บทที่1 ฝันร้ายที่ไม่เคยจาง 2/3

ท่านพ่อขัดขืนไม่ได้จำต้องรับ แต่ก็ไม่เคยเหยียบย่างกายเข้าไปในเรือนอนุ ต่อให้ท่านแม่ของนางป่วย ที่เดียวที่ท่านพ่อจะนอนค้างก็คือเรือนท่านแม่ กระทั่งงานต่าง ๆ ยังขนไปทำที่นั่น และนางมักจะเห็นภาพท่านพ่อทำงานโดยที่หันหน้าไปทางเตียงท่านแม่จนชินตา บ่อยครั้งท่านพ่อก็อุ้มนางมานอนบนตั่งไม่ให้รบกวนท่านแม่...

แม้ลมหายใจสุดท้ายก่อนตาย ท่านพ่อก็ยังอยู่กับท่านแม่

แม้นางยังเด็กแต่ความทรงจำในชาติก่อนทำให้นางเติบโตเพียงข้ามคืน และคืนนั้นคือนางคิดเปลี่ยนโชคชะตาของครอบครัว

เผยฉางอิงจูงท่านพ่อและท่านลุงรองไปที่หนึ่ง อ้างว่าท่านแม่ซ่อนบางสิ่งไว้ให้ท่านพ่อกับท่านลุงรองมาขุดไปพร้อมกันและเป็นของสำคัญที่จะเปิดต่อหน้าคนทั้งสอง

เมื่อมาถึงที่เรือนที่ติดกับเรือนท่านย่า และพบว่าท่านย่าและอนุซูเป็นผู้วางแผนวางยาท่านแม่ตั้งแต่ตั้งครรภ์ของนาง จนกระทั่งเลี้ยงนางได้ห้าหนาวก็จากไป พวกเขาคายความจริงโดยไม่ต้องสืบสาว นางจึงไม่ต้องเอ่ยอันใดมาก

ท่านพ่อเดินเข้าไปพร้อมพยานเป็นท่านลุงรองที่ตั้งใจเอาเรื่องถึงกรมอาญา เพราะตรงหน้าเป็นสินเดิมมารดาที่อนุซูขนเข้าเรือนของท่านย่า

“ท่านแม่...หากท่านอยากได้ทรัพย์สินเงินทองเหตุใดมิบอกข้า...เหตุใดต้องละโมบของสะใภ้ถึงขนาดทำให้ลูก ๆ ของข้าต้องกำพร้ามารดา”

ถ้อยคำของท่านพ่อเต็มไปด้วยความเจ็บปวด เขาเป็นถึงแม่ทัพปกครองทหารห้าแสนนายของแคว้นต้าเซิ่ง แต่กลับไม่อาจคุ้มครองภรรยาในเรือนเพียงคนเดียวได้

“จิ้งเยวียน...นี่เจ้า”

ท่านย่ายากจะแก้ตัว เพราะมีผู้อื่นอยู่ด้วยได้ยินเต็มสองหู อีกอย่างกระทั่งในงานมีผู้คนขวักไขว่ แต่พวกเขาไม่เคยละอายกับสิ่งที่ทำ พูดคุยเสียงดังกันออกรสออกชาติ

“ข้าจะไปตามเจ้ากรมอาญา เขามาเคารพศพน้องสาวข้า หากวันนี้น้องสาวของข้าไม่ได้รับความเป็นธรรม ข้าจะไปตีกลองร้องทุกข์ที่หน้ากรมอาญาพรุ่งนี้”

ท่านลุงรองเป็นคนขวานผ่าซาก และเขารักท่านแม่มากย่อมไม่ยินยอมให้เรื่องนี้จัดการแบบขอไปที แต่ท่านย่าหน้าหนาบอกว่าเรื่องพวกนี้เกิดในจวนก็จบในจวน หรือว่าท่านพ่ออยากเอาหน้าที่การงานมาฟ้องร้องมารดา

นั่นทำให้ท่านพ่อกลืนไม่เข้าคายไม่ออก แต่ทว่าพี่ใหญ่ของนางกลับได้ยินเรื่องที่ทะเลาะกันเพราะเหลียนเอ๋อร์ไปตามมาจึงประกาศต่อหน้าทุกคน

“หากท่านพ่อกตัญญูก็ช่างเถิด...ข้าในฐานะหลานไม่กตัญญูไม่เป็นไร ข้าจะฟ้องร้องขอคืนความเป็นธรรมให้ท่านแม่เอง และนับจากนี้ตระกูลเผยจะไม่มีข้าเผยฉางเฟิงเป็นหนึ่งในทายาท”

เมื่อเรื่องลุกลามใหญ่โต จากคนมีเพียงหนึ่งก็ค่อย ๆ เพิ่มพยานมากขึ้น จากนั้นฮูหยินผู้เฒ่าเผยถึงกลับตื่นตระหนกคิดว่าเหตุการณ์กลับไปเป็นเช่นนี้ได้อย่างไร นางแทบไม่เชื่อจึงแสร้งเป็นลม

แน่นอนว่าเป็นลมก็หลีกหนีความผิดไม่ได้ ท่านพ่อไม่ขวางท่านลุงรอง และพี่ชายของนางไปแจ้งทางการ

คดีครั้งนั้นเป็นข่าวครึกโครมไปทั่วเมืองหลวง แน่นอนว่าใคร ๆ ในต้าเซิ่งต่างก็ยึดความกตัญญู ว่าบิดาแต่งภรรยาละทิ้งมารดาไม่ได้ จะฟ้องร้องมารดาถือว่าผิดคุณธรรม แม้แต่ฝ่าบาทก็ให้บิดาพิจารณาดี ๆ คนตายก็ตายไปแล้ว หากต้องการเอาเรื่องถึงที่สุด จะเป็นจุดด่างพร้อยกระทบถึงตระกูลแม่ทัพที่ยืนหยัดมาเป็นร้อยปี

สุดท้ายท่านพ่อของนางกล่าวว่า มารดาต่อให้เป็นมารดาก็มาจากตระกูลชุย ไม่ใช่ตระกูลเผย ดังนั้นคนผิดย่อมถูกลงโทษ

แต่ท่านพ่อฉลาด...

เพื่อแสดงความกตัญญูเขาจะทูลขออภัยโทษให้มารดาผู้แก่ชราและเลอะเลือน แต่เขาและบุตรชายบุตรสาวต้องตัดขาดกับมารดา ไม่เกี่ยวข้องกันและไม่พบกันหากไม่จำเป็น...

สุดท้ายคดีนั้นจบที่บุตรชายร้องทุกข์กล่าวโทษมารดา และก็ขออภัยโทษให้มารดาแสดงความกตัญญู

แม่ทัพเผยได้รับการยกย่อง ถือคติคนทำผิดสมควรโดนลงโทษ เขาฟ้องร้องคือความเป็นธรรมไม่ถือว่าทำผิดต่อภรรยาและขออภัยโทษเพื่อไม่อกตัญญูต่อผู้ให้กำเนิด

และก่อนจะไปชายแดนสามวันท่านพ่อพานางมาอยู่เรือนของท่านแม่พร้อมกับสินเดิมของท่านแม่ทั้งหมด ท่านพ่อของนางไม่เอาอะไรของตระกูลเผยออกมา แม้แต่เสื้อผ้าอาภรณ์ใด ๆ มีเพียงชุดขุนนางและตัวเปล่าเท่านั้น ผู้คนต่างวิจารณ์ว่าท่านย่าเป็นแม่สามีไร้คุณธรรม เป็นมารดาจอมละโมบ ไม่มีใครกล่าวโทษท่านพ่อ แต่เหตุใดท่านย่าถึงไม่ยอมเลิกรา

เรื่องนี้คิดเป็นอื่นไม่ได้เลยนอกเสียจาก...

ผลาญเงินจนหมด!

เผยฉางอิงอาบน้ำแต่งตัวอย่างตามสบาย มีเพียงเหลียนเอ๋อร์ที่ร้อนใจแทบไฟลุก แต่นางก็คล้ายทองไม่รู้ร้อนประหนึ่งที่อนุซูมาเยือนถึงเรือนหลิงซวงวันนี้ไม่ใช่เรื่องของตน

“วันนี้วันที่เท่าไหร่แล้วนะ” นางถาม

“วันที่สองเดือนสองรัชศกเจาหนิงที่เก้าเจ้าคะ”

เผยฉางอิงยิ้มขบขันให้กับสาวใช้ของตน เพราะนางเคยตื่นมาแล้วถามวันเดือนปีเป็นประจำ เหลียนเอ๋อร์จึงตอบซ้ำ ๆ เพราะคิดว่านางอ่านหนังสือมากไปจนลืมวันลืมคืน

แต่ไม่ใช่ว่านางลืม...นางเพียงอยากหาคนเตือนสติต่างหากว่า...นางเคยพลาดมาครั้งหนึ่ง