้แล้วตาย ดีหรือไม่เจ้าคะ?” ซูซวงซวงกระซิบบอกพลางบีบมือนวดเฟ้นต้นแขนของสามี หวังจะใช้เล่ห์มารยาเดิม ๆ เพื่อเอาชนะ

“เจ้าโง่หรืออย่างไร!” กู่เหวินชางตวาดกลับเสียงต่ำจนอนุดอกบัวขาวสะดุ้งสุดตัว

“เจ้าไม่เห็นป้ายอาญาสิทธิ์ที่ตั้งอยู่หน้าร้านของมันหรือ? นั่นมันตราประทับขุมกำลังเหมันต์ของฉินอ๋อง! หากข้าส่งคนไปสุ่มสี่สี่ห้า หัวของพวกเราได้หลุดออกจากบ่าก่อนที่ร้านมันจะปิดเสียอีก!”

ขณะที่คนชั่วทั้งสองกำลังแตกคอกันเองด้วยความเครียด บนชั้นสามของหอโอสถร้อยลี้ บรรยากาศกลับอบอวลไปด้วยความสุขุมและน่าเกรงขาม ร่างสูงโปร่งของเยี่ยเฟิงหานปรากฏขึ้นข้างกายเซี่ยหลินหวงอย่างเงียบเชียบราวกิ่งไม้ต้องลม นัยน์ตาคมปลาบของฉินอ๋องปรายมองอดีตสามีของนาง ที่กำลังเดินคอตกออกจากร้านฝั่งตรงข้าม

“หมากตานี้ของเจ้า นุ่มนวลทว่าเหี้ยมเกรียมยิ่งนัก” เยี่ยเฟิงหานเอ่ยเสียงทุ้ม แฝงความนับถือในไหวพริบของสตรีตรงหน้า

“การซื้อใจชาวบ้านยากจนด้วยยาสามอีแปะ ไม่เพียงแต่ทำให้เจ้าได้ชื่อเสียง แต่ยังทำให้ร้านเหิงเต๋อกลายเป็นร้านหน้าเลือดในสายตาประชาราษฎร์ โดยที่เจ้าไม่ต้องเอ่ยปากด่าพวกมันสักคำ”

“หม่อมฉันบอกท่านอ๋องแล้วอย่างไรเพคะ สตรีเช่นหม่อมฉัน หากคิดจะลงมือ ย่อมต้องตัดรากถอนโคน” หลินหวงหมุนถ้วยชาในมือ แววตาของนางทอประกายลึกล้ำราวกับผืนฟ้ายามรัตติกาล

“การทำให้กู่เหวินชางตายนั้นง่ายดายเกินไป การปล่อยให้มันมองดูอำนาจและเงินทองที่มันรักที่สุด ทยอยหลุดลอยไปทีละชิ้นจนไม่เหลือแม้แต่เกียรติยศขุนนาง นั่นจึงจะเรียกว่าความสะใจที่แท้จริง”

เยี่ยเฟิงหานยกยิ้มมุมปาก แววตาของเขาแปรเปลี่ยนเป็นความคลั่งรักที่ซ่อนเร้นในเงามืด

“เช่นนั้น หมากตัวต่อไปที่เจ้าอยากให้ข้าช่วยขยับคือสิ่งใดเล่า พันธมิตรของข้า?”

“ตัดท่อน้ำเลี้ยงให้สิ้นซากเพคะ” หลินหวงเอ่ยเสียงเย็น

“หม่อมฉันจะทำให้วัตถุดิบสมุนไพรทั้งหมดในแคว้นจิ่ง ไม่เดินทางไปถึงมือของจวนโหวแม้แต่ชั่งเดียว!”