บทที่ 2 ข่าวลือ 1/3

คนเรามักละโมบในสิ่งที่ไม่ใช่ของตนเอง ซูหว่านหรงเองก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น...ที่แม้แต่นางวางแผนมากมาย แต่สุดท้ายก็ได้เพียงอำนาจที่ขาดกำลังเงิน 

        จวนเผยแม้จะดูเหมือนจวนใหญ่มาเป็นร้อยปี แต่ฮูหยินผู้เฒ่าบริหารไม่ดีสี่ปีหลังจากแม่ทัพออกจากจวนยิ่งมีแต่ย่ำแย่ ยิ่งสถานะการเงินในจวนแล้วด้วย

        “คุณหนูรอง...เหตุใดท่านจึงไม่เคารพผู้ใหญ่ อกตัญญูเช่นนี้ชื่อเสียงของท่านจะวางไว้ที่ใด”

        เผยฉางอิงไม่คิดรีบตอบโต้กับคำกล่าวของคนที่อุปโลกน์เป็นอนุชั้นต่ำที่ริอาจมาสั่งสอนบุตรภรรยาเอกเช่นนาง ที่แม้แต่ทำตัวให้มีมารยาทยังทำไม่ได้ นางเพียงแต่ยกยิ้มบางเบาส่งให้ 

        “ชื่อเสียงเผยฉางอิงไม่ลำบากให้ท่านย่าและแม่นางซูต้องลำบากแบกให้ ฉางอิงเพียงเชื่อฟังคำสั่งสอนของท่านพ่อเพียงเท่านั้น อีกอย่างอนุที่แม้แต่ท่านพ่อยังไม่ยอมรับ เพียงแค่ท่านย่าต้องการแต่งตั้ง ท่านควรเจียมตัวให้มาก”

        “นี่ท่าน...นี่จะมากไปแล้วนะ พวกเราหวังดีแท้ ๆ” ซูหว่านหรงไม่คิดว่าเด็กเพียงอายุเก้าหนาวฝีปากเหตุใดถึงได้กล้าเช่นนี้ได้อย่างไร หากไม่ใช่ว่าตระกูลเฉินสั่งสอน

        “เชิญท่านกลับไปเถิด คิดจะมารับตัวข้าเป็นตัวประกันหรือ...คิดว่าข้าโง่เขลามองเจตนาไม่ออกหรืออย่างไร รอท่านพ่อกลับมาก่อน หากมีคำสั่งใดเปลี่ยนแปลงค่อยว่ากันเถอะ”

        เผยฉางอิงไม่พูดพร่ำต่อ หันไปยังพ่อบ้านก่อนเอ่ย “ส่งแขก...ข้าจะออกไปตรวจบัญชีร้านค้า” สั่งเพียงเท่านั้นนางก็เดินออกไปขึ้นรถม้าที่ให้คนเตรียมรอไว้ทันที ไม่สนใจเสียงกรีดร้องเหมือนผีของอนุภรรยาที่พยายามยัดเยียด กับบุตรบุญธรรมของนาง 

        เฉิงโหรวที่เห็นมารดาอาละวาดกลับรู้สึกอับอายบ่าวไพร่ในเรือนของเผยฉางอิง ยิ่งมองเรือนอันแสนมั่งคั่งนี้ยิ่งอิจฉา จึงลุกออกไปรอมารดาที่รถม้าปล่อยให้นางสงบสติอารมณ์ได้ค่อยตามออกไปเถิด

        ซูหว่านหรงอาละวาดจนพอใจจึงออกมาด้วยท่วงท่าสง่างาม

แน่นอนว่าผู้คนต่างจับตามองตระกูลเผยว่าจะรักษารอยร้าวนี้อย่างไร คาดว่าตั้งแต่รถม้าจากจวนเผยจอดหน้าเรือนสินเดิมของภรรยาเอกผู้ล่วงลับของเผยจิ้งเยวียน แม่ทัพผู้เก่งกล้าของแคว้นต้าเซิ่ง หลายตระกูลในเมืองหลวงก็รีบจับตามองแล้ว

เมื่อม่านในรถม้าร่วงปิดลงใบหน้าที่แย้มยิ้มสดใส ของอนุซูพลันหุบฉับพร้อมกับเสียงสบถไม่ซ้ำคำ

คำสถบและด่าทอแผดดังอยู่ภายในรถม้าที่กำลังเคลื่อนตัวกลับจวนตระกูลเผย

เฉิงโหรวนั่งเงียบอยู่มุมหนึ่ง ดวงตาฉายแววริษยาและความแค้นขุ่นมัวผุดขึ้นไม่ต่างจากมารดา เรือนหลิงซวงที่วิจิตรหรูหรา สินเดิมมหาศาลของตระกูลเฉิน และแววตาเหยียดหยามของเผยฉางอิงที่มองมารดาของตนดั่งเศษขยะ

...ทุกสิ่งย้ำเตือนให้เด็กสาวกำหมัดแน่นจนเล็บแทบจมลงในเนื้อ

“นังเด็กเมื่อวานซืน! คิดว่าเป็นบุตรสาวแม่ทัพแล้วจะเหยียบหัวข้ารึ!” ซูหว่านหรงตบหน้าตักตัวเองจนเสียงดัง นัยน์ตาแดงฉานด้วยความโกรธจัด

“ข้าจะดูสิว่าหากไม่มีจวนเผยค้ำหัว ตระกูลเฉินของมารดานางจะคุ้มกะลาหัวได้สักกี่น้ำ!”

ทันทีที่รถม้าเทียบจอดหน้าเรือนหลัก ซูหว่านหรงไม่รอช้า นางเปลี่ยนสีหน้าเป็นอมทุกข์ น้ำตาคลอเบ้าอย่างน่าสงสาร ก่อนจะกึ่งเดินกึ่งวิ่งรีบร้อนเข้าไปในเรือนของฮูหยินผู้เฒ่าเผยที่กำลังนั่งจิบชาเถี่ยกวนอิน ชาที่หอมกลิ่นดอกไม้อ่อน ๆ อย่างสบายอารมณ์

“ท่านแม่เจ้าคะ...” เมื่อเข้ามาในเรือนนางไม่รอช้ารีบเอ่ยเรื่องที่ประสบมาทันที น้ำตาของนางหยาดดั่งเป็นไข่มุกร่วงเผาะไม่ขาดสาย พร้อมกับสาธยายแต่งเติมอย่างออกรสออกชาติ แม้แต่เฉิงโหรวยังผงะกับท่าทางของมารดา

เพล้ง!

ถ้วยชากระเบื้องชั้นดีลอยไปกระแทกพื้นจนแตกกระจายทันทีที่ฟังคำฟ้องจบ!

“ไร้การอบรมสั่งสอนสิ้นดี! นังเด็กอกตัญญู!” ชุยซูเจินตบโต๊ะหินเบื้องหน้าจนสั่นสะเทือน หน้าผากปูดโปนด้วยเส้นเลือด

“นางกล้าพูดหรือว่าให้ข้ากับเจ้าออกจากเรือนไปก่อนรึ! นางคิดว่าตนเองเป็นใคร ถึงกล้าไล่ผู้ใหญ่ในตระกูลเช่นนี้!”

เฉิงโหรวแอบกลอกตากับท่าทีของท่านย่าที่โดนท่านแม่เป่าหูนิดหน่อยก็เชื่อ ไม่ใช่เพราะท่านย่าก่อเรื่องถึงขนาดท่านแม่ทัพตัดขาดมารดากับบุตรหรอกหรือ ขนาดสมบัติตระกูลเผยไม่หยิบออกไปสักอีแปะเดียว เสื้อผ้ายังไม่เอาไปสักชุด แล้วยังประกาศว่าท่านย่าไม่ใช่คนตระกูลเผย

ต่อให้คนโง่เขลาเบาปัญญายังรู้ว่าไล่ออกไปทางอ้อมให้คิดได้เอง แต่เอาเถอะในเมื่อท่านย่าหน้าด้านนางกับท่านแม่ก็คงไร้ทางเลือกอื่น

ในเมื่อนางเป็นสตรีที่ฐานะคลุมเครือ ต้องใช้ความสามารถตัวเองขึ้นมาหยัดยืน

“ท่านแม่โปรดใจเย็นก่อนเจ้าค่ะ...” ซูหว่านหรงทรุดกายลงคุกเข่า สะอื้นไห้กระซิกบีบน้ำตา

“ข้าพยายามพูดจาดีๆ อ้างคำสั่งของท่านเพื่อให้นางกลับมาเรียนรู้เรื่องการครองเรือน แต่นางกลับบอกว่าท่านพ่อของนางไม่เคยนับข้าเป็นอนุ ทั้งยังตราหน้าว่าตระกูลเฉินถูกพวกเราปอกลอกไปไม่น้อยตั้งแต่มารดานางแต่งเข้า ข้าเจ็บแค้นแทนท่านเหลือเกินเจ้าค่ะ ที่ถูกหลานสาวแท้ๆ กล่าววาจาลบหลู่ท่านย่าต่อหน้าบ่าว”