บทที่ 5 ถ้อยคำ...ที่แสนเจ็บปวด 04

สาเหตุก็คงเพราะดลวัฒน์เป็นคนชัดเจนแบบนี้ มาตั้งแต่ไหนแต่ไร

          ชัดเจนว่าไม่รักใคร ก็จะไม่เคยให้ความหวัง       

          หญิงสาวจึงเดินไปคว้ากล่องข้าวมา แต่ก็อดไม่ได้ที่เหลือบมองหน้าสามีอีกหน ก่อนหัวใจมีอาการคันยิบรุนแรง เพราะคำพูดของอรอุมาที่ย้อนกลับมาเล่นงาน               

          “แต่เขาไม่ได้รักอยู่ดีนี่คะ”

          ดวงตาหม่นหมองอย่างชัดเจน ส่วนดลวัฒน์ก็เงยหน้าขึ้นมอง เพราะรู้สึกได้ว่าถูกจ้อง ชายหนุ่มเลิกคิ้วใส่เป็นเชิงถาม นั่นเองถึงทำให้สิรินดาขยับเท้าและหิ้วเอาออกไปให้สุพัฒนาตามที่เขาบอก โดยเธอเองก็รู้ว่าอาหารที่เธอเคยทำมา บางครั้งก็เคยถูกทำเช่นนี้ไม่ต่างกัน       

         

          “หน้ากูมีอะไรผิดปกติหรือไง” ดลวัฒน์ปล่อยคำถาม เพราะวันนี้ตั้งแต่เดินเข้ามาในแผนกก็มีแต่คนมองมาไม่หยุด ทั้งนางพยาบาล สตาฟ หมอรุ่นน้อง รุ่นพี่ จนเขาไม่อาจปล่อยผ่านไปได้

          พาริยะเงยหน้าจากหน้าจอไอแพด ก่อนสำรวจใบหน้าเพื่อนแล้วตอบไป “เปล่านี่”

          “แล้วเขามองอะไรกัน” ถ้าหน้าเขาปกติดี แล้วคนอื่นจะมองมาทำไมกัน

          คุณหมอกระดูกเลิกคิ้วแล้วถามด้วยน้ำเสียงแปลกใจ “มึงไม่รู้?”

          ดลวัฒน์พยักหน้ารับ

          “เขาลือกันให้แซ่ด เรื่องที่มึงใส่แหวนแต่งงานไง” พาริยะบอกพร้อมกับเลื่อนสายตาไปมองแหวนดิไซน์เรียบๆ ที่อยู่บนนิ้วนางข้างซ้ายของเพื่อน

          คนรอคำตอบกลอกตามองบนก่อนจะส่ายศีรษะ ตอนเขาไม่ใส่แหวนก็ลือกัน ตอนนี้เขาหยิบมาใส่ก็ยังลือกันอีก

          “ทำไมชอบยุ่งเรื่องคนอื่นกัน” ชายหนุ่มว่าออกมาเสียงดัง ทำให้หลายคนในห้องอาหารถึงกับสะดุ้ง แล้วรีบดึงสายตากลับไปทันที ก่อนต้องถามด้วยความสงสัย

          “ทำอะไร” เพราะอยู่ๆ ก็เห็นเพื่อนคว้าไอแพดเครื่องประจำขึ้นมาแล้วกดถ่ายรูปมือของเขาดังแชะ

          “อัปรูปความเป็นคนดีของมึงไง”

          แม้ว่าดลวัฒน์ไม่เอ่ยถึงเหตุผลที่หยิบมาสวม แต่พาริยะก็พอเดาได้ เพื่อนเขาคงอยากจะให้อรอุมาหยุดความคิดที่จะเข้ามาวุ่นวายในชีวิตสักที ส่วนว่าจะทำเพื่อสิรินดาด้วยหรือเปล่า เขาก็เดาใจเพื่อนไม่ถูก

          แต่ก็ขอเข้าข้างน้องสาวไว้ก่อนละกัน

          สายตาของคุณหมอกระดูกยังคงแน่วแน่อยู่ที่หน้าจอสี่เหลี่ยม พร้อมกับนิ้วยาวที่เริ่มพิมพ์ข้อความในโลกโซเชียลมีเดีย

          ‘เพื่อนผมชัดเจนนะครับ’

          ‘ก็คนมีเมียแล้วอะเนอะ’

          ก่อนชายหนุ่มจะยื่นไปให้เพื่อนได้ดูเพื่อให้กระจ่างแก่ใจที่สุด

          “ไร้สาระ” ดลวัฒน์ส่ายหน้าพรืด

          “ว่าแต่มึงจะให้กูสั่งยาแก้เจ็บคอให้มะ”

          “อะไรของมึงอีก” เขาก็ไม่ได้เจ็บป่วยอะไร จะมาสั่งยาให้เขาทำไมกัน เจ้าของร่างสูงทำสีหน้าไม่เข้าใจและคาดคั้นทางสีหน้าเพื่อรอคำตอบ

          “ก็คืนนี้น้องไจ๋คงจะจัดให้มึงแบบถึงใจ จนมึงต้องครางจนเจ็บคอ”

          ดลวัฒน์ทำสีหน้าเหนื่อยใจกับเพื่อนซี้ที่เดี๋ยวนี้ปากคอเราะราย ก่อนจะเอนหลังไปพิงกับเก้าอี้คล้ายพักเหนื่อย

          “แล้วเรื่องปราง มึงจะเอาไง” พาริยะเอ่ยถาม

          “เอาไงหมายความว่า?”

          “มึงยังยืนยันที่จะไปรับปรางที่สนามบินเหรอ”

          “ไม่มีเหตุผลให้กูไม่ไป ปรางยังเป็นคนสำคัญของกูเสมอ”

          “น้องไจ๋ล่ะ ไม่สำคัญมึงเลยไม่แคร์?” มันไม่คิดบ้างหรอว่าถ้าสิรินดารู้ว่าสามีตัวเองเสนอหน้าไปรับแฟนเก่าถึงที่สนามบิน จะมีความรู้สึกอย่างไร

          แต่กลับไม่มีถ้อยคำใดหลุดมาจากปากของคุณหมอหนุ่ม พาริยะก็มองจ้องหน้า ก่อนความคิดไม่ดีจะแวบเข้ามาในหัวสมอง

          “อย่าบอกกูนะว่า ที่มึงหยิบแหวนมาใส่นี่ ไม่ได้ทำเพื่อน้องไจ๋ แต่ทำเพื่อรอปราง” มันอดคิดในมุมนี้ไม่ได้จริงๆ

          ดลวัฒน์ก็ทำสีหน้ายุ่งยากใจ เพราะไม่อยากมานั่งตอบคำถามพวกนี้ซ้ำๆ ร่างสูงจึงขยับลุกขึ้น และบวกกับว่าใกล้ถึงเวลาต้องกลับไปปฏิบัติหน้าที่ของหมอต่อแล้ว

          “มึงกลับมาตอบคำถามกูก่อนเดี๋ยวนี้นะไอ้ดล” แต่ดลวัฒน์ก็ไม่ได้สนใจจะหันกลับไปให้คำตอบ