All Chapters of สถานะหมดแรงรัก: Chapter 1 - Chapter 10

เมื่อคืนนี้เขากลับมาถึงบ้านตอนเที่ยงคืน กว่าจะได้ล้มตัวนอนก็เกือบจะตีสี่แล้ว เพราะต้องอ่านแฟ้มประวัติคนไข้ที่เขาจะเข้าผ่าตัดในอีกไม่กี่วันข้างหน้านี้ ซึ่งถือว่าเป็นเคสที่ซับซ้อนที่สุดตั้งแต่เขาเป็นศัลยแพทย์มา แม้ธิตาโกรธจนควันแทบออกหู แต่ก็เลือกจะถอย เพราะคำพูดหลานชายนั้นเป็นความจริง เธอควรปล่อยให้ดลวัฒน์ได้พัก หลานชายคงเหนื่อยจากตารางการผ่าตัดที่มีติดต่อกันหลายชั่วโมง กระนั้นก็ไม่ลืมทิ้งท้ายคำสั่งหนึ่งไว้ด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด “ฉันไปก็ได้ แต่แกต้องไปรับหนูไจ๋ ไม่งั้น…เราได้เห็นดีกันแน่ตาดล” ดลวัฒน์ตื่นขึ้นมาอีกครั้งก็เกือบช่วงบ่ายสามโม่ง แม้เห็นแล้วว่าตอนนี้เป็นเวลาใด ร่างสูงสง่าก็ไม่ได้มีทีท่าจะเร่งรีบราวกับไม่ได้ให้ความสำคัญกับการไปรับภรรยาสาว คนเพิ่งตื่นลุกออกจากเตียงไปเปิดตู้เย็นเพื่อดื่มน้ำ จากนั้นถอดเสื้อแล้วโยนทิ้งไปในตะกร้าผ้า แล้วจึงหายเข้าไปห้องน้ำราวๆ ยี่สิบนาที ไม่นานเขาก็อยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตา กางเกงสีดำ มือหนาหยิบนาฬิกาโรเล็กซ์ขึ้นมาสวมเป็นอย่างสุดท้ายก่อนจะก้าวออกจากบ้านไป กว่ารถเอสยูวีจะเคลื่อนตัวออกไปจากลานห

แต่ถึงจะกดดันอย่างไร คุณหมอกระดูกก็รู้ดีว่า...คนอย่างดลวัฒน์ไม่มีวันปริปากยอมรับแน่ เขาจึงถอนหายใจ ก่อนจะทิ้งถ้อยคำเตือนสติ “กูขอละ จะทำอะไรก็ช่วยมีความเป็นคนด้วย” เพียงเท่านี้นับว่าใจร้ายกับสิรินดามากแล้ว ขืนเพื่อนเขายังคิดจะทำตัวร้ายกาจไปมากกว่านี้ ก็คงเป็นสัตว์เลื้อยคลานประเภทหนึ่งแล้ว เสียงรถที่แล่นเข้ามาในรั้วบ้านทำให้คนที่ยังไม่ได้นอนผุดลุกขึ้นมาจากโซฟาที่อยู่หน้าจอทีวีบางเฉียบ เมื่อคนที่เธอเฝ้ารอกลับมาแล้ว เพียงแต่ว่ามีใครอีกคนกลับมาด้วย “พี่พร้อม” “ไอ้ดลมันเมาครับ” พาริยะเอ่ยขณะพยุงร่างเพื่อนที่เมาแอ๋จนแทบไม่ได้สติลงจากรถ ถึงขั้นที่ไม่รู้ว่าเวลานี้ตัวเองอยู่ที่ไหน “ไจ๋ช่วยค่ะ” หญิงสาวอาสา พร้อมเข้าไปช่วยประคองคนเมาที่มีกลิ่นเหล้าคละคลุ้งและพาขึ้นไปยังห้องนอนด้วยความทุลักทุเล “ขอบคุณนะคะที่พาพี่ดลมาส่ง” “น้องไจ๋รับมือไหวนะครับ” พาริยะถาม เพราะรู้ดีว่าขนาดตอนมีสติดีเพื่อนเขายังรับมือได้ยาก ในตอนไม่มีสติแบบนี้เขาไม่อยากคิดเลยว่าจะยากขนาดไหน เมื่อเห็นหญิงสาวผงกศีรษะเป็นการยืนยัน คุณหมอกระดูกก็วางใจและเ

“วันนี้มึงไม่มีเวรไม่ใช่เหรอ แล้วมาทำไมวะ” พาริยะถาม จำได้ว่าเพื่อนได้หยุดสองวัน แต่ทำไมถึงเข้ามานอนที่ห้องพักแพทย์แบบนี้ เป็นเขาจะนอนอยู่บ้านให้หนำใจแบบข้ามวันไปเลย “ทำไมไม่อยู่บ้านกับน้องไจ๋ไหม นานๆ จะมีเวลาอยู่ด้วยกัน” “ถ้าบ้านมันน่าอยู่ กูจะมาเหรอ” “พูดอะไรระวังลุงติเขามาได้ยินบ้าง” “แล้วชีวิตกูต้องมีแต่น้องพวกมึงเหรอ กูก็มีสังคม” “สังคมน่ะมึงมีได้ แต่มึงก็ต้องมีเมียด้วยไหม แล้วเมื่อวานมึงก็ทิ้งน้องมา” “แล้วไง กูก็ควรหาความสุขให้ตัวเองบ้างปะ” “มึงพูดเหมือนการที่อยู่กับน้อง ชีวิตมึงไม่มีความสุขเลย” “แล้วมึงเห็นกูมีไหม ความสุขอะ” จะสุขได้อย่างไร...ถ้าในชีวิตคู่มันมีคำว่าหักหลังมารวมอยู่ด้วย “ดล กูถามจริงนะ ที่มึงเป็นแบบนี้เพราะปรางหรือเปล่า” พาริยะพูดเสียงแผ่วลง เพราะกลัวว่าจะมีใครมาได้ยินแล้วเอาไปลือกันแบบผิดๆ สุดท้ายมันก็อาจจะกระเด็นไปเข้าหูของสุนิติหรือสิรินดาและคงทำให้หญิงสาวคิดมากน่าดู แค่ทุกวันนี้ต้องมารับมือกับความประสาทแดกของเพื่อนตัวดีก็เหนื่อยมากแล้ว “มึงยังรอปร

ครู่หนึ่งพาริยะก็กลับลงมาจากห้องพักด้วยเสื้อเชิ้ตสีฟ้าตัวโปรด แล้วทั้งคู่ก็เดินไปยังลานจอดรถเพื่อออกเดินทางไปยังสถานที่นัดหมาย          เมื่อเข้าไปในห้องจัดเลี้ยงก็พบว่าเพื่อนมากันเยอะแล้ว ชายหนุ่มทั้งสองยกมือขึ้นขอโทษที่มาไม่ตรงเวลา แต่ก็ไม่มีใครขุ่นเคืองใจอะไร ต่างทักทายกันด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ ก่อนพาริยะและดลวัฒน์จะตรงไปยังโต๊ะของตนเองที่ตอนนี้มีตัวตั้งตัวตีในการจัดงานนี้นั่งไขว่ห้างคอยอยู่แล้ว เรื่องสรรหากิจกรรมต้องยกให้คนนี้ ที่รับหน้าที่ทำมาตั้งแต่มัธยม          “สบายดีไหมไอ้เสี่ย”          “ดี” ไตรฉัตร หรือเสี่ยไตร ตอบพร้อมกับยกเบียร์แก้วที่สามขึ้นมาจิบ          “รวยแล้วดิเสี่ย ได้ข่าวว่าร้านอาบอบนวดไปได้สวยเลย” พาริยะถามแล้วทิ้งก้นลงนั่งใกล้กับผู้ที่เพื่อนๆ ตั้งฉายาให้ว่าเสี่ย ด้วยความภูมิฐานของอีกฝ่ายและกิจการที่รับช่วงต่อมาจ

ไตรฉัตรและพาริยะมองหน้ากันก่อนเบะปากใส่ ดูก็รู้ว่ามันกำลังหงุดหงิดแค่ไหน แต่แล้วอย่างไร พวกเขาไม่แคร์                   ดลวัฒน์รับรู้ได้ถึงสายตาที่เพื่อนทั้งสองมองมา แต่กลับทำเป็นไม่สนใจและดื่มด่ำไปกับบรรยากาศแทน ทว่ายี่สิบนาทีผ่านไปก็ทนแรงกดดันไม่ไหวจนต้องเอ่ยถาม          “พวกมึงจะเอายังไงกับกูกันแน่” ก็พวกมันจ้องเขาไม่เลิก          “มึงคิดไม่ได้เหรอดล”          “...”          “มึงเรียนจบหมอมาไม่ใช่หรือ” ไตรฉัตรยิ้มมุมปากที่บิดโค้งราวปีศาจ          ดลวัฒน์หน้าชา หลังแปลความหมายแอบแฝงนั้นได้ ทว่าเขาแค่ไม่อยากยอมรับมันมากกว่า          &ldquo