Se connecterPartager
บทสรุปที่งดงาม
Date de publication:
2026-11-12 16:36:52
Dernier chapitre
สตรีเช่นข้า ไม่ขอพึ่งพาบุรุษใด บทสรุปที่งดงาม
หนึ่งปีต่อมา ณ ศาลาริมน้ำภายในจวนตากแถบอากาศชายแดนบรรยากาศยามบ่ายอบอวลไปด้วยความอบอุ่นและกลิ่นหอมของดอกเหมยที่ร่วงหล่นตามสายลม วันนี้เป็นการรวมตัวครั้งสำคัญของสองคู่รักผู้ยิ่งใหญ่แห่งยุค ที่อดีตเคยเป็นศัตรูหัวใจ ทว่าบัดนี้กลับกลายเป็นสหายร่วมชะตากรรมเดียวกันแล้วบนโต๊ะหินอ่อนตรงกลางศาลา เต็มไปด้วยสุราเลิศรสและกับแกล้มชั้นดี ฉินอ๋อง เยี่ยเฟิงหาน แม่ทัพใหญ่ผู้เกรียงไกร และเฟยเยี่ยหรง ประมุขหอปลิดบุปผาผู้ฉายามัจจุราชสีชาดกำลังนั่งประจันหน้ากัน ทว่าบรรยากาศกลับไม่ได้ตึงเครียดหรือเต็มไปด้วยไอสังหารแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม บุรุษผู้ทรงอำนาจทั้งสอง กลับกำลังนั่งถอนหายใจพร้อมกันอย่างพร้อมเพรียงเมื่อก่อนพวกเขาทั้งสองคนอาจจะไม่ถูกกัน แต่เมื่อภรรยาทั้งสองดันตกลงเป็นสหายกัน พวกเขาจึงต้องสนิทกันไว้ ตามคำสั่งของภรรยารัก แบบหลีกเลี่ยงไม่ได้ ถึงแม้ว่าจะไม่ค่อยชอบขี้หน้ากัน แต่หากพวกเขายังคงกัดกันต่อไป มีหวังได้นอนนอกห้องเป็นแน่“สุราจอกนี้ ข้าดื่มได้แค่จอกเดียวนะ ฉินอ๋อง” เฟยเยี่ยหรงเอ่ยเสียงกระซิบ พร้อมกับเหลือบมองไปยังศาลาฝั่งตรงข้ามอย่างระแวดระวัง“อาเสวี่ยสั่งห้ามข้าดื่มเกินหนึ่งจอก นางบอกว่าแผลเก
สตรีเช่นข้า ไม่ขอพึ่งพาบุรุษใด น้ำแกงขมหมื่นลี้
เช้าวันรุ่งขึ้น ณ กระท่อมไม้ไผ่ แสงแดดยามเช้าสาดส่องลงมากระทบภาพความวุ่นวายที่ชวนให้ขบขัน จนแทบจะกลั้นหัวเราะไม่อยู่เฟยเยี่ยหรง ประมุขหอปลิดบุปผาผู้เกรียงไกร บัดนี้เขาถอดเสื้อคลุมสีแดงตัวเก่งออก เหลือเพียงเสื้อตัวในสีขาวที่พับแขนขึ้นถึงข้อศอก เผยให้เห็นท่อนแขนแกร่งเต็มไปด้วยมัดกล้าม ที่กำลังเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ ใบหน้าหล่อเหลาคมคาย บัดนี้มีรอยเปื้อนเขม่าดำป้ายอยู่ข้างแก้มในมือหนาของเขากำลังเงื้อขวานผ่าฟืนขึ้นสูงเหนือศีรษะ ด้วยท่าทางขึงขังราวกับกำลังกวัดแกว่งกระบี่เพื่อสังหารศัตรู“ย๊าก!”เปรี้ยง!เสียงขวานสับลงบนท่อนไม้ดังสนั่นหวั่นไหว ทว่าด้วยความเคยชินกับการใช้วรยุทธิ์ แต่กลับถูกสั่งห้ามให้ใช้กำลังภายใน ทำให้เขากะน้ำหนักมือไม่ถูก ท่อนฟืนไม่ได้แตกออกเป็นสองซีกอย่างสวยงามแต่กลับกระเด็นลอยละลิ่วข้ามรั้วไม้ไผ่ไปตกใส่เล้าไก่ จนไก่แตกตื่นร้องระงมไปทั่วบริเวณ ส่วนตัวขวานก็ปักลึกลงไปในขอนไม้รองสับจนดึงไม่ออกมู่หรงเสวี่ยที่กำลังนั่งเด็ดใบสมุนไพรอยู่ที่แคร่ไม้หน้าบ้าน ถึงกับหลุดหัวเราะออกมาเสียงดังลั่น นางส่ายหน้าพร้อมกับเดินถือผ้าเช็ดหน้าเข้าไปหาเขา“นี่เจ้ากำลังผ่าฟืน หรือกำลังทำลายล้าง
สตรีเช่นข้า ไม่ขอพึ่งพาบุรุษใด บททดสอบสามข้อ
แสงแดดยามเย็นทอแสงสีส้มอ่อนอาบไล้กระท่อมไม้ไผ่หลังเล็กท้ายหมู่บ้าน บรรยากาศภายในกระท่อมอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมกรุ่นของน้ำแกงไก่ต้มสมุนไพร ที่มู่หรงเสวี่ย กำลังบรรจงปรุงอยู่หน้าเตาไฟ โดยมีเฟยเยี่ยหรง นั่งพิงพนักเก้าอี้ไม้ไผ่ตัวใหญ่เฝ้ามองนางไม่วางตา“นี่ เจ้าเลิกจ้องข้าเหมือนจะกลืนกินเสียทีได้ไหม ข้าทำกับข้าวไม่ถนัด” มู่หรงเสวี่ยเอ่ยดุโดยไม่หันมามอง มือเรียวตวัดตะหลิวอย่างคล่องแคล่วเฟยเยี่ยหรงยกยิ้มมุมปากอย่างอารมณ์ดี บาดแผลที่ขาของเขาดีขึ้นมากแล้ว แต่เขากลับแกล้งทำเป็นยังเดินไม่ถนัดเพื่อจะได้อยู่ที่นี่ต่อ“ข้าแค่กำลังซึมซับความสุข ตั้งแต่ข้าเกิดมา ยังไม่เคยมีสตรีใดลงครัวทำอาหารให้กินเช่นนี้มาก่อนเลย”“ข้าทำให้คนไข้กินต่างหาก อย่าหลงตัวเองไปหน่อยเลย” นางตักน้ำแกงใส่ชามกระเบื้องแล้วเดินเอามาวางลงตรงหน้าของเขาในจังหวะที่เฟยเยี่ยหรงกำลังจะเอื้อมมือไปรับชามน้ำแกง พร้อมกับส่งสายตาหวานเชื่อมให้นางนั้นเอง เงาร่างสีดำนับสิบสายก็พุ่งทะยานลงมาจากยอดไม้รอบกระท่อมอย่างเงียบเชียบและรวดเร็วฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ!เสียงอาวุธกระทบฝักดังขึ้นพร้อมกันรอบทิศทาง ประตูกระท่อมถูกผลักเปิดออกอย่างนอบน้อม แต่เปี่ยมไป
สตรีเช่นข้า ไม่ขอพึ่งพาบุรุษใด เช่นนั้นก็ทำความรู้จักข้าสิ
ปัง!เสียงประตูไม้ไผ่ถูกเตะออกอย่างแรง ชายฉกรรจ์ชุดดำห้าคนพร้อมดาบเล่มโตพุ่งเข้ามาภายในกระท่อม สายตาของพวกมันจับจ้องไปที่เฟยเยี่ยหรงทันที“หึ! ประมุขหอปลิดบุปผาตกอับ ถึงขั้นต้องมานอนรอความตายในกระท่อมซอมซ่อเชียวหรือ ฆ่ามัน!”ลูกน้องคนหนึ่งถือดาบพุ่งตรงไปยังเตียง ทว่ามู่หรงเสวี่ยไวกว่า นางสไลด์ตัวหลบใต้โต๊ะ เอาไม้ฟาดเข้าที่ข้อพับเข่าของมันอย่างแรงจนเสียงกระดูกลั่น กร๊อบ! ชายชุดดำร้องลั่นและทรุดตัวลงทันทีแต่นางไม่เปิดโอกาสให้มันได้ตั้งตัว มือบางคว้าข้อมือที่ถือดาบของมัน บิดหมุนย้อนศรตามหลักศิลปะการต่อสู้ป้องกันตัวระยะประชิด จนดาบร่วงหลุดมือ ก่อนจะใช้มีดสั้นในมือแทงสวนเข้าที่เส้นเลือดใหญ่ ที่คอของมันอย่างแม่นยำและไร้ความลังเล ร่างของมันล้มตึงสิ้นใจทันที ภายในเวลาไม่ถึงสามวินาทีเฟยเยี่ยหรงที่นอนอยู่บนเตียงถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง จิตสังหารและการเคลื่อนไหวของนาง ไม่มีกลิ่นอายของกำลังภายในหรือวรยุทธ์ในยุทธภพเลยแม้แต่น้อย ทว่ามันคือทักษะการฆ่าที่แม่นยำ ดุดัน และประหยัดแรงที่สุด เท่าที่เขาเคยพบเจอมาในชีวิต“นังเด็กบ้า! แกกล้าดีอย่างไร!” ชายชุดดำอีกสองคนพุ่งเข้ามาพร้อมกัน ดาบใหญ่ฟาดฟ
สตรีเช่นข้า ไม่ขอพึ่งพาบุรุษใด ช่วยคนต้องช่วยให้ถึงที่สุดสินะ
ในขณะที่นางกำลังจะเอื้อมมือไปหยิบมีดสั้นในตะกร้าเพื่อกรีดเอาพิษออก มือหนาที่เย็นเฉียบเยี่ยงซากศพ กลับพุ่งเข้ามากระชากข้อมือของนางเอาไว้แน่น เฟยเยี่ยหรงปรือตาขึ้นมาอย่างยากลำบาก นัยน์ตาปีศาจที่เคยสะกดข่มผู้คนบัดนี้พร่ามัว แต่ยังคงแฝงไปด้วยกระแสไอสังหารอันเข้มข้น“เจ้า เป็นใคร... อย่าแส่หาเรื่องตาย” เสียงของเขาแหบพร่า ทว่าแรงบีบที่ข้อมือกลับหนักหน่วงจนน่าเหลือเชื่อมู่หรงเสวี่ยไม่ได้ตื่นตระหนก นางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของมัจจุราชหนุ่มด้วยสายตาราบเรียบ ดุดัน และเด็ดเดี่ยว เยี่ยงผู้บังคับบัญชาในสนามรบ ทำเอาเฟยเยี่ยหรงถึงกับชะงักไปเล็กน้อย ด้วยไม่เคยเห็นสตรีสาวชาวบ้านคนใด ที่มีแววตากล้าแกร่งเช่นนี้มาก่อน“หากข้าอยากให้เจ้าตาย ข้าแค่ยืนดูเฉยๆ เจ้าก็ลงนรกไปแล้ว” มู่หรงเสวี่ยเอ่ยเสียงเฉียบขาด“ปล่อยมือซะ ถ้ายังอยากมีขาไว้เดิน และอยากมีชีวิตอยู่ไปแก้แค้นพวกที่ทำกับเจ้าให้อยู่ในสภาพนี้ ข้าเป็นหมอ และตอนนี้ข้าคือคนเดียวที่จะฉุดเจ้าขึ้นมาจากประตูนรกได้!”คำพูดที่ทรงพลังและเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจของสตรีตรงหน้า ทำให้ส่วนลึกในจิตใจของเฟยเยี่ยหรงยอมคลายแรงบีบที่ข้อมือลง ก่อนที่สติของเขาจะดับวูบไปพร้อมกั
สตรีเช่นข้า ไม่ขอพึ่งพาบุรุษใด คืนนี้ช่างเป็นค่ำคืนที่ระยำสิ้นดี
ภาพตรงหน้าเปรียบเสมือนสายฟ้าที่ฟาดลงกลางอกของเฟยเยี่ยหรงอย่างรุนแรงมัจจุราชสีชาดตัวแข็งทื่อ แววตาปีศาจวูบไหวด้วยความตกตะลึงระคนพ่ายแพ้อย่างราบคาบเขาเฝ้ามองดูแววตาคู่คมดุจพยัคฆ์ของเยี่ยเฟิงหาน มันปราศจากความโอหัง มีเพียงความรัก ความภักดี และความสละละทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างในโลกหล้าเพื่อสตรีผู้เดียว ซึ่งเป็นสิ่งที่คนในเงามืดเช่นเขาไม่มีวันหยิบยื่นให้นางได้ดีเท่านี้ ความอ่อนโยนและความจริงใจที่ฉินอ๋องมีให้เซี่ยหลินหวง มันเป็นของจริงแท้ที่เหนือชั้นกว่าสิ่งใด‘ข้ายอมแพ้แล้ว’ เฟยเยี่ยหรงเอ่ยขึ้นในใจ มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อย ให้กับความพ่ายแพ้ของตนเองนิ้วเรียวยาวของเขาค่อยๆ ลดกระบี่เหล็กกล้าสีดำทมิฬเก็บเข้าฝักดังกึก แววตามืดมนทอประกาย เขายอมยกธงขาวกลับไปแต่โดยดีมุมปากของเขายกยิ้มหยันอันอันตราย ทว่ารอยยิ้มที่ประดับมุมปากยามนี้กลับแฝงความหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรีระคนเวทนาตนเอง เขาชุดแดงจ้องมองรอยผ้าพันแผลที่ต้นแขนขวาที่นางเคยทำแผลให้ เศษเสี้ยวความอบอุ่นในถ้ำยามนั้น จะยังคงเป็นสมบัติล้ำค่าชิ้นเดียวที่เขาจะเก็บรักษาไว้เยียวยารอยร้าวในใจไปชั่วชีวิตแม้เขาจะไม่ได้นางมาครอบครอง ทว่านางก็อยู่ในพื้นที่ปล
Vous vous intéresseriez aussi à
โทษทีข้าเกิดมาต้องเป็นเมียเอกเท่านั้น
สั่งไม่หยุด127.4K Vuesยอดชายานักพยากรณ์ : ท่านอ๋อง ชายาท่านเลี้ยงผี
ดอกถังร่วงหล่น277.5K Vuesข้าจะพาครอบครัวใหม่ไปสู่ความร่ำรวย
ต้าซินซิน82.7K Vuesลิขิตฟ้าหมอชายากับรัชทายาท
โม่เชียนซาง138.2K Vuesแผนร้ายพ่ายรักคุณหนูตัวร้าย
คุณแม่แฝดสาม146 Vuesด้ายแดงของข้ามีเพียงท่าน
จินอวี้หมิ่น (อรวรา)239 Vuesทะลุมิติไปเป็นสาวอ้วนที่สามีรักมากยุค 70's
เสี่ยวหลัน / พลอยรดา466 Vuesทะลุมิติมาเป็นสะใภ้ตัวร้ายแห่งจวนโหว
อักษรามณี1.8K Vues
