Accueil / โรแมนติก / สถานะ คนคุย / ตอนที่ 5 อดีตฝังใจ

Share

ตอนที่ 5 อดีตฝังใจ

last update Dernière mise à jour: 2025-11-05 10:14:48

ตอนที่ 5 อดีตฝังใจ

            ปริชญ์หลีกเดินออกมาทางห้องครัวเพื่อบอกลาแม่นมก่อนที่จะเดินทางกลับบ้านหิรัญกุล แต่ในระหว่างที่เดินออกมานั้นกลับต้องมาเจอกับคนที่ไม่อยากเจออีกครั้ง ที่กำลังยืนกอดอกพิงเสาอยู่ริมทางเดินด้านนอกตัวบ้านที่เชื่อมกับห้องครัว

            “ฟิน รฐาขอคุยด้วยหน่อย”

            “มีอะไรก็พูดมา”

            “รฐาอยากขอโทษกับเรื่องที่เกิดขึ้น คืนนั้นรฐาเมามาก รฐาไม่ได้มีเจตนาจะนอกใจฟินเลยนะ”

            “สุดท้ายก็นอกใจอยู่ดีไม่ใช่เหรอ”

            “ก็ฟินไม่มีเวลาให้รฐาเลย วันๆทำแต่งาน ฟินรู้ไหมว่ารฐาต้องการความรักจากฟินมากแค่ไหน”

            “ผมรักคุณมาตลอด ไม่เคยนอกใจคุณเลยซักครั้งแล้วคุณล่ะต้องการรักแบบไหน หรือมากขนาดไหนถึงจะพอใจ ห๊ะ! รฐา ต้องมากแค่ไหนคุณถึงจะไม่หักหลังผม ไปแอบได้กับไอ้ทัชเพื่อนสนิทผม”

            “ขอโทษ…แต่วันนั้นทัชเป็นฝ่ายเข้าหา รฐาก่อน”

            “พอ! เพราะสุดท้ายคุณก็นอกใจผมอยู่ดี แต่ช่างเถอะเรื่องมันจบไปนานแล้วอย่ารื้อฟื้นขึ้นมาเลยและอีกอย่างผมลืมไปหมดแล้ว”

            “ฟินลืมความรักของเราจริงๆหรอ”

            “อืม”

            “ไม่จริง ฟินรักรฐาจะตาย”

            “มันคืออดีต ต่อให้รักมากแค่ไหน ก็ไม่มีใครเขาทนเจ็บได้หรอกนะรฐา”

            “ไม่รฐาไม่มีทางยอมเด็ดขาด อะไรที่รฐาอยากได้ รฐาจะไม่มีวันปล่อยไปง่ายๆเด็ดขาด ฟินเองก็เช่นกัน”

            ปริชญ์ก้าวเดินออกมาโดยไม่สนใจไยดี ตัดทุกอย่างให้มันเป็นเรื่องของอดีตที่แสนเจ็บปวดแต่ครั้งนี้กลับไม่เจ็บปวดมากเหมือนกับทุกๆครั้ง เพราะอยู่ดีๆภาพผู้หญิงอวดดีในวันนั้นก็แว๊บขึ้นมาในสมองของเขาแม้จะสลัดภาพเธอทิ้งเท่าไรก็เหมือนยิ่งฝั่งลงในสมองให้จำแต่ใบหน้าเธอ จนอยากจะเจอเธออีกครั้ง…

            “จะกลับแล้วหรอคะคุณหนู”

            “ครับ นมลาออกไปอยู่บ้านหิรัญกุลกับผมไหมครับ ทุกคนยินดีต้อนรับนมเสมอนะ”

            “นมห่วงคุณท่านค่ะกลัวจะไม่มีคนดูแล แม่เด็กผู้หญิงคนนั้นเป็นเมียเสียเปล่าเอาแต่เที่ยว ช็อปปิ้งไปวันๆ ส่วนลูกสาวเธอก็กลับบ้านดึกดื่นบางวันก็กลับเช้ากลิ่นตัวเหม็นกลิ่นเหล้าหึ่ง”

            “ปล่อยเขาไปเถอะครับ ป๊าเขาเลือกแบบนี้เอง”

“ค่ะ คุณหนู”

“งั้นผมฝากนมดูแลป๊าด้วยนะ มีอะไรก็ติดต่อผมได้ตลอดเวลานะครับ”

            “ค่ะ เดินทางกลับดีๆนะคะคุณหนู”

รถบีเอ็มดับเบิ้ลยูคันหรูแล่นฉิวออกจากรั้วบ้านธนพัฒน์ธาดาด้วยความเร็ว แล้วมุ่งหน้าไปยังถนนเมืองหลวงท่ามกลางจราจรที่ติดขัดจนกระทั่งถึงร้านอาหารญี่ปุ่นที่เนืองแน่นไปด้วยลูกค้า

            “สวัสดีค่ะเฮียฟิน”

            “สวัสดีครับพี่อารี ที่ร้านเป็นยังไงบ้าง” ปริชญ์เอ่ยถามผู้จัดการวัยกลางคนที่ทำงานมาตั้งแต่ผู้เป็นแม่เริ่มเปิดร้านใหม่ๆ แม้จะเกือบเจ้งไปหลายรอบ แต่เธอก็ยังอยู่ด้วยกันไม่ไปไหน

            “ลูกค้าเริ่มเยอะขึ้นทุกวันค่ะ ตั้งแต่ที่คุณฟินรีโนเวดร้านใหม่ ทั้งปรับสูตรอาหารพร้อมกับจัดโปรโมชั่น ลูกค้าก็เริ่มเยอะขึ้นเรื่อยๆ”

            “ครับ ถือว่าผลตอบรับดี ถ้าสาขาสองที่เคยปิดตัวไปรีโนเวดเรียบร้อย ผมฝากพี่อารีเข้าไปจัดการให้ผมด้วยนะครับ”

            “ได้เลยค่ะ ไม่มีปัญหาพี่อารีคนนี้พร้อมเสมอ”

            “ขอบคุณครับ แล้วมีพนักงานตำแหน่งผู้ช่วยผู้จัดการมาสมัครบ้างไหมครับ”

            “ยังเลยค่ะ เดี๋ยวพี่จะช่วยหาอีกแรงนะ”

            “ขอบคุณมากครับ ผมขอตัวไปดูบัญชีร้านก่อน”

            “ค่ะ แล้วทานอะไรมาหรือยังคะ ถ้ายังพี่จะให้พนักงานยกเบนโตะขึ้นไปให้”

            “ไม่เป็นไรครับ ผมทานมาเรียบร้อยแล้ว”

            ปริชญ์เดินเข้าไปตรงทางขึ้นชั้นสองของร้าน แต่สายตาคมดุที่ถูกบดบังด้วยกรอบเลนส์แว่นกลับชะงักงัน เมื่อเห็นร่างบางที่ติดอยู่ในความทรงจำ กำลังนั่งทานอาหารอยู่กับผู้ชายคนหนึ่งด้วยความสนิทสนม คีบอาหารป้อนให้กันราวกับคู่รัก

            “มีแฟนแล้วหรอวะ”

ในเวลาเดียวกันเสียงฝีเท้าที่ก้าวเดินตรงไปข้างหน้าอย่างสม่ำเสมอ ในขณะที่มืออีกข้างพิมพ์ข้อความตอบเพื่อนสนิท จนกระทั่งเดินถึงที่หมาย

“จันทร์เจ้า ทางนี้” ฟาริญเอ่ยเรียกรั้งเพื่อนสนิทไว้ เมื่อเห็นเพื่อนกำลังจะเดินออกจากร้านอาหารญี่ปุ่น พร้อมกับชายหนุ่มคนหนึ่ง ก่อนที่ผู้ชายคนนั้นจะเดินแยกออกไปอีกทาง

            “อ้าวข้าวฟ่างมาได้ไง ไหนบอกไปช่วยแซนดี้ขนของ เรียบร้อยแล้วหรอ”

            “ขนของอะไร พอไปถึงเขาง้อนิดง้อหน่อยใจเหลว คืนดีกันไปแล้วค่ะ นี่เคี้ยวอาหารเม็ดจนขนเริ่มสวยแล้วเนี่ย”

            “งั้นตอนนี้ขนเราสองคนก็คงสวยไม่ต่างกัน”

            “เออ จริง แล้วนี่จะไปไหนต่อ”

            “กลับคอนโด”

            “ไปกินข้าวเป็นเพื่อนหน่อยดิ ตั้งแต่เช้ายังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลย”

“ได้ดิ”

“ดีมากค่ะเพื่อนรัก”

“เอาร้านไหน”

“เข้าร้านบ้านตัวเองนี่แหละจ้า เงินจะได้ไม่รั่วไหลไปร้านอื่น”

            “ขี้งกว่ะ”

ฟาริญหัวเราะออกมาอย่างน่ารักไปกับเสียงพูดของเพื่อนก่อนจะเดินควงแขนอีกฝ่ายเข้าร้านอาหารญี่ปุ่น “กินอะไรไหวอีกป่ะ”

            “ขอเป็นของหวานดีกว่า”

“โอเค กินเสร็จแล้วเดี๋ยวไปส่งคอนโด”

“ขอบพระคุณงามๆประหยัดค่าแท็กซี่ได้หลายบาทเลย” จิณห์วราเอ่ยตอบเสียงทะเล้นก่อนจะจัดการของหวานตรงหน้า

            “คืนนี้ไปเที่ยวคลับที่แกทำงานกันไหม”

            “ไปจริงดิ” ฉันถามด้วยความหวาดระแวง เพราะคราวก่อนแม่คุณเล่นไปมีเรื่องกับผู้หญิงคนหนึ่งจนคลับแทบพังเขาไม่คิดค่าเสียหายก็บุญหัวเท่าไรแล้ว

            “ฉันไม่ชอบขี้หน้าอินั่นเฉยๆ”

            “เขาไม่เอาเรื่องแกก็ดีเท่าไรแล้ว”

            “มันไม่กล้าหรอก”

            “ทำไม”

            “ลูกติดเมียใหม่พ่อน่ะ”

            “อ๋อ แล้วไม่กลัวนางเอาไปฟ้องเหรอ”

            “กล้าก็ลองดิ และอีกอย่างฉันเส้นใหญ่กว่าด้วย” ฟาริญยืดอกขึ้นเล็กน้อย พร้อมกับไหวไหล่ไม่สะทกสะท้านกับเรื่องราวที่พึ่งก่อมาหมาดๆ

            “แล้วชวนแซนดี้ยัง อ๊ะ! ลืมไปนางคืนดีกับผัวแล้วฉันว่าเราคงได้ไปกันสองคนแน่ๆ”

            “ผิดคาดจ้า นางตอบตกลงเรียบร้อย”

“เรื่องนี้นางไม่เคยพลาดจริงๆ ไปก็ไป”

“อ้อ ลืมถามเลยจันทร์เจ้าแกมีรับงานเอ็นทานข้าวที่ไหนอีกป่ะเนี่ย” ฟาริญเอ่ยถามเพื่อนสนิท

“ไม่มีแล้ว” จิณห์วราส่ายหน้าไปมาก่อนจะวางช้อนลงแล้วเท้าแขนกับโต๊ะ

“ข้าวฟ่าง”

            “หืม”

            “แกไม่รังเกียจฉันเหรอที่ทำอาชีพนี้” ฉันเอ่ยถามเพื่อนสนิทด้วยน้ำเสียงจริงจัง

            “ไม่อ่ะ แกทำอาชีพสุจริตทำไมฉันต้องรังเกียจแก แล้วแกก็อย่าคิดมากเรื่องนั้นด้วย ฉันไม่ได้เกลียดผู้หญิงคนนั้นกับลูกของนางเพราะเขาเคยทำอาชีพนี้หรอกนะ แต่ที่เกลียดเพราะผู้หญิงคนนั้นทำให้ครอบครัวที่เคยอบอุ่นของฉันพังทลายต่างหาก แล้วคนที่ต้องรับความเจ็บปวดกับการกระทำของคนไม่รู้จักพออย่างพ่อฉัน ก็คือแม่ ฉันและพี่ชายฉัน”

            “ข้าวฟ่างฉันขอโทษนะที่ถาม”

            “เรื่องมันผ่านมานานแล้ว ความเสียใจมันก็ค่อยๆจางหายไปจนเริ่มชินชาแล้วล่ะ”

            “มาๆกินข้าวดีกว่า หิวไม่ใช่หรือไง” จิณห์วราพูดเปลี่ยนเรื่องเพราะไม่อยากให้เพื่อนต้องจมอยู่กับความเศร้าหมองนานๆแต่ทว่า

            ครืด ครืด ครืด

เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นขัดจังหวะทำให้ฟาริญรีบวางตะเกียบลงแล้วเอื้อมมือคว้าโทรศัพท์เครื่องหรูที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมารับสาย

            “ว่าไงคะเฮีย”

            “อยู่ที่ไหน”

            “ร้านอาหารญี่ปุ่นค่ะ”

            “เดี๋ยวเฮียลงไปหา”

            “ทำงานเสร็จแล้วเหรอคะ”

            “อือ”

“ไม่เป็นไรค่ะ ฟ่างอยู่กับเพื่อน ส่วนนัดของเราวันนี้ฟ่างขอแคนเซิลก่อนนะคะ”

            “ได้ งั้นไว้เจอกันที่คอนโดนะ”

            เมื่อเห็นเพื่อสนิทวางสาย จิณห์วรายกยิ้มล้อเลียนแล้วพูดแซวเสียงทะเล้น

            “มีแฟนเหรอเรา”

            “แฟนอะไร พี่ชายค่ะสาว” ฟาริญส่ายหน้าตอบ

            “คิดว่าเป็นลูกคนเดียวมาตลอดนะเนี่ย”

            “ฉันมีพี่ชาย ห่างกันเจ็ดปี และที่สำคัญหล่อมาก ถ้าสนใจแนะนำให้เอาไหม”

            “ไม่อ่ะ ไม่พร้อมมีใครและที่สำคัญไม่ชอบคนอายุมากกว่ากลัวถูกหลอก”

            “สกิลระดับเทพแบบแก ยังกลัวถูกหลอกอีกหรอ”

            “ก็ต้องกลัวเผื่อๆไว้บ้าง ความรักมันไม่เข้าใครออกใคร ไม่อยากพลาดไปรักคนที่เขามองเราเป็นแค่คนคุย หรือหวังเรื่องอย่างว่าหรอกนะ”

            “ความรักนี่เข้าใจยากเนาะ”

            “อือ” จิณห์วราถอนหายใจยาวเหยียดพร้อมกับใช้ช้อนตักไอศกรีมชาเขียวใส่ปากแล้วพยักพเยิดให้อีกฝ่ายกินอาหารตรงหน้าต่อ

“รีบกินจะได้ไปหาพี่ชาย”

            “เออ คืนนี้เจอกันที่โซนผับนะ เลิกงานแล้วแกค่อยตามไป เดี๋ยวฉันกับแซนดี้ไปวอร์มคอรอ”

            “โอเคๆ”

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Latest chapter

  • สถานะ คนคุย   ตอนที่ 16 สารภาพ

    ตอนที่ 16 สารภาพเมื่อเดินทางมาถึงคอนโดฟาริญรีบนำกระเป๋าเดินทางไปเก็บอีกห้องทันที แล้วเดินมาหาพี่ชาย“เฮียฟินวันนี้ฟ่างขอไปผับนะ”“พรุ่งนี้วันจันทร์”“ไม่เมาแน่นอน นะๆ วันนี้เพื่อนฟ่างหยุดงานพอดี โอกาสที่จะเที่ยวด้วยกันครบสามคนมันยากมากนะเฮีย”“อือ ไปพร้อมเฮีย จะกลับค่อยโทรมาบอก เพราะวันนี้เฮียจะเข้าไปตรวจงานที่คลับ”“ค่ะ ไปสี่ทุ่มใช่ไหมคะ”“อื้อ”“งั้นฟ่างขอตัวไปนอนเอาแรงก่อนนะ”“เดี๋ยวก่อน”ฟาริญหันหลังเดินกลับเข้าห้อง แต่ก็ต้องชะงักเมื่อพี่ชายเรียกไว้“ไปเอาภาพนั้นมาจากไหน”“เพื่อนส่งมาให้”“แล้วเป็นอะไรกับจันทร์เจ้า”“จันทร์เจ้าไหนคะ” ฟาริญแสร้งตีหน้ามึนกับคำถามพี่ชาย “ใครคือจันทร์เจ้า”“ไม่ได้รู้จักกันใช่ไหม”“ไม่รู้ค่ะ เฮียฟินก็พามาแนะนำสิ ฟ่างจะได้รู้จัก”“เฮียไม่ได้คิดจริงจัง ไม่นานก็คงเลิก”“การกระทำดูขัดกับคำพูดนะคะพี่ชาย บอกจะเลิกทำไมตาดูเศร้าแบบนั้นล่ะคะ”“พูดมาก”“ฟ่างอยากให้เฮียฟินเปิดใจนะ เพราะผู้หญิงทุกคนไม่ได้เลวร้ายเหมือนแฟนเก่าเฮียทุกคนหรอก ไม่มีใครเขาทรยศหักหลังแฟนด้วยการไปเอากับเพื่อนสนิทหรอกค่ะ”“...”“ฟ่างไม่ได้ตอกย้ำนะ แค่อยากให้เฮียฟินเปิดใจ ไปนอนดีกว่า”@ผับ

  • สถานะ คนคุย   ตอนที่ 15 หิรัญกุล

    ตอนที่ 15 หิรัญกุลรถสปอร์ตคันหรูชะลอความเร็วเลี้ยวเข้ามาในรั้วบ้านหิรัญกุลบ้านหลังใหญ่สีขาวตั้งตะหง่านอยู่หน้าซอยถนนอมรึก เจ้าของที่ดินนับร้อยไร่ในบริเวณในเขตชานเมืองและที่ดินทำเลทอง เป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวาง“สวัสดีครับคุณยาย”“มาตั้งแต่เมื่อไรลูก”“พึ่งมาถึงครับเจอแม่บ้านพอดี เขาบอกยายจิบชาอยู่ที่สวนผมเลยมาหาก่อน”“มาๆให้ยายกอดหน่อย” ปริชญ์เข้าไปสวมกอดผู้เป็นยายถึงแม้อายุเข้าสู่เลขแปดแต่ยังคงแข็งแรงกระฉับกระเฉงราวกับสาวแรกรุ่น “แล้วแม่กับน้องไปไหนกันครับ” “อบรมเด็กแสบทำขนมอยู่ในครัวไทยนู่น” “หึๆ” ปริชญ์หัวเราะน้อยๆเมื่อนึกถึงน้องสาวที่อายุห่างกันถึงเจ็ดปี ความแสบความซนของเธอผมรู้ดีว่ามีฤทธิ์มากแค่ไหน แต่พออยู่บ้านกลายต้องเป็นคุณหนูผู้แสนเรียบร้อย แต่ก็มีบางครั้งที่หลุดคาแร็คเตอร์จนผู้เป็นยายกับแม่ปวดหัวอยู่บ่อยครั้ง “ยายพยายามอบอรมให้เป็นผู้หญิงกับเขาบ้างแต่ก็ยังเป็นม้าดีดกะโหลกเหมือนเดิม” คุณหญิงนวลละอองส่ายหน้าไปมากับความแสบซนของหวานสาว แต่นั่นก็ทำให้เขายิ้ม หัวเราะมีความสุขได้ทุกครั้ง “เฮีย” “นั่น เสียงมาก

  • สถานะ คนคุย   ตอนที่ 14 ไถ่โทษ

    ตอนที่ 14 ไถ่โทษในเวลาต่อมารถคันหรูจอดสนิทในลานจอดรถชั้นใต้ดินคลับ TRADA เธอก็รีบเปิดประตูลงทันที“จันทร์เจ้า”“แยกกันตรงนี้นะคะ จันทร์เจ้าไม่อยากเป็นขี้ปากคนอื่น”“ยังไม่หายโกรธอีกหรือไง”“ค่ะ” เธอตอบเสียงสะบัดก่อนจะเดินขึ้นบันไดไปยังห้องแต่งตัวแต่ยังไม่ทันก้าวพ้นประตู เสียงเรียกจากด้านหลังทำให้เธอต้องหันกลับไปมอง “คุณจันทร์เจ้าครับ” “มีอะไรหรือเปล่าคะ” บอดี้การ์ดที่เฝ้าอยู่ทางเข้าสำหรับพนักงานเรียก เธอจึงหันไปมองด้วยความแปลกใจแล้วเลิกคิ้วขึ้นถาม “เฮียฟินแจ้งไว้ว่าก่อนเข้างานให้ขึ้นไปพบที่ห้องทำงานชั้นบนด่วนครับ” “ขอบคุณนะคะ” ฉันก้มหัวขอบคุณเล็กน้อยแล้วเดินเข้าห้องแต่งตัวทันที ไม่สนใจคำสั่งคนเบื้องบนเพราะยังโมโหที่อีกฝ่ายเป็นเหตุทำให้โทรศัพท์เธอพังไม่หาย “เป็นอะไรจันทร์เจ้า หน้ามุ่ยมาเชียว” “หงุดหงิดคนค่ะพี่ส้มใส” “เอ๊ะ เป็นหนุ่มคนไหนหนอ” ส้มใสยิ้มแซว “ไม่ต้องแซวเลย ไปแต่งตัวดีกว่า” คล้อยหลังเธอไม่นานเฟิร์นเลขาผู้จัดการของเนตรทรายวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาภ

  • สถานะ คนคุย   ตอนที่ 13 ความลับ (แตก)

    ตอนที่ 13 ความลับ (แตก)@มหาวิทยาลัย“จันทร์เจ้า”“อุ๊ย พฤกษ์ตกใจหมดเลย” เสียงทุ้มที่ดังขึ้นจากทางด้านหลังทำให้ร่างบางชะงักหันไปมองคนเรียก“มีอะไร”“คิดถึง”“ไม่ต้องมาอ่อยเหยื่อ เพราะไม่ติดกับแน่นอนจ้า”“ใจแข็งวะ” พฤกษ์โอดครวญแต่ใบหน้ากลับยิ้มกว้างแววตาแพรวพราวตามประสาผู้ชายเจ้าชู้“เดี๋ยวเดินไปส่งคณะ”“ไม่ต้องก็ได้ ไม่เดินหลงหรอก”“เมื่อกี้ใครมาส่ง”“อะไรใครมาส่ง ไม่มี๊” ฉันมองหน้าเขาด้วยความตกใจก่อนจะโบกมือ ส่ายหน้าปฏิเสธเป็นพัลวัน“โกหก”“วินมั้ง”“วินขับรถหรูเนาะ”“แก๊ปมาส่ง”“ไม่เนียน”“ไม่มีอะไร”“ลูกค้ามาส่งหรอ”“ก็รู้ว่าไม่รับงานบนเตียง”“ไม่ใช่ ก็คิดว่าลูกค้าที่รับงานกินข้าวด้วยไง”“เออ ใช่ๆ แต่อันนี้ไม่ใช่กินข้าว แต่แค่ให้นั่งมามหาลัยพร้อมกัน วิธีบอกเลิกสาวแต่สาวไม่ยอมเลิก ตอแยไม่หยุดเลยใช้วิธีนี้” อยากกราบสมองที่ผุดไอเดีย คำพูดแก้ตัวได้สดๆร้อนๆ“เชื่อยาก”“เอ้า ไม่เชื่อจะให้อธิบายทำไมไม่รู้”“พยายามจะเชื่อแล้วกัน แล้ววันนี้เลิกเรียนกี่โมง”“วันนี้มีเรียนเต็มวัน 17.00 นู่นแหละบางทีอาจารย์ก็อาจปล่อยเลท”“เย็นนี้ไปกินข้าวกับป่ะ”“ไม่ว่าง ต้องรีบกลับไปทำงาน เดี๋ยวโดนเจ๊นาวกินหั

  • สถานะ คนคุย   ตอนที่ 12 ติดใจเหยื่อ

    ตอนที่ 12 ติดใจเหยื่อ “ไอ้ฟินๆ”“มีอะไร”“น้องคนเมื่อกี้ใครวะเห็นเดินออกไปพร้อมเจ๊มะนาว โคตรน่ารักเลย” นาวินทร์ที่เปิดประตูเข้ามารีบเปิดปากถามเพื่อสนิททันทีด้วยความตื่นเต้น “กูว่าน้องเขาหน้าตาคุ้นๆ” เด่นภูมิพูดขึ้นเพราะเขาเองก็รู้สึกคลับคล้ายคลับคลาว่าเคยเจอที่ไหนสักที่ แต่นึกเท่าไรก็นึกไม่ออก“ดาวคลับ TRADA ไง จำไม่ได้เหรอ”“มึงอย่ามาอำไอ้ฟิน”“จริงครับคุณภูมิ คุณวินทร์ ผมคอนเฟิร์มได้ว่านั่นน่ะน้องจันทร์เจ้าตอนไม่แต่งหน้า ดูน่ารักมากๆเลยใช่ไหมล่ะครับ” ตฤณที่พูดยิ้มๆ ถึงกับชะงักกึกเมื่อเห็นสีหน้าผู้บริหารคนใหม่ตวัดตาดุมองจนเสียวสันหลังวาบ “ผมก็ชมน้องเขาปกติครับคุณฟิน ไม่มีอะไรเลยครับ”“มึงดูหวงๆนะไอ้ฟิน ความสัมพันธ์พัฒนาก้าวกระโดดหรอ”“เปล่า”“มีพิรุธฉิบหาย”“ดูเชิงเขา โดยการปลอมเป็นเหยื่อ สุดท้ายทำได้ไม่นานเจอความน่ารักของเสือสาวเข้าไปใจเหลวอ่ะดิมึง” นาวินทร์พูดเย้าเพื่อนสนิทที่นานๆทีจะเห็นมันถูกใจใครสักคนจนตาเป็นประกายวาววับ“พูดมากนะพวกมึง แล้วมาทำไม”“มาเที่ยวดิ ถามแปลกๆ มาคลับมึงจะให้กูมารอใส่บาตรตอนเช้ามั้ง”“กวนตีนจังนะไอ้วินทร์” ปริชญ์บ่นเพื่อนพร้อม

  • สถานะ คนคุย   ตอนที่ 11 เจ้านายคนใหม่

    ตอนที่ 11 เจ้านายคนใหม่หลายวันต่อมา @TRADA คลับ ในห้องแต่งตัวเหล่าสาวๆวุ่นวายอีกครั้งเมื่อข่าวใหม่ที่ได้รับมาสร้างความอยากรู้อยากเห็นให้กับพวกเธอ ว่าเจ้าของคลับคนใหม่จะเป็นใคร จนอยากจะเลิกงานไวๆจะได้ยลโฉมหน้าสักที “เจ๊นาว ผู้บริหารคนใหม่คือใครเหรอคะ” “ลูกชายเสี่ยภุชงค์” “จะใจดีแบบเสี่ยไหมหนอ” “รอดูเอาเอง แต่บอกได้คำเดียวว่าหล่อลากไส้ เห็นครั้งแรกรับรองตะลึงจนตาค้างแน่นอน”“อ๊ายยย อยากเห็นๆ เขาเคยมาที่คลับเราไหมเจ๊หรือเขาไปเที่ยวโซนผับที่เปิดใหม่มากกว่า” ส้มใสเอ่ยถามขึ้นด้วยความตื่นเต้น“มาแต่โซนคลับ แล้วบอกได้คำเดียวว่ามาบ่อยมาก ทุกอาทิตย์ พวกแกต้องเคยเห็นบ้างแหละ และเขาก็เข้ามาบริหารงานได้หนึ่งอาทิตย์แล้วด้วย”“จริงเหรอเจ๊”“ใช่ บางทีพวกแกอาจจะเจอแล้ว แต่ไม่รู้ว่าเขาคือใครก็ได้”“หู้ว อยากเจอไวๆอ่า”“อ๋อ อีกเรื่องขอย้ำกับทุกคนอีกครั้งนะ เรื่องอายุของจันทร์เจ้า อย่ามีใครเผลอพูดออกไปเด็ดขาด” “มีอะไรหรือเปล่าเจ๊ ตำรวจจะลงหรอ หนูอายุยี่สิบแล้วไม่มีปัญหาแน่นอน” จิณห์วราที่เปิดประตูเข้ามาได้ยินทันพอดี จึงรีบ

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status