LOGINบรรยากาศยามเย็นภายในคฤหาสน์ตระกูลดังดูวุ่นวายกว่าปกติเล็กน้อย เมื่อคืนนี้เป็นคืนสำคัญที่ประธานบริหารหนุ่มต้องออกงานกาล่าดินเนอร์การกุศลของสมาคมนักธุรกิจ ซึ่งถือเป็นงานใหญ่ประจำปีที่สื่อมวลชนทุกสำนักต่างจับตามอง
ภายในห้องแต่งตัวกว้างขวาง กรณ์ยืนนิ่งอยู่หน้ากระจกบานใหญ่บานโต ร่างสูงสง่าอยู่ในชุดทักซิโด้สั่งตัดสีดำสนิทที่ขับเน้นช่วงไหล่กว้างและส่วนสูงให้ดูโดดเด่นสมบูรณ์แบบ ทว่าสิ่งที่ขัดใจคนสวมใส่อย่างรุนแรงกลับเป็น ‘เนคไทสีน้ำเงินเข้ม’ ที่ถูกส่งตรงมาจากร้านเสื้อผ้าแบรนด์หรู พร้อมแนบการ์ดจากคุณหญิงแม่ที่กำชับนักหนาว่าต้องใส่เส้นนี้ เพื่อให้เข้าคู่กับชุดเดรสของชลิตาตามที่ผู้ใหญ่ตกลงกันไว้ มือหนายกขึ้นขยับปมเนคไทด้วยความหงุดหงิด นัยน์ตาสีรัตติกาลฉายแววเบื่อหน่ายอย่างไม่ปิดบัง เขาเกลียดการถูกบังคับ เกลียดการต้องเล่นละครตบตาแวดวงสังคม และที่เกลียดที่สุด... คือการที่เขารู้ดีว่าเรื่องพรรค์นี้กำลังทำให้ใครบางคนในบ้านหลังนี้ถอยห่างจากเขาออกไปทุกที เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆ ก่อนที่ธนาจะก้าวเข้ามา “บอสครับ รถพร้อมแล้วครับ สื่อมวลชนหน้างานก็เริ่มทยอยกันมาแล้ว ทางคุณชลิตาโทรมาเร่งบอกว่ารออยู่ที่ล็อบบี้โรงแรมแล้วครับ” “อืม รู้แล้ว” กรณ์ตอบรับเสียงห้วน คว้าเสื้อสูทตัวนอกมาสวมทับอย่างลวกๆ “แล้ว... น้ำเหนือล่ะ” ธนาลอบถอนหายใจด้วยความเห็นใจเจ้านาย “คุณเหนือเพิ่งพาน้องอิ่มขึ้นไปอาบน้ำเตรียมเข้านอนเมื่อครู่นี้เองครับ เห็นบอกว่าจะอยู่โยงเฝ้าบ้านให้ เพราะคุณพิมพ์ก็ต้องไปงานนี้เหมือนกัน” กรณ์พยักหน้ารับเงียบๆ ร่างสูงก้าวเดินออกจากห้องมุ่งหน้าลงบันได ทว่าสายตาคมกลับเผลอตวัดมองไปทางปีกซ้ายของบ้านอันเป็นห้องนอนของหลานชายอย่างห้ามไม่อยู่ ใจหนึ่งอยากจะเดินไปหา อยากเห็นหน้าหวานๆ นั้นก่อนออกไปเผชิญหน้ากับความน่ารำคาญข้างนอก แต่อีกใจก็รู้ดีว่า หากเดินไปตอนนี้ก็คงได้รับเพียงแววตาว่างเปล่าและท่าทีเจียมเนื้อเจียมตัวที่ขีดเส้นแบ่งความเหมาะสมเอาไว้อย่างแน่นหนา ‘รอให้งานบ้าๆ นี่จบก่อนเถอะ พรุ่งนี้เขาจะต้องเคลียร์กำแพงงี่เง่านี่ให้พังไปเลย’ ประธานหนุ่มบอกตัวเองในใจ ก่อนจะก้าวขึ้นรถยุโรปคันหรูที่จอดเทียบรออยู่ โดยมีธนาทำหน้าที่สารถีขับออกไปสู่แสงสีของเมืองหลวง ... เวลาเดียวกันนั้น ภายในห้องนอนสีฟ้าพาสเทล... “พี่เหนือฮะ วันนี้คุณลุงหล่อจังเยย อิ่มเห็นคุณลุงใส่ชุดจู๊ตสีดำด้วย” กามเทพตัวน้อยที่สวมชุดนอนลายหมีกำลังนอนซุกตัวอยู่ในผ้าห่ม เอ่ยเจื้อยแจ้วขณะดวงตาปรือปรอยใกล้หลับเต็มที น้ำเหนือที่นั่งอยู่ริมเตียงชะงักมือที่กำลังลูบผมเด็กน้อยไปจังหวะหนึ่ง ชายหนุ่มฝืนยิ้มบางๆ ตอบกลับเสียงนุ่ม “ใช่ครับ วันนี้คุณลุงหล่อมาก เพราะคุณลุงต้องไปงานสำคัญไงครับ... คนเก่งของพี่เหนือหลับตาได้แล้วนะ ดึกแล้วครับ” “อื้อ... ฝันดีฮะพี่เหนือ” น้องอิ่มครางรับคำในลำคอ ก่อนจะหลับสนิทไปพร้อมกับลมหายใจที่เข้าออกอย่างสม่ำเสมอ เมื่อแน่ใจว่าเด็กน้อยหลับสนิท น้ำเหนือก็ค่อยๆ ดึงผ้าห่มขึ้นห่มให้ถึงอก ปรับแอร์ให้เย็นพอดี แล้วเดินย่องออกจากห้องมาอย่างเงียบเชียบ บ้านหลังใหญ่ที่เคยอบอุ่น บัดนี้ตกอยู่ในความเงียบสงัด ป้าใจและแม่บ้านคนอื่นๆ ต่างแยกย้ายกันไปพักผ่อนตามโซนของตัวเองแล้ว น้ำเหนือเดินทอดน่องลงมายังห้องนั่งเล่นกว้างขวาง ร่างโปร่งทิ้งตัวลงบนโซฟาตัวยาวอย่างหมดเรี่ยวแรง ความเหนื่อยล้าทางกายไม่เท่าไหร่ แต่ความอึดอัดทางใจต่างหากที่กำลังกัดกินเขาทีละน้อยนัยน์ตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่กำลังสั่นระริก แววตาของกรณ์ไม่ได้มีเพียงแค่ความหิวกระหายจากฤทธิ์ยา แต่มันเจือปนไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจและความโหยหาที่ถูกกักเก็บไว้มาเนิ่นนาน“ทำไมต้องผลักไสฉัน... รังเกียจฉันมากนักหรือไงน้ำเหนือ” ปลายนิ้วสากไล้ไปตามโครงหน้าหวานอย่างหลงใหล สัมผัสที่เต็มไปด้วยความหนักหน่วงและเว้าวอน “อยากให้ฉันไปหาผู้หญิงคนอื่นมากนักใช่ไหม... หึ แต่เสียใจด้วยนะ เพราะคนที่ฉันต้องการ... มีแค่เธอคนเดียว”ประโยคสารภาพที่พรั่งพรูออกมาทำเอากำแพงในใจของน้ำเหนือพังทลายลงจนไม่เหลือเศษซาก หยาดน้ำตาไหลทะลักออกมาอย่างไม่อาจอดกลั้น เขาจะไปรังเกียจผู้ชายคนนี้ได้อย่างไร ในเมื่อหัวใจทั้งดวงมันตกเป็นของท่านประธานมาตั้งแต่วันที่อีกฝ่ายก้มลงต่อเลโก้ให้หลานชายแล้ว สิ่งที่เขาทำลงไปทั้งหมด ก็แค่พยายามปกป้องหัวใจตัวเองไม่ให้บอบช้ำจากความแตกต่างทางสังคมเท่านั้น“ผมไม่ได้รังเกียจ...” น้ำเหนือสะอื้น ส่ายหน้าไปมาจนเส้นผมสีอ่อนกระจายเต็มพรม “แต่เราต่างกันเกินไป... ฮึก... พรุ่งนี้เช้า ถ้าคุณกรณ์ตื่นมา คุณกรณ์อาจจะเสียใจที่ทำแบบนี้กับผม”“ช่างหัวความแตกต่างสิ!” กรณ์คำรามเสียงต่ำ สติเส้นสุดท้
ปัง!เสียงบานประตูไม้สักสลักลายถูกเตะปิดลงอย่างแรงจนผนังห้องแทบสั่นสะเทือน ตามมาด้วยเสียงกดล็อกอัตโนมัติที่ดังก้องอยู่ในโสตประสาทของคนถูกอุ้ม น้ำเหนือเบิกตากว้าง หัวใจเต้นกระหน่ำรัวเร็วราวกับกลองรบเมื่อแผ่นหลังบางถูกวางลงบนเตียงคิงไซซ์หนานุ่มกลางห้องนอนกว้างขวางที่เขาไม่เคยย่างกรายเข้ามาเลยสักครั้งแสงไฟจากโคมไฟหัวเตียงสลัวราง ส่องให้เห็นใบหน้าคมคายของท่านประธานหนุ่มที่กำลังยืนหอบหายใจอยู่ปลายเตียง สภาพของกรณ์ในเวลานี้ช่างห่างไกลจากคำว่าสมบูรณ์แบบ เนคไทถูกกระชากทิ้งไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เสื้อเชิ้ตสีขาวหลุดลุ่ยเปียกชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อจนแนบลู่ไปกับมัดกล้ามเนื้อ แผงอกกว้างกระเพื่อมขึ้นลงอย่างหนักหน่วงตามจังหวะการสูดอากาศเข้าปอดน้ำเหนือรีบขยับตัวถอยกรูดไปจนชิดหัวเตียง สัญชาตญาณเอาตัวรอดร้องเตือนให้เขาวิ่งหนี ทว่าภาพที่เห็นตรงหน้ากลับทำให้สองขาไร้เรี่ยวแรงเขาเพิ่งจะลงไปดื่มน้ำเย็นๆ ในครัวเมื่อไม่กี่นาทีก่อน เพียงเพื่อจะดับความร้อนรุ่มในใจจากภาพข่าวงานสังคมบ้าๆ นั่น เขาไม่เคยคาดคิดเลยว่าการบังเอิญพบเจอเจ้านายกลางดึกในสภาพควบคุมตัวเองไม่อยู่ จะพลิกผันสถานการณ์ให้กลายมาเป็นความสุ่มเสี
คำแก้ตัวถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อริมฝีปากหยักร้อนระอุฉกวูบลงมาบดขยี้กลีบปากบางอย่างดุดันและเอาแต่ใจ สัมผัสที่ไม่ได้มีความนุ่มนวลหรืออ่อนโยนเจือปนอยู่เลยแม้แต่น้อย มันเต็มไปด้วยความกระหายหิวและการลงทัณฑ์คนดื้อรั้นที่บังอาจผลักไสเขาไปให้คนอื่นรสชาติของแชมเปญชั้นเลิศที่หลงเหลืออยู่บนปลายลิ้นของกรณ์ ผสมผสานกับความฝาดเฝื่อนของแรงอารมณ์ คุกคามเข้ามาในโพรงปากหวานอย่างจาบจ้วง ฝ่ามือใหญ่ล็อคท้ายทอยของคนตัวเล็กเอาไว้แน่น บังคับให้รับจูบที่หนักหน่วงจนน้ำเหนือแทบจะขาดใจ“อื้อ... อ่อยยย (ปล่อย) ...”น้ำเหนือประท้วงในลำคอ สองมือทุบตีลงบนบ่ากว้างอย่างสะเปะสะปะ น้ำตาแห่งความหวาดกลัวและความสับสนไหลรินลงมาอาบแก้ม ทว่ายิ่งดิ้นรน กรณ์ก็ยิ่งบดเบียดริมฝีปากลงมาแนบแน่นขึ้น ฟันคมขบเม้มลงบนกลีบปากล่างจนได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ บังคับให้อีกฝ่ายเผยอปากออกเพื่อเรียกร้องหาอากาศหายใจ ซึ่งนั่นก็เป็นการเปิดทางให้ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปกวาดต้อนความหอมหวานภายในได้อย่างง่ายดายเรียวลิ้นเกี่ยวกระหวัดดูดดึงอย่างเอาแต่ใจ สัมผัสที่ปลุกเร้าอย่างรุนแรงทำเอาเรี่ยวแรงในการต่อต้านของน้ำเหนือค่อยๆ มลายหายไป ร่างบางอ่อนระทวยลงราวกับขี้
“ใครน่ะ! ขโมยเหรอ!” น้ำเหนือตะโกนถามเสียงสั่น พยายามทำใจดีสู้เสือทว่าภาพที่ปรากฏอยู่ตรงกรอบประตูห้องครัว กลับทำให้ไม้กวาดในมือของน้ำเหนือร่วงหล่นลงพื้นเสียงดังแกรก“คะ... คุณกรณ์!”ร่างสูงใหญ่ของประธานบริษัทกำลังยืนโอนเอน มือข้างหนึ่งยันกรอบประตูเอาไว้เพื่อพยุงตัว สภาพของกรณ์ในตอนนี้ทำเอาน้ำเหนือแทบหยุดหายใจ เสื้อเชิ้ตสีขาวหลุดลุ่ยเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อจนแนบลู่ไปกับมัดกล้ามเนื้อหน้าอก ลำคอแกร่งและใบหน้าแดงจัดราวกับคนจับไข้สูง นัยน์ตาสีเข้มที่เคยมองเขาอย่างเย็นชา บัดนี้กลับฉ่ำปรือและเต็มไปด้วยประกายไฟแห่งความปรารถนาที่ปิดไม่มิด“คุณกรณ์! เป็นอะไรครับ ทำไมสภาพเป็นแบบนี้!” น้ำเหนือทิ้งความห่างเหินที่เพียรสร้างมาตลอดสามวันไปจนหมดสิ้น ร่างโปร่งถลันตัวเข้าไปประคองร่างหนาที่กำลังจะทรุดลงกับพื้นด้วยความตกใจสุดขีดทันทีที่ฝ่ามือบางสัมผัสลงบนท่อนแขนแกร่ง ความเย็นจากปลายนิ้วของน้ำเหนือก็ส่งผ่านเข้าสู่ผิวเนื้อที่ร้อนผ่าวของกรณ์ราวกับหยดน้ำทิพย์ที่ชโลมลงบนผืนทรายแห้งผาก กรณ์ครางฮือในลำคออย่างพึงพอใจ สติสัมปชัญญะเส้นสุดท้ายขาดผึงลงในวินาทีนั้นเองกลิ่นหอมสะอาดคล้ายแป้งเด็กผสมสบู่เหลวอันเป็นเอกลักษณ
รถยุโรปคันหรูพุ่งทะยานเข้ามาจอดเทียบหน้ามุขคฤหาสน์ตระกูลดังด้วยความเร็วที่มากกว่าปกติ เสียงยางรถเสียดสีกับพื้นถนนหินกรวดดังลั่นฝ่าความเงียบงันของยามวิกาล ทันทีที่รถจอดสนิท ธนารีบปลดเข็มขัดนิรภัยแล้วเปิดประตูลงมา หวังจะอ้อมไปเปิดประตูหลังเพื่อพยุงร่างของเจ้านายที่กำลังตกอยู่ในสภาวะวิกฤตทว่ายังไม่ทันที่เลขาหนุ่มจะเอื้อมมือไปแตะที่จับ ประตูรถฝั่งผู้โดยสารก็ถูกผลักออกอย่างแรงเสียก่อนร่างสูงใหญ่ของประธานกรณ์ก้าวลงมาจากรถด้วยสภาพที่แทบจะไม่เหลือเค้าโครงของซีอีโอมาดเนี้ยบ เสื้อสูททักซิโด้ราคาแพงถูกถอดทิ้งไว้บนเบาะ เนคไทสีน้ำเงินเข้มที่เขาแสนเกลียดชังถูกกระชากออกจนยับยู่ยี่ กระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวถูกปลดออกลึกจนถึงกลางอก เผยให้เห็นแผงอกแกร่งที่กำลังหอบกระเพื่อมอย่างหนักหน่วง หยาดเหงื่อเม็ดโตผุดพรายเต็มกรอบหน้าคมคาย นัยน์ตาสีรัตติกาลที่เคยมองทุกสิ่งอย่างเยือกเย็น บัดนี้กลับแดงก่ำและสั่นระริกไปด้วยแรงอารมณ์ดิบเถื่อนที่ถูกกระตุ้นด้วยฤทธิ์ยา“บอสครับ! ให้ผมช่วยพยุงเข้าไปเถอะครับ บอสเดินแทบจะไม่ไหวแล้วนะครับ!” ธนาถลาเข้าไปกางแขนเตรียมรับร่างเจ้านายที่ยืนโงนเงน“ไม่ต้อง!”เสียงทุ้มตวาดลั่น แหบพร่าแล
“พะ... พี่กรณ์! ทำไมต้องรุนแรงด้วยคะ มีนแค่หวังดี” ชลิตาแสร้งทำหน้าตกใจ แต่ในตาขัดขืนความดุดันของชายหนุ่มไม่ได้ หล่อนพยายามจะพุ่งเข้าไปประคองอีกครั้ง “พี่กรณ์เดินไม่ไหวแล้วนะคะ ไปพักที่ห้องสวีทชั้นบนเถอะค่ะ มีนเปิดห้องเตรียมไว้แล้ว เดี๋ยวมีนจะ ‘ดูแล’ พี่กรณ์เองนะคะ”คำพูดหน้าไม่อายนั้นทำเอากรรไกรกรามของกรณ์ขบแน่นจนแทบแหลก เขาโกรธจนเลือดขึ้นหน้า แต่ร่างกายกลับทรยศ ขาทั้งสองข้างเริ่มสั่นสะท้านจากแรงอารมณ์ที่ปะทุขึ้นจนแทบควบคุมไม่อยู่“ออกไปให้พ้นหน้าฉัน... ก่อนที่ฉันจะสั่งยุบโปรเจกต์ร่วมทุนทั้งหมดของพ่อเธอ!” กรณ์เค้นเสียงลอดไรฟัน นัยน์ตาสีรัตติกาลวาวโรจน์ราวกับมัจจุราชที่พร้อมจะฉีกทึ้งทุกคนที่ขวางหน้าคำขู่นั้นทำเอาชลิตาหน้าซีดเผือด ชะงักค้างอยู่กับที่ด้วยความหวาดกลัว หล่อนรู้ดีว่ากรณ์ไม่ได้ขู่เล่น อิทธิพลของตระกูลเขามากพอที่จะบดขยี้บริษัทของหล่อนให้ล้มละลายได้ในพริบตา“บอส! เกิดอะไรขึ้นครับ!” ธนาที่เพิ่งเดินกลับมาจากห้องน้ำ รีบวิ่งแหวกวงล้อมคนมุงเข้ามาประคองร่างเจ้านายที่ยืนโงนเงน “บอส ตัวร้อนจี๋เลย เป็นอะไรครับเนี่ย”“ไอ้ธนา... พาฉันออกไปจากที่นี่... เดี๋ยวนี้!” กรณ์ออกคำสั่งด้วยน้ำเส







