LOGINเฮือก!
ร่างกายของเผยฉางอิงสะดุ้ง นางหอบหายใจแรงสองมือกุมหน้าอกแน่น ดวงตาเบิกโพลงมองไปยังรอบ ๆ ด้วยความตื่นตระหนก ขณะสมองยังคงรู้สึกสับสนมึนงง ว่านี่คือเรื่องจริงหรือความฝัน...
นางสูดหายใจลึกอีกครั้งอย่างต้องการตั้งสติ
ไร้กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งจนน่าสะอิดสะเอียน ไร้เสียงคมดาบกรีดก้องยามบั่นคอ และไร้ซึ่งภาพหัวของพี่ชายที่หลุดออกจากบ่า
ความทรงจำในตำหนักไท่เหอฝังลึกจนยากจะสลัดนั้นเหมือนกับเพิ่งเกิดขึ้นก็ไม่ปาน นางหลับตาลงอีกครั้งพยายามข่มใจและตั้งสติ
แสงแดดยามอู่ส่องลอดผ่านบานหน้าต่างไม้แกะสลักลายโบตั๋นกระทบลงบนตั่งนุ่มปูด้วยฝ้ายชั้นดีภายในเรือนพักส่วนตัว ลมบ่ายหอบเอากลิ่นดอกโม่ลี่ฮวาจางๆ เข้ามาปะทะใบหน้า แต่มันกลับไม่ได้ช่วยให้หัวใจที่เต้นตึกตักสะท้อนในอกสงบลงได้เลยแม้แต่น้อย
นางกลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก พยายามยันกายลุกขึ้นนั่ง ทว่าขาทั้งสองข้างกลับสั่นเทาไร้เรี่ยวแรง
“คุณหนู! คุณหนูรองเจ้าคะ!”
ยังไม่ทันที่เผยฉางอิงจะคุมสติได้ เสียงเท้าวิ่งตึงตังก็ดังขัดจังหวะความเงียบสงบ เหลียนเอ๋อร์ สาวใช้คนสนิทพุ่งพรวดเข้ามาในห้องด้วยใบหน้าตื่นตกใจจนซีดเผือด นางวิ่งกระหืดกระหอบตรงเข้ามาหาผู้เป็นนายโดยไร้ซึ่งกิริยาอันเรียบร้อยที่สาวใช้ขั้นหนึ่งพึงมี!
ภายในห้องรับแขกเรือนหลิงซวง เรือนส่วนตัวของมารดาตระกูลเฉินที่ภายในมีสวนต้นไม้และดอกไม้กับสมุนไพรด้านหลังเต็มไปด้วยความสงบ ก่อนจะมีสาวใช้สวมชุดสีเขียวใบไผ่พุ่งตัวเข้ามา ภายในห้องที่ตกแต่งเรียบง่ายแต่หรูหรานั้น ร่างของเผยฉางอิงค่อยผุดลุกขึ้นอย่างงามสง่าตามฉบับนายหญิงของจวน เลียนแบบมารดาเมื่อครั้งยังมีชีวิต
สายตาที่ตื่นตระหนกเมื่อครู่ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสงบนิ่งไร้ระรอกคลื่นดั่งเดิมก่อนจะมองว่าสาวใช้ข้างกายมีเรื่องอะไรให้วุ่นวายนัก
“เจ้าวิ่งตึงตังมาเช่นนี้ ระวังเถิดหากป้าสะใภ้รองมาเห็นเข้าจะโดนหยิกจนเนื้อเขียว แล้วส่งเจ้าไปล้างกระโถนอุจจาระหนึ่งเดือน”
เหลียนเอ๋อร์ยู่ปากก่อนจะมองหน้าผู้เป็นนายที่มีใบหน้างดงามเกลี้ยงเกลา เรียวคิ้วโค้งดั่งใบหลิวแต่สายตาเฉียบคมไม่ต่างจากท่านแม่ทัพเผยที่รั้งอยู่ชายแดนเลยสักนิด แม้ภายนอกจะดูเหมือนบอบบางอ่อนแอก็เถอะ แต่นางรู้ดีว่าคุณหนูของนางประสบเคราะห์ใดบ้างกว่าจะมีวันนี้ และสิ่งนั้นทำให้คุณหนูเติบโตขึ้นเพียงข้ามวัน
เผยฉางอิงไม่รีบร้อนอยากรู้ข่าว เพียงปรายสายตาไปทางกาน้ำชาที่วางข้างตั่งเท่านั้นก็ทำให้เหลียนเอ๋อร์รู้แล้วว่าผู้เป็นนายสาวต้องการสิ่งใด นางขยับตัวรินน้ำชาให้อย่างรู้งาน โดยที่นายสาวกลับนั่งหลังตรงเตรียมรับฟัง
เหลียนเอ๋อร์พลันรู้สึกนับถืออยู่ในใจ ว่าคุณหนูของนางไม่คล้ายสตรีแรกสาววัยเก้าหนาวสักนิด เหมือนดั่งสตรีที่ผ่านโลกมามากมาย ยิ่งในแววตาที่ยากหยั่งถึงคู่นั้น ทำให้นางแอบหวาดหวั่นในบางที
เผยฉางอิงหยิบถ้วยชากระเบื้องเคลือบสีเขียวขึ้นจิบก่อนรอฟังอย่างใจเย็น
“ว่ามาเถอะ...มีสิ่งใด”
“อนุซูเจ้าค่ะ...อนุซูบอกว่าคุณหนูรองอายุเก้าหนาวแล้วสมควรกลับเรือนตระกูลเผย เรียนรู้เรื่องราวภายในเรือนและการครองเรือน อีกไม่นานจะปักปิ่นแล้ว นางอ้างคำสั่งฮูหยินผู้เฒ่าเผยเจ้าค่ะ ตอนนี้บ่าวให้คนไปตามนายท่านรองจากร้านฉงจี้แล้ว”
เผยฉางอิงได้ฟังแล้วยกยิ้มมุมปาก นางไม่ได้เร่งร้อนอันใด และนางก็เลือกหยิบตำราขึ้นมาอ่านต่อที่ค้างเอาไว้ ทำให้เหลียนเอ๋อร์รู้สึกร้อนรน
“คุณหนู! เหตุใดท่านยังมีอารมณ์มานั่งอ่านตำราอยู่เล่าเจ้าคะ บันทึกการเดินทางของนักเดินทางมีอันใดน่าอ่านกัน”
เผยฉางอิงรู้ว่าเหลียนเอ๋อร์กังวลสิ่งใด แต่นางมิได้กังวลมากมายปานนั้นนักหรอก เพราะยังไม่ถึงเวลาให้ต้องคิดมากมายกับลูกไม้ตื้น ๆ ของท่านย่ากับสตรีรนหาที่ตายผู้นั้น
นางเพียงลดตำราลงแล้วเอ่ย “อนุซูว่างมีใจอยากมานั่งเล่นที่เรือนหลิงซวงของข้า...เช่นนั้นก็ให้นางนั่งชื่นชมความงามของจวนไปเถิด ข้าจะไปอาบน้ำแต่งตัวสักครู่เจ้าก็ไม่ต้องกังวล มาช่วยข้าแต่งตัวก็พอ”
เหลียนเอ๋อร์ซอยเท้ายิบ ๆ ขัดใจที่นายสาวยังทำตัวตามสบาย ทั้งที่ทางบ้านโน้นคิดจะเตรียมคนมาขนสมบัติกลับไปอยู่แล้ว อุตส่าห์สร้างสมกันมาถึงสี่ปีเชียวนะ
“โธ่...คุณหนูบ่าวพูดจริงนะเจ้าคะ...ท่านแม่ทัพอยู่ชายแดนไม่ได้กลับมาหลายปีแล้ว คุณชายใหญ่ก็ตามท่านแม่ทัพออกรบ ใครจะช่วยออกหน้าแทนคุณหนูเล่าเจ้าคะ”
เหลียนเอ๋อร์เดินเข้าไปด้านในพลันบ่นงึมงำเหมือนหมีกินผึ้งแต่ก็ไม่ทำให้เผยฉางอิงต้องรีบร้อนออกไปดู
นางเกิดใหม่อีกครั้งและจดจำเรื่องชาติก่อนในตอนที่มารดาสิ้นชีพ ยามนั้นเรื่องราวต่าง ๆ เวียนเข้ามาจนกระทั่งการตายของมารดามีเงื่อนงำ หลังมารดาสิ้นใจแทนที่ในเรือนวุ่นวายจัดงานศพกลับกลายเป็นอนูซูที่ท่านย่าไม่รู้เก็บมาจากที่ใด ยัดให้ท่านพ่อตั้งแต่ตอนท่านแม่กำลังป่วย ทั้งยังหนีบเด็กสาวที่ใดมาก็ไม่รู้บอกให้ท่านพ่อรับเลี้ยงเอาไว้
สามปีผ่านไปอย่างรวดเร็วดุจสายน้ำไหล...ท้องฟ้าเหนือเมืองฉางอานยามนี้สว่างสดใส ไร้ซึ่งรอยเมฆหมอกอึมครึมของการแก่งแย่งชิงดีชิงเด่นในวังหลวง ภาพความวุ่นวายและความแค้นในชาติก่อนบัดนี้ถูกลบล้างไปจนหมดสิ้น เหลือไว้เพียงความร่มเย็นและสมบูรณ์พูนสุขของแคว้นต้าเซิ่งภายในจวนฉินอ๋องอันโอ่อ่า เผยฉางอิง ในชุดอาภรณ์หรูหราสีฟ้าครามปักลายผีเสื้อทองคำ กำลังนั่งตรวจนับบัญชีคลังการค้าตระกูลเฉินและตระกูลเผยอยู่บนตั่งไม้ โดยมีนักบัญชีและหมัวมัวคอยยกหีบตั๋วเงินและทองคำแท่งเข้ามาให้ตรวจสอบไม่ขาดสาย“คลังการค้าทางใต้รายงานว่า เดือนนี้ทำกำไรได้เพิ่มอีกสามล้านตำลึงทองเจ้าค่ะท่านหญิง” หวังหมัวมัวเอ่ยรายงานด้วยรอยยิ้ม แม้นางจะเป็นชายาฉินอ๋องแต่นางก็ยังเหมือนเดิม ให้คนอื่นเรียกนางเช่นเดิมเว้นแต่ออกงานเท่านั้นจึงถือระเบียบสักครั้ง หลายคนที่บอกว่านางเย่อหยิ่งได้สัมผัส จริง ๆ ก็พบว่านางเป็นคนที่เรียบง่าย สบาย ๆฉางอิงยกรอยยิ้มพึงพอใจ นัยน์ตาดอกท้อส่องประกายพราวระยับ ความร่ำรวยของนางมากขึ้นอีก ความสบายใจเริ่มมีมากขึ้นยามนั้นเอง... ร่างสูงโปร่งสง่างามของ ฉินอ๋องเซียวเผยรุ่ยในชุดลำลองสูงศักดิ์ ก็เดินก้าวเข้าม
“ข้าก็เป็นของท่าน... มาโดยตลอดเพคะ”สิ้นคำตอบรับ ฉินอ๋องก็ไม่ทนเก็บความปรารถนาไว้อีกต่อไป!เขาโน้มใบหน้าลงมา บดเบียดริมฝีปากหยักทับลงบนริมฝีปากอวบอิ่มของนางอย่างหนักแน่น ละมุนละไมในทีแรก ก่อนจะค่อยๆ เพิ่มความลึกซึ้งเรียกร้องลิ้นหนาสอดแทรกเข้าไปตักตวงความหวานสดชื่นภายในโพรงปากหวาน เกี่ยวกระหวัดหยอกเย้ากับเรียวลิ้นเล็กอย่างเชี่ยวชาญ สัมผัสจูบอันดูดดื่มทำเอาฉางอิงครางอื้ออึงในลำคอ เรี่ยวแรงที่เคยมีหดหายไปจนหมดสิ้น มือเล็กยกขึ้นยึดจับท่อนแขนแกร่งของเขาไว้เพื่อหาที่ยึดเหนี่ยวฉินอ๋องผละริมฝีปากออกเล็กน้อย พรมจูบอย่างรักใคร่ไปตามซอกคอหอมกรุ่นและลาดไหล่มน มือหนาเริ่มถอดชุดแต่งงานสีแดงตัวนอกของนางออกอย่างเบามือทีละชิ้น จนเหลือเพียงเสื้อตัวในสีขาวบางเบาเผยให้เห็นเอวคอดกิ่วและผิวกายขาวผ่องดั่งหิมะฉางอิงเอียงหน้าหนีด้วยความเขินอายเมื่อสายตาคมกริบของเขากวาดมองเรือนร่างของนางอย่างเปิดเผย “ท่านอ๋อง... มองอันใดกันเพคะ น่าอายยิ่งนัก”ฉินอ๋องเค้นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ สายตาร้อนแรงดั่งเพลิงเผาผลาญ เขาปลดเสื้อผ้าของตนเองออกอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นแผงอกกว้างกำยำ ผิวสีน้ำผึ้งแน่นด้วยกล้ามเนื้อและรอยแผลเป็นจา
การแต่งงานอันยิ่งใหญ่แห่งแคว้นต้าเซิ่งถูกจัดขึ้นติดๆ กันในฤดูวสันต์ที่ดอกไม้ออกดอกบานสะพรั่ง เดิมทีฮ่องเต้ทรงมีพระราชประสงค์จะให้จัดงานมงคลสมรสพร้อมกันในวันเดียวกัน เพื่อความยิ่งใหญ่และมงคลคู่ ทว่าฉางอิงกลับเอ่ยขัดขึ้น เพราะนางอยากร่วมงานแต่งงานและส่งสหายรักอย่างหย่งอันเข้าพิธี ส่วนหย่งอันเองก็อยากเห็นงานแต่งของเสด็จอาและร่วมแสดงความยินดีกับฉางอิงเช่นกันสุดท้ายจึงลงเอยด้วยการจัดงานห่างกันสิบห้าวัน โดยงานแต่งงานของ เผยฉางอิง และ ฉินอ๋อง ถูกจัดขึ้นเป็นคู่แรก!ยามเช้าตรู่ จวนเผยกั๋วกงคึกคักและอบอวลไปด้วยบรรยากาศแห่งความสุข เสียงดนตรีมโหรีประโคมดังสายลมโชย เกี้ยวแปดคนหามสีแดงชาดสลักลายหงส์เหินประดับทองคำแท้วาววับจอดรออยู่หน้าประตูจวน สินสอดสิบลี้และสินเดิมเจ้าสาวที่ถมจนเต็มคลังจวนฉินอ๋อง กลายเป็นตำนานเล่าขานไปทั่วทุกสารทิศเผยฉางเฟิง ย่อตัวลงเบื้องหน้าน้องสาว ยิ้มรับให้ฉางอิงขึ้นขี่หลังตามประเพณีการส่งเจ้าสาวออกเรือน ทหารหนุ่มร่างสูงใหญ่แบกน้องสาวเดินตรงไปยังเกี้ยวแปดคนหามอย่างระมัดระวัง น้ำเสียงเข้มที่เคยดุดันกลับกลายเป็นสั่นเครือเล็กน้อย“ฉางอิง... หากวันใดบุรุษผู้นั้นทำให้เจ้าต้องเสีย
หลังจากมรสุมคดีกบฏและเรื่องวุ่นวายในวังหลวงคลี่คลายลง ท้องฟ้าเหนือเมืองฉางอานพลันสว่างสดใสประดุจกวาดล้างสิ่งปฏิกูลออกไปจนหมดสิ้นเผยฉางอิง นั่งทอดสายตามองสวนโบตั๋นยามเช้าภายในจวนเผยกั๋วกง พลางยกรอยยิ้มบางเบาบนริมฝีปาก... ชาตินี้นับว่าฟ้าดินยังเมตตานางยิ่งนัก แม้จะไม่ทันช่วยเหลือมารดาจากการถูกวางยาในอดีต ทว่าบิดา พี่ชาย และคนรอบกายกลับยังมีชีวิตอยู่รอดปลอดภัย ลบล้างฝันร้ายในชาติก่อนลงได้อย่างหมดจดที่สำคัญ... บุรุษหน้าหนาผู้เป็นถึงฉินอ๋องกลับรักใคร่และหมั่นเพียรเทียวไล้เทียวขื่อ ตื้อนางอย่างจริงใจ ถึงขั้นขอร้องให้ จางไทเฮา เสด็จมาเป็นแม่สื่อสู่ขอนางด้วยพระองค์เองถึงจวนกั๋วกง!ทำเอา เผยกั๋วกง บิดาของนางผู้หวงบุตรีประดุจไข่ในหิน หน้าตึงปานจะขึงสายพิณ มิอาจเอ่ยปากปฏิเสธไทเฮาได้ จำใจต้องพยักหน้ารับคำสู่ขอ ทว่ากลับตั้งท่าแง่งอนฉางอิงอยู่นานหลายวัน!นางจึงต้องหาวิธีทำให้บิดาหายโกรธด้วยการ...‘หากท่านพ่อยังงอนข้าไม่เลิก... เช่นนั้นข้าไม่ขอให้ฝ่าบาทพระราชทานสมรสให้พี่ใหญ่กับองค์หญิงหย่งอันด้วยนะเจ้าคะ’ฉางอิงเคยเอ่ยแหย่บิดาเช่นนั้น เพราะนางรู้ดีว่ายามที่เผยฉางเฟิงไปช่วยองค์หญิงหย่งอัน ณ อารามห
ฉางอิงเอ่ยอธิบายเบาๆ “หยกพกชิ้นนี้มีความพิเศษ... มันมีสองชิ้นแยกออกจากกันได้ ทว่าเมื่อนำมารวมกัน ลายสลักจะสอดประสานกลมกลืนรวมเป็นเนื้อเดียวกันอย่างไร้รอยต่อ...”ฉินอ๋องใช้นิ้วเรียวยาวลูบไล้หยกพกเนื้อดี ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองนาง ด้วยสายตาร้อนแรง“ข้าเข้าใจแล้ว... หยกพกนี้สอดประสานรวมเป็นหนึ่ง เช่นเดียวกับตัวข้า... ที่อยากจะ ‘รวมเป็นหนึ่ง’ กับเจ้าเช่นกัน”เพียะ!ฉางอิงเขินอายจนหน้าแดงจัดถึงใบหู นางรีบยกมือขึ้นตีแขนเขาเบาๆ ขึงตาดุใส่บุรุษหน้าหนา“ท่านอ๋อง! เหตุใดจึงเอ่ยวาจาลามกไร้ยางอายเช่นนี้เพคะ! ด้านนอกคนผ่านไปมาหากได้ยินเข้าจะเข้าใจผิด ทำตัวไม่เหมาะสมเลยสักนิด!”ฉินอ๋องเลิกคิ้ว ก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างลดเหลือเพียงลมหายใจกั้น เขายิ้มมุมปาก ย่อกายลงมาเอ่ยกระซิบข้างหู“เช่นนั้น... ต้องทำตรงไหนถึงจะเหมาะสมรึ ในห้องนอนดีหรือไม่”“ท่าน!” ฉางอิงรู้สึกว่าความหน้าหนาของคนผู้นี้รุกหนักจนนางรับมือไม่ทันอีกต่อไป! ร่างเล็กหมุนกายรีบวิ่งหนีออกจากลานหลังจวนไปทันทีด้วยความอับอาย!ยามวิ่งกลับมาถึงโต๊ะอาหารในงานเลี้ยง ใบหน้าหวานของท่านหญิงน้อยยังคงแดงก่ำราวกับลูกท้อสุก จนเผยฉางเฟิงเอ่ยถามด้วยความสงสัย ฉ
ข่าวการปลดขุนนางส่งไปประหารครั้งใหญ่ทำให้ประชาชนสนใจมาก เพราะเรื่องนี้ทำให้การก่อกบฏโดยขุนนางฝ่ายบุ๋น ซึ่งเกิดขึ้นได้ยากมาก ตระกูลโม่ทั้งหมดแม้ไม่มีหลักฐานชัดว่าเกี่ยวกับการกบฏ แต่ถูกปลดพร้อมกับฮองเฮาใต้เท้าหลี่นำทหารไปค้นคลังใต้ดินในจวนขนตำลึงเงิน และทองคำออกกันทั้งวันทั้งคืนถึงสามวันกว่าจะขนหมด รอยรถย่ำจนพื้นดินทรุด พื้นหินสึกกร่อนจึงรับรู้ว่าหลายปีที่ผ่านมาคลังของต้าเซิ่งไม่ได้ว่างเปล่า เพียงแต่มีปลิงดูดเลือดดูดกินเอาไว้จนหมดสุดท้ายท้องพระคลังกลับมาเต็มคลังดังเดิม ฮ่องเต้ตรวจดูคลังหลวงด้วยตนเอง ทั้งยังอวดกับน้องชายว่าข้าไม่ใช่ฮ่องเต้ยากจนอีกแล้ว“เสด็จพี่...เงินเท่านี้ยังสู้ในคลังของฉางอิงไม่ได้เลยกระมัง” เมื่อโดนลูบคมเช่นนี้ทำให้ฮ่องเต้คิดบางอย่างขึ้นมา“เช่นนั้นเจ้าก็แต่งงานกับนาง แล้วมาดูแลคลังให้ข้าจะได้เทียบเท่าคลังส่วนตัวของตระกูลพ่อค้า”“เหอะ...ท่านช่างเก่งกาจใช้คน จะบอกอะไรให้นางน่ะขุ่นเคืองท่านอยู่ ต้องชักเงินไปหลายล้านตำลึงเพื่อเลี้ยงทหารกับประชาชน ท่านให้นางเพียงตำแหน่งท่านหญิงหรือ”“นางอยากได้สิ่งใด บิดานางก็ตำแหน่งสูงสุดแล้วนี่ หรือว่านางอยากเป็นองค์หญิง”ฉินอ๋องส่าย







