บทที่ 5 ถ้อยคำ...ที่แสนเจ็บปวด 05

ทว่ายังไม่ทันเดินถึงห้องตรวจ ดลวัฒน์ก็ต้องหยิบโทรศัพท์มือถือที่สั่นครืดๆ ออกมาจากกระเป๋ากางเกง บนหน้าจอมีการแจ้งเตือนข้อความจากสิรินดา

          JAI-SIRINDA: ไจ๋จะทำข้าวต้มทะเลไว้ ถ้าพี่ดลหิว อุ่นทานนะคะ

          ข้อความพวกนี้มักจะถูกส่งมาเป็นประจำเวลาเขาต้องเข้าเวรและกลับดึก ชายหนุ่มก็ทำเพียงกดสติกเกอร์ถูกใจที่ข้อความนั้นไป

          เวลาสามทุ่มยี่สิบห้านาทีเป็นเวลาที่ดลวัฒน์สตาร์ตเครื่องยนต์รถซีดานออกมาจากตึกของโรงพยาบาล หลังจากเคลียร์เอกสารบางอย่างที่ผู้เป็นย่าโยนมาให้เสร็จแล้ว     

          ถึงแม้ว่าเขาอยากทำงานช่วยชีวิตคนไข้มากกว่า แต่ก็ไม่อาจขัดได้ กว่าจะกลับถึงบ้านก็ดึกมากแล้ว เนื่องด้วยเป็นวันศุกร์ต้นเดือน อีกทั้งยังมีวันหยุดต่อเนื่องยาวไปจนถึงวันอังคาร ทำให้ผู้คนต่างหลั่งไหลออกต่างจังหวัดจนบนท้องถนนรถแน่นขนัด

          ชายหนุ่มโยนกุญแจรถไปยังที่ประจำ ก่อนเดินตรงเข้าไปในครัวเพราะตอนนี้ท้องของเขาร้องประท้วงแล้ว ใช้เวลาในการอุ่นข้าวต้มในหม้อและกินจนอิ่มเพียงไม่นานก็เดินไปนั่งอ่านเอกสารต่อที่ห้องนั่งเล่น แต่แล้วสายตาก็ไปสะดุดกับบางอย่าง ที่ดูเหมือนถูกซุกซ่อนไว้ไม่มิด...

          ดลวัฒน์หยิบมาดูแล้วลมหายใจก็ระอุขึ้น เพรราะนึกไว้ไม่มีผิดจริงๆ ร่างสูงจ้องกระดาษแผ่นนี้อยู่นาน ราวกับกำลังตัดสินใจว่าควรทำอย่างไรกับมันดี

          ในที่สุดมือหนาก็หยิบสมาร์ตโฟนออกมาทำบางสิ่ง ก่อนสอดเก็บไว้ที่เดิม

          ร่างสูงนั่งอ่านเอกสารในมือต่อไปจนกระทั่งหนังตาเริ่มจะปิด จึงตัดสินใจขึ้นไปอาบน้ำในห้องนอนอีกห้องที่อยู่ติดกัน เขาทำแบบนี้ประจำ เพราะไม่อยากจะรบกวนการนอนของคนในห้อง ก่อนจะเคลื่อนย้ายตัวไปยังห้องนอนของตนเอง

          ภายในห้องปิดไฟมืด แต่แสงสว่างของดวงจันทร์ที่เล็ดลอดเข้ามาทางหน้าต่างก็ทำให้เขาเดินได้โดยไม่ชนข้าวของดลวัฒน์ทิ้งตัวลงนั่งข้างเตียงจัดการตั้งนาฬิกาปลุกอย่างเช่นทุกวัน ก่อนจะล้มตัวลงนอน ทันใดนั้นก็มีคนขยับเข้ามาซุกอก

          “ขอบคุณนะคะ” สิรินดาพูดเสียงงัวเงีย หลังจากนั้นดลวัฒน์ก็ได้ยินเสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอบ่งบอกว่าเธอหลับแล้ว

          คำขอบคุณที่เขาได้รับนี้คงไม่พ้นเรื่องแหวนแต่งงานที่ถูกหยิบมาสวมใส่ และเขายอมรับว่าได้ยินบทสนทนาที่ร้านอาหาร และเขาไม่ได้คิดลังเลใจที่จะหยิบแหวนวงนั้นขึ้นมาใส่เพื่อให้ปัญหาจบ

          “หมอดลไม่สบายหรือคะ” ถ้อยคำทักทายจากสุพัฒนาทำให้ดลวัฒน์ขมวดคิ้ว สองเท้าที่กำลังก้าวเดินหยุดชะงัก

          “เปล่านะครับ”

          “ก็พี่เห็นหมอพร้อมเอาถุงยามาวางไว้ให้น่ะค่ะ” สุพัฒนาบอกอย่างห่วงใย เธอรู้ว่าช่วงนี้ดลวัฒน์ทำงานค่อนข้างหนัก ไหนจะทำหน้าที่หมอ ไหนจะงานบริหารที่ธิตาเริ่มถ่ายโอนมาให้

          “ไม่มีอะไรหรอกครับ ขอบคุณที่เป็นห่วงนะครับ” ดลวัฒน์บอก ก่อนจะก้าวเข้าไปในห้องทำงาน แล้วเห็นถุงสีน้ำตาลที่ตั้งไว้บนโต๊ะ ร่างสูงวางกระเป๋าเป้ของตัวเองลงก่อนคว้ามันขึ้นมามอง จากนั้นมุมปากก็ต้องกระตุก

          เหอะ!

          ไอ้นี่มันกวนประสาทจริงๆ

          ของที่อยู่ในถุงสีน้ำตาลคือ ยาแก้เจ็บคอ มันสั่งให้เขาจริงๆ แต่เขาก็คงต้องใช้จริงๆ นั่นละ เพราะถึงแม้เมื่อคืนจะต่างคนต่างนอน แต่ช่วงเช้าตรู่ของวันนี้สิรินดาตอบแทนเขาอย่างที่ไอ้เพื่อนตัวดีพูดไว้จริง

          แค่หวนคิดถึงเหตุการณ์นั้น ลมหายใจของคุณหมอก็ต้องสะดุดพร้อมกับกลืนน้ำลายอึกใหญ่

          “ไจ๋”

“พี่ดลชอบหรือคะ” ใบหน้านวลเงยขึ้นมาถาม สีหน้านั้นทำให้ดลวัฒน์อยากจะกระชากร่างบางขึ้นมาจูบ แต่ด้วยความที่เป็นคนชอบวางฟอร์มจึงไม่ได้ตอบอะไร ทว่าสันกรามกลับนูนขึ้นด้วยความทรมาน ขณะที่มือนุ่มนั้นกอบกุมเอ็นร้อนที่ยามนี้ขยายตัวเต็มที่ ยิ่งมือนั้นลูบไล้ขึ้นลง ร่างกายของดลวัฒน์ก็ยิ่งกระตุก มือจิกอยู่กับขอบโต๊ะเคาน์เตอร์ กระแสอารมณ์สวาททำให้กล้ามเนื้อช่วงหน้าท้องของชายหนุ่มบิดเกร็ง

            ริมฝีปากอิ่มเคลื่อนไปที่หน้าท้องส่วนล่างและค่อยๆ พรมจูบลงไป ก่อนที่ดลวัฒน์จะหลุดคำรามกระหึ่มออกมา

            “เหมือนพี่ดลจะไม่ไหวแล้วนะคะ”

            ใช่ เขาไม่ไหวแล้วจริงๆ สติของเขากำลังแตกกระเจิง

            “อย่าท้าทายพี่ให้มาก”

            “แบบนี้เรียกท้าทายหรือคะ” ปากถามไป ขณะที่มือเร่งจังหวะกว่าเก่า