ตอนที่ 2 โชคชะตาเล่นตลก

ตอนที่ 2 โชคชะตาเล่นตลก

            ‘ใครจะไปทำ เหอะ ก็ฉันเนี่ยไงที่ทำ’

            2 ปีต่อมา

          ปัจจุบัน

            TRADA CLUB

            คลับหรูใจกลางเมืองย่านดังที่ใครๆต่างรู้จักเป็นอย่างดีถูกยกให้เป็นคลับอันดับหนึ่งที่เนืองแน่นไปด้วยนักธุรกิจและนักท่องเที่ยวที่ส่วนใหญ่เป็นผู้ชายมีตั้งแต่วัยรุ่น วัยทำงานจนถึงวัยกลางคน ที่มีอายุใกล้เลขห้าแต่ทุกคนที่เข้ามาได้จะต้องเป็นสมาชิกระดับวีไอพีขึ้นไปเท่านั้น ส่วนค่าสมัครสมาชิกก็แสนโหดแต่คนเหล่านี้ก็พร้อมจ่ายเพราะมันคุ้มค่าและดีที่สุดสำหรับผู้มาใช้บริการ

            ภายในคลับถูกจัดแบ่งโซนไว้เป็นสัดส่วนให้เลือกใช้บริการทั้งโซนหน้าเวทีใหญ่ ห้องคาราโอเกะขนาดเล็กไปจนถึงขนาดใหญ่และเลาจ์สุดหรูไว้รองรับนักธุรกิจทั้งในและต่างประเทศ

            “จันทร์เจ้า ทำไมวันนี้มาสายจังล่ะ” จิณห์วราในชุดนักศึกษาวิ่งหน้าตั้งกระหืดกระหอบเข้ามาในห้องแต่งตัว จากเด็กน้อยกระโปโลในวันนั้นเติบโตเป็นสาวสวยวัยสะพรั่ง เครื่องหน้าสวยครบสมบูรณ์แบบ เพราะถูกเนตรทรายหรือที่ใครๆในคลับเรียกเจ๊มะนาวเทรนงานให้จนกลายเป็นดาวเด่นของคลับ ที่ลูกค้าต่างหมายปองแต่กลับไม่เคยมีใครได้เชยชมสักครั้ง

            “อาจารย์ปล่อยเลทนิดหน่อยค่ะ แถมรถยังติดอีก”

            “ไปเปลี่ยนชุดแล้วรีบขึ้นเวทีเลย วันนี้ตรีมสัตว์โลกน่ารักนะ”

            “จ้า เจ๊นาว”

            ฉันรีบเปลี่ยนชุดด้วยความเร็วแสงหยิบชุดคอสเพลย์แมวเหมียวน้อยชิ้นมาสวมใส่แต่งหน้าจัดเกินวัย แล้วรีบวิ่งขึ้นไปบนเวทีขนาดใหญ่ตรงกลางที่ตอนนี้มีเหล่าพี่ๆนักเต้นด้วยกันในชุดคอสเพลย์น้อยชิ้นในตรีมสัตว์โลกน่ารักทั้งแม่วัว กระต่ายและอีกมากมาย กำลังขยับสะโพกโยกย้ายไปตามเสียงเพลงในจังหวะสนุกสนานด้วยลีลาท่าเต้นสุดเร้าร้อน และยั่วยวน

            “ขอเสียงต้อนรับน้องจันทร์เจ้า ตำแหน่งดาวเด่นของคลับ TRADA หน่อยครับ”

            ฮิ้วววววว

            เสียงร้องแซวของเหล่านักท่องราตรีบวกกับเสียงปรบมือดังกึกก้องเมื่อร่างบางก้าวเดินขึ้นมาบนเวทีแล้วเริ่มออกสเต็ป ด้วยท่าเต้นแสนเซ็กซี่ไปตามจังหวะเพลงสนุกๆ พร้อมโปรยยิ้มหวานให้เหล่าลูกค้าหนุ่มๆ จนกระทั่งนัยน์ตากลมโตดันไปสะดุดกับร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อยืดสีดำพอดีตัว สวมแว่นสายตาทรงทันสมัย ประจวบเหมาะกับที่เขาหันมองมาที่เธอพอดี จนสายตาทั้งสองสบประสานกันแน่นิ่งคล้ายโลกหยุดหมุน ทำให้หัวใจในอกด้านซ้ายของเธอเต้นถี่รัวเร็วจนคร่อมจังหวะ

            ‘โคตรหล่อ’

            “ไง จันทร์เจ้า มองตาค้างเลยนะ ถูกใจหรอ” เชอรี่รุ่นพี่คนสวยที่ยืนเต้นใกล้ๆกระแซะไหล่รุ่นน้องพร้อมเอ่ยถามด้วยเสียงทะเล้น

            “อะไรพี่เชอรี่ หนูแค่มองผ่านๆ”

            “เหรอ แบบนี้ไม่ผ่านแล้วมั้ง จ้องจนตาไม่กระพริบขนาดนั้น”

            “ก็มองไปเรื่อย”

            “ปากแข็ง”

            “ไม่คุยด้วยแล้ว ทำงานต่อเหอะ เจ๊นาวจ้องตาเขียวแล้วโน่น” จิณห์วราพยักพเยิดสายตาไปริมเวที ที่มีเนตรทรายยืนกอดอกมองตาเขียวมาทางพวกเธอ

            “ญาณองค์แม่จะลงแล้วมั้ง” เชอรี่บ่นผู้จัดการแผ่วเบาก่อนจะกลับมาตั้งใจทำหน้าที่ของตัวเองต่อ

ในเวลาเดียวกัน...

“เชี้ย ดาวเด่นคลับนี้โคตรสวย” นาวินทร์ลูบคางพลางทิ้งสายตามองร่างบางที่อยู่ในชุดคอสเพลย์น้องแมวที่กำลังวาดลวดลาย ด้วยท่วงท่าแสนเซ็กซี่เร้าใจในตำแหน่งกลางฟลอร์ด้วยแววตาแพรวพราว เธอทั้งหุ่นดี เอวบาง หน้าอกขนาดใหญ่ ผิวขาวออร่า แม่งเอ้ยโคตรสวย

            “อยากโดนแมวตะปบว่ะ”

            “แต่เสียใจด้วยว่ะไอ้วินทร์ จากที่ดูๆแล้วน้องเขามองไอ้ฟินว่ะ” เด่นภูมิพูดค้านก่อนจะมองเพื่อนสนิทอีกคนที่เอาแต่นั่งกระดกเหล้าไม่พูดไม่จา

            “ไม่สนใจน้องเขาหน่อยหรอวะ สวยนะมึง บางทีอาจทำให้มึงลืมแฟนเก่าไปได้บ้างนะเว้ย”

            ปริชญ์ปรายตามองไปยังเวทีกลางฟลอร์ในตำแหน่งเดียวกับที่เพื่อนสนิทบอก แล้วจ้องอีกฝ่ายนิ่งๆเหมือนถูกมนต์สะกดให้เขามองเพียงเจ้าของใบหน้ารูปไข่ ผมสั้นปะบ่า เรือนร่างที่มีส่วนเว้าส่วนโค้งชัดเจน หน้าท้องแบนราบ หน้าอกอวบอิ่มจนชุดเกาะอกแทบปิดไม่มิด กับกางเกงสั้นกุดโชว์ท่อนขาเรียว ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่เธอหันมาทางนี้พอดี ทำให้สองสายตาสบประสานกันนิ่ง ยิ่งรอยยิ้มหวานๆแย้มขึ้นยิ่งทำให้หัวใจเขากระตุกราวกับมีแรงดึงดูดชวนให้หลงใหล

            “อือ ก็สวย”

            “สัส ตอบแค่นี้”

            “แล้วจะให้กูตอบอะไรล่ะ” ปริชญ์ใช้ปลายนิ้วชี้ดันกรอบแว่นขึ้นเล็กน้อยแล้วหันกลับมาสนใจแก้วเหล้าตรงหน้าต่อ

“มึงยังรักรฐาอยู่หรอวะ”

“ไม่”

“แล้วทำไมมึงถึงไม่เริ่มต้นใหม่ซักทีวะ”

“กูเบื่อความรัก ไม่อยากผิดหวังกับเรื่องเดิมซ้ำๆ”

“เลยจะซื้อกินไปเรื่อยๆ เหรอวะ”

“เหมือนพวกมึงไง”

“กูถามเฉยๆไม่ต้องแว้งกัดพวกกูก็ได้” เด่นภูมิเอ่ยขึ้นพร้อมกับไหวไหล่เหมือนไม่สะทกสะท้าน

“มึงเชื่อกู แผลมึงกำลังตกสะเก็ด ไม่นานเดี๋ยวก็หายดีแล้วเวลาจะทำให้ทุกอย่างดีขึ้น เชื่อกูเพื่อน ส่วนตอนนี้กูขอหาน้องๆมานั่งก่อน คุยกับพวกมึงแล้วไม่เจริญหูเจริญตาเลย” นาวินทร์พูดจบก็ลุกขึ้นเดินออกไปทันที

“เอ้อ แล้วมึงจะลาออกจากตำแหน่งวิศวกรบริษัทพ่อมึงจริงดิไอ้ฟิน”

“อือ กูจะบริหารร้านอาหารญี่ปุ่นของแม่ต่อ กูมีแพลนจะขยายสาขาเพิ่มด้วยกูกลัวทำได้ไม่ดีพอ”

“มีอะไรให้กูช่วยก็บอก”

“อือ ขอบใจ”

“พวกมึง” ทั้งปริชญ์และเด่นภูมิหันไปมองนาวินทร์ที่หายไป

แป๊ปนึง และเดินกลับมาพร้อมกับสาวสวยสองคนข้างกายก่อนจะแนะนำให้ทุกคนรู้จัก

“น้องๆครับนี่เพื่อนพี่เอง คนนี้ชื่อภูมิ ส่วนคนที่ใส่แว่นคนนี้ชื่อ

ฟินครับ”

“ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ” เชอรี่กล่าวทักทายก่อนจะมองคนชื่อฟินตาค้างเพราะตกตะลึงกับความหล่อ

“น้องเชอรี่ครับ”

“ขอโทษค่ะ เผลอมองนานไปหน่อย” เชอรี่ก้มหัวเชิงขอโทษก่อนจะเดินไปนั่งเคียงคู่กับนาวินทร์ สลับกับเหลือบมองปริชญ์เป็นระยะๆ ไม่แปลกใจว่าทำไมจิณห์วรา ผู้ที่ไม่เคยสนใจผู้ชายคนไหนถึงมองตาค้าง เห็นไกลๆว่าหล่อแล้ว ใกล้ๆหล่อมากพ่อคุณเอ้ย หล่อจนปวดมดลูกเลย

“ของไอ้ฟินล่ะวะ” เด่นภูมิเอ่ยถามขึ้นก่อนจะหันไปมองรอบๆ

“โทษทีนะเพื่อน น้องดาวเด่นที่กูเล็งไว้ให้มึงวันนี้ไม่รับงานว่ะไอ้ฟิน”

“คิวคงจองยาวไปทั้งปีแล้วมั้ง” เด่นภูมิถามต่อ แต่น้ำเสียงแฝงไปด้วยความขบขัน

“โอ๊ยไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะคุณภูมิ น้องจันทร์เจ้าจะรับงานแค่วันศุกร์เท่านั้นค่ะ ถ้าอยากคุยกับน้องจองคิวพร้อมกับตอนจองโต๊ะได้เลยค่ะ และที่สำคัญคิวไม่ยาว แต่น้องไม่รับงานบนเตียงนะคะ” เชอรี่เอ่ยบอกคนทั้งสามแต่สายตาจดจ้องที่ปริชญ์ราวกับสื่อสารให้เขารับรู้ เห็นน้องตัวเองถูกใจเหมือนกันเลยแค่อยากเชียร์เท่านั้น

“งั้นวันศุกร์เราคงได้เจอกันอีกครั้งแล้วล่ะ เพราะพี่คงต้องพาเพื่อนพี่มา” นาวินทร์พูดชิดใบหูคนข้างกายก่อนจะจ้องเธอด้วยแววตาเป็นประกาย

“ไม่ต้องยุ่งเรื่องของกู เชิญพวกมึงตามสบายเลย” ผมพูด ก่อนจะกระดกแก้วเหล้าในมือขึ้นดื่มจนหมดแก้วแล้ววางลงบนโต๊ะ เพราะผมไม่ได้สนใจเรื่องพวกนี้อยู่แล้ว

“กูกลับก่อน”

“เดี๋ยวดิวะไอ้ฟิน”

ปริชญ์ลุกขึ้นเดินออกมาทันทีหลังพูดจบโดยไม่ฟังคำคัดค้านของเพื่อนสนิทแล้วมุ่งเดินเข้าไปยังลานจอดรถชั้นใต้ดินของคลับ