CHAPTER 05

“ส่วนเรื่องอื่นค่อย ๆ ปรับตัวกันไป จูนมีอะไรอยากจะเพิ่มในข้อตกลงไหม”

“ระหว่างที่พี่มีจูน พี่คงไม่ไปยุ่งกับคนอื่นใช่ไหม”

“ไม่ยุ่ง” เขาตอบทันที เรื่องมั่วไม่เคยอยู่ในสันดาน เขาชัดเจนว่าตัวเองต้องทำอะไร

“พี่อยากให้จูนเป็นฝ่ายคุมไหม ฝังยาคุมก็ได้นะ เผื่อพี่อยาก…สด” จูนคิดว่าการพูดเปิดอกพูดคุยกันตรง ๆ เป็นวิธีที่ดีที่สุด แม้จะอายปากอยู่บ้างก็ตาม

แต่เรากำลังดีลเรื่องเลี้ยงดู และมีเซ็กซ์อยู่ตรงกลาง จะเอาแต่เหนียมอาย ไม่กล้าพูดก็คงไม่ได้ เพราะท้ายที่สุดคนที่จะเสียดายและเสียใจคือเธอ

“พี่ไม่เคยสด…ต่างคนต่างคุมก็แล้วกัน พี่จะใส่ถุงทุกครั้ง ส่วนจูนก็จัดการตัวเองได้เลย”

“โอเคค่ะ”

“ส่วนคืนนี้จูนนอนค้างที่นี่แหละ พรุ่งนี้เช้าพี่ออกไปวิ่งเสร็จแล้วเราค่อยออกไปหาคอนโดด้วยกัน”

เวลานี้เย็นแล้วคงไม่สะดวกจะหาที่พัก อีกทั้งเขาก็ไม่อยากให้ใครเห็นจูนออกจากห้องในช่วงเวลาที่คนในตึกเดินเข้า ๆ ออก ๆ เหตุผลง่าย ๆ คือเขาไม่อยากโดนลงโทษ ในฐานะกัปตันทีมควรเป็นแบบอย่างที่ดี ไหนจะต้องมาตอบคำถามพวกเพื่อน ๆ อีก เขาต้องปวดหัวแน่ๆ

เสียงเคาะประตูดังขึ้นเรียกสายตาคนทั้งคู่หันไปมองบานประตูสีทึบพร้อมเพรียง

“น่าจะเป็นเพื่อนพี่” เมื่อตะกี้พวกไอ้ปาร์คบอกว่าบรรยากาศเหมาะกินหมูจุ่มหม้อดิน พวกมันคงมาเรียกให้เขาออกไปด้วยกัน

“จูนต้องหลบไหม” เธอถามอย่างลนลาน

“ไม่เป็นไร นั่งตรงนี้แหละ เดี๋ยวพี่ออกไปหาเพื่อนก่อน”

จูนพยักหน้ารับฟัง ดวงตาเธอไล่ตามแผ่นหลังกว้างของเขาจนร่างสูงเดินไปถึงหน้าประตู

พี่บูมออกไปข้างนอกแล้วปิดประตูทันที แต่เธอก็ได้ยินเสียงเพื่อนของเขาลอดเข้ามา เหมือนจะชวนกันออกไปกินข้าวข้างนอกนะ

พูดถึงข้าว ท้องน้อย ๆ ส่งเสียงร้องทันทีทันใด มื้อล่าสุดที่กินข้าวไปคือตอนเจ็ดโมงเช้า เป็นของว่างจากรถบัส แซนด์วิชกับน้ำผลไม้หนึ่งกล่อง

เจ้าของห้องออกไปไม่นาน บานประตูห้องเปิดออกอีกครั้ง

ร่างสูงระบายยิ้มออกมา จับชายเสื้อแล้วถอดออกเสื้อบอลออกต่อหน้าต่อตาเธอ ไหล่เปลือยเปล่าเผยให้เห็นกล้ามแขนเป็นสันคมชัดรับกับลอนหน้าท้องที่เรียงตัวสวยงาม เชิญชวนสายตาไล่ลงไปอย่างห้ามไม่อยู่

จูนเผลอกลั้นหายใจ สายตาจับจ้องอย่างไม่อาจผละหนีได้ทัน หญิงสาวพยายามเก็บซ่อนอาการ ใจสั่นหวั่นไหวไว้ภายใต้ใบหน้านิ่งเฉย

“เดี๋ยวพี่ออกไปกินหมูจุ่มกับเพื่อน จูนอยากกินอะไร พี่จะสั่งร้านข้าวมาส่งที่ห้อง”

“จูนขอไปกินหมูจุ่มด้วยได้ไหม หมายถึงตามไปกินด้วยแต่นั่งคนละโต๊ะก็ได้ ต่างคนต่างกิน ไม่ยุ่งกัน” เรื่องอะไรเธอจะนั่งกินข้าวกล่องเหงา ๆ อยู่ที่ห้องคนเดียว

ร่างสูงสาวเท้าเข้ามาใกล้ ๆ เหมือนตั้งใจจะอวดหน้าท้องเป็นลอนสวยให้เธอได้เชยชม กระแทกตากันไปเลย

เขายื่นโทรศัพท์มาให้ “แอดไลน์เรามาหน่อย เดี๋ยวแชร์โลร้านให้”

จูนยื่นมือไปรับโทรศัพท์ของเขามาพิมพ์ไอดีของตัวเองอย่างรวดเร็วก่อนจะส่งคืนเจ้าของ

“พี่อาบน้ำเสร็จจะออกไปก่อน รอสักยี่สิบนาที เราค่อยตามออกไป น่าจะไม่มีใครอยู่ที่ตึกแล้ว” ทุกคนยกโขยงพร้อมใจกันไปกินหมูจุ่ม

ปาร์คบอกว่าวันนี้เป็นวันเกิดเจ้าของร้าน ให้กินฟรีตลอดคืน

ร้านหมูจุ่มเจ้หมวยเล็ก

จูนหิ้วท้องน้อย ๆ มาถึงหน้าร้านหมูจุ่มแล้ว ทว่าหญิงสาวอยากจะหมุนตัวกลับไปซื้อข้าวกล่องที่ร้านสะดวกซื้อมากกว่า เธอไม่คิดว่าคนจะมากินหมูจุ่มกันแน่นร้าน ครั้นเงยหน้ามองตรงป้ายทางเข้าถึงได้รู้ว่าวันนี้วันเกิดเจ้าของร้าน

กินฟรีตลอดคืน!

คำว่าฟรีสั่งร่างกายให้เดินเข้าไปด้านในราวกับโดนมนต์สะกด แทนหันหลังกลับ ดวงตากลมกำลังสำรวจมองหาโต๊ะเล็ก ๆ สำหรับหนึ่งคนนั่ง

“สวัสดีจ้า ลูกค้ามากี่คนจ๊ะ” พนักงานสาววัยรุ่นคนหนึ่งเข้ามาทักทาย สำเนียงแปร่งๆ แก้มสองขาวทาด้วยแป้งขาว ๆ น่าจะไม่ใช่คนไทย

“คนเดียวค่ะ มีโต๊ะว่างไหม”

“มี ๆ ทางนี้เลยจ้า” พนักงานผายมือเดินนำลูกค้าคนสวยเข้าไปยังด้านใน

จูนเดินตามหลังผ่านกลุ่มคนมากมาย บรรยากาศภายในคึกคัก ควันฉุยคละคลุ้งไปทั่วร้าน กลิ่นน้ำซุปหอมเตะจมูก เสียงช้อนกระทบจานบวกกับเสียงพูดคุยหัวเราะทำให้สถานที่แห่งนี้ดูมีชีวิตชีวา พลันทำให้หัวใจเธอเต้นแรงนิด ๆ กับสถานที่ บรรยากาศและผู้คนใหม่ ๆ

กระทั่งเธอเจอกลุ่มของนักฟุตบอล หนึ่งในนั้นทอดสายตามาพร้อมรอยยิ้มแผ่วเบา ก่อนเธอจะเดินผ่านกลุ่มโต๊ะของเขาไป

เขาไม่จำเป็นต้องยิ้มทักทายกันก็ได้ อยากให้รู้ว่ารู้จักกันเหรอ

“เปิดก่อนเลยนะมึง” ปาร์คหันมาเอ่ยแซวเพื่อน เขาทันเห็นว่ากัปตันทีมส่งยิ้มให้สาวสวยที่เดินผ่านโต๊ะกลุ่มของพวกเขา เขาก็ใช้สายตาเล็งไว้ตั้งแต่เธอเดินเข้ามาด้านใน

“เอาไง ถ้ามึงไม่เอา กูเอานะ”

ปาร์คให้สิทธิ์เพื่อนก่อน แม้ว่าเขาจะเห็นน้องคนสวยเสื้อเทาพร้อม ๆ กับเพื่อน แต่นานทีปีหนเพื่อนจะมีอาการ มองตามสาวไม่วางตา ไหนจะส่งยิ้มให้อีก เขาว่ามันถูกใจคนนี้มากแน่ ๆ

“เด็กกู” บูมตอบสั้น ๆ ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูงพร้อมกับหยิบแก้วเบียร์ตัวเองแล้วเดินเข้าไปด้านใน ปาร์คกับอิ้งค์หันมามองหน้ากันอย่างแปลกใจ เพราะไม่คิดว่าบูมจะเอาจริง

จูนก้มหน้าไล่เช็กรายการอาหารที่สั่งเอาไว้ มือยื่นส่งใบรายการให้คนตรงหน้าเพราะคิดว่าเป็นพนักงานเดินมารับออเดอร์

“อ้าว” เธอหลุดเสียงอุทานสั้น ๆ อย่างแปลกใจ มองอีกฝ่ายนั่งเก้าอี้ตรงข้าม เขาวางแก้วเบียร์ไว้บนโต๊ะ

ใบหน้าสวยย่นคิ้วมองเขาอย่างงุนงง ก่อนจะยิงคำถามออกไป “พี่มานั่งกับจูนแบบนี้ได้เหรอ”

“ทำไมพี่จะนั่งไม่ได้” เขาถามกลับ มือข้างหนึ่งยกขึ้นเรียกพนักงานให้มารับออเดอร์ คืนนี้ลูกค้าแน่นร้านคาดว่ารายการอาหารที่สั่งอาจจะรอนานถึงครึ่งชั่วโมง เธออาจจะต้องหิ้วท้องรอนาน

“ก็นั่งได้ แต่ว่าเพื่อนพี่ไม่รู้ว่าเรารู้จักกันนะ” มันจะไม่แปลกไปหน่อยเหรอที่จู่ ๆ เขาก็มานั่งโต๊ะเดียวกันกับเธอ เพื่อน ๆ เขาหันมามองโต๊ะเธอกันใหญ่เลย

จูนคิดว่าเขาคงไม่เปิดเผยเรื่องเลี้ยงเด็กกับเพื่อน ไม่อย่างนั้นเขาคงชวนเธอมาด้วยกันแต่แรกแล้ว แถมยังบอกให้เธอตามมาทีหลังอีก การกระทำของเขาไม่ได้จะบอกให้เธอเก็บความสัมพันธ์ของเราไว้เป็นความลับหรอกหรือ

เขาจะปิดหรือเปิด เธอจะได้ทำตัวถูก

“หรือพี่บอกพวกเขาไปแล้วเหรอ”