LOGIN“เอ๊ะ ชุดที่ข้าชอบใส่มันหายไปไหน”
ทันทีที่ประโยคนี้หลุดออกมา ร่างเล็ก ๆ ของซูจินก็เริ่มสั่นเทา
ยังดีที่เด็กทั้งสองยืนอยู่ข้างหลังนาง ซูต้าหนิงเลยช่วยสะกิดน้องสาวเอาไว้ได้ทัน ไม่เช่นนั้นนางได้รู้ความจริงแน่“ชุดไหนหรือขอรับ ผ้าที่ท่านแม่เอามาให้พวกเราซักมีเท่านี้เอง”
ซูต้าหนิงเอ่ยออกมาอย่างหน้าซื่อตาใส เด็กน้อยทั้งสองมองนางตาแป๋วอย่างไร้เดียงสา“เช่นนั้นรึ อืม ๆ ข้าคงจะหลงลืมไปเอง”
เมื่อเห็นเหตุการณ์เป็นไปอย่างที่คิดซูต้าหนิงก็แอบลอบยิ้มกับน้องสาวของตน สตรีผู้นี้ช่างโง่เง่ายิ่งนัก
จะมีดีก็แค่ใบหน้าที่งดงามนั่น ส่วนเรื่องอื่นนางก็ไม่ต่างจากสตรีไร้ค่าเลยแม้แต่น้อยภายในตำหนักอันวิจิตรงดงามรอบ ๆ ตำหนักเต็มไปด้วยดอกไม้สีสันสดใสที่ถูกตกแต่งอย่างสวยงาม ถือเป็นตำหนักที่น่าอยู่ที่สุดในวังแห่งนี้ แต่บรรยากาศกลับเต็มไปด้วยความเงียบสงบ แม้แต่นางกำนัลก็ยังไม่มีสักคน
ตำหนักแห่งนี้เป็นตำหนักต้องห้าม ถ้าหากไม่ได้รับอนุญาตจากองครักษ์ของท่านอ๋องเฉินชิงอีก็ไม่มีผู้ใดกล้าย่างกายเข้ามา เพราะถ้าหลงเข้ามาแล้วอาจจะได้กลับออกไปเพียงร่างกายที่ไร้วิญญาณ
“อวี้หานเจอลูกของข้าหรือยัง” ร่างสูงพยุงตัวให้ลุกขึ้นนั่ง เขาได้รับบาดเจ็บจากการกำจัดศัตรูในวันนั้น โชคดีที่เขาส่งเด็กทั้งสองให้องครักษ์พาหนี ไม่เช่นนั้นคงแย่แน่ เหตุการณ์ในวันนั้นเป็นฝีมือของมือสังหาร จะจับมาเค้นถามว่าผู้ใดเป็นคนจ้างวานพวกมันก็ชิงฆ่าตัวตายไปเสียก่อนซูต้าหนิงได้รับแต่งตั้งให้เป็นองค์รัชทายาทไม่นานก็เกิดเรื่องใหญ่ซะแล้วแถมยังมีองค์หญิงน้อยซูจินตกอยู่ในอันตรายอีกด้วย
“ยังขอรับท่านอ๋อง ตอนนี้พบเพียงศพขององครักษ์เท่านั้น” องครักษ์คนสนิทตอบออกมาตามความเป็นจริง เขาต้องหาบุตรทั้งสองของท่านอ๋องให้เจอก่อนที่ศัตรูมันจะหาทั้งสองเจอก่อน ถ้าเป็นเช่นนั้นบัลลังก์คงสั่นคลอนเพราะองค์รัชทายาทตกอยู่ในมือคนชั่ว คนที่คิดกำจัดองค์รัชทายาทจะต้องมีประโยชน์ต่อการสิ้นพระชนม์ขององค์รัชทายาทเป็นแน่ “หาที่อยู่ในหมู่บ้านแถวนั้นให้ข้าที ข้าจะออกตามหาลูกทั้งสองของข้า” “พ่ะย่ะค่ะ แต่ว่าท่านอ๋องยังบาดเจ็บอยู่” “ไม่มีแต่อะไรทั้งนั้น ทำตามที่ข้าสั่ง” “พ่ะย่ะค่ะ”เมื่อได้ยินคำสั่งที่เด็ดขาดอวี้หานก็เร่งทำตามพระประสงค์ของท่านอ๋องทันที
……. กลิ่นอะไรกันช่างหอมนัก ซูเม่ยเดินเล่นอยู่หน้าเรือน นางได้กลิ่นหอมของอาหารบางอย่าง กลิ่นนั้นยั่วยุจนนางเริ่มอยู่ไม่เป็นสุข ร่างบางปล่อยให้เจ้าก้อนแป้งทั้งสองไว้กับบิดา จากนั้นนางก็รีบเดินออกจากเรือน เพื่อจะออกไปตามหากลิ่นหอมที่ลอยมาเตะจมูกของนาง “แกงไก่ป่านี้หอมยิ่งนัก ข้าจะกินให้หนำใจไปเลย”เจียวจูสตรีอ้วนดำเดินถือน้ำแกงไก่ป่าผ่านหน้าของซูเม่ยไปอย่างเยาะเย้ย ท่าทางนั้นมันทำให้สตรีร้ายกาจอย่างซูเม่ยอยากเอาชนะ นางเดินเข้าไปขวางแล้วดึงเอาน้ำแกงในถ้วยมาถือไว้ในมือ
“นังอ้วน เจ้ากินเข้าไปก็เสียของ ไม่สู้เอามาให้ข้ากินบำรุงร่างกายยังดีซะกว่า” “ซูเม่ยนั่นมันของข้า เจ้าช่างไร้ยางอายไม่เคยเปลี่ยน สตรีน่ารังเกียจชอบแย่งของคนอื่น” ร่างสตรีอ้วนเริ่มทำน้ำเสียงไม่พอใจ ซูเม่ยเห็นดังนั้นนางก็เริ่มสนุก นางยกถ้วยน้ำแกงไก่ที่อยู่ในมือจนหมด เจียวจูเห็นดังนั้นจากอาการที่ไม่พอใจก่อนหน้าก็เริ่มแปลเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มของคนที่กำลังมีความสุข หึ! กินเข้าไปเยอะ ๆ เจ้าจะได้ตาย ๆ ไปซะ นางแค้นสตรีผู้นี้ยิ่งนัก ในวันที่บุตรของนางล้มป่วยนางตั้งใจจะเข้าป่าไปหาผักผลไม่มาบำรุงบุตรของตัวเอง แต่กลับโดนสตรีผู้นี้แย่งเอาไปหน้าด้าน ๆ หากวันนั้นนางกลับไปไม่ทันบุตรชายของนางคงสิ้นใจไปแล้ว จากที่จะได้กินของดี ๆ กลับได้กินเพียงข้าวต้มโรยเกลือ เหตุการณ์ที่นางได้พบเจอนั้นมันทำให้นางเก็บความแค้นเอาไว้ และวันนี้ถึงเวลาแล้วที่นางจะต้องให้สตรีโง่ผู้นี้ชดใช้ “อร่อยยิ่งนัก อึก จะเจ้า!” เมื่อดื่มน้ำแกงจนหมดถ้วย มือของนางก็ไร้เรี่ยวแรงถ้วยน้ำแกงที่ถืออยู่ก็ล้วงหล่นลงพื้น มือทั้งสองข้างของซูเม่ยจับไปที่คอของตัวเอง นางเริ่มหายใจไม่ออก จนตอนนี้นางเริ่มรู้ตัวแล้วว่าน้ำแกงไก่ในถ้วยนี้มีปัญหา เจียวจูตั้งใจวางยานาง และนางก็รู้ตัวแล้วว่าตัวเองกำลังจะตาย สายตาของซูเม่ยมองไปที่ร่างอ้วนดำของเจียวจูอย่างอ้อนวอนแต่กลับได้รับเพียงรอยยิ้มที่เย้ยหยันกลับมา ภาพที่นางเคยทำไม่ดีเอาไว้ ผุดขึ้นมาในห้วงความคิดเป็นฉาก ๆ ก่อนที่ร่างบางจะล้มลงสิ้นใจตายอยู่บนพื้น เจียวจูมองร่างที่แน่นิ่งด้วยสายตาที่ไร้ความรู้สึก จากนั้นนางก็เก็บถ้วยน้ำแกงกลับและปล่อยร่างของซูเม่ยให้นอนสิ้นใจตายอย่างอนาถ ชาวบ้านที่รู้ว่าสตรีร้ายกาจสิ้นใจตายพวกเขาก็ร้องลั่นออกมาอย่างดีใจ ทุกคนต่างก็พร้อมใจกันจัดงานศพให้นาง ทุกคนอย่างส่งนางให้ไปสู่สุคติจะได้ไม่ตามมาเบียดเบียนพวกเขาอีก จะมีเพียงบิดาของนางเท่านั้นที่เสียใจ แม้แต่เจ้าก้อนแป้งทั้งสองก็ยิ้มออกมาอย่างมีความสุข ……. กลางตลาดสดมีร่างผอมแห้งของแม่ค้าตัวน้อยนั่งขายผักอยู่ กอหญ้าเป็นแม่ค้าที่อายุน้อยที่สุดในตลาด เด็กคนนี้พึ่งอายุยี่สิบกว่าปีก็โชคร้ายซะแล้ว พ่อแม่ก็ตายหมดเหลือแต่เพียงกอหญ้าคนเดียว ทุกวันจะต้องหาผักมาวางแผงไว้รอขาย อาชีพนี้เป็นอาชีพที่พ่อกับแม่ทิ้งเอาไว้ให้ กอหญ้าเลยสานต่ออาชีพของพวกท่านแม้ว่ากอหญ้าจะเรียนจบมาแล้วก็ยังคงทำอาชีพนี้อยู่ แม่ค้าขายผักแผงนี้ดีกรีเกียรตินิยมอันดับหนึ่งด้านภาษาและวัฒนธรรมจีนเชียวนะ
“มาขายของทุกวันเลย พักผ่อนบ้างนะลูก”
“ค่ะยาย” ลูกค้าในวัยหกสิบปีเอ่ยบอกกับกอหญ้า เป็นเพราะกอหญ้านั้นกลัวความยากจนเลยต้องขยันกว่าคนอื่น หลังจากที่ขายผักเสร็จแล้ว ในทุก ๆ วัน กอหญ้าจะต้องปลูกผักเอาไว้ขายด้วย ช่วงนี้ผักก็เริ่มมีราคาเป็นเวลาที่ต้องเร่งกอบโกยให้ได้มากที่สุด สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้ก็คือเงิน นอกจะขยันทำงานแล้ว สิ่งที่กอหญ้าชอบทำอีกอย่างก็คือการนอนอ่านนิยายน้ำเน่า ร่างบางนอนบิดตัวไปมาเพราะกำลังคิดว่าตัวเองนั้นเป็นนางเอกนิยายเวลานี้นางและครอบครัวก็ได้ย้ายเข้ามาอยู่ที่เรือนหลังใหม่แล้ว ซูเม่ยได้ออกแบบร้านใหม่เอาไว้ ร่างบางนั่งคิดบางอย่างอยู่ในห้อง ชุดที่นางสวมอยู่เป็นชุดบาง ๆ เนื้อผ้าเย็นสวมแล้วสบาย ชุดนี้นางได้ออกแบบและตัดเย็บด้วยตัวเอง ในขณะที่นางกำลังทำหน้าเคร่งเครียดอยู่กลับมีสายตาคู่หนึ่งจ้องมองนางพร้อมกับยกยิ้มที่มุมปาก เหตุใดนางถึงได้ทำหน้าตลกนักซูเม่ยแกล้งทำเป็นไม่รู้ตัว แต่ความจริงแล้วอาซิงแอบกระซิบบอกนางว่าเฉิงชิงอีแอบมองนางอยู่บนขื่อ ซูเม่ยโยนผ้าคลุมไหล่ออกอย่างตั้งใจ เผยไหล่เนียนและทรวงอกที่อวบอิ่ม สายตาคมถึงกับเบิกกว้างออกมา ใครจะคิดเล่าว่าอยู่ ๆ นางจะโยนผ้าคลุมทิ้งพรึ่บ!เฉินชิงอีกระโดดลงมาจากบนขื่อเขานำผ้าคลุมกลับมาคลุมให้นางเหมือนเดิม พร้อมกับกระซิบไปที่หูของนางบา ๆ“เจ้าจงใจ”น้ำเสียงแหบพร่าดังออกมาจากปากกระจับได้รูป ซูเม่ยย่นคอหนีอัตโนมัติ นางแค่ตั้งใจจะแกล้งเขาเล่นเท่านั้นเอง แต่เหตุใดเขาถึงได้ดูจริงจังนัก“ถ้าข้าไม่ทำเช่นนี้ โจรราคะอย่างท่านจะปรากฏตัวรึ”ร่างบางหันไปมองเขาอย่างคาดโทษ ทันใดนั้นนางก็มีความคิดบางอย่าง ร่างบางเดินเข้าไปใกล้เฉินชิงอี อีกฝ่ายกลับถอยหนีเพราะกลัวว่าจะควบคุมตั
ซูเม่ยใช้โอกาสนี้ไปบอกลาฝูเยี่ยฟางกับท่านป้าเยว่ฉิงเพราะนางจะย้ายของเข้ามาอยู่ที่เรือนหลังใหม่ในวันพรุ่งนี้ ระยะทางไม่ใช่ใกล้ ๆ เลย ทั้งสองคน ไม่สามารถเดินทางไปช่วยงานนางได้อีกแล้ว ซูเม่ยต้องหาคนใหม่มาช่วยเตรียมของทำขนมให้“เจ้าจะย้ายเข้าไปอยู่เรือนใหม่แล้วรึ ข้ากับท่านป้าเยว่ฉิงไปช่วยงานเจ้าไม่ได้แล้วนะซูเม่ย”ระยะทางจากหมู่บ้านหลิงชานฝูเยี่ยฟางรู้ดีว่ามันต้องใช้รถม้าหรือเกวียนในการเดินทาง“ข้าเองก็ไม่ค่อยอยากหาคนอื่นมาช่วยงานหรอกนะ ถ้าวันไหนข้าทำขนมไม่ทันข้าก็จะจ้างรถม้าให้มารับเจ้าไป ฝากบอกเรื่องนี้ให้ท่านป้าเยว่ฉิงรับรู้ด้วยเล่า”“เช่นนั้นก็ได้ ข้ายินดีช่วยเสมอ จริงสิข้าลืมไปเลยว่าบุตรชายของท่านป้าเยว่ฉิงทำที่ฝานกล้วยไว้ให้เจ้า ข้าฝากผู้เฒ่าซูไว้ให้แล้ว ”ฝูเยี่ยฟางไม่ลืมที่จะบอกเรื่องสำคัญกับซูเม่ย ร่างบางที่ได้ยินเช่นนั้นก็ไม่ลืมที่จะหยิบค่าจ้างส่งไปให้“รบกวนเจ้าช่วยนำเงินนี้ไปให้จือหร่านด้วยเล่า”ฝูเยี่ยฟางรับเงินจากมือของซูเม่ยมาเก็บไว้ พลางคิดขึ้นมาในใจจืนหร่านคงจะดีใจไม่น้อยเลยที่ได้ค่าแรงมาจากความสามารถของตัวเขาเอง ท่ามกลางสนามรบทหารจำนวนสองแสนนายถูกเฉินชิงอีนำออกมาจากมิต
ร่างบางเริ่มขมวดคิ้วเข้าหากัน สรุปแล้วที่อาซิงแนะนำให้นางทำร้านใหม่ให้เหมือนคาเฟ่ในยุคปัจจุบัน ไม่ได้มีเหตุผลอื่นใดเลยนอกจากเจ้าตัวน้อยชอบ เมื่อเสร็จธุระสำคัญแล้ว ซูเม่ยก็มุ่งหน้าไปซื้อเรือนต่อ เงินที่นางใช้ทั้งหมดนี้เป็นเงินของเฉินชิงอีทั้งนั้น ไม่ใช่สิ! ตอนนี้ขาได้มอบเงินทั้งหมดให้นางแล้วมันต้องกลายเป็นเงินของนางถึงจะถูก เรือนที่อยู่ในตรอกแถบนี้มีแต่หลังใหญ่ ๆ ทั้งนั้น ราคามันต้องสูงมากแน่ ๆ เลย นางไม่อยากเสียเวลาทำใหม่ มาซื้อเรือนที่เขาติดประกาศขายเช่นนี้ง่ายกว่า“หลังนี้เท่าไหร่รึ”“แม่นางเรือนแถบนี้ราคาต่ำสุดสองพันตำลึงขอรับ”เสียงบ่าวที่ดูแลเรือนตอบออกมา ซูเม่ยที่ได้ยินอย่างนั้นลูกตาของนางก็แทบถลนออกมาจากเบ้า มันแพงกว่าภูเขาที่นางซื้อทั้งลูกเสียอีก“สะสองพันตำลึงเชียวรึ”เสียงบ่นพึมพำออกมาเบา ๆ ซูเม่ยหันไปมองที่รถม้าก็เห็นเด็ก ๆ โผล่ศีรษะน้อย ๆ ออกมาพร้อมกับส่งยิ้มให้นาง“ข้าขอเข้าไปดูได้หรือไม่เจ้าคะ”“ได้ขอรับเชิญแม่นาง ”“ซูต้าหนิง ซูจินเข้าไปด้านในกับแม่หรือไม่”มีหรือที่เด็กทั้งสองจะปฏิเสธ ร่างเล็ก ๆ รีบวิ่งลงมาจากรถม้าทันที โดยมีอวี้หานเดินตามพวกเขามาติด ๆซูเม่ยเดินเข้าไ
หลังจากที่ซูไป๋หลินได้ขายที่ดินทั้งภูเขาไปให้ซูเม่ย ใบหน้าของสตรีผู้นั้นช่างคล้ายใครบางคน แต่นึกอย่างไรเข้าก็นึกไม่ออกเขารู้สึกคุ้นหน้านางจนน่าแปลกใจ“ท่านปู่นั่งเม่ออะไรอยู่รึเจ้าคะ หลานนำขนมมาให้ท่านปู่ลองชิมก่อนเถิด”ซูหนานเดินออกมาหาท่านปู่ของตนพร้อมกับยกขนมติดมือมาด้วย ขณะเดียวกันนางก็หวนนึกถึงตอนที่สตรีผู้นั้นมาซื้อที่นางไม่คิดเลยว่าสตรีบ้านนอกจะมีตั๋วเงินถึงพันตำลึง ขนาดตัวนางเองยังมีเงินส่วนตัวไม่ถึงห้าร้อยตำลึงเลย“เจ้ามาเอาอกเอาใจปู่เช่นนี้ ต้องการสิ่งใดรึ”ชายชรามีหรือจะไม่รู้ว่าหลานสาวของตนต้องการอะไร ถ้าไม่มีของที่ต้องการซูหนานไม่มีทางมานั่งเอาอกเอาใจเขาเช่นนี้เป็นแน่เมื่อเห็นว่าท่านปู่ของตนจับได้ซูหนานก็ส่งยิ้มไปให้ผู้เป็นปู่ จากนั้นนางก็เอ่ยเรื่องสำคัญออกมา“ท่านปู่รู้ใช่หรือไม่ว่าหลานกำลังจะแต่งเข้าวังแล้ว แต่สินเดิมที่มีติดตัวนั้นมันช่างน่าอายนัก แม้แต่บิดามารดาของข้าก็ยังไม่สนใจท่านปู่ช่วยเก็บตัวเงินเอาไว้ให้ข้าได้หรือไม่เจ้าคะ”“เจ้าอย่าห่วงเลยตั๋วเงินนี้ข้าจะเก็บเอาไว้มอบให้เจ้าในวันแต่งงาน”ซูไป๋หลินเองก็ไม่อยากให้บุตรสาวอับอาย เมื่อวันนั้นมาถึงเขาก็จะมอบสินเด
ร่างสูงบ่นพึมพำออกมาให้เขายิงธนูยังจะง่ายกว่า ท่านอ๋องที่เก่งทั้งด้านบู๊และบุ๋นกลับต้องมาแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้เพียงเพราะอยากจะใกล้ชิดกับนางให้มากขึ้น เฉินชิงอีอยากจะขำตนเองในตอนนี้ยิ่งนัก สาบานได้เลยเขาจะยอมแกล้งโง่แค่ตอนที่อยู่กับนางเท่านั้นร่างบางเห็นเขายิงไม่ได้เรื่องนางก็เริ่มจะหงุดหงิด เหตุใดบุรุษผู้นี้ถึงได้สอนยากนัก ซูเม่ยเดินเข้ามาใกล้เฉินชิงอี นางจับมือเขาอย่างลืมตัว ส่วนร่างสูงตอนนี้สติเริ่มไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแล้ว กลิ่นกายของนางกับมือนุ่ม ๆ มันช่วงยั่วยวนเขานัก“ชิงอีมือท่านอย่าสั่นสิ”ร่างบางตอนนี้เริ่มจะมีน้ำโหแล้ว ร่างสูงเลิกแกล้งนางแล้วตั้งใจยิงเป้าให้นางดูสามนัดติด ปรากกว่าลูกกระสุนพุ่งไปที่จุดกึ่งกลางทั้งสามพอดี ซูเม่ยมองเขาด้วยสายตาคาดโทษบัดนี้นางรู้ตัวแล้วว่าถูกคนผู้นี้จงใจแกล้ง“เท่านี้พอใช้ได้หรือไม่ พอใจเจ้าแล้วหรือยัง”ร่างสูงหันมาส่งยิ้มให้นางอย่างเจ้าเล่ห์ เขาต้องรีบจัดการศัตรูพวกนั้นให้หมดเห็นทีไพ่ใบสุดท้ายคงต้องเอาออกมาใช้เสียแล้ว ร่างบางจ้องมองไปที่เป้าที่วางอยู่ฝั่งของเฉินชิงอี บุรุษผู้นี้ยิ่งปืนแม่นกว่านางอีก“ซูเม่ยเจ้าไปดูลูก ๆ เถิด ส่วนศัตรูพวกนั้
ซูเม่ยมองสำรวจหัวหน้ากองทุกคน สาบานได้ไหมว่าพวกเขาคือหัวหน้ากองจริง ๆ แม้ว่าทหารเหล่านี้จะมีรูปร่างกำยำแต่ตามเนื้อตัวของพวกเขานั้นเต็มไปด้วยบาดแผล อีกทั้งยังดูมีท่าทีอิดโรยออกมาให้เห็นอย่างชัดเจน พวกเขาตั้งใจฟังเฉินชิงอีวางแผนการรบแม้แต่ซูเม่ยก็ตั้งใจฟังเช่นเดียวกัน แผนการที่เขาวางไว้นั้นดีมากแต่เขามั่นใจได้อย่างไรว่ามันจะสำเร็จ“เดี๋ยวนะเจ้าคะ ชิงอีท่านมั่นใจได้อย่างไรว่าพวกเขาจะทำสำเร็จ แผนการที่ท่านวางเอาไว้มันดีมากถ้าทำได้เราก็สามารถจัดการศัตรูได้ในพริบตา เท่าที่ข้าฟังท่านเล่ามา ทุกคนจะต้องมีความสามัคคีกัน ถ้าพวกเจ้าไม่มีสิ่งนี้ก็เท่ากับเอาชีวิตไปทิ้งซะเปล่า”หัวหน้ากองทุกคนต่างก็ตกอยู่ในความเงียบ เป็นอย่างที่นางพูดมาจริง ๆ นางพูดออกมาด้วยท่าทีสบาย ๆ พลันหยิบขนมก้อนเล็ก ๆ เข้าปากเคี้ยวจนแก้มตุ่ย“ชิงอีถ้าท่านไม่คิดมากข้าแนะนำได้หรือไม่”“เชิญเจ้าพูดมาได้เลย”เฉินชิงอีเปิดโอกาสให้นางได้แสดงความเห็น สิ่งที่นางพูดออกมาเมื่อครู่นั้นทำให้หัวหน้ากองทุกคนมองนางอย่างเลื่อมใส ว่าที่พระชายาท่านอ๋องเฉินช่างเก่งกาจยิ่งนักแม้แต่ด้านการทำศึกนางก็เข้าใจ“ข้าอยากให้ทุกคนพักผ่อนก่อน ส่วนทหารที่บาด







