ตอนที่ 3 เจอหน้า

ตอนที่ 3 เจอหน้า

ครืด ครืด ครืด

แรงสั่นในกระเป๋ากางเกงทำให้ผมต้องหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาพอเห็นชื่อปลายสายที่กระหน่ำโทรเข้ามา แม้จะปล่อยผ่านมาหลายครั้งก็ตามแต่ก็ต้องตัดสินใจยอมรับสาย

“ครับป๊า”

“แกไปมุดหัวอยู่ที่ไหน ฉันโทรหาแกตั้งหลายสายทำไมไม่รับ” น้ำเสียงโมโหตะคอกดังแผดลั่นทันทีที่รับสาย

“ไม่ว่างครับ”

“พรุ่งนี้แกมาหาฉันที่บ้านด้วย”

“ผมก็บอกว่าผมไม่ว่าง”

“แกอย่ามาขัดคำสั่งฉัน”

“…”

“ฟิน แกยังฟังฉันอยู่ไหม”

“อือ ฟังอยู่”

“อย่าจองหองให้มาก ฉันให้แกทำอะไรแกก็ต้องทำหรืออยากให้แม่แกกับน้องแกลำบาก ฉันจะไม่ส่งเสียเงินเลี้ยงดูพวกแกก็ได้นะ”

“แล้วสิ่งที่ป๊าทำทุกวันนี้ทุกคนยังทุกข์ใจไม่พอหรอ แล้วอีกอย่างพวกผมไม่ต้องการเงินจากป๊าหรอก และเงินที่ป๊าโอนให้มาแต่ละเดือนยังอยู่ครบ เราไม่เคยใช้เงินที่ป๊าให้มาสักบาท จะให้ผมโอนคืนก็ได้นะ”

“ไอ้ฟิน!”

“แค่นี้นะ พรุ่งนี้จะเข้าไป”

ผมตัดสายทิ้งทันทีแล้วยัดโทรศัพท์มือถือใส่กระเป๋ากางเกงตามเดิมแต่พอจะก้าวเดินไปยังรถที่จอดอยู่ ก็เจอกับใครบางคนที่ยืนอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล และผมมั่นใจว่าเธอคงได้ยินเรื่องราวทั้งหมดแล้ว

“ฉันไม่ได้ยินอะไรเลยนะคะ”

“ผมยังไม่ได้ถามเลย”

“ก็สายตาคุณตำหนิฉันเสียขนาดนั้น”

สายตาคมไล่มองดาวเด่นของคลับอยู่ในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์ ผิดหูผิดตาจากผู้หญิงเซ็กซี่ ร้อนแรงในชุดคอร์สเพลย์แมวก่อนหน้า ใบหน้าสวยไร้เครื่องสำอางดูเกลี้ยงเกลา อ่อนเยาว์เหมือนเด็กมัธยมปลายจนแทบจำไม่ได้

“อายุถึงยี่สิบหรือยังมาทำในคลับแบบนี้”

“ถึงค่ะ แค่หน้าเด็กเฉยๆ”

“หลงตัวเอง”

“เปล่าสักหน่อย ใครๆ ก็พูดแบบนี้” ร่างบางไหวไหล่เอ่ยตอบไม่ยี่หระ ก่อนจะเบี่ยงตัวหลบแล้วเดินไปทางหน้าคลับเพื่อเรียกรถแท็กซี่

“หึๆ”

“ขอตัวนะคะ แล้วเมื่อกี้แค่ผ่านมา ไม่ได้ยินในเรื่องที่คุณพูดกับปลายสายหรอก”

“เดี๋ยว”

“อะไรคะ”

“เราเคยเจอกันมาก่อนไหม”

“มุกจีบหรอ? คิดมาใหม่นะคะมันไม่เวิร์ค”

“จะให้ถามว่าเท่าไร...แบบนี้หรอ”

เท้าเรียวชะงักกึกหันมองคนพูด ท่าทางก็ดูเรียบร้อย สุภาพ ใส่แว่นดูเนิร์ดๆ แต่คำพูดคำจากลับเจ้าเล่ห์ และกวนประสาทน่าตบสักทีสองที เสียแรงที่ก่อนหน้าชมว่าหล่อ ขอเอาคำพูดคืน ตอนนี้จะทันไหม

“หมายความว่าไง”

“ตามที่พูด”

“อย่ากวน...”

“ไม่ได้กวน จริงจัง”

“เอาจริงๆนะ เราเป็นพวกเดียวกัน ไม่น่าจะเหมาะหรอกมั้ง ถ้าได้กันเอง” ร่างบางเอ่ยปฎิเสธน้ำเสียงยียวนก่อนจะเดินเข้าไปใกล้เขามากขึ้น “คุณว่าจริงไหม”

“ยังไม่ได้ลองเลย”

“ไม่เคยได้ยินหรอเสือสองตัวอยู่ถ้ำเดียวกันไม่ได้”

“งั้นเสือกับเสือลองมาเจอกันหน่อยไหม จะได้รู้ไงว่าคำพูดติดปากพวกนี้จะเป็นจริงได้หรือไม่ได้”

“ถ้าเจอผู้ชายแบบคุณ ขอไม่ลองดีกว่า มีแต่เสียกับเสีย”

“หึๆ ไม่กล้าหรอ”

“ไม่อยากยุ่งมากกว่า ขอตัวนะคะ” 

ผมหัวเราะในลำคอเสียงเบา พร้อมกับยกมือขึ้นลูบปลายคางอย่างใช้ความคิดจ้องมองตามแผ่นหลังบางจนสุดสายตา

“เจอของถูกใจเข้าแล้วสิไอ้ฟิน”

@มหาวิทยาลัยรัฐชื่อดัง

“เป็นอะไรวะจันทร์เจ้า” ฟาริญหรือข้าวฟ่างเพื่อนสนิทที่เจอกันตั้งแต่วันแรกในวันปฐมนิเทศและโชคดีที่เรียนคณะบริหารเหมือนกันและสาขาเดียวกัน ฉันจึงคบเป็นเพื่อนตั้งแต่นั้นมา แม้อีกคนจะรวยล้นฟ้า แต่กลับไม่ถือตัวยอมคบกับเธอที่เป็นเพียงผู้หญิงธรรมดาๆเป็นเพื่อน

“เซ็ง”

“เรื่อง?”

“เรื่องเดิมแหละ”

“เจอแขกชวนรับงานบนเตียงหรอ” ฟาริญเอ่ยถามพร้อมกับทรุดตัวนั่งลงบนเก้าอี้พร้อมหยิบขนมเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ

“อือ หล่อนะดูเนิร์ดๆ แต่พออ้าปากพูดเท่านั้นแหละแบดบอย คาสโนว่าตัวพ่อเลยล่ะ”

“เจอทุกวัน ไม่ชินหรือไง”

“ใครชินก็บ้าแล้วข้าวฟ่าง”

“เอาจริงก็อยากออกไปทำแบบแกบ้างนะ ดูน่าสนุกดีเป็นประสบการณ์ชีวิต”

“โอ้ หยุดความคิดแกเลยเพื่อน เป็นคุณหนูข้าวฟ่างแบบนี้แหละดีแล้ว มีแต่พวกเสือ พวกสิงห์ แบบแกไม่เหมาะหรอก”

“เสือ สิงห์ ผู้ชายเจ้าชู้ถึงไม่เข้าผับก็เจอป่ะจันทร์เจ้า”

“ก็จริงของแก”

“แหม่ๆ จันทร์เจ้า เธอพูดเหมือนไม่รู้จักตัวตนของคุณหนูข้าวฟ่างเลยนะ” แซนดี้หรือชรันณ์เพื่อนสนิทชายใจหญิง ลูกคนเดียวของเจ๊กุ้งเจ้าของแผงลอตเตอรี่รายใหญ่ที่รู้จักกับเธอตั้งแต่มัธยมต้นเดินนวยนาดเข้ามาทันได้ยินพอดิบพอดี จึงจีบปากจีบคอพูดขึ้น

“พวกแกมองฉันในแง่ร้ายเกินไปแล้ว” ฟาริญโอดครวญเสียงแผ้ว ใบหน้าสวยมุ่ยลงเล็กน้อย

“มองถึงตัวตนลึกๆของหล่อนต่างหากย่ะข้าวฟ่าง”

“เฮ้อ อยู่บ้านก็ถูกคุณยายสอนกรองมาลัย ร้อยดอกไม้ ทำอาหารคาวหวานแบบฉบับชาววัง ออกมาข้างนอกก็ให้เป็นตัวเองหน่อยเหอะ”

“อยากจะโทรฟ้องยายหล่อนจังเลย ว่าหลานสาวผู้เรียบร้อยดั่งผ้าที่พับไว้ได้แปลงร่างเป็นสาวน้อยผู้แสนซนไปเสียแล้ว”

“ถ้าโทรนี่คือใจร้ายมากนะแซนดี้”

“ล้อเล่นย่ะ ใครจะกล้ารังแกเพื่อน” ชรันณ์หัวเราะออกมาเสียงเบาเมื่อแกล้งยียวนอีกฝ่ายได้ ก่อนจะหันมาถามเพื่อนสนิท ที่ตั้งแต่มัธยมต้นเกาะกันแน่นหนึบกันมาจนขึ้นมหาวิทยาลัย “อ่ะแล้วนี่เป็นอะไร นั่งหน้านิ่วคิ้วขมวดเลย”

“เซ็ง”

“แกก็ทำใจให้ชินได้แล้วจันทร์เจ้า วันๆแกต้องเจอคนหลายรูปแบบอย่าเอามาใส่ใจเลย บางคนเป็นคนแต่ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องก็มีถมเถไป บางคนมันก็เลวเกินที่จะแยกแยะอะไรได้ เลยมีพวกที่มาราวีแกแบบนี้เนี่ยแหละ”

แปะ แปะ แปะ

“ขอยกย่อง วันนี้พูดดี” ฟาริญพูดเย้าเสียงขำ

“แน่นอน สวยขนาดนี้ มงต้องลงแล้วป่ะ” ชรันณ์ลอยหน้าลอยตาตอบพร้อมกับยกมือขึ้นรับมงกุฎประกอบท่าทาง

ติ๊ง ติ๊ง ติ๊ง ติ๊งๆๆๆ

“โอ้ว แม่เจ้าใครรัวแชทมาขนาดนั้นจันทร์เจ้า”

“เห้อ” จิณห์วราถอนหายใจยาวเหยียดพร้อมก้มมองโทรศัพท์ของตัวเองที่กำลังสั่นสะท้าน “พฤกษ์แม่งก็แชทมาทุกวี่ทุกวัน”

ฉันวางโทรศัพท์เครื่องหรูที่กัดฟันซื้อมือสองมาในราคาหลายหมื่นกระแทกวางบนกองหนังสือด้วยความหงุดหงิด

“ขอดูหน่อยนะ” ชรันทร์หยิบโทรศัพท์เครื่องหรูขึ้นมาดู ส่วนฟาริญก็รีบชะโงกหน้าไล่สายตาอ่านข้อความนับสิบๆข้อความ

‘อยากเลิกเป็นคนเหงา เปลี่ยนมาเป็นของเราได้นะ’

‘เบอร์ได้แล้ว ไลน์ได้แล้ว เมื่อไรจะได้เธอมาเป็นแฟนหนอ’

“มันไปหามุกจีบมาจากไหนเยอะแยะวะ” ชรันทร์เปรยขึ้นเสียงเบา

“นั่นดิ เลี่ยนมาก” ฟาริญเอ่ยตอบก่อนจะเลื่อนดูข้อความอื่นๆต่อ

 ‘ช่วงนี้ใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเลยอ่ะ สงสัยไปอยู่กับเธอหมดแล้ว’

“โอ้เธอ หวานเจี๊ยบ” ฟาริญเอ่ยขึ้นเสียงเบาก่อนจะช้อนตาขึ้นมองหน้าเจ้าของโทรศัพท์ “ไม่คิดจะใจอ่อนให้มันบ้างเหรอจันทร์เจ้า พฤกษ์มันก็หล่อนะ คารมก็ดี”

“จริงคารมดี รูปก็หล่อ ฮอตก็ฮอต ใครบ้างจะไม่รู้จัก พฤกษ์

วิศวะโยธา หนุ่มหล่อ ขี้เล่น ทะเล้น น่ารัก มีแต่คนอยากได้ไปเป็นแฟน เดินควงแขนสักวันคงมีความสุขดี อ๊าย! พูดแล้วคิดถึงหน้าหล่อๆเลยว่ะ อยากได้ๆ” ชรันณ์เอ่ยขึ้นยิ้มๆแววตาเหม่อลอยเป็นประกายระยิบระยับ

“ลืมอีกข้อรึเปล่าแซนดี้”

“อะไร?”

“เจ้าชู้ตัวพ่อ”

“จะไปยากอะไร ถ้ามันจะนอกใจ ชิงทิ้งมันก่อนเหมือนทุกทีที่แกทำสิจันทร์เจ้า”

“ไม่เอาอ่ะ ไม่ชอบรุ่นเดียวกันด้วย”

“ทำไม?”

“รู้ทันกันทุกเรื่อง”

“งั้นไปชอบเด็กไปอย่างน้องดิน หรือไม่ก็น้องแทนเดือนบริหารปีหนึ่ง”

“ไม่เอา เด็กกว่างอแงเก่ง ขี้เกียจโอ๋”

“งั้นไปคบคนอายุมากกว่า”

“ไม่เอา ตามไม่ค่อยทัน พวกนี้ประสบการณ์ชีวิตเยอะ เดี๋ยวโดนหลอกได้ง่ายๆ” จิณห์วราเอ่ยตอบพร้อมกับส่ายหน้าไปมา

“คบคนอายุมากกว่ากลัวเขาทิ้งแล้วจะเสียชื่อเสือสาวจอมหยิ่งยโส ก็บอกมาเถอะ แกคบใครไม่เกินสี่วันแม่งบอกเลิกหมด”

“ก็ดูแต่ละคนที่เข้ามาสิข้าวฟ่าง หวังแต่อะไรไม่รู้”

“งั้นเชิญแกอยู่แบบโสดๆสวยๆไปค่ะสาว” ชรันณ์เอ่ยขึ้นก่อนจะยกมือไล่ประกอบท่าทาง

“ก็ยังไม่เจอคนถูกใจสักทีไงแซนดี้”

“คงไม่มีหรอก เพราะฉันเห็นแกคบคนนั้นบอกเลิกคนนี้ ไม่เกินสามวันไปคบกับอีกคนหนึ่ง แบบนี้แล้วเมื่อไรจะเจอ”

“เอ้า ไม่ใช่ก็ต้องรีบตัดคู่แข่งดิ เปลี่ยนไปเรื่อยๆ จะมัวเสียเวลาทำไม แล้วแกดูแต่ละคนที่เข้ามา คุยไม่ถึงวันจะพาขึ้นแต่คอนโด จะลากขึ้นเตียงให้ได้ พวกนั้นคิดว่าฉันเป็นโคโยตี้ เป็นเด็กนั่งดริ๊งก์อยู่ในคลับแล้วคิดว่าจะง่ายไง มันก็หวังเคลมฉันกันทั้งนั้นแหละ”

“แค่นี้เขาก็ขนานนามว่าแกเป็นคาสโนวีตัวแม่ แม่เสือสาวที่ชอบหักอกผู้ชายเล่นเป็นชีวิตจิตใจแล้วนะ”

“โนสนโนแคร์ค่ะสาว ไม่ดีก็แค่ทิ้งป่ะ คนอื่นจะพูดไงก็แล้วแต่ดิ”

“เห้อ ฉันล่ะกลัวเหลือเกินพวกโค้ชเก่งๆ เจอของจริงตกม้าตายทีหลังกันทุกราย”

“ไม่มีวันนั้นหรอข้าวฟ่าง ฉันมีภูมิต้านทานด้านนี้ดีและชีวิตนี้ ฉันไม่เคยคิดรักใครด้วย”

“จ้า ตอนนี้ก็พูดได้เพราะยังไม่เจอความรักจริงๆมากกว่า” ฟาริญพยักหน้ารับเพราะจิณห์วราทำงานในสถานบันเทิงเจอผู้คนมากมายหลายแบบทำให้ไม่กล้าที่จะรักใคร แต่ก็เก่งที่เอาตัวรอดออกจากดงเสือมาได้ทุกครั้ง

“ก็คงงั้นมั้ง” จิณห์วราเอ่ยรับอย่างไม่ใส่ใจเพราะไม่คิดที่จะรักใครอยู่แล้ว ยิ่งเธอทำอาชีพนี้ใครจะมารักจริง…ชาตินี้คงไม่มี

“เออ ฉันเห็นด้วยกับที่ข้าวฟ่างมันพูดนะ เจอของจริงระวังน้ำตาจะเช็ดหัวเข่าล่ะ” ชรันณ์พูดขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับพยักหน้าเห็นด้วย

“คงยาก”

“เรื่องนั้นเอาไว้ก่อน ตอนนี้ขึ้นเรียนเหอะ เดี๋ยวสาย” ชรันณ์ก้มมองนาฬิกาข้อมือแล้วรีบลนลานเก็บของเพราะอีกไม่ถึงสิบนาทีก็ถึงเวลาเข้าเรียนแล้ว

            “อือๆ”