สถานะลับของพี่เลี้ยงคนโปรด

สถานะลับของพี่เลี้ยงคนโปรด

last updateLast Updated : 2026-11-20
By:  พิมพ์ใจUpdated just now
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
29Chapters
5views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

กลางวันเป็น 'พี่เลี้ยงเด็ก' แสนดี แต่กลางคืนกลับเป็น 'คนในความลับ' ของท่านประธานหนุ่ม... เมื่อความสัมพันธ์ที่ไม่มีชื่อเรียกจบลงด้วย 'สองขีด' บนที่ตรวจครรภ์ การหอบลูกหนีจึงเป็นทางออกเดียวของคนเจียมตัว

View More

Chapter 1

ตอนที่ 1/1: พี่เลี้ยงคนใหม่

รองเท้าผ้าใบสีขาวที่ผ่านการซักมาจนสะอาดเอี่ยมก้าวลงจากรถโดยสารประจำทาง ร่างโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนตลบแขนเสื้อขึ้นอย่างทะมัดทะแมง ยืนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ อยู่ริมทางเท้า ดวงตากลมโตภายใต้แพขนตาหนามองผ่านซี่ลูกกรงเหล็กดัดสีดำมันปลาบเข้าไปยังคฤหาสน์หลังใหญ่เบื้องหน้า มันโอ่อ่า กว้างขวาง และดูหรูหราจนคนที่เพิ่งเรียนจบมาได้ไม่นานถึงกับรู้สึกชาวาบไปทั้งฝ่ามือ

‘น้ำเหนือ’ กระชับแฟ้มเอกสารสมัครงานในมือแน่น ความประหม่าตีตื้นขึ้นมาจนต้องลอบกลืนน้ำลายลงคอ เขาบอกตัวเองให้ใจเย็น นี่คือโอกาสสำคัญที่ ‘เต้’ เพื่อนสนิทซึ่งทำงานอยู่ในบริษัทของตระกูลนี้อุตส่าห์เป็นธุระแนะนำมาให้ ในเมื่อเต้รับประกันว่าเจ้านายใจดี และตัวเขาเองก็กำลังต้องการงานที่มีรายได้มั่นคงเพื่อส่งเสียตัวเองและครอบครัว เขาจะมาถอดใจยืนขาสั่นอยู่หน้าประตูบ้านไม่ได้เด็ดขาด

ชายหนุ่มกดกริ่งตรงป้อมยามหน้าประตู แจ้งชื่อกับพนักงานรักษาความปลอดภัย ไม่นานนักประตูเหล็กบานใหญ่ก็เลื่อนเปิดออกพร้อมกับแม่บ้านวัยกลางคนคนหนึ่งที่เดินออกมารับ เธอระบายยิ้มเป็นมิตรแล้วผายมือเชิญให้เขาเดินตามเข้าไปด้านใน

ตลอดทางเดินปูด้วยหินทราย ทอดผ่านสวนหย่อมที่ตัดแต่งกิ่งไม้เป็นระเบียบเรียบร้อย สระน้ำพุรูปปั้นหินอ่อนตั้งตระหง่านอยู่ตรงกลางลานกว้าง ส่งเสียงน้ำไหลกระทบผิวน้ำดังซู่ซ่าให้ความรู้สึกร่มรื่น ผิดกับก้อนเนื้อในอกซ้ายของน้ำเหนือที่กำลังเต้นรัวด้วยความตื่นเต้น

“เชิญนั่งรอตรงนี้ก่อนนะคะ เดี๋ยวคุณพิมพ์กำลังลงมาค่ะ” แม่บ้านบอกพลางวางแก้วน้ำเย็นเฉียบลงบนโต๊ะกระจกเตี้ยหน้าโซฟาหนังสีน้ำตาลเข้ม

น้ำเหนือค้อมหัวขอบคุณ เขานั่งหลังตรง วางแฟ้มไว้บนตัก กวาดสายตามองการตกแต่งภายในห้องรับแขกที่เน้นโทนสีขาวและไม้โอ๊ค ทุกอย่างดูสะอาดตา เรียบหรู แต่ก็แฝงไปด้วยความอบอุ่น รอเพียงไม่ถึงสิบนาที เสียงฝีเท้าเบาๆ ก็ดังขึ้นจากบันไดเวียนกลางบ้าน

ผู้หญิงที่เดินลงมาคือ ‘คุณพิมพ์’ พี่สาวของประธานบริษัทที่เต้เคยเล่าให้ฟัง เธอสวมเดรสสีเบจเรียบๆ ใบหน้าสวยหวานถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางบางเบา ทว่าแววตากลับมีร่องรอยของความเหนื่อยล้าซ่อนอยู่ ซึ่งน้ำเหนือพอจะรู้มาบ้างว่าเธอเพิ่งผ่านการหย่าร้างกับอดีตสามีมาได้ไม่นาน และต้องย้ายกลับมาอยู่ที่บ้านหลังนี้พร้อมกับลูกชายวัยกำลังซน

“น้ำเหนือใช่ไหมคะ? เต้เล่าเรื่องเราให้พี่ฟังเยอะเลย” เสียงหวานเอ่ยทักทายพร้อมรอยยิ้มที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวดูผ่อนคลายลงทันตา

“สวัสดีครับคุณพิมพ์” น้ำเหนือรีบผุดลุกขึ้นยกมือไหว้ด้วยท่าทางนอบน้อม

“นั่งตามสบายเถอะค่ะ ไม่ต้องเกร็ง” เธอนั่งลงบนโซฟาฝั่งตรงข้าม หยิบแฟ้มประวัติของเขาไปเปิดดูคร่าวๆ “เต้บอกว่าเราเคยมีประสบการณ์ดูแลเด็กมาก่อน แถมยังใช้โปรแกรมจัดการเอกสารบัญชีเบื้องต้นได้ด้วย พี่เลยสนใจเป็นพิเศษ เพราะตอนนี้พี่ต้องเข้ามาช่วยงานบริหารที่บริษัทของที่บ้านแบบเต็มตัว งานเอกสารมันล้นมือไปหมด แล้วลูกชายพี่ก็กำลังอยู่ในวัยที่ต้องการคนดูแลอย่างใกล้ชิด พี่หาพี่เลี้ยงมาหลายคนแล้ว แต่ก็ยังไม่มีใครเข้ากับลูกพี่ได้เลย”

“ผมเคยช่วยที่บ้านเลี้ยงน้องๆ มาตั้งแต่เด็กครับ แล้วก็เคยรับจ๊อบเป็นผู้ช่วยธุรการช่วงเรียนมหาวิทยาลัย ผมมั่นใจว่าสามารถช่วยแบ่งเบาภาระคุณพิมพ์ได้แน่นอนครับ” น้ำเหนือตอบฉะฉาน แววตามุ่งมั่นตั้งใจจนคนฟังรู้สึกเอ็นดู

“พี่เชื่อค่ะ เพราะเต้การันตีมาขนาดนั้น” คุณพิมพ์ยิ้มกว้างขึ้น “งานหลักๆ ของเราคือดูแล ‘น้องอิ่ม’ ช่วงที่พี่ออกไปทำงานที่บริษัท หรือช่วงที่พี่ติดประชุมออนไลน์อยู่บ้าน ส่วนงานรองคือช่วยพี่จัดหมวดหมู่เอกสาร ร่างอีเมล และสรุปยอดค่าใช้จ่ายยิบย่อยของฝ่ายบริหาร กินอยู่เสร็จสรรพที่นี่เลย มีห้องพักส่วนตัวให้ เงินเดือนพี่ให้ตามที่เต้เสนอมา เราโอเคไหม?”

จำนวนเงินที่อีกฝ่ายเสนอมานั้นสูงกว่าที่น้ำเหนือคาดหวังไว้เกือบเท่าตัว ชายหนุ่มพยักหน้ารับแทบจะทันที “โอเคครับ ผมพร้อมเริ่มงานเลย”

“หม่ามี้!”

ยังไม่ทันที่การสัมภาษณ์งานจะจบลงอย่างเป็นทางการ เสียงเล็กแหลมของเด็กชายวัยสี่ขวบก็ดังแทรกขึ้นมา ร่างป้อมๆ ในชุดเอี๊ยมยีนส์ขาสั้นวิ่งเตาะแตะเข้ามาในห้องรับแขก ในมือถือหุ่นยนต์ของเล่นที่แขนหลุดไปข้างหนึ่ง ใบหน้าจิ้มลิ้มเปื้อนคราบน้ำตาเล็กน้อย

“อ้าว น้องอิ่ม เป็นอะไรลูก วิ่งหน้างอมาเชียว” คุณพิมพ์อ้าแขนรับลูกชายตัวน้อยที่พุ่งเข้ามากอดขาเธอแน่น

เด็กชายซุกหน้าลงกับกระโปรงผู้เป็นแม่ ก่อนจะช้อนตาที่ยังคลอไปด้วยหยาดน้ำใสๆ มองไปยังคนแปลกหน้าที่นั่งอยู่บนโซฟา น้องอิ่มมีท่าทีระแวดระวัง กระชับหุ่นยนต์แขนหักในมือแน่นขึ้น

น้ำเหนือเห็นดังนั้นจึงค่อยๆ ขยับตัวลงจากโซฟา คุกเข่าลงบนพรมเปอร์เซียผืนหนาให้ระดับสายตาอยู่ในระนาบเดียวกับเด็กน้อย เขายิ้มกว้างจนตาหยี เป็นยิ้มที่ปราศจากการปรุงแต่งและเต็มไปด้วยความเอ็นดูอย่างแท้จริง

“สวัสดีครับน้องอิ่ม หุ่นยนต์ตัวนั้นไปสู้กับสัตว์ประหลาดที่ไหนมาครับเนี่ย ถึงได้บาดเจ็บแขนหลุดแบบนั้น” เสียงทุ้มหวานเอ่ยทักทายด้วยโทนเสียงที่นุ่มนวล

น้องอิ่มกะพริบตาปริบๆ ค่อยๆ โผล่หน้าออกมาจากขาของคุณแม่ “มัน... มันตกบันไดฮะ”

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
29 Chapters
ตอนที่ 1/1: พี่เลี้ยงคนใหม่
รองเท้าผ้าใบสีขาวที่ผ่านการซักมาจนสะอาดเอี่ยมก้าวลงจากรถโดยสารประจำทาง ร่างโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนตลบแขนเสื้อขึ้นอย่างทะมัดทะแมง ยืนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ อยู่ริมทางเท้า ดวงตากลมโตภายใต้แพขนตาหนามองผ่านซี่ลูกกรงเหล็กดัดสีดำมันปลาบเข้าไปยังคฤหาสน์หลังใหญ่เบื้องหน้า มันโอ่อ่า กว้างขวาง และดูหรูหราจนคนที่เพิ่งเรียนจบมาได้ไม่นานถึงกับรู้สึกชาวาบไปทั้งฝ่ามือ‘น้ำเหนือ’ กระชับแฟ้มเอกสารสมัครงานในมือแน่น ความประหม่าตีตื้นขึ้นมาจนต้องลอบกลืนน้ำลายลงคอ เขาบอกตัวเองให้ใจเย็น นี่คือโอกาสสำคัญที่ ‘เต้’ เพื่อนสนิทซึ่งทำงานอยู่ในบริษัทของตระกูลนี้อุตส่าห์เป็นธุระแนะนำมาให้ ในเมื่อเต้รับประกันว่าเจ้านายใจดี และตัวเขาเองก็กำลังต้องการงานที่มีรายได้มั่นคงเพื่อส่งเสียตัวเองและครอบครัว เขาจะมาถอดใจยืนขาสั่นอยู่หน้าประตูบ้านไม่ได้เด็ดขาดชายหนุ่มกดกริ่งตรงป้อมยามหน้าประตู แจ้งชื่อกับพนักงานรักษาความปลอดภัย ไม่นานนักประตูเหล็กบานใหญ่ก็เลื่อนเปิดออกพร้อมกับแม่บ้านวัยกลางคนคนหนึ่งที่เดินออกมารับ เธอระบายยิ้มเป็นมิตรแล้วผายมือเชิญให้เขาเดินตามเข้าไปด้านในตลอดทางเดินปูด้วยหินทราย ทอดผ่านสวนหย่อมที่ตัดแต่งก
last updateLast Updated : 2026-11-19
Read more
ตอนที่ 1/2: พี่เลี้ยงคนใหม่
“โอ้โห ตกบันไดเลยเหรอครับ แบบนี้ต้องรีบพามารักษาแล้วล่ะ ให้พี่หมอเหนือช่วยต่อแขนให้ไหมครับ แป๊บเดียวก็กลับมาแข็งแรง บินพรูดๆ ไปปราบสัตว์ประหลาดได้เหมือนเดิมเลย” น้ำเหนือทำท่าทางประกอบ แบมือออกไปข้างหน้าเพื่อขอของเล่นจากเด็กน้อยเด็กชายลังเลอยู่ครู่หนึ่ง หันไปมองหน้าหม่ามี้ราวกับขออนุญาต เมื่อคุณพิมพ์พยักหน้าให้กำลังใจ น้องอิ่มจึงค่อยๆ ยื่นหุ่นยนต์ของเล่นส่งให้คนแปลกหน้าน้ำเหนือรับมาพลิกดูรอยต่อพลาสติก ใช้นิ้วกดสลักเบาๆ แล้วดันแขนหุ่นยนต์กลับเข้าที่จนเกิดเสียงดังกริ๊ก เขายื่นมันคืนให้เด็กน้อยพร้อมกับทำเสียงเอฟเฟกต์ “ปิ๊ง! หุ่นยนต์ผู้พิทักษ์กลับมาแข็งแรงเต็มร้อยแล้วครับ!”ดวงตาของน้องอิ่มเบิกกว้างเป็นประกาย รอยยิ้มเล็กๆ จุดขึ้นบนริมฝีปาก ก่อนที่มือป้อมจะยื่นออกมารับหุ่นยนต์ไปกอดไว้ “ขอบคุณฮะพี่หมอเหนือ”“พี่ชื่อพี่น้ำเหนือครับ ต่อไปนี้พี่เหนือจะมาเล่นกับน้องอิ่มทุกวันเลย น้องอิ่มอนุญาตให้พี่เหนือมาเป็นเพื่อนเล่นด้วยได้ไหมครับ?”เด็กน้อยไม่ตอบเป็นคำพูด แต่กลับเดินเตาะแตะเข้าไปหาแล้วทิ้งตัวนั่งแหมะลงบนตักของน้ำเหนืออย่างหน้าตาเฉย ทำเอาคุณพิมพ์ที่นั่งลุ้นอยู่ถึงกับหลุดหัวเราะออกมาด้วยความ
last updateLast Updated : 2026-11-19
Read more
ตอนที่ 1/3: พี่เลี้ยงคนใหม่
กรณ์ละสายตาจากพี่สาว กลับมาจ้องมองคนที่ยืนกุมมือตัวเองแน่นอยู่ตรงหน้า สายตาคมกวาดมองตั้งแต่เส้นผมสีอ่อน เสื้อเชิ้ตตัวเก่งที่ซักจนเนื้อผ้าเริ่มบาง ไปจนถึงรอยยิ้มเจื่อนๆ ที่พยายามประดับไว้บนใบหน้าหวาน“ผู้ชาย? แถมยังดูเหมือนเด็กเพิ่งเรียนจบ” เสียงทุ้มเอ่ยราบเรียบแต่กลับเต็มไปด้วยความปรามาส “พี่พิมพ์แน่ใจเหรอครับว่าจะให้เด็กนี่มาดูแลอิ่ม แถมยังต้องจับเอกสารสำคัญของฝ่ายบริหารด้วย งานบริษัทเราไม่ใช่ที่สำหรับให้เด็กจบใหม่มาฝึกงานนะครับ”คำพูดที่ตรงไปตรงมาและไร้ซึ่งความรักษาน้ำใจทำเอาน้ำเหนือรู้สึกหน้าชา ความประหม่าที่เคยกดทับไว้ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกอยากพิสูจน์ตัวเอง ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกๆ บังคับตัวเองไม่ให้หลบสายตาดุดันคู่นั้น“ผมอาจจะดูอายุน้อย แต่ผมมีความรับผิดชอบมากพอครับคุณกรณ์” น้ำเหนือพยายามคุมเสียงไม่ให้สั่น “ผมผ่านงานผู้ช่วยธุรการมาแล้ว ผมรู้ว่าความลับของบริษัทคือสิ่งสำคัญที่สุด และสำหรับน้องอิ่ม... ผมมั่นใจว่าผมสามารถดูแลเขาด้วยความรักและความเอาใจใส่ได้ ไม่แพ้พี่เลี้ยงคนไหนที่คุณกรณ์เคยจ้างมาแน่นอนครับ”กรณ์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ประหลาดใจอยู่ลึกๆ ที่คนตัวเล็กกล้าต่อปากต่อคำแถม
last updateLast Updated : 2026-11-19
Read more
ตอนที่ 2/1: กามเทพตัวจิ๋ว
แสงแดดอ่อนยามเช้าทอดผ่านช่องหน้าต่างบานใหญ่ บรรยากาศภายในคฤหาสน์หลังงามยังคงเงียบสงบ แต่สำหรับ ‘น้ำเหนือ’ วันเริ่มต้นการทำงานวันแรกของเขาเริ่มขึ้นตั้งแต่ฟ้าเพิ่งสาง ร่างโปร่งในชุดเสื้อยืดสีขาวสะอาดตาและกางเกงสแล็กสีเข้มก้าวออกจากห้องพักส่วนตัวตรงไปยังโซนห้องครัวด้านหลังกลิ่นข้าวต้มหอมกรุ่นลอยแตะจมูก ป้าแม่บ้านวัยกลางคนที่น้ำเหนือเพิ่งทราบชื่อเมื่อวานว่า ‘ป้าใจ’ กำลังง่วนอยู่หน้าเตา ชายหนุ่มระบายยิ้มบางๆ ก่อนจะก้าวเข้าไปหาพร้อมเอ่ยทักทายเสียงใส"อรุณสวัสดิ์ครับป้าใจ มีอะไรให้เหนือช่วยไหมครับ"หญิงสูงวัยสะดุ้งเล็กน้อย หันมามองผู้มาใหม่ด้วยรอยยิ้มประหลาดใจ "อ้าว คุณเหนือ ทำไมตื่นเช้าจังเลยคะ หน้าที่ดูแลคุณๆ ปล่อยให้เป็นงานของแม่บ้านเถอะค่ะ คุณเหนือมีหน้าที่ดูแลน้องอิ่ม ไม่ต้องลำบากหรอก""ไม่ลำบากเลยครับ ปกติผมก็ตื่นเวลานี้อยู่แล้ว ให้ผมช่วยเถอะนะครับ ป้าใจจะได้เสร็จงานไวๆ" ไม่พูดเปล่า น้ำเหนือถลกแขนเสื้อขึ้นแล้วเดินไปหยิบชามกระเบื้องเคลือบมาเตรียมรอตักข้าวต้ม ท่าทางคล่องแคล่วและไม่ถือตัวทำให้ป้าใจนึกเอ็นดูเด็กหนุ่มคนนี้ขึ้นมาทันทีเมื่อถึงเวลาเจ็ดโมงเช้า น้ำเหนือก็ปลีกตัวขึ้นไปบนชั้นสอง
last updateLast Updated : 2026-11-19
Read more
ตอนที่ 2/2: กามเทพตัวจิ๋ว
แม้น้ำเสียงจะฟังดูราบเรียบติดจะดุ แต่น้ำเหนือกลับสังเกตเห็นประกายความอ่อนโยนที่พาดผ่านนัยน์ตาสีรัตติกาลคู่นั้น ฝ่ามือใหญ่ที่ดูน่าเกรงขามยามเซ็นเอกสารนับร้อยล้าน กลับลูบกลุ่มผมนุ่มของหลานชายอย่างเบามือ‘ที่แท้ก็มุมใจดีเหมือนกันนี่นา’ น้ำเหนือลอบคิดในใจ แต่ก็ต้องรีบหลุบตาลงมองพื้นแทบไม่ทัน เมื่อจู่ๆ สายตาคมกริบนั้นตวัดฉับมาทางเขาราวกับรู้ตัวว่ากำลังถูกแอบมอง"มายืนทำไมตรงนั้น หน้าที่เธอคือดูแลหลานฉันตอนกินข้าวไม่ใช่รึไง หรือต้องให้ฉันป้อนเอง" เสียงทุ้มกดต่ำเอ่ยตำหนิ ทำเอาน้ำเหนือสะดุ้ง รีบสาวเท้าเข้ามายืนประจำที่ข้างเก้าอี้เด็กทันที"ขะ... ขอโทษครับ" ชายหนุ่มก้มหน้างุด รีบจัดการตักข้าวต้มปลาใส่ถ้วยเล็กให้เด็กน้อยคุณพิมพ์ส่ายหัวอย่างระอาในความปากร้ายของน้องชาย "ตากรณ์ เลิกดุน้องได้แล้ว พี่บอกแล้วไงว่าเพิ่งวันแรก... เออ เหนือจ๊ะ เดี๋ยววันนี้พี่ต้องเข้าบริษัทไปประชุมบอร์ดแต่เช้า ฝากอิ่มด้วยนะ แล้วตอนบ่ายๆ อิ่มหลับ เหนือช่วยดูแฟ้มเอกสารปกสีน้ำเงินบนโต๊ะในห้องนั่งเล่นให้พี่ทีนะ สรุปยอดคร่าวๆ ให้หน่อย""ได้ครับคุณพิมพ์ ไม่ต้องห่วงนะครับ" น้ำเหนือรับคำแข็งขัน"ส่วนแกตากรณ์ วันนี้วันเสาร์แท้ๆ
last updateLast Updated : 2026-11-19
Read more
ตอนที่ 2/3: กามเทพตัวจิ๋ว
"โหหห คุณลุงเก่งจัง!" น้องอิ่มปรบมือแปะๆ ก่อนจะหันไปดึงชายเสื้อของน้ำเหนือยิกๆ "พี่เหนือมาดูสิ คุณลุงต่อให้มันไม่ล้มแย้ว"ด้วยแรงดึงของเด็กน้อย ทำให้น้ำเหนือที่ยังคงยืนอึ้งเซถลาเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานมากขึ้น มือป้อมๆ ของน้องอิ่มคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของพี่เลี้ยง แล้วออกแรงดึงอีกข้างไปคว้ามือใหญ่ของลุง"คุณลุงกับพี่เหนือ มาช่วยอิ่มต่อปราสาทให้ใหญ่ๆ เลยนะ! มานั่งตรงนี้ฮะ!" กามเทพตัวจิ๋วออกคำสั่งเบ็ดเสร็จ ดึงรั้งให้ผู้ใหญ่ทั้งสองคนต้องจำยอมเดินตามมานั่งขัดสมาธิบนพรมผืนเดียวกันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ระยะห่างระหว่างพวกเขาหดแคบลงจนเหลือเพียงไม่ถึงคืบ น้ำเหนือเกร็งไปทั้งร่าง เขานั่งเก็บปลายเท้าเรียบร้อย พยายามขยับตัวออกห่าง แต่พื้นที่รอบๆ กลับเต็มไปด้วยตัวต่อเลโก้ที่กระจัดกระจาย"เอาสีเหลืองต่อตรงนี้สิ" กรณ์เอ่ยขึ้นเรียบๆ สายตาจดจ่ออยู่กับตัวต่อในมือหลานชาย"ชะ... ชิ้นนี้ใช่ไหมครับ" น้ำเหนือรีบหยิบตัวต่อสีเหลืองที่อยู่ใกล้ตัวเองส่งให้ แต่เพราะความลนลาน มือเรียวสั่นน้อยๆ จึงพลาดไปสัมผัสเข้ากับหลังมือแกร่งของกรณ์อย่างจังผิวเนื้อที่สัมผัสกันแม้เพียงเสี้ยววินาที ราวกับมีกระแสไฟฟ้าแล่นปลาบจากปลายนิ้วเ
last updateLast Updated : 2026-11-19
Read more
ตอนที่ 3/1: ผู้ช่วยบริหารจำเป็น
เสียงเครื่องยนต์ยุโรปคันหรูที่แล่นเข้ามาจอดเทียบหน้ามุขคฤหาสน์ บ่งบอกเวลาพลบค่ำที่เจ้าของบ้านเดินทางกลับจากการทำงาน ‘น้ำเหนือ’ รีบผุดลุกขึ้นจากโซฟาในห้องนั่งเล่น มือเรียวกระชับแฟ้มเอกสารปกสีน้ำเงินที่ตนเองนั่งง่วนอยู่กับมันมาตลอดช่วงบ่ายเอาไว้แน่น ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกความมั่นใจ ขณะมองร่างสูงโปร่งของ ‘คุณกรณ์’ ก้าวพ้นกรอบประตูเข้ามาวันนี้ท่านประธานหนุ่มยังคงดูเนี้ยบตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ทว่าร่องรอยความเหนื่อยล้ากลับฉายชัดอยู่บนใบหน้าหล่อเหลา มือหนายกขึ้นคลายปมเนคไทสีเข้มให้หลวมออก พลางส่งเสื้อสูทตัวนอกให้ป้าใจที่เดินมารับอย่างรู้หน้าที่ นัยน์ตาคมกริบกวาดมองไปรอบโถงบ้าน ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ร่างของพี่เลี้ยงคนใหม่ที่ยืนรออยู่ไม่ไกลนัก“หลานฉันล่ะ” เสียงทุ้มเอ่ยถามเรียบๆ“น้องอิ่มทานข้าวเย็นและอาบน้ำเตรียมเข้านอนแล้วครับ ตอนนี้คุณพิมพ์กำลังเล่านิทานให้อยู่บนห้อง” น้ำเหนือตอบฉะฉาน น้ำเสียงนุ่มนวลและชัดเจน ไม่มีอาการตะกุกตะกักเหมือนเมื่อเช้า“อืม” กรณ์รับคำสั้นๆ ทำท่าจะเดินเลี่ยงขึ้นบันไดไปพักผ่อน แต่น้ำเหนือกลับก้าวออกมายืนขวางทางไว้เสียก่อน“เดี๋ยวครับคุณกรณ์”คิ้วเข้มเล
last updateLast Updated : 2026-11-19
Read more
ตอนที่ 3/2: ผู้ช่วยบริหารจำเป็น
คืนนั้น เวลาล่วงเลยเข้าสู่วันใหม่ไปแล้วกว่าครึ่งชั่วโมง...สายฝนโปรยปรายลงมาด้านนอกคฤหาสน์ สร้างบรรยากาศเย็นยะเยือกและเงียบสงัด น้ำเหนือที่เพิ่งสะดุ้งตื่นเพราะรู้สึกคอแห้ง ตัดสินใจลุกจากเตียงเดินออกจากห้องพักไปยังโซนห้องครัวเพื่อรินน้ำดื่ม ทว่าขณะที่กำลังเดินผ่านโถงทางเดิน แสงไฟสีส้มสลัวที่ลอดออกมาจากมุมห้องนั่งเล่นก็ดึงดูดความสนใจของเขาเอาไว้ร่างโปร่งชะโงกหน้าไปมอง ก่อนจะพบว่าเป็น ‘คุณกรณ์’ ที่ยังคงนั่งอยู่หน้าโต๊ะทำงานกระจกตัวเดิม ท่านประธานอยู่ในชุดนอนเสื้อยืดสีเข้มกับกางเกงขายาว ทว่าสีหน้ากลับเคร่งเครียด คิ้วหนาขมวดเข้าหากันจนเป็นปม ฝ่ามือแกร่งยกขึ้นนวดคลึงขมับตัวเองครั้งแล้วครั้งเล่า แสงสว่างจากหน้าจอแล็ปท็อปสาดกระทบใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าอย่างชัดเจน แก้วกาแฟที่วางอยู่ข้างมือว่างเปล่าไปนานแล้วน้ำเหนือยืนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ลำพังสถานะพี่เลี้ยงอย่างเขา ไม่ควรเข้าไปก้าวก่ายเวลาส่วนตัวของเจ้านาย แต่พอเห็นท่าทางปวดหัวของอีกฝ่าย ความห่วงใยก็มีอานุภาพเหนือกว่าความกลัว ชายหนุ่มหมุนตัวเดินเข้าครัวไปต้มน้ำร้อนอย่างเงียบเชียบสิบนาทีต่อมา แก้วมัคเซรามิกสีขาวที่มีควันกรุ่นก็ถูกวาง
last updateLast Updated : 2026-11-19
Read more
ตอนที่ 3/3: ผู้ช่วยบริหารจำเป็น
น้ำเหนือไม่รอช้า เขายกเก้าอี้สตูลตัวเล็กมานั่งข้างๆ ท่านประธาน มือเรียวคว้าเมาส์และวางปลายนิ้วลงบนคีย์บอร์ด เสียงคลิกเมาส์และรัวแป้นพิมพ์ดังขึ้นอย่างเป็นจังหวะ สีหน้าของน้ำเหนือยามทำงานนั้นจริงจังและเปี่ยมไปด้วยสมาธิ ดวงตากลมโตหรี่ลงเล็กน้อย ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันอย่างลืมตัวเวลาเจอจุดที่ต้องคำนวณใหม่ทว่าในขณะที่น้ำเหนือกำลังจดจ่ออยู่กับหน้าจอ คนที่นั่งกอดอกอยู่ข้างๆ กลับไม่ได้มองตัวเลขบนแล็ปท็อปเลยแม้แต่น้อยระยะห่างระหว่างเก้าอี้สองตัวใกล้กันเพียงแค่ฝ่ามือกั้น กลิ่นหอมสะอาดคล้ายแป้งเด็กผสมกลิ่นครีมอาบน้ำลอยมากระทบจมูกของท่านประธานหนุ่มอีกครั้ง มันหอมละมุนจนกรณ์เผลอสูดลมหายใจเข้าลึกขึ้น สายตาคมกริบเลื่อนจากหน้าจอมาหยุดอยู่ที่โครงหน้าด้านข้างของคนตัวเล็กกว่า แพขนตายาวงอน ผิวแก้มใสเนียนละเอียด และลำคอขาวผ่องที่โผล่พ้นคอเสื้อยืดออกมาจังหวะนั้นเอง น้ำเหนือที่เพิ่งแก้สูตรเสร็จก็ละสายตาจากหน้าจอ หันขวับมาหาเจ้านายเพื่อจะรายงานผล ทำให้ปลายจมูกรั้นเฉียดผ่านแก้มสากของกรณ์ไปเพียงไม่ถึงเซนติเมตร!“เฮือก!” น้ำเหนือสะดุ้งโหยง รีบเอนตัวหลบจนหลังชนขอบโต๊ะ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ ฝ่ามือชื้นเหง
last updateLast Updated : 2026-11-19
Read more
ตอนที่ 4/1: รอยยิ้มของท่านประธาน
แสงแดดอุ่นยามสายของวันหยุดสุดสัปดาห์สาดส่องผ่านผ้าม่านโปร่งแสงเข้ามาในห้องครัว คฤหาสน์หลังใหญ่ที่เคยเงียบสงบในวันธรรมดา วันนี้กลับมีชีวิตชีวามากขึ้นเมื่อไม่ต้องมีใครเร่งรีบออกไปทำงาน ‘น้ำเหนือ’ ยืนคนซุปมักกะโรนีอยู่ในหม้อเคลือบใบเล็ก กลิ่นหอมกรุ่นของน้ำซุปกระดูกหมูตลบอบอวล ทว่าจิตใจของคนทำกลับไม่ได้จดจ่ออยู่กับอาหารตรงหน้าเลยแม้แต่น้อยภาพใบหน้าคมคายที่อยู่ห่างเพียงแค่คืบเมื่อคืนนี้ยังคงฉายชัดในความทรงจำ ลมหายใจอุ่นร้อนที่รดรินปลายจมูก กลิ่นน้ำหอมผสมกาแฟ และสายตาคมกริบที่ทอดมองมาตอนที่เอ่ยคำว่าขอบใจ... ทุกอย่างมันชัดเจนเสียจนสองแก้มใสเห่อร้อนขึ้นมาดื้อๆ น้ำเหนือต้องรีบสะบัดหัวแรงๆ เพื่อไล่ความคิดฟุ้งซ่าน มือเรียวรีบยกขึ้นตบแก้มตัวเองเบาๆ เพื่อเรียกสติ“เป็นอะไรไปคุณเหนือ ยืนส่ายหัวตบหน้าตัวเองอยู่ได้ หรือว่าโดนไอร้อนจากเตาจนหน้ามืดคะ” ป้าใจที่กำลังหั่นผลไม้อยู่หันมาถามด้วยความเป็นห่วง“ปะ... เปล่าครับป้าใจ ผมแค่รู้สึกง่วงๆ นิดหน่อยน่ะครับ” ชายหนุ่มส่งยิ้มแหย รีบหันกลับไปสนใจหม้อซุปต่อ“เมื่อคืนนอนดึกสิเรา ป้าตื่นมาเข้าห้องน้ำตอนตีหนึ่งยังเห็นไฟห้องนั่งเล่นเปิดอยู่เลย”“อ๋อ พอดีคุณกรณ์
last updateLast Updated : 2026-11-20
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status