Share

ตอนที่ 4 ชีวิตใหม่

last update publish date: 2026-11-12 22:44:28

ในแต่ละวันกอหญ้ามักจะใช้โลกแห่งจินตนาการช่วยในการฮีลใจ

ไม่ว่าวันนั้นจะเจอเรื่องไม่สบายใจแค่ไหนเมื่อเข้าสู่โลกแห่งจินตนาการทุกอย่างกลับถูกวางเอาไว้แค่ตรงนั้น ด้วยเหตุนี้และถึงทำให้กอหญ้ามีแรงใจกลับไปสู้กับโชคชะตาของตัวเองในวันใหม่

“นางเอกอะไรโง่นัก ไม่รู้หรือไงว่าพระเอกแอบชอบอยู่”

ร่างบางบ่นพึมพำออกมา แม้ว่านางเอกของเรื่องนี้จะดูสวย แต่ความซื่อนั้นไม่ถูกใจกอหญ้าเอาซะเลย ในขณะที่กอหญ้ากำลังอ่านนิยายเพลิน ๆ อยู่ๆ ก็รู้สึกหายใจไม่ออก จิตสุดท้ายของกอหญ้าภาวนาต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ถ้าหากว่าชาติหน้ามีจริงก็ของให้ตัวเองนั้นมีครอบครัวที่อบอุ่น มีลูกมีสามีที่น่ารัก

อย่าให้อยู่ตัวคนเดียวอย่างที่เป็นอยู่ในตอนนี้เลยมันเหงาเหลือเกิน เมื่อสิ้นสุดคำขอในที่สุดร่างบางของกอหญ้าก็ค่อย ๆ แน่นิ่งไป

กอหญ้าลืมตาขึ้นมาช้า ๆ เมื่อครู่มันเกิดอะไรขึ้น หรือว่าเราแค่เป็นลมไป เอ๊ะ! แล้วห้องแคบ ๆ แบบนี้ที่บ้านของเราไม่เคยมีนี่นา

ร่างบางเริ่มสงสัยกับสิ่งรอบ ๆ ตัว 

กึก! กึก!

มือเรียวบางเขย่าห้องสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ นั้น สายตาทั้งสองมองไปที่มือเรียวยาวของตัวเองที่ผิวขาวเนียน ร่างบางรู้ตัวแล้วว่าเหตุการณ์มันไม่ปกติ

เพราะกอหญ้านั้นมีผิวที่คล้ำหมอง ไม่ได้ขาวเนียนแบบนี้ เรากำลังฝันอยู่หรือเปล่านะ ร่างบางหยิกไปที่แขนของตัวเองเพื่อพิสูจน์อะไรบางอย่าง 

“โอ๊ย!!” 

เสียงร้องของสตรีใจร้ายดังออกมาจากโลง ชาวบ้านที่อยู่บริเวณนั้น ต่างก็วิ่งหนีด้วยความกลัว

ก่อนที่พวกเขาจะนำร่างของซูเม่ยเข้าไปในโรง พวกเขาตรวจดูแน่ชัดแล้วว่านางไม่หายใจ แล้วเสียงเมื่อครู่นี้เล่า

ถ้าไม่ใช่ผีซูเม่ยแล้วเป็นเสียงอะไร ขนาดตายวิญญาณของนางก็ยังเฮี้ยนไม่หาย 

“ข้าไม่อยู่แล้ว” 

“ข้าด้วย ฮือ ขนลุก” 

ชาวบ้านหนีไปกันหมด ปล่อยให้ชายชรายืนอยู่กับเจ้าก้อนแป้งน้อยสองคน 

“ลูกพ่อ” 

ร่างชายชราที่ดูไม่ค่อยแข็งแรงรีบเดินเข้าไปเปิดฝาโลงออก กอหญ้าที่จมอยู่กับความทรงจำของซูเม่ย นอนลืมตาอยู่ในโลง

ตอนนี้ร่างนี้ยังไม่สามารถขยับตัวได้ ผู้เป็นบิดาเมื่อเห็นว่าบุตรสาวของตัวเองยังไม่ตายเขาก็ดีใจจนน้ำตาไหลพรากออกมา

“เจ้ายังไม่ตาย ขอบคุณสวรรค์ที่ส่งเจ้ากลับมา” 

“ทะท่านพ่อ” 

ร่างบางเอ่ยเรียกชายชราตรงหน้าออกมาตามสัญชาตญาณ กอหญ้าไม่คิดเลยว่าสิ่งที่ภาวนาก่อนสิ้นใจนั้นจะเป็นความจริง

ชายชราที่อยู่ตรงหน้าใบหน้าของเขาช่างละม้ายคล้ายพ่อของนางนัก

เรื่องนี้มันเหลือเชื้อเกินไปแล้ว ต่อไปนี้ชีวิตครั้งที่ของซูเม่ยนางจะสานต่อให้เอง 

“ท่านพี่สตรีใจร้ายยังไม่ตาย” 

ซูจินกระซิบบอกพี่ชาย แต่เสียงของเจ้าก้อนแป้งน้อยดังเข้าไปให้คนที่นอนอยู่ในโลงได้ยิน กอหญ้าที่อยู่ในร่างของซูเม่ยแสยะยิ้มออกมา

สมควรแล้วที่ร่างนี้ไม่มีใครรัก ก็นางนั้นใจร้ายเหลือเกิน การกระทำทุกอย่างของซูเม่ยก่อนตายถูกวิญญาณดวงใหม่รับรู้จนหมด 

“ซูเม่ยเจ้าค่อย ๆ ลุกขึ้นมาเถิด”

บิดาของนางพยุงนางออกจากโลงสี่เหลี่ยม ทันทีที่ออกจากโลงมาได้นางก็หันไปมองเจ้าก้อนแป้งทั้งสองคน

ในความคิดของนางอยากจะจับเจ้ากอดแป้งทั้งสองมาหอมหลาย ๆ ฟอด น่าเอ็นดูขนาดนี้เดี๋ยวมารดาคนใหม่จะเลี้ยงดูพวกเจ้าเอง

จะขุนให้พวกเจ้ากลายเป็นหมูไปเลย 

“ท่านพ่อ ข้าเดินไหวเจ้าค่ะ เจ้าก้อนน้อยรีบตามแม่มาเร็ว” 

แม้นางจะพูดว่าไหวแต่บิดาของนางก็ยังพยุงอยู่ไม่ห่าง

คำเรียกขานแปลก ๆ พร้อมกับรอยยิ้มที่เป็นมิตรของนางร้องเรียกเด็กทั้งสองให้ตามมา เจ้าก้อนแป้งทั้งสองก็เดินตามนางมาต้อย ๆ

สายตาของเด็กทั้งสองมองไปยังแผ่นหลังของสตรีใจร้ายด้วยแววตาประหลาดใจ สตรีผู้นี้ไม่เคยมองพวกเขาด้วยสายตาที่เอ็นดูมาก่อน

หรือว่าการที่นางตายแล้วฟื้นจะทำให้สติของนางเลอะเลือน

ระหว่างเดินกลับเรือน ร่างบางก็สังเกตดูบิดาของตัวเองเช่นกัน ท่าทางของท่านพ่อดูอ่อนแอนัก อายุของท่านก็มากแล้ว อีกทั้งยังได้รับอาหารที่ไม่เพียงพอเป็นเหตุให้ร่างกายอ่อนแอเช่นนี้

ร่างบางตั้งใจเอาไว้แล้วว่านางจะเลี้ยงดูบิดาผู้นี้ให้ดีที่สุด แค่บิดาคนเดียวนางจะเลี้ยงไม่ได้เชียวหรือ 

“ทุกคนเดินระวังด้วยเล่า เดี๋ยวล้มเอาแล้วจะแย่” 

ทั้งสามคนถึงกับหยุดนิ่งทันทีที่ได้ยินวาจาเช่นนี้หลุดออกมาจากปากของซูเม่ย

บิดาของนางดีใจยิ่งนักเพราะบุตรสาวของตนในตอนนี้รู้จักเป็นห่วงผู้อื่นด้วย 

“ข้าจะระวังเจ้าค่ะท่านแม่” 

ซูจินเอ่ยออกมา เด็กน้อยที่ขาดความอบอุ่นจากมารดา เมื่อได้ยินถ้อยคำที่ห่วงใยพลอยทำให้ดวงใจน้อย ๆ รู้สึกดีอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

ทั้ง ๆ ที่เมื่อก่อนสตรีผู้นี้ช่างใจร้ายนัก

ใช้เวลาไม่นานทุกคนก็เดินมาถึงเรือน สิ่งแรกที่ซูเม่ยทำหลังจากกลับมาถึง นางเดินเข้าไปในครัวสำรวจสิ่งของที่จะนำมาประกอบอาหาร 

“มีแต่ผักรึ”

มือเรียวบางค้นหาวัตถุดิบในการทำอาหารทุกซอกทุกมุมในครัวไม่มีเหลืออยู่เลย ส่วนผักที่เหลือก็เป็นผักที่ร่างนี้ไปแย่งเอาของคนอื่นมา 

“ซูต้าหนิงอยู่ดูแลท่านตากับซูจินที่เรือนด้วยเล่า แม่จะออกไปหาของป่ามาทำอาหารให้พวกเจ้า” 

“ขอรับ” 

เด็กน้อยตอบรับนางออกไป สตรีผู้นี้จะทำอะไรก็เรื่องของนางแค่ไม่ทำให้เขากับน้องสาวลำบากก็พอ 

“ซูเม่ยเจ้าพึ่งรอดพ้นจากความตายมา ยังจะออกไปอีกหรือ” 

เสียงของบิดาถามขึ้นเมื่อรู้ว่าบุตรสาวจะออกไปหาของป่า บุตรสาวของเขาไม่ได้เป็นที่รักของชาวบ้านอันนี้เขารู้ดี

และยิ่งเป็นเช่นนี้เลยทำให้ผู้เป็นบิดาอดเป็นห่วงไม่ได้ ซูเม่ยอาศัยความทรงจำของร่างเดิมเดินเข้าไปในป่า

ชาวบ้านที่เห็นร่างของนางก็หลีกตัวหนีออกไปอย่างรวดเร็ว ไปให้หมดก็ดีเหมือนกัน จะได้ไม่มีใครมาแย่งของ ๆ นาง

ซูเม่ยกวาดสายตามองไปรอบ ๆ เผื่อจะเจอสิ่งที่สามารถนำไปทำอาหารได้บ้าง 

“แถวนี้ไม่มีสิ่งที่เจ้านายต้องการ แต่ข้ามีทุกอย่างที่ท่านต้องการเสมอ” 

อยู่ ๆ ก็มีเสียงปริศนาดังก้องเข้ามาในหัวของนาง เสียงแหลมเหมือนเด็กแถมยังเรียกนางว่าเจ้านายอีก 

“เจ้านายลองหลับตาดูเถิดแล้วท่าจะเห็นข้า” 

ร่างบางทำตามที่เสียงปริศนาบอก นางค่อย ๆ หลับตาลง ในหัวของนางปรากฏร่างเล็ก ๆ ลอยอยู่กลางอากาศ

เจ้าตัวน้อยแต่งกายเหมือนกับพนักงานร้านสะดวกซื้อในยุคปัจจุบัน 

“ตัวอะไรเนี้ย” 

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • สตรีไร้ค่าสู่แม่ค้าผู้ร่ำรวย   ตอนที่ 39 เจ้าช่างดื้อนัก

    เวลานี้นางและครอบครัวก็ได้ย้ายเข้ามาอยู่ที่เรือนหลังใหม่แล้ว ซูเม่ยได้ออกแบบร้านใหม่เอาไว้ ร่างบางนั่งคิดบางอย่างอยู่ในห้อง ชุดที่นางสวมอยู่เป็นชุดบาง ๆ เนื้อผ้าเย็นสวมแล้วสบาย ชุดนี้นางได้ออกแบบและตัดเย็บด้วยตัวเอง ในขณะที่นางกำลังทำหน้าเคร่งเครียดอยู่กลับมีสายตาคู่หนึ่งจ้องมองนางพร้อมกับยกยิ้มที่มุมปาก เหตุใดนางถึงได้ทำหน้าตลกนักซูเม่ยแกล้งทำเป็นไม่รู้ตัว แต่ความจริงแล้วอาซิงแอบกระซิบบอกนางว่าเฉิงชิงอีแอบมองนางอยู่บนขื่อ ซูเม่ยโยนผ้าคลุมไหล่ออกอย่างตั้งใจ เผยไหล่เนียนและทรวงอกที่อวบอิ่ม สายตาคมถึงกับเบิกกว้างออกมา ใครจะคิดเล่าว่าอยู่ ๆ นางจะโยนผ้าคลุมทิ้งพรึ่บ!เฉินชิงอีกระโดดลงมาจากบนขื่อเขานำผ้าคลุมกลับมาคลุมให้นางเหมือนเดิม พร้อมกับกระซิบไปที่หูของนางบา ๆ“เจ้าจงใจ”น้ำเสียงแหบพร่าดังออกมาจากปากกระจับได้รูป ซูเม่ยย่นคอหนีอัตโนมัติ นางแค่ตั้งใจจะแกล้งเขาเล่นเท่านั้นเอง แต่เหตุใดเขาถึงได้ดูจริงจังนัก“ถ้าข้าไม่ทำเช่นนี้ โจรราคะอย่างท่านจะปรากฏตัวรึ”ร่างบางหันไปมองเขาอย่างคาดโทษ ทันใดนั้นนางก็มีความคิดบางอย่าง ร่างบางเดินเข้าไปใกล้เฉินชิงอี อีกฝ่ายกลับถอยหนีเพราะกลัวว่าจะควบคุมตั

  • สตรีไร้ค่าสู่แม่ค้าผู้ร่ำรวย   ตอนที่ 38 ข่าวการแต่งงานของท่านอ๋อง

    ซูเม่ยใช้โอกาสนี้ไปบอกลาฝูเยี่ยฟางกับท่านป้าเยว่ฉิงเพราะนางจะย้ายของเข้ามาอยู่ที่เรือนหลังใหม่ในวันพรุ่งนี้ ระยะทางไม่ใช่ใกล้ ๆ เลย ทั้งสองคน ไม่สามารถเดินทางไปช่วยงานนางได้อีกแล้ว ซูเม่ยต้องหาคนใหม่มาช่วยเตรียมของทำขนมให้“เจ้าจะย้ายเข้าไปอยู่เรือนใหม่แล้วรึ ข้ากับท่านป้าเยว่ฉิงไปช่วยงานเจ้าไม่ได้แล้วนะซูเม่ย”ระยะทางจากหมู่บ้านหลิงชานฝูเยี่ยฟางรู้ดีว่ามันต้องใช้รถม้าหรือเกวียนในการเดินทาง“ข้าเองก็ไม่ค่อยอยากหาคนอื่นมาช่วยงานหรอกนะ ถ้าวันไหนข้าทำขนมไม่ทันข้าก็จะจ้างรถม้าให้มารับเจ้าไป ฝากบอกเรื่องนี้ให้ท่านป้าเยว่ฉิงรับรู้ด้วยเล่า”“เช่นนั้นก็ได้ ข้ายินดีช่วยเสมอ จริงสิข้าลืมไปเลยว่าบุตรชายของท่านป้าเยว่ฉิงทำที่ฝานกล้วยไว้ให้เจ้า ข้าฝากผู้เฒ่าซูไว้ให้แล้ว ”ฝูเยี่ยฟางไม่ลืมที่จะบอกเรื่องสำคัญกับซูเม่ย ร่างบางที่ได้ยินเช่นนั้นก็ไม่ลืมที่จะหยิบค่าจ้างส่งไปให้“รบกวนเจ้าช่วยนำเงินนี้ไปให้จือหร่านด้วยเล่า”ฝูเยี่ยฟางรับเงินจากมือของซูเม่ยมาเก็บไว้ พลางคิดขึ้นมาในใจจืนหร่านคงจะดีใจไม่น้อยเลยที่ได้ค่าแรงมาจากความสามารถของตัวเขาเอง ท่ามกลางสนามรบทหารจำนวนสองแสนนายถูกเฉินชิงอีนำออกมาจากมิต

  • สตรีไร้ค่าสู่แม่ค้าผู้ร่ำรวย   ตอนที่ 37 ฐานะที่แท้จริง

    ร่างบางเริ่มขมวดคิ้วเข้าหากัน สรุปแล้วที่อาซิงแนะนำให้นางทำร้านใหม่ให้เหมือนคาเฟ่ในยุคปัจจุบัน ไม่ได้มีเหตุผลอื่นใดเลยนอกจากเจ้าตัวน้อยชอบ เมื่อเสร็จธุระสำคัญแล้ว ซูเม่ยก็มุ่งหน้าไปซื้อเรือนต่อ เงินที่นางใช้ทั้งหมดนี้เป็นเงินของเฉินชิงอีทั้งนั้น ไม่ใช่สิ! ตอนนี้ขาได้มอบเงินทั้งหมดให้นางแล้วมันต้องกลายเป็นเงินของนางถึงจะถูก เรือนที่อยู่ในตรอกแถบนี้มีแต่หลังใหญ่ ๆ ทั้งนั้น ราคามันต้องสูงมากแน่ ๆ เลย นางไม่อยากเสียเวลาทำใหม่ มาซื้อเรือนที่เขาติดประกาศขายเช่นนี้ง่ายกว่า“หลังนี้เท่าไหร่รึ”“แม่นางเรือนแถบนี้ราคาต่ำสุดสองพันตำลึงขอรับ”เสียงบ่าวที่ดูแลเรือนตอบออกมา ซูเม่ยที่ได้ยินอย่างนั้นลูกตาของนางก็แทบถลนออกมาจากเบ้า มันแพงกว่าภูเขาที่นางซื้อทั้งลูกเสียอีก“สะสองพันตำลึงเชียวรึ”เสียงบ่นพึมพำออกมาเบา ๆ ซูเม่ยหันไปมองที่รถม้าก็เห็นเด็ก ๆ โผล่ศีรษะน้อย ๆ ออกมาพร้อมกับส่งยิ้มให้นาง“ข้าขอเข้าไปดูได้หรือไม่เจ้าคะ”“ได้ขอรับเชิญแม่นาง ”“ซูต้าหนิง ซูจินเข้าไปด้านในกับแม่หรือไม่”มีหรือที่เด็กทั้งสองจะปฏิเสธ ร่างเล็ก ๆ รีบวิ่งลงมาจากรถม้าทันที โดยมีอวี้หานเดินตามพวกเขามาติด ๆซูเม่ยเดินเข้าไ

  • สตรีไร้ค่าสู่แม่ค้าผู้ร่ำรวย   ตอนที่ 36 ซื้อเรือนหลังใหม่

    หลังจากที่ซูไป๋หลินได้ขายที่ดินทั้งภูเขาไปให้ซูเม่ย ใบหน้าของสตรีผู้นั้นช่างคล้ายใครบางคน แต่นึกอย่างไรเข้าก็นึกไม่ออกเขารู้สึกคุ้นหน้านางจนน่าแปลกใจ“ท่านปู่นั่งเม่ออะไรอยู่รึเจ้าคะ หลานนำขนมมาให้ท่านปู่ลองชิมก่อนเถิด”ซูหนานเดินออกมาหาท่านปู่ของตนพร้อมกับยกขนมติดมือมาด้วย ขณะเดียวกันนางก็หวนนึกถึงตอนที่สตรีผู้นั้นมาซื้อที่นางไม่คิดเลยว่าสตรีบ้านนอกจะมีตั๋วเงินถึงพันตำลึง ขนาดตัวนางเองยังมีเงินส่วนตัวไม่ถึงห้าร้อยตำลึงเลย“เจ้ามาเอาอกเอาใจปู่เช่นนี้ ต้องการสิ่งใดรึ”ชายชรามีหรือจะไม่รู้ว่าหลานสาวของตนต้องการอะไร ถ้าไม่มีของที่ต้องการซูหนานไม่มีทางมานั่งเอาอกเอาใจเขาเช่นนี้เป็นแน่เมื่อเห็นว่าท่านปู่ของตนจับได้ซูหนานก็ส่งยิ้มไปให้ผู้เป็นปู่ จากนั้นนางก็เอ่ยเรื่องสำคัญออกมา“ท่านปู่รู้ใช่หรือไม่ว่าหลานกำลังจะแต่งเข้าวังแล้ว แต่สินเดิมที่มีติดตัวนั้นมันช่างน่าอายนัก แม้แต่บิดามารดาของข้าก็ยังไม่สนใจท่านปู่ช่วยเก็บตัวเงินเอาไว้ให้ข้าได้หรือไม่เจ้าคะ”“เจ้าอย่าห่วงเลยตั๋วเงินนี้ข้าจะเก็บเอาไว้มอบให้เจ้าในวันแต่งงาน”ซูไป๋หลินเองก็ไม่อยากให้บุตรสาวอับอาย เมื่อวันนั้นมาถึงเขาก็จะมอบสินเด

  • สตรีไร้ค่าสู่แม่ค้าผู้ร่ำรวย   ตอนที่ 35 แกล้งโง่แค่ตอนอยู่กับนางเท่านั้น

    ร่างสูงบ่นพึมพำออกมาให้เขายิงธนูยังจะง่ายกว่า ท่านอ๋องที่เก่งทั้งด้านบู๊และบุ๋นกลับต้องมาแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้เพียงเพราะอยากจะใกล้ชิดกับนางให้มากขึ้น เฉินชิงอีอยากจะขำตนเองในตอนนี้ยิ่งนัก สาบานได้เลยเขาจะยอมแกล้งโง่แค่ตอนที่อยู่กับนางเท่านั้นร่างบางเห็นเขายิงไม่ได้เรื่องนางก็เริ่มจะหงุดหงิด เหตุใดบุรุษผู้นี้ถึงได้สอนยากนัก ซูเม่ยเดินเข้ามาใกล้เฉินชิงอี นางจับมือเขาอย่างลืมตัว ส่วนร่างสูงตอนนี้สติเริ่มไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแล้ว กลิ่นกายของนางกับมือนุ่ม ๆ มันช่วงยั่วยวนเขานัก“ชิงอีมือท่านอย่าสั่นสิ”ร่างบางตอนนี้เริ่มจะมีน้ำโหแล้ว ร่างสูงเลิกแกล้งนางแล้วตั้งใจยิงเป้าให้นางดูสามนัดติด ปรากกว่าลูกกระสุนพุ่งไปที่จุดกึ่งกลางทั้งสามพอดี ซูเม่ยมองเขาด้วยสายตาคาดโทษบัดนี้นางรู้ตัวแล้วว่าถูกคนผู้นี้จงใจแกล้ง“เท่านี้พอใช้ได้หรือไม่ พอใจเจ้าแล้วหรือยัง”ร่างสูงหันมาส่งยิ้มให้นางอย่างเจ้าเล่ห์ เขาต้องรีบจัดการศัตรูพวกนั้นให้หมดเห็นทีไพ่ใบสุดท้ายคงต้องเอาออกมาใช้เสียแล้ว ร่างบางจ้องมองไปที่เป้าที่วางอยู่ฝั่งของเฉินชิงอี บุรุษผู้นี้ยิ่งปืนแม่นกว่านางอีก“ซูเม่ยเจ้าไปดูลูก ๆ เถิด ส่วนศัตรูพวกนั้

  • สตรีไร้ค่าสู่แม่ค้าผู้ร่ำรวย   ตอนที่ 34 ซ้อมยิงปืน

    ซูเม่ยมองสำรวจหัวหน้ากองทุกคน สาบานได้ไหมว่าพวกเขาคือหัวหน้ากองจริง ๆ แม้ว่าทหารเหล่านี้จะมีรูปร่างกำยำแต่ตามเนื้อตัวของพวกเขานั้นเต็มไปด้วยบาดแผล อีกทั้งยังดูมีท่าทีอิดโรยออกมาให้เห็นอย่างชัดเจน พวกเขาตั้งใจฟังเฉินชิงอีวางแผนการรบแม้แต่ซูเม่ยก็ตั้งใจฟังเช่นเดียวกัน แผนการที่เขาวางไว้นั้นดีมากแต่เขามั่นใจได้อย่างไรว่ามันจะสำเร็จ“เดี๋ยวนะเจ้าคะ ชิงอีท่านมั่นใจได้อย่างไรว่าพวกเขาจะทำสำเร็จ แผนการที่ท่านวางเอาไว้มันดีมากถ้าทำได้เราก็สามารถจัดการศัตรูได้ในพริบตา เท่าที่ข้าฟังท่านเล่ามา ทุกคนจะต้องมีความสามัคคีกัน ถ้าพวกเจ้าไม่มีสิ่งนี้ก็เท่ากับเอาชีวิตไปทิ้งซะเปล่า”หัวหน้ากองทุกคนต่างก็ตกอยู่ในความเงียบ เป็นอย่างที่นางพูดมาจริง ๆ นางพูดออกมาด้วยท่าทีสบาย ๆ พลันหยิบขนมก้อนเล็ก ๆ เข้าปากเคี้ยวจนแก้มตุ่ย“ชิงอีถ้าท่านไม่คิดมากข้าแนะนำได้หรือไม่”“เชิญเจ้าพูดมาได้เลย”เฉินชิงอีเปิดโอกาสให้นางได้แสดงความเห็น สิ่งที่นางพูดออกมาเมื่อครู่นั้นทำให้หัวหน้ากองทุกคนมองนางอย่างเลื่อมใส ว่าที่พระชายาท่านอ๋องเฉินช่างเก่งกาจยิ่งนักแม้แต่ด้านการทำศึกนางก็เข้าใจ“ข้าอยากให้ทุกคนพักผ่อนก่อน ส่วนทหารที่บาด

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status