Novels by PANYAPON

ไม่นานนัก บุตรชายของหัวหน้าหมู่บ้านและสหายก็เดินทางกลับมาพร้อมกับกองกำลังทหารกลุ่มหนึ่ง เมื่อเหล่าทหารเห็นแม่ทัพใหญ่ประทับอยู่ตรงหน้า ต่างก็รีบทำความเคารพอย่างพร้อมเพรียงกัน“คารวะท่านแม่ทัพหลี่ขอรับ”“พวกเจ้าตามข้ามา” หลี่มู่เฉินออกคำสั่งเสียงเข้ม ก่อนจะนำองครักษ์และกองทหารมุ่งหน้าสู่หมู่บ้านฝูหรง โดยทิ้งทหารบางส่วนไว้คอยคุ้มกันชาวบ้านที่นี่พวกโจรป่าโฉดชั่วเหล่านี้ต้องถูกกำราบให้สิ้นซาก คงเป็นเพราะเขาเดินทางเข้าเมืองหลวงไปเกือบเดือน พวกมันจึงย่ามใจและเหิมเกริมถึงเพียงนี้ ประกอบกับหมู่บ้านฝูหรงตั้งอยู่บนรอยต่อระหว่างเมืองเสฉวนและเมืองกว่างโจวซึ่งเป็นพื้นที่นอกเขตการปกครองโดยตรง การที่เขาเข้าพบเจ้าเมืองเสฉวนก่อนหน้านี้ ก็เพื่อหารือเรื่องการส่งทหารมาดูแลพื้นที่แถบนี้ ทว่ากลับช้าไปก้าวหนึ่งจนหมู่บ้านถูกปล้นชิงและทำลายไปเสียก่อนเมื่อเฟิงเหยาเห็นว่าหลี่มู่เฉินจัดการทุกอย่างอย่างเด็ดขาด นางจึงตั้งใจว่าเช้าตรู่วันพรุ่งนี้จะออกเดินทางมุ่งหน้าสู่เมืองกว่างโจวต่อทันทีฝ่ายหลี่มู่เฉินเมื่อมาถึงหมู่บ้านฝูหรง ภาพบ้านเรือนที่ถูกเพลิงเผาวอดไปกว่าครึ่งปรากฏแก่สายตา ดวงตาคมดุจเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองด

“ท่านลุงข้าเต็มใจยิ่งนักและมิต้องกังวลไป ต่อให้ข้าลงแรงช่วยมากกว่านี้ข้าก็มิได้ลำบากอันใดเลยเจ้าค่ะ ที่สำคัญข้าจะทวงคืนหมู่บ้านจากพวกโจรป่าเหล่านั้นให้พวกท่านเอง”เมื่อหัวหน้าหมู่บ้านได้ยินเช่นนั้นก็ถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง การจะต่อกรกับพวกโจรป่าที่เหี้ยมเกรียมนั้นอันตรายถึงชีวิต เขาไม่อาจยอมให้สตรีตัวเล็กๆ เช่นนางต้องไปเสี่ยงภัยแทนผู้อื่นได้“แม่นางอย่าทำเช่นนั้นเลย การทวงคืนหมู่บ้านมันเสี่ยงอันตรายเกินไปสำหรับเจ้า รอให้บุตรชายของข้าเดินทางกลับมาเสียก่อนเถิด ป่านนี้เขาคงถึงเมืองกว่างโจวและแจ้งเรื่องแก่ทางการแล้ว อีกไม่นานทหารก็คงจะยกทัพมาช่วยเหลือพวกเราเป็นแน่”หัวหน้าหมู่บ้านเอ่ยด้วยความหวังลึกๆ ว่าบุตรชายและสหายจะนำความช่วยเหลือกลับมาโดยเร็ว“เช่นนั้น ข้าจะพักอยู่ที่นี่จนถึงวันพรุ่งนี้”เฟิงเหยาเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น นางตั้งใจว่าจะอยู่คุ้มครองชาวบ้านจนถึงเช้าวันพรุ่งนี้ หากบุตรชายของหัวหน้าหมู่บ้านยังมาไม่ถึง นางนี่แหละจะเป็นคนจัดการโจรป่าเหล่านั้นด้วยมือตนเอง ลำพังเพียงโจรป่ากระจอกสำหรับนางแล้วจัดการได้ง่ายดายเพียงพลิกฝ่ามือจื้อเผิงและลี้จิงซู่ช่วยกันปรุงอาหารร่วมกับชา

เมื่อจื้อเผิงนำรถม้าไปจอดใต้ต้นไม้ใหญ่ตามคำสั่ง เขาก็รีบไปแจ้งชาวบ้านให้มารวมตัวกันที่นั่น ทุกคนต่างพากันเดินมาด้วยความหวังอันเต็มเปี่ยมว่าจะได้มีอาหารตกถึงท้องเพราะพวกเขาต้องทนอดอยากมาหลายวันแล้วหลังจากหมู่บ้านถูกเผา ทรัพย์สินและเสบียงถูกโจรป่าปล้นชิงไปจนสิ้น แถมยังไม่กล้ากลับเข้าหมู่บ้านเพราะเกรงว่าพวกโจรจะยังคงปักหลักอยู่ที่นั่นเฟิงเหยาสอบถามเรื่องราวจากหัวหน้าหมู่บ้าน จึงได้ความว่าที่นี่คือ หมู่บ้านฝูหรง เป็นเพียงหมู่บ้านเล็กๆ ที่ชาวบ้านใช้ชีวิตกันอย่างสมถะ เรียบง่าย และไม่ฟุ้งเฟ้อ ทว่าโชคชะตากลับโหดร้ายเมื่อถูกโจรป่ารุกรานบุกปล้นและเผาทำลายบ้านเรือนพวกเขาหนีตายออกมาได้แต่ต้องเผชิญกับความหิวโหย เนื่องจากเส้นทางนี้เป็นเพียงทางรองที่ไม่มีผู้ใดสัญจรผ่าน มีเพียงเฟิงเหยาที่เลือกใช้เส้นทางนี้เพราะเห็นจากแผนที่ว่าเป็นทางลัดมุ่งสู่กว่างโจวได้เร็วกว่าทางหลักเฟิงเหยาใช้จังหวะที่ไม่มีใครสังเกตนำซาลาเปาอุ่นๆ ออกมาจากมิติส่วนตัวจำนวนมาก ซาลาเปาเหล่านี้เป็นอาหารที่นางเคยเก็บไว้ในห้องพักจากโลกเดิม ซึ่งมีคุณสมบัติพิเศษคือสามารถนำออกมาใช้ได้ไม่มีวันหมด นางทำทีเป็นขนพวกมันออกมาจากหลังรถม้า“จื้

เฟิงเหยาสั่งอาหารของโรงเตี๊ยมขึ้นมาที่ห้องพักเช่นเดิม นางเริ่มรู้สึกเหนื่อยล้าจากการเดินทางอันแสนยาวนาน หากใช้ม้าที่แข็งแรงกว่านี้ก็อาจจะเร่งเวลาให้ถึงจุดหมายปลายทางได้รวดเร็วขึ้น แต่นางจำเป็นต้องคำนึงถึงท่านแม่และท่านยายเป็นสำคัญเมื่อทานจนอิ่มนางจึงให้ทุกคนแยกย้ายกันพักผ่อน ยามนี้ร่างกายของท่านยายหลี่ไซซีฟื้นตัวขึ้นเรื่อยๆ ยาจากมิติที่นางให้ไปมีประสิทธิภาพดีเยี่ยม อีกไม่นานท่านยายคงกลับมาแข็งแรงดังเดิมเฟิงเหยาเดินออกมาจากโรงเตี๊ยมเพราะอยากจะเดินย่อยอาหารเสียหน่อย นางมุ่งหน้าไปยังศาลาริมแม่น้ำที่อยู่ไม่ไกลนัก ก่อนจะนั่งลงมองท้องฟ้าเงียบๆ สายลมเย็นที่พัดผ่านทำให้นางรู้สึกสบายกายสบายใจอย่างบอกไม่ถูกนางรู้สึกว่าตนเองเริ่มเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้น ชีวิตตอนนี้ดูจะมีความสุขกว่าแต่ก่อนมาก ถึงแม้ว่าต่อไปนางอาจจะสามารถหาทางกลับไปยังโลกเดิมได้ แต่นางก็เลือกที่จะอยู่ที่นี่ โลกใบนี้ทำให้ชีวิตของนางรู้สึกมีคุณค่าขึ้นมาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน“แอบมองผู้อื่นเช่นนี้ ท่านไม่รู้จักคำว่ามารยาทหรือ” เฟิงเหยาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยโดยไม่ได้หันไปมอง“หึ!” หลี่มู่เฉินเพียงแสยะยิ้มที่มุมปาก เขาเด

รถม้าเคลื่อนตัวไปเรื่อยๆ จนในที่สุดก็เข้าสู่เขตเมืองเสฉวน ซึ่งเป็นเมืองที่มีขนาดเล็กกว่าเมืองเจิ้งโจวมาก เฟิงเหยาคาดคะเนว่าอีกประมาณสามวันก็น่าจะเดินทางถึงชายแดนทักษิณ ซึ่งก็คือเมืองกว่างโจวอันเป็นจุดหมายปลายทางค่ำคืนนี้พวกนางตั้งใจจะพักผ่อนในโรงเตี๊ยมเช่นเดิม ทว่าระยะทางจากเมืองเสฉวนไปกว่างโจวนั้นค่อนข้างทุรกันดารจึงต้องใช้เวลาเดินทางนานกว่าปกติ ระหว่างที่เข้าเมือง เฟิงเหยาสังเกตเห็นกลุ่มบุรุษสวมหน้ากากที่นางเคยเจอถึงสองครั้งเดินทางเข้ามาในเมืองเช่นกัน แต่นางก็หันหน้าไปทางอื่นละความสนใจไปเสียเนื่องจากเมืองเสฉวนเป็นเมืองเล็ก โรงเตี๊ยมส่วนใหญ่จึงเต็มเกือบหมดเหลือเพียงแห่งเดียวที่ยังพอมีห้องว่าง และช่างบังเอิญเหลือเกินที่กลุ่มบุรุษสวมหน้ากากกลุ่มนั้นก็เลือกมาพักที่โรงเตี๊ยมแห่งเดียวกันนี้โชคดีที่ห้องพักยังมีเหลือเพียงพอสำหรับทุกคน อย่างน้อยที่นี่ก็เป็นโรงเตี๊ยมที่มีมาตรฐานในระดับปานกลางซึ่งทำให้นางพึงพอใจ ในระหว่างที่เฟิงเหยากำลังจะจ่ายเงินค่าห้องพักอยู่นั้น บุรุษสวมหน้ากากผู้นั้นก็ก้าวเข้ามายืนอยู่ข้างกายนางในระยะที่สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายเย็นเยือกอันคุ้นเคย“นับเป็นวาสนาที่ทำให้เราไ

เมื่อเฟิงเหยาเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ฟัง อี้ซ่งเจียงกำหมัดแน่นด้วยความโกรธแค้นจูเฟยหมิงอย่างถึงที่สุด เจ้าสารเลวนั่นไม่รักษาคำพูดที่เคยให้ไว้กับเขาเลย ในตอนนั้นที่เขายอมหลีกทางให้ก็เพราะจูเฟยหมิงเคยให้คำมั่นสัญญาว่าจะดูแลนางเป็นอย่างดี จะทำให้นางมีความสุขและจะไม่ทำให้นางเสียใจ ทว่าเจ้าคนชั่วช้าผู้นั้นกลับผิดคำพูด“ข้าจะไปจัดการกับจูเฟยหมิงให้เอง!” อี้ซ่งเจียงเอ่ยด้วยน้ำเสียงกร้าว“ไม่จำเป็นหรอกเจ้าค่ะ เพราะตระกูลจูได้รับผลกรรมที่กระทำไว้แล้ว”แววตาของเฟิงเหยาเย็นยะเยือกขึ้นชั่วขณะ จนอี้ซ่งเจียงสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอำมหิตที่น่าสะพรึงกลัวอย่างไม่น่าเชื่อ แต่เพียงแวบเดียวเท่านั้นที่เขารู้สึกได้ และมันก็จางหายไปอย่างรวดเร็ว“ท่านแม่ ท่านลุงมีเรื่องอยากจะพูดคุยกับท่าน” เฟิงเหยาหันไปบอกลี้จิงซู่ นางจึงเดินเข้ามาหาอี้ซ่งเจียง“บาดแผลของเจ้าดีขึ้นแล้วใช่หรือไม่? บุตรสาวของข้ามีฝีมือทางการแพทย์ที่เก่งกาจ ขาของเจ้าจะหายโดยเร็วอย่างแน่นอน”อี้ซ่งเจียงมองใบหน้าของอดีตคนรักด้วยความรู้สึกคิดถึงอย่างสุดซึ้ง นางยังคงงดงามเช่นเดิมไม่เปลี่ยน แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปคือแววตาที่เคยมีความสุขและสดใสของนาง บัดนี

แสงแดดจ้าสะท้อนกับป้ายหยกสีดำทมิฬสลักลายมังกรคาบแก้วในมือของเซี่ยหลินหวง ส่งประกายเย็นเยียบจนทั่วทั้งห้องโถงใหญ่ของจวนเสนาบดีคลังตกอยู่ในความเงียบงันปานป่าช้าเซี่ยเฉิงอาน เสนาบดีกรมคลังผู้ทรงเกียรติจ้องมองป้ายหยกชิ้นนั้นจนดวงตาแทบจะถลนออกมาจากเบ้า มือหนาที่เคยยกชี้หน้าด่าทอบุตรสาวคนโตเริ่มสั่นระริก ลมหายใจสะดุดกึกราวกับถูกค้อนยักษ์ทุบเข้ากลางอกป้ายหยกชิ้นนี้ ต่อให้คนทั้งแคว้นจิ่งเป็นคนตาบอดก็ยังรู้ว่ามันเป็นตัวแทนพระองค์ของฉินอ๋อง เยี่ยเฟิงหาน บุรุษผู้กุมอำนาจทหารเหมันต์ที่พร้อมกวาดล้างทุกตระกูลขุนนางให้พังพินาศลงในพริบตา!“เจ้า...เจ้าไปเอาป้ายหยกของฉินอ๋องมาจากที่ใด?” เซี่ยเฉิงอานละล่ำละลักถามบุตรสาวคนโต น้ำเสียงของเขาแปรเปลี่ยนเป็นหวาดหวั่นลนลานจนหลิวซื่อและเซี่ยเหยียนหรันที่ยืนอยู่ข้างๆ ถึงกับหน้าถอดสีหลินหวงค่อยๆ เก็บป้ายหยกเข้าอกเสื้อ ท่วงท่าของนางเนิบนาบอย่างผู้ที่ถือไพ่เหนือกว่า นางเหลือบสายตาขบขันมองมารดาเลี้ยงและน้องสาวต่างแม่ที่บัดนี้แข็งทื่อราวกับรูปปั้นหินไปแล้ว“ท่านพ่อจะอยากรู้ไปไยเจ้าคะ ว่าลูกได้มาอย่างไร? รู้เพียงแค่ว่า ยามนี้ชีวิตของลูกเชื่อมติดอยู่กับป้ายหยกชิ้นนี

กลิ่นอายความอัปยศจากหน้าประตูร้านผ้าตรอกตะวันออกยังไม่ทันจางหาย รถม้าคันใหญ่ปักตราสัญลักษณ์ขุนนางระดับสูงของตระกูลเซี่ย ก็แล่นเข้ามาจอดเทียบอย่างเงียบเชียบและทรงอำนาจชายฉกรรจ์ในชุดผู้คุ้มกันจวนเสนาบดีคลังนับสิบนายก้าวเท้าเข้ามาปิดล้อมทางเข้าออกของร้านไว้ทันที หัวหน้าผู้คุ้มกันผู้มีใบหน้าแข็งกร้าวทุบประตูไม้เนื้อดี พลางตะโกนเรียกเสียงดังลั่นโดยไม่สนสายตาของชาวบ้านที่ยังคงมุงดูอยู่รอบบริเวณ“คุณหนูใหญ่! นายท่านมีคำสั่งด่วน ให้พวกข้าน้อยมาลากตัวท่านกลับจวนเดี๋ยวนี้ หากท่านยังดื้อดึงขัดขืน อย่าหาว่าพวกข้าน้อยล่วงเกินลงมือรุนแรง!”ภายในร้านผ้า โมลี่หน้าถอดสี รีบวิ่งมากอดแขนเสื้อของเซี่ยหลินหวงเอาไว้แน่น ร่างกายของสาวใช้ตัวน้อยสั่นเทาด้วยความตื่นตระหนก“คุณหนูเจ้าคะ นายท่านส่งคนป่าเถื่อนพวกนี้มาลากตัวท่านกลับไปลงโทษแน่ๆ เจ้าค่ะ เมื่อก่อนตอนที่จวนโหวมีเรื่อง นายท่านก็ไม่เคยฟังเหตุผลของคุณหนูเลยสักครั้ง”หลินหวงค่อยๆ วางถ้วยชาลงบนโต๊ะ เสียงกระเบื้องกระทบกันเบาๆ ทว่ากลับทำให้จิตใจที่วุ่นวายของโมลี่สงบลงได้อย่างน่าประหลาด ใบหน้างดงามของอดีตฮูหยินเอกจวนโหวไม่มีแววหวาดกลัวแม้แต่น้อย ดวงตาคู่สวยส

เช้าวันรุ่งขึ้น ทั่วทั้งเมืองหลวงคล้ายถูกจุดไฟเผาด้วยข่าวลือสายหนึ่งที่ลุกลามเร็วกว่าไฟลามทุ่งเรื่องราวที่ฮูหยินเอกตระกูลเซี่ยสะบัดพู่กันเขียนหนังสือหย่าตบหน้าหย่งอันโหวกู่เหวินชาง แล้วออกจากจวนไป กลายเป็นหัวข้อสนทนาหลักในทุกเหลาสุรา ทว่าแทนที่ชาวบ้านจะตราหน้าว่าเซี่ยหลินหวงเป็นสตรีแพศยาไร้ยางอายกระแสสังคมกลับตีกลับอย่างรุนแรงเมื่อมีข่าววงในหลุดรอดออกไปว่า ท่านโหวชั่วช้าถึงขนาดบังคับให้ฮูหยินเอกที่เพิ่งฟื้นจากความตาย ยอมเซ็นรับรองอนุหญิงคณิกาขึ้นเป็นฮูหยินรอง ทั้งยังหวังจะยึดครองสินเดิมของฮูหยินเอกไปบำเรอชู้รักณ จวนหย่งอันโหว เสียงตวาดลั่นด้วยความเด็ดขาดยังคงดังมาจากห้องโถงหลัก“นังแพศยาเซี่ยหลินหวง! มันกล้าดียังไงถึงเอาเรื่องในจวนไปโพนทะนาจนข้ากลายเป็นตัวตลกในราชสำนัก!”กู่เหวินชางทุบโต๊ะน้ำชาจนถ้วยกระเบื้องสั่นสะท้อน ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้น สายตาของขุนนางคนอื่นๆ ที่มองเขาในตอนเช้าเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม“พี่เหวินชาง อย่าโกรธไปเลยเจ้าค่ะ” ซูซวงซวงในชุดสีชมพูอ่อนก้าวเข้ามาประคองแขนของเขา นางแสร้งทำน้ำตาคลอเบ้า“พี่หญิงคงโกรธที่ท่านพี่รักซวงซวง จึงได้กุเรื่องใส่ร้าย

เมื่อรถม้าเลี้ยวเข้าสู่ตรอกมืดด้านหลังของหอเสวียนอู่ หลินหวงก็สวมหมวกสานกั้นม่านโปร่งสีดำสนิทเพื่ออำพรางใบหน้า ก่อนที่นางจะก้าวลงจากรถม้าอย่างมั่นคง นางเดินผ่านประตูลับด้านหลังที่ไม่มีคนเฝ้า ทว่ากลไกประตูกลับเปิดออกราวกับรู้การมาถึงของนาง ร่างบางระหงก้าวเท้าขึ้นสู่ห้องลับชั้นสามอย่างรวดเร็วภายในห้องลับที่จุดกำยานกลิ่นไม้จันทน์หอมอ่อนๆ ชายวัยกลางคนในชุดผ้าไหมชั้นดีท่าทางภูมิฐานนั่งรออยู่ก่อนแล้ว ทันทีที่เขาเห็นหลินหวงก้าวเข้ามา เขาก็รีบคุกเข่าลงทันทีด้วยความเคารพสูงสุด“คารวะนายหญิง! สมบัติและตั๋วเงินทั้งหมดที่ยักย้ายมาจากจวนโหวตามบัญชีลับ ถูกจัดเก็บเข้าคลังใต้ดินของหอเสวียนอู่เรียบร้อยแล้วขอรับ”หลงจู๊จางผู้ดูแลหอการค้าแห่งนี้ ซึ่งแท้จริงแล้วคือคนที่หลินหวงแอบใช้เงินส่วนตัวชุบเลี้ยงและตั้งหอการค้าสวมรอยนี้ขึ้นมาตั้งแต่หนึ่งปีก่อนส่งสมุดบัญชีปกดำให้นางหลินหวงถอดหมวกสานออก เผยให้เห็นใบหน้างดงามที่ประดับด้วยรอยยิ้มเยือกเย็น นางเปิดสมุดบัญชีไล่สายตาอ่านตัวเลขอย่างละเอียด ทรัพย์สินที่นางทยอยส่งโมลี่นางแอบให้คนขนย้ายออกมารวมกับผลกำไรลับๆ ของหอเสวียนอู่มีมูลค่ารวมกันมากกว่าห้าแสนตำลึงทอง!

“ฮูหยิน ฮูหยินเอกฟื้นแล้ว ท่านหมอรีบมาดูเร็วเข้าเจ้าค่ะ!”เสียงร้องไห้โฮด้วยความดีใจของโมลี่ สาวใช้คนสนิท ดังขึ้นข้างเตียงไม้แกะสลักฉลุลายเซี่ยหลินหวงค่อยๆ ลืมตาขึ้น ความเจ็บปวดแล่นริ้วเข้าสู่สมองของนางทันที ภาพความทรงจำครั้งสุดท้ายในชาติก่อนที่นางถูกยาพิษจากน้ำมือของสามีสารเลวและอนุแพศยายังคงแจ่มชัด ทว่าเมื่อนางมองไปรอบๆ กลับพบว่าเป็นห้องนอนเดิมของนางในจวนหย่งอันโหวนางได้ย้อนเวลากลับมา ข้ามภพกลับมาในอดีต... ในตอนที่นางเพิ่งล้มป่วยเจียนตายจากการถูกกลั่นแกล้ง!“โมลี่...” เสียงของหลินหวงแหบพร่า แต่แววตาของนางกลับเยือกเย็นไร้แววอ่อนแอเช่นกาลก่อนยังไม่ทันที่สาวใช้จะขยับตัวเข้ามาเช็ดน้ำตา เสียงฝีเท้าหนักๆ ของบุรุษพร้อมกับเสียงหัวเราะคิกคักอย่างน่ารังเกียจก็ดังมาจากหน้าประตูห้อง ประตูบานใหญ่ถูกผลักออกอย่างแรงจนเกิดเสียงดังปัง!กู่เหวินชางที่อยู่ในชุดขุนนางหรูหราเดินเข้ามา ใบหน้าหล่อเหลาของเขาแฝงไปด้วยความเย็นชาและดูแคลน ข้างกายของเขาคือซูซวงซวง หญิงคนรักเก่าที่อยู่ในชุดสีขาวบริสุทธิ์ราวกับดอกบัวขาว ท่าทางอ่อนแอเอียงอายบีบน้ำตาเม้มปากดูน่าทะนุถนอม ทว่ากลับเป็นสตรีร้ายกาจ“ฟื้นแล้วก็ดี” กู