ตอนที่ 4 แฟนเก่า

ตอนที่ 4 แฟนเก่า

@บ้านธนพัฒน์ธาดา

           

บ้านหลังใหญ่ตั้งตระหง่านกลางพื้นที่หลายสิบไร่กลางเมืองหลวง โดยพื้นที่รอบๆถูกจัดแต่งสวนสไตล์อังกฤษเข้ากับตัวบ้านสีขาว แสงตะวันในช่วงเช้าสาดส่องยิ่งทำให้บรรยากาศรอบๆตัวบ้านร่มรื่น

ร่างสูงก้าวเดินเข้ามาในตัวบ้านที่ดูผิดไปจากเดิมจากบ้านที่เคยดูอบอุ่นมีพ่อแม่และลูกๆ ใช้เวลาร่วมกันในตอนนั้นมันเต็มไปด้วยความสุข แต่ตอนนี้กลับแทนที่ด้วยความเศร้าหมองไม่ว่าจะมองไปมุมไหนก็มีแต่ความว่างเปล่า

            “คุณหนูของนม” ลาวัลย์หัวหน้าแม่บ้านในวัยเลขหกปลายๆ พาร่างท้วมสวมกอดคุณหนูที่เธอเคยช่วยคุณผู้หญิงของบ้านเลี้ยงดูตั้งแต่ทารกน้อยจนเติบโตเป็นหนุ่มหล่อ

“อย่าวิ่งครับนม จะลื่น หกล้มเอานะครับ”

“นมคิดถึงคุณหนูมากเลยค่ะ แล้วคุณผู้หญิงกับคุณหนูข้าวฟ่างมาด้วยไหมคะ”

“ไม่มาครับ”

“ทุกคนสบายดีไหมคะ”

“ทุกคนสบายดีครับ ข้าวฟ่างฝากของบำรุงมาให้เยอะแยะเลยครับ”

“ขอบคุณนะคะ น่าจะพาคุณหนูข้าวฟ่างมาหานมบ้าง ป่านนี้คงโตเป็นสาวสวยแล้วแน่ๆเลย”

“รายนั้นไม่ยอมมาง่ายๆหรอกครับ”

“เฮ้อ” ลาวัลย์ถอนหายใจทิ้งนึกถึงอดีตที่แสนเจ็บปวดจากครอบครัวที่อบอุ่นต้องมาพังทลายเพราะคนไม่รู้จักพอและผู้หญิงหน้าไม่อาย

“เรื่องมันผ่านมาแล้ว ตอนนี้คุณแม่ก็ทำใจได้แล้ว สีหน้าก็ไม่อมทุกข์เหมือนแต่ก่อนด้วย แล้วป๊าล่ะครับ”

“น่าจะอยู่ที่ห้องทำงานค่ะ คุณหนูนั่งรอในห้องนั่งเล่นก่อนนะคะ นมจะไปเรียนคุณท่านให้”

“ขอบคุณครับนม”

ระหว่างที่นั่งรอ สายตาคมไล่มองภาพถ่ายขนาดใหญ่ที่แขวนตรงมุมทางขึ้นบันไดเมื่อก่อนที่ตรงนั้นเคยเป็นภาพครอบครัวแต่ตอนนี้ถูกแทนที่ด้วยภาพคู่รักต่างวัย

“อ้าวฟิน”

เสียงหวานอ้อแอ้ดังขึ้นพร้อมกับแขนเรียวสวมกอดที่เอวหนาไว้แน่นโดยไม่ทันตั้งตัว ก่อนจะถูกร่างสูงแกะมือออกทันที

“อย่าทำตัวสนิทสนม เราไม่ได้เป็นอะไรกัน ใครมาเห็นเขาจะเข้าใจผิด”

“ห่างเหินจัง รฐาก็ยังเป็นคนเดิมของฟินนะ” รฐาในชุดเกาะอกสีแดงกลิ่นเหล้าหึ่งขยับเข้าไปใกล้ร่างสูงมากขึ้น

“มันไม่มีอะไรเหมือนเดิมหรอก” ปริชญ์ขยับตัวถอยห่างอย่างไร้เยื่อใยจนอีกคนหน้าม้าน

“รฐารักฟินนะ ไม่ว่าตอนนี้หรือตอนไหน”

“คนที่รักกัน เขาไม่แอบนอกใจกันหรอก” เสียงทุ้มพูดเสียงแข็งกร้าวมองหญิงสาวตรงหน้าที่เคยรักมากด้วยแววตาว่างเปล่า

“อ้าวหนูรฐากลับมาแล้วหรอ”

“กลับมาแล้วค่ะคุณลุง” รฐาเอ่ยตอบสามีใหม่ของผู้เป็นแม่ พร้อมกับขยับถอยจากร่างสูงของปริชญ์ทันที ก่อนจะมองไปรอบๆบ้านเมื่อไร้เงาของผู้เป็นแม่เหมือนทุกครั้งที่จะคอยตามติดประมุขของบ้านไม่ห่างสายตา ไม่ใช่แอบไปบ่อนเหมือนทุกครั้งนะ

“แม่ไปไหนหรอคะ”

“คงออกไปช็อปปิ้งกับเพื่อนๆ ของเขานั่นแหละ”

“อ๋อค่ะ” รฐาพยักหน้าเข้าใจ “ช่วงนี้คุณแม่ติดเพื่อน คุณลุงอย่าบ่นแม่รฐาเลยนะคะ”

“ไม่เป็นไรหรอกลุงเข้าใจ เขาก็ต้องมีสังคมของเขา ส่วนหนูรฐาก็ขึ้นไปพักผ่อนข้างบนก่อนเถอะ ลุงมีเรื่องต้องคุยกับลูกชาย” ภุชงค์เน้นคำสุดท้ายแล้วมองหน้าลูกชายสลับลูกติดภรรยาใหม่ เมื่อเห็นแววตาเปรี่ยมไปด้วยรักจากดวงตาคู่สวยของรฐาที่หันกลับมามองลูกชายเขาอย่างไม่ปิดบัง

“เรียกมามีอะไรป๊า” ปริชญ์เข้าเรื่องทันทีเมื่ออยู่กันสองคน

“แกลาออกจากตำแหน่งวิศวกรบริษัททำไม”

“พอดีจะดูแลร้านอาหารญี่ปุ่นของแม่ต่อ”

“ฮ่าๆ” ภุชงค์หัวเราะลั่น “ร้านอาหารที่กำลังจะเจ้งน่ะหรอ แล้วแบบนี้แกจะเลี้ยงดูแม่กับน้องแกได้ยังไง”

“ผมทำได้และมันต้องดีขึ้น ร้านนั้นแม่รักมาก”

“มากแล้วไงถ้าไปต่อไม่ได้รักมากแค่ไหนสุดท้ายก็ต้องปล่อย”

“ผมสามารถปรับปรุงแล้วแก้ไขมันได้ ไม่ใช่เห็นว่าไปต่อไม่ได้แล้วสลัดทิ้ง แม้สิ่งๆนั้นมันจะยากก็ตาม”

“ไอ้ฟิน แต่ด่าฉันเหรอ ห๊ะ!”

“ผมพูดถึงร้านเฉยๆ” ปริชญ์พูดตอบเสียงราบเรียบ

“โอเคๆ” ภุชบค์สูดลมหายใจเข้าลึกๆเพื่อระงับความโกรธแล้วพูดต่อ “เอางี้แล้วกัน ฉันจะยกคลับ TRADA ให้ถือว่าเป็นคำขอโทษที่ฉันทำไม่ดีกับแม่แกเอาไว้”

“มันทดแทนความเสียใจของแม่ไม่ได้เลยสักนิด”

“หึ แกคิดว่าร้านอาหารญี่ปุ่นใกล้เจ้งของแม่แกมันจะเลี้ยงดูพวกแกได้หรอ หรือจริงๆแล้วแกมันกระจอกทำอะไรไม่เป็นชิ้นเป็นอัน ถ้าแกหวังว่าจะเกาะยายแกกินไปจนตายก็แล้วแต่ บ้านผู้ดีเศรษฐีเก่ารวยที่ดิน และทรัพย์สินอยู่แล้วนี่” แต่ไม่เคยเห็นหัวลูกเขยแบบเขาเลย ขอที่ดินสร้างโรงงานอุตสาหกรรมก็ไม่เคยสนับสนุน

“ป๊า อย่าพูดถึงคุณยายด้วยน้ำเสียงแบบนี้นะ” ปริชญ์พูดเสียงแข็ง เพราะรู้ดีว่าผู้เป็นพ่อกับยายไม่ลงรอยกัน มีเรื่องบาดหมางกันก็หลายครั้ง

“อย่ามาสอนคนอย่างฉัน ฉันเป็นพ่อแก รู้ดีว่าอะไรเป็นอะไร”

“เข้าเรื่องต่อเถอะ มีอะไรก็พูดมาผมมีธุระต่อ”

“ฉันเองก็แก่ลงทุกวัน ฉันจะยกคลับ TRADA ให้แกบริหาร”

“ถ้าผมไม่เอาล่ะ”

“ฉันก็จะยกให้”

“ก็ได้ ถ้าอยากยกให้ผมก็จะรับไว้ แต่อย่ามาเรียกร้องคืนทีหลังแล้วกัน” ปริชญ์รับปากเพราะถ้าผมไม่รับไว้คนตรงหน้าก็คงคะยั้นคะยอไม่จบไม่สิ้น

“ฉันพูดคำไหนคำนั้นอยู่แล้ว แต่มีข้อแม้”

“มีข้อแม้อะไรก็พูดมา”

“คลับของฉันสร้างรายได้อย่างมหาศาลแต่หลังจากนี้จะเจ้งหรือจะรุ่งมันก็ขึ้นอยู่ที่แก ส่วนบริษัทแกกับน้องสาวแก ห้ามมายุ่งเกี่ยวอีกฉันจะให้ฤดีเข้าไปเรียนรู้งาน เพราะอนาคตฉันจะให้เธอขึ้นเป็นประธานบริษัทแทนฉัน ฉันเองก็อายุมากขึ้นทุกวันอย่างน้อยๆจะได้มีคนรับช่วงต่อ”

“ได้ ผมจะไม่มายุ่งหรือรบกวนป๊าอีก ให้ทนายร่างสัญญาเรื่องคลับขึ้นมาด้วย และหลังจากนี้ผม น้องและแม่จะไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆกับคนในตระกูลธนพัฒน์ธาดาอีก”

“จองหอง ถ้าแน่จริงแกกับน้องแกก็เปลี่ยนไปใช้นามสกุลเก่าแม่แกด้วยเลยสิ”

“ได้” ปริชญ์รับคำเสียงเรียบ

“อวดดี”

“ป๊าบีบบังคับให้ผมเดินทางนี้เอง แล้วผมขอเตือนป๊าด้วยความหวังดี อย่าไว้ใจใครมากกว่าตัวเอง เพราะวันหนึ่งป๊าอาจจะไม่เหลืออะไรเลย แม้แต่ครอบครัวเพราะวันนี้ป๊าได้ปล่อยมือจากพวกเราไปแล้ว”

            “อย่ามาสั่งสอนคนแบบฉัน”

“ผมเตือนด้วยความหวังดี อีกอย่างป๊ายังรู้จักกับคุณฤดีไม่ถึงสองปีด้วยซ้ำ ยังไม่รู้จักตัวตนจริงๆเลย ป๊าเอาอะไรมาเชื่อใจมากกว่าแม่ที่อยู่ด้วยกันมากว่าครึ่งชีวิต”

            “หึๆอย่าทำเป็นพูดดีไปหน่อยเลย หรือความจริงแกมีปัญหากับหนูรฐาเลยพาลมาลงที่แม่ของเขาที่เป็นเมียใหม่ฉัน”

 “ผมไม่เคยคิด แค่อยากจะเตือนสติป๊า แล้วอีกอย่างรฐาก็แค่แฟนเก่า”

“แกไม่ต้องมาเตือนสติฉันหรอกฉันรู้ว่าฉันทำอะไรอยู่ แต่ถ้าแกอยากคืนดีกับหนูรฐา ฉันก็พร้อมจะช่วยแก” ภุชงค์เอ่ยขึ้นยิ้มๆ เมื่อเห็นแววตาอาลัยอาวรณ์ของลูกชายแม้จะเพียงชั่วพริบตาเดียวเท่านั้น บางทีทั้งสองอาจจะยังรักกันอยู่ก็ได้

“มันจบไปนานแล้ว เลิกคือเลิก” ปริชญ์ตอบเสียงแข็งแม้ในใจจะเจ็บปวดคล้ายใครสะกิดแผลที่ยังไม่หายดีก็ตาม แล้วหันหลังเดินกลับทันทีก่อนจะชะงักเท้าหันกลับมามองผู้เป็นพ่ออีกครั้งเมื่อนึกถึงเรื่องสำคัญขึ้นมาได้ “ป๊าอย่าหลงมัวเมากับคำหวานเมียใหม่มากเกินไปนะ ใครต่อใครเขาพูดอะไรก็ฟังบ้าง เพราะบางทีคนนอกเขาดูออก”

“ฉันรู้จักเมียฉันดี แล้วฉันก็อาบน้ำร้อนมาก่อนแก รู้ว่าอะไรเป็นอะไร แกไม่ต้องมาสั่งสอนฉัน”

“โอเค ผมแค่เตือนด้วยความหวังดี” ผมเพียงรับคำของผู้เป็นพ่อเท่านั้น พูดไปก็ไม่มีอะไรดีขึ้นนอกจากจะทะเลาะกันเปล่าๆ จึงเดินเลี่ยงออกมา