LOGINซูเม่ยเลยวัยปักปิ่นมาแล้ว ด้วยความไม่เอาไหนของนางเลยไม่มีผู้ใดอย่างเกี่ยวดองด้วย แม้แต่ครอบครัวยากไร้ที่สุดของหมู่บ้านก็ไม่สนใจนาง พวกเขาต่างก็คิดเช่นเดียวกันว่าไม่ควรแต่งสตรีร้ายกาจเช่นนี้เข้ามาสร้างความลำบากใจให้ครอบครัว นางไม่รู้ตัวเลยว่าในสายตาของชาวบ้านนั้นนางคือสตรีที่ไร้ค่าที่สุด ในหมู่บ้านแห่งนี้นอกจากบิดาของนางแล้ว ก็ไม่มีผู้ใดอยากทำความรู้จักกับซูเม่ยเลย ความไร้ค่าของนางกับนิสัยที่ร้ายกาจทำให้นางเป็นที่น่ารังเกียจของคนในหมู่บ้าน
“กินเสร็จก็ช่วยกันเก็บเรือนด้วยเล่า พวกเจ้าต้องช่วยแม่ทำงานรู้หรือไม่”
ซูเม่ยเอ่ยออกมาเมื่อเห็นของในบ้านเกลื่อนไปหมด เจ้าก้อนแป้งทั้งสองเงยหน้าขึ้นมามองสตรีตรงหน้าทันที พวกเขาจำได้ว่าตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยเก็บกวาดเรือนเลย สตรีผู้นี้เป็นคนแรกที่กล้าเอ่ยปากใช้พวกเขา “ได้ขอรับ พวกเราจะช่วยกันเก็บ” ซูต้าหนิงเอ่ยบอกออกไป เขาไม่อยากมีปัญหากับสตรีผู้นี้เพราะคนที่ซวยจะเป็นน้องสาวของเขาเอง “พวกเจ้าน่ารักที่สุด คิดไม่ผิดเลยที่แม่พาเจ้าทั้งสองกลับมาด้วย” ในวันที่ซูเม่ยไปเจอเด็กทั้งสอง เป็นวันที่นางเข้าป่าไปหาผัก ที่จริงแล้วนางตั้งใจไปแย่งผักของคนอื่นอย่างที่เคยทำต่างหาก แต่วันนั้นนางเดินไปเท่าไหร่ก็ไม่เจอผู้ใดเลย ทำให้ซูเม่ยหลงเดินเข้าไปในป่าลึกกว่าเดิม สายตาของนางมองไปเห็นเด็กสองคนนอนกอดศพอยู่ บุรุษผู้นั้นนอนตายตาเหลือกตามเนื้อตัวก็มีแค่คราบเลือด ทีแรกนางก็ลังเลว่าจะพาทั้งสองกลับมาด้วยหรือไม่ แต่เมื่อสายตาของนางมองเห็นว่าเด็กทั้งสองสวมใส่ของมีค่าเอาไว้ นางก็เลยใช้อุบายหลอกเด็กทั้งสองให้เต็มใจกลับมาพร้อมนาง ซูเม่ยในคราบนางฟ้า ทำให้เจ้าก้อนแป้งทั้งสองตายใจ เพียงแค่ประโยคที่นางเอ่ยออกมา “ไปกินขนมไหม ที่บ้านพี่สาวทำขนมไว้เต็มเลย” ประโยคนี้ยังคงก้องอยู่ในความทรงจำของเด็กทั้งสอง ด้วยความหิวทำให้เด็กทั้งสองไม่ลังเลที่จะเดินตามนางไป เมื่อเจ้าก้อนแป้งน้อยมาถึงเรือนนางก็เก็บของมีค่าที่เด็กทั้งสองสวมใส่เอาออกมาเก็บไว้ทั้งหมด ถ้าหากวันใดที่นางหมดหนทาง นางก็จะนำของมีค่าเหล่านั้นออกไปขาย “เก็บของเสร็จก็นำผ้าในตะกร้าไปซักด้วยเล่า” เด็กทั้งสองพยักหน้าอย่างจนใจ นอกจากจะได้กินของไม่อร่อยแล้วยังถูกนางใช้งานหนักอีก สายตาคมของผู้เป็นพี่ชายมองไปยังน้องสาวด้วยความสงสาร “ซูจินเจ้านั่งพักอยู่ที่เรือนเถิด เดี๋ยวพี่จะเอาผ้าพวกนี้ไปซักเอง” “ไม่เจ้าค่ะ ข้าจะไปกับท่านพี่” เด็กน้อยเอ่ยออกมาพร้อมกับขยับไปใกล้ ๆ กับพี่ชายของตน ซูจินกลัวว่าถ้านางอยู่ที่นี้เพียงลำพัง จะถูกสตรีใจร้ายทุบตีเข้าให้ ไปซักผ้ากับพี่ชายยังรู้สึกปลอดภัยกว่า “หยุด! ไม่ต้องเถียงกันไปช่วยกันทั้งคู่ แล้วอย่าคิดหนี เพราะท่านแม่ผู้นี้ไม่ได้ใจดีอย่างที่พวกเจ้าคิด” เด็กทั้งสองช่วยกันเก็บกวาดเรือนจนสะอาด จากนั้นก็หอบเอาผ้ากองโตลงไปซักที่ลำธารหลังเรือน โดยมีสายตาคู่หนึ่งคอยจับจ้องอยู่ตลอดเวลา “อย่าแม้แต่จะคิดหนี ไม่เช่นนั้นพวกเจ้าจะโดนตีหนักกว่าครั้งก่อน” ซูเม่ยชี้หน้าเด็กทั้งสองอย่างข่มขู่ และทุกครั้งที่นางเอ่ยประโยคนี้ออกไปมันมักจะได้ผล ร่างเล็ก ๆ ทั้งสองทำได้เพียงพยักหน้าหงึก ๆ เมื่อสามเดือนก่อนเด็กทั้งสองรู้ตัวว่าถูกสตรีใจร้ายหลอกและเคยแอบหนีออกจากเรือนไป ด้วยความที่ยังเด็กอีกทั้งยังไม่คุ้นชินกับพื้นที่ เด็กตัวเล็ก ๆ วัยห้าหนาวมีหรือจะสู้เจ้าถิ่นอย่างนางได้ ซูเม่ยตามหาเจ้าก้อนแป้งทั้งสองจนเจอ จากนั้นนางก็ใช้ไม้เรียวตีทั้งสองไม่ยั้งมือ ตามเนื้อตัวของเด็กน้อยเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ หลังจากนั้นเด็กทั้งสองก็ไม่กล้าแอบหนีนางออกไปไหนอีกเลย ซูเม่ยเข้าไปนอนพักในเรือนอย่างสบายใจ ปล่อยให้เด็กตัวเล็ก ๆ ซักผ้าของนางอยู่ที่ริมธาร แคว๊ก!! ผ้าในมือของซูจินขาดออกจากกัน ชุดนั้นเป็นชุดโปรดของสตรีใจร้ายพวกเขาจำได้ดี สตรีใจร้ายมักจะใส่ชุดนี้เข้าไปในตลาดบ่อย ๆ “แย่แล้ว ท่านพี่นางจะตีข้าหรือไม่” ซูจินเอ่ยถามพี่ชายออกมาด้วยความตกใจ ร่างเล็ก ๆ ของผู้เป็นพี่ชายทำท่าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะคิดหาวิธีการที่ดีที่สุด จะทำเช่นไรให้สตรีผู้นั้นจับไม่ได้ “เจ้าเก็บเรื่องนี้เอาไว้ อย่าได้หลุดปากออกไปเชียว” “เพราะเหตุใดถึงไม่บอกนางไปตามตรงละเจ้าคะ” “ซูจินถ้าไม่อยากโดนนางตี ทำตามที่พี่บอก” ซูต้าหนิงเอ่ยเตือนน้องสาวของตัวเอง ในฐานะที่เขาเป็นพี่ชายเขาจะปกป้องน้องสาวผู้นี้เอง สายตากลมคู่หนึ่งเหลือบมองลู่ทางรอบ ๆ ตัว เมื่อไม่เห็นร่างสตรีใจร้ายมุมปากเล็ก ๆ ก็ฉีกยิ้มออกมา มือเล็กของซูต้าหนิงปล่อยชุดที่น้องสาวทำขาดให้ไหลไปตามลำธาร ซูจินตาเบิกโพลงเมื่อเห็นการกระทำของพี่ชาย ก่อนที่ร่างเล็กจะตบมืออย่างดีใจเพราะพี่ชายของนางฉลาดที่สุด แปะ! แปะ! “ท่านพี่ฉลาดที่สุด” “ชู่!! เจ้าอย่าเสียงดังไป เดี๋ยวนางก็ได้ยินหรอก” ร่างเล็ก ๆ รีบเอามือขึ้นมาปิดปากของตัวเองทันที ตลอดเวลาที่อยู่ที่นี่สตรีใจร้ายคนนั้นไม่ค่อยจะฉลาดนัก นางมักจะใช้แต่อารมณ์ เหมือนว่าการกระทำในครั้งนี้กำลังทดสอบสมองของนางอยู่ “ชักช้านัก เสร็จหรือยัง” เสียงเร่งเร้าดังออกมาในเรือน ร่างเล็ก ๆ รีบเอาผ้าจุ่มน้ำพอให้มันเปียก แต่ไม่ได้ซักให้ผ้าพวกนั้นสะอาดเลย “ท่านแม่พวกเราซักเสร็จแล้ว” “รีบเอาไปตาก แม่จะได้พาพวกเจ้าไปหาฟืน” ร่างเล็ก ๆ หอบเอาผ้าเดินเตาะแตะไปที่ราวหลังบ้าน สองพี่น้องตัวเล็กเกินไป ราวตากผ้านั้นมันสูงนัก ต้องบอกให้สตรีใจร้ายผู้นั้นมาตากเอง “ท่านแม่ข้ากับซูจินตากผ้าไม่ถึงขอรับ ราวตากผ้าช่างสูงนัก” “พวกเจ้าไม่ได้เรื่องจริง ๆ หลีกไปเดี๋ยวข้าทำเอง” ซูเม่ยเดินสาวเท้าออกมาจากบ้าน ในขณะที่นางเดินมานั้นปากของนางก็บ่นพึมพำอยู่ไม่หยุด มือเรียวบางหยิบเสื้อผ้ามาตากอย่างรวดเร็วเวลานี้นางและครอบครัวก็ได้ย้ายเข้ามาอยู่ที่เรือนหลังใหม่แล้ว ซูเม่ยได้ออกแบบร้านใหม่เอาไว้ ร่างบางนั่งคิดบางอย่างอยู่ในห้อง ชุดที่นางสวมอยู่เป็นชุดบาง ๆ เนื้อผ้าเย็นสวมแล้วสบาย ชุดนี้นางได้ออกแบบและตัดเย็บด้วยตัวเอง ในขณะที่นางกำลังทำหน้าเคร่งเครียดอยู่กลับมีสายตาคู่หนึ่งจ้องมองนางพร้อมกับยกยิ้มที่มุมปาก เหตุใดนางถึงได้ทำหน้าตลกนักซูเม่ยแกล้งทำเป็นไม่รู้ตัว แต่ความจริงแล้วอาซิงแอบกระซิบบอกนางว่าเฉิงชิงอีแอบมองนางอยู่บนขื่อ ซูเม่ยโยนผ้าคลุมไหล่ออกอย่างตั้งใจ เผยไหล่เนียนและทรวงอกที่อวบอิ่ม สายตาคมถึงกับเบิกกว้างออกมา ใครจะคิดเล่าว่าอยู่ ๆ นางจะโยนผ้าคลุมทิ้งพรึ่บ!เฉินชิงอีกระโดดลงมาจากบนขื่อเขานำผ้าคลุมกลับมาคลุมให้นางเหมือนเดิม พร้อมกับกระซิบไปที่หูของนางบา ๆ“เจ้าจงใจ”น้ำเสียงแหบพร่าดังออกมาจากปากกระจับได้รูป ซูเม่ยย่นคอหนีอัตโนมัติ นางแค่ตั้งใจจะแกล้งเขาเล่นเท่านั้นเอง แต่เหตุใดเขาถึงได้ดูจริงจังนัก“ถ้าข้าไม่ทำเช่นนี้ โจรราคะอย่างท่านจะปรากฏตัวรึ”ร่างบางหันไปมองเขาอย่างคาดโทษ ทันใดนั้นนางก็มีความคิดบางอย่าง ร่างบางเดินเข้าไปใกล้เฉินชิงอี อีกฝ่ายกลับถอยหนีเพราะกลัวว่าจะควบคุมตั
ซูเม่ยใช้โอกาสนี้ไปบอกลาฝูเยี่ยฟางกับท่านป้าเยว่ฉิงเพราะนางจะย้ายของเข้ามาอยู่ที่เรือนหลังใหม่ในวันพรุ่งนี้ ระยะทางไม่ใช่ใกล้ ๆ เลย ทั้งสองคน ไม่สามารถเดินทางไปช่วยงานนางได้อีกแล้ว ซูเม่ยต้องหาคนใหม่มาช่วยเตรียมของทำขนมให้“เจ้าจะย้ายเข้าไปอยู่เรือนใหม่แล้วรึ ข้ากับท่านป้าเยว่ฉิงไปช่วยงานเจ้าไม่ได้แล้วนะซูเม่ย”ระยะทางจากหมู่บ้านหลิงชานฝูเยี่ยฟางรู้ดีว่ามันต้องใช้รถม้าหรือเกวียนในการเดินทาง“ข้าเองก็ไม่ค่อยอยากหาคนอื่นมาช่วยงานหรอกนะ ถ้าวันไหนข้าทำขนมไม่ทันข้าก็จะจ้างรถม้าให้มารับเจ้าไป ฝากบอกเรื่องนี้ให้ท่านป้าเยว่ฉิงรับรู้ด้วยเล่า”“เช่นนั้นก็ได้ ข้ายินดีช่วยเสมอ จริงสิข้าลืมไปเลยว่าบุตรชายของท่านป้าเยว่ฉิงทำที่ฝานกล้วยไว้ให้เจ้า ข้าฝากผู้เฒ่าซูไว้ให้แล้ว ”ฝูเยี่ยฟางไม่ลืมที่จะบอกเรื่องสำคัญกับซูเม่ย ร่างบางที่ได้ยินเช่นนั้นก็ไม่ลืมที่จะหยิบค่าจ้างส่งไปให้“รบกวนเจ้าช่วยนำเงินนี้ไปให้จือหร่านด้วยเล่า”ฝูเยี่ยฟางรับเงินจากมือของซูเม่ยมาเก็บไว้ พลางคิดขึ้นมาในใจจืนหร่านคงจะดีใจไม่น้อยเลยที่ได้ค่าแรงมาจากความสามารถของตัวเขาเอง ท่ามกลางสนามรบทหารจำนวนสองแสนนายถูกเฉินชิงอีนำออกมาจากมิต
ร่างบางเริ่มขมวดคิ้วเข้าหากัน สรุปแล้วที่อาซิงแนะนำให้นางทำร้านใหม่ให้เหมือนคาเฟ่ในยุคปัจจุบัน ไม่ได้มีเหตุผลอื่นใดเลยนอกจากเจ้าตัวน้อยชอบ เมื่อเสร็จธุระสำคัญแล้ว ซูเม่ยก็มุ่งหน้าไปซื้อเรือนต่อ เงินที่นางใช้ทั้งหมดนี้เป็นเงินของเฉินชิงอีทั้งนั้น ไม่ใช่สิ! ตอนนี้ขาได้มอบเงินทั้งหมดให้นางแล้วมันต้องกลายเป็นเงินของนางถึงจะถูก เรือนที่อยู่ในตรอกแถบนี้มีแต่หลังใหญ่ ๆ ทั้งนั้น ราคามันต้องสูงมากแน่ ๆ เลย นางไม่อยากเสียเวลาทำใหม่ มาซื้อเรือนที่เขาติดประกาศขายเช่นนี้ง่ายกว่า“หลังนี้เท่าไหร่รึ”“แม่นางเรือนแถบนี้ราคาต่ำสุดสองพันตำลึงขอรับ”เสียงบ่าวที่ดูแลเรือนตอบออกมา ซูเม่ยที่ได้ยินอย่างนั้นลูกตาของนางก็แทบถลนออกมาจากเบ้า มันแพงกว่าภูเขาที่นางซื้อทั้งลูกเสียอีก“สะสองพันตำลึงเชียวรึ”เสียงบ่นพึมพำออกมาเบา ๆ ซูเม่ยหันไปมองที่รถม้าก็เห็นเด็ก ๆ โผล่ศีรษะน้อย ๆ ออกมาพร้อมกับส่งยิ้มให้นาง“ข้าขอเข้าไปดูได้หรือไม่เจ้าคะ”“ได้ขอรับเชิญแม่นาง ”“ซูต้าหนิง ซูจินเข้าไปด้านในกับแม่หรือไม่”มีหรือที่เด็กทั้งสองจะปฏิเสธ ร่างเล็ก ๆ รีบวิ่งลงมาจากรถม้าทันที โดยมีอวี้หานเดินตามพวกเขามาติด ๆซูเม่ยเดินเข้าไ
หลังจากที่ซูไป๋หลินได้ขายที่ดินทั้งภูเขาไปให้ซูเม่ย ใบหน้าของสตรีผู้นั้นช่างคล้ายใครบางคน แต่นึกอย่างไรเข้าก็นึกไม่ออกเขารู้สึกคุ้นหน้านางจนน่าแปลกใจ“ท่านปู่นั่งเม่ออะไรอยู่รึเจ้าคะ หลานนำขนมมาให้ท่านปู่ลองชิมก่อนเถิด”ซูหนานเดินออกมาหาท่านปู่ของตนพร้อมกับยกขนมติดมือมาด้วย ขณะเดียวกันนางก็หวนนึกถึงตอนที่สตรีผู้นั้นมาซื้อที่นางไม่คิดเลยว่าสตรีบ้านนอกจะมีตั๋วเงินถึงพันตำลึง ขนาดตัวนางเองยังมีเงินส่วนตัวไม่ถึงห้าร้อยตำลึงเลย“เจ้ามาเอาอกเอาใจปู่เช่นนี้ ต้องการสิ่งใดรึ”ชายชรามีหรือจะไม่รู้ว่าหลานสาวของตนต้องการอะไร ถ้าไม่มีของที่ต้องการซูหนานไม่มีทางมานั่งเอาอกเอาใจเขาเช่นนี้เป็นแน่เมื่อเห็นว่าท่านปู่ของตนจับได้ซูหนานก็ส่งยิ้มไปให้ผู้เป็นปู่ จากนั้นนางก็เอ่ยเรื่องสำคัญออกมา“ท่านปู่รู้ใช่หรือไม่ว่าหลานกำลังจะแต่งเข้าวังแล้ว แต่สินเดิมที่มีติดตัวนั้นมันช่างน่าอายนัก แม้แต่บิดามารดาของข้าก็ยังไม่สนใจท่านปู่ช่วยเก็บตัวเงินเอาไว้ให้ข้าได้หรือไม่เจ้าคะ”“เจ้าอย่าห่วงเลยตั๋วเงินนี้ข้าจะเก็บเอาไว้มอบให้เจ้าในวันแต่งงาน”ซูไป๋หลินเองก็ไม่อยากให้บุตรสาวอับอาย เมื่อวันนั้นมาถึงเขาก็จะมอบสินเด
ร่างสูงบ่นพึมพำออกมาให้เขายิงธนูยังจะง่ายกว่า ท่านอ๋องที่เก่งทั้งด้านบู๊และบุ๋นกลับต้องมาแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้เพียงเพราะอยากจะใกล้ชิดกับนางให้มากขึ้น เฉินชิงอีอยากจะขำตนเองในตอนนี้ยิ่งนัก สาบานได้เลยเขาจะยอมแกล้งโง่แค่ตอนที่อยู่กับนางเท่านั้นร่างบางเห็นเขายิงไม่ได้เรื่องนางก็เริ่มจะหงุดหงิด เหตุใดบุรุษผู้นี้ถึงได้สอนยากนัก ซูเม่ยเดินเข้ามาใกล้เฉินชิงอี นางจับมือเขาอย่างลืมตัว ส่วนร่างสูงตอนนี้สติเริ่มไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแล้ว กลิ่นกายของนางกับมือนุ่ม ๆ มันช่วงยั่วยวนเขานัก“ชิงอีมือท่านอย่าสั่นสิ”ร่างบางตอนนี้เริ่มจะมีน้ำโหแล้ว ร่างสูงเลิกแกล้งนางแล้วตั้งใจยิงเป้าให้นางดูสามนัดติด ปรากกว่าลูกกระสุนพุ่งไปที่จุดกึ่งกลางทั้งสามพอดี ซูเม่ยมองเขาด้วยสายตาคาดโทษบัดนี้นางรู้ตัวแล้วว่าถูกคนผู้นี้จงใจแกล้ง“เท่านี้พอใช้ได้หรือไม่ พอใจเจ้าแล้วหรือยัง”ร่างสูงหันมาส่งยิ้มให้นางอย่างเจ้าเล่ห์ เขาต้องรีบจัดการศัตรูพวกนั้นให้หมดเห็นทีไพ่ใบสุดท้ายคงต้องเอาออกมาใช้เสียแล้ว ร่างบางจ้องมองไปที่เป้าที่วางอยู่ฝั่งของเฉินชิงอี บุรุษผู้นี้ยิ่งปืนแม่นกว่านางอีก“ซูเม่ยเจ้าไปดูลูก ๆ เถิด ส่วนศัตรูพวกนั้
ซูเม่ยมองสำรวจหัวหน้ากองทุกคน สาบานได้ไหมว่าพวกเขาคือหัวหน้ากองจริง ๆ แม้ว่าทหารเหล่านี้จะมีรูปร่างกำยำแต่ตามเนื้อตัวของพวกเขานั้นเต็มไปด้วยบาดแผล อีกทั้งยังดูมีท่าทีอิดโรยออกมาให้เห็นอย่างชัดเจน พวกเขาตั้งใจฟังเฉินชิงอีวางแผนการรบแม้แต่ซูเม่ยก็ตั้งใจฟังเช่นเดียวกัน แผนการที่เขาวางไว้นั้นดีมากแต่เขามั่นใจได้อย่างไรว่ามันจะสำเร็จ“เดี๋ยวนะเจ้าคะ ชิงอีท่านมั่นใจได้อย่างไรว่าพวกเขาจะทำสำเร็จ แผนการที่ท่านวางเอาไว้มันดีมากถ้าทำได้เราก็สามารถจัดการศัตรูได้ในพริบตา เท่าที่ข้าฟังท่านเล่ามา ทุกคนจะต้องมีความสามัคคีกัน ถ้าพวกเจ้าไม่มีสิ่งนี้ก็เท่ากับเอาชีวิตไปทิ้งซะเปล่า”หัวหน้ากองทุกคนต่างก็ตกอยู่ในความเงียบ เป็นอย่างที่นางพูดมาจริง ๆ นางพูดออกมาด้วยท่าทีสบาย ๆ พลันหยิบขนมก้อนเล็ก ๆ เข้าปากเคี้ยวจนแก้มตุ่ย“ชิงอีถ้าท่านไม่คิดมากข้าแนะนำได้หรือไม่”“เชิญเจ้าพูดมาได้เลย”เฉินชิงอีเปิดโอกาสให้นางได้แสดงความเห็น สิ่งที่นางพูดออกมาเมื่อครู่นั้นทำให้หัวหน้ากองทุกคนมองนางอย่างเลื่อมใส ว่าที่พระชายาท่านอ๋องเฉินช่างเก่งกาจยิ่งนักแม้แต่ด้านการทำศึกนางก็เข้าใจ“ข้าอยากให้ทุกคนพักผ่อนก่อน ส่วนทหารที่บาด







