CHAPTER 04

“พี่อย่าเงียบสิ ถ้าจะเอาก็มาคุยกัน ถ้าไม่เอาก็แค่ปฏิเสธ” จูนไม่ได้จะมัดมือชกเขาแต่แรก เรื่องแบบนี้มันต้องเต็มใจกันทั้งสองฝ่าย หากเขาไม่อยากเลี้ยงดู เธอจะยัดเยียดตัวเองให้เขาก็คงหน้าไม่อายเกินไป

“หรือจูนทำพี่ตกใจ คงไม่เคยมีใครมาเสนอตัวเป็นเด็กเลี้ยงแบบจูนใช่ไหม” เธอก็เป็นเด็กบ้าน ๆ คิดแบบไหนก็พูดแบบนั้น ไม่ได้มีวาทศิลป์ หว่านล้อมให้คนคล้อยตาม

“เปล่า จูนไม่ใช่คนแรก” เขาก็ผ่านผู้หญิงมาพอประมาณ ส่วนมากเป็นนักศึกษาอายุรุ่นราวคราวเดียวกันกับน้องสาว ก็มีคนอยากจะมาเป็นเด็กเขาอยู่เหมือนกัน แต่เขาไม่ได้ถูกใจใครเป็นพิเศษ เน้นวันไนต์ ไม่เน้นสานต่อ แค่คืนเดียวก็แยกย้าย

“อ้อ พี่เลี้ยงคนอื่นอยู่แล้วสินะ” เธอถามเสียงแผ่ว

“ไม่ได้เลี้ยงใคร” บูมระบายยิ้มอ่อน ดวงตาคมฉายแววเอ็นดูคนตรงหน้าอยู่ไม่น้อย

“ขอถามได้ไหมว่าทำไมไม่หาเลี้ยงสักคน จูนว่าเลี้ยงเด็กสักคนมันน่าจะปลอดภัยกว่านะ ไม่ต้องเสียเวลามาเลือกด้วย บางคนปัดแล้วไม่ตรงปกอีก ยุ่งเลยนะ”

เขาเคยเล่าว่านักกีฬาก็ต้องการหากิจกรรมผ่อนคลายจากความกดดันและเครียดก่อนแข่งขัน เซ็กซ์ก็เป็นกิจกรรมหนึ่งในนั้น มันช่วยกระตุ้นอะดรีนาลีนในร่างกาย เสริมสร้างสารโดพามีน ลดความเครียดได้

ความกดดันนำพาไปสู่ฟอร์มการเล่นต่ำกว่ามาตรฐาน

ความเครียดนำพาไปสู่สุขภาพที่ย่ำแย่

การผ่อนคลายทางจิตใจและอารมณ์ด้วยเซ็กซ์บำบัดก็เป็นวิธีหนึ่งที่คนเลือกทำ

“ก็ยังไม่เจอคนถูกใจ” บูมตอบตามตรง

คำตอบของบูมทำเอาจูนพูดไม่ออก ตัวเธอก็เป็นหนึ่งในบรรดาผู้หญิงที่เขายังไม่ถูกใจนั่นเอง แล้วเธอยังกล้าเสนอตัวให้เขาเลี้ยงอีก

“ฝนหยุดแล้ว” จูนหันไปมองนอกระเบียง แสงอาทิตย์ยามเย็นสาดส่องเข้ามาในห้อง

ฟ้าหลังฝนต้องดีเสมอ

“จูนไม่รบกวนพี่แล้วดีกว่า ไปก่อนนะ” เธออาจจะหาเช่ารายวันม่านรูดสักคืนไว้ซุกหัวนอนในค่ำคืนนี้ พรุ่งนี้ค่อยคิดต่อว่าจะเอายังไงดี แต่เธอตั้งมั่นแล้วว่าจะไม่กลับขอนแก่นเด็ดขาด

“ไม่อยู่ฟังคำตอบก่อนเหรอ จะรีบไปไหนกัน” บูมเอ่ยรั้งคนตัวเล็กเอาไว้

“จูนรู้แล้วว่าพี่ไม่เอา” เธอตอบพึมพำ ไม่ได้น้อยใจ แต่ยอมรับผิดหวังนิดหน่อย คาดหวังย่อมผิดหวังเป็นเรื่องปกติ

“พี่เอา” บูมตอบสั้น ๆ แต่น้ำเสียงจริงจังเช่นเดียวกับแววตาคม

“พี่พูดว่ายังไงนะ” จูนคิดว่าตัวเองหูฝาด เพราะเอาแต่คิดว่าชีวิตจะเอายังไงต่อ ไม่ได้สนใจฟังเขาเลย

“มาเป็นเด็กพี่”

“จริงเหรอ” เธอถามอย่างไม่เชื่อ จากที่จะเดินไปเก็บของแล้วออกไปตามทางของตัวเองพลันกลับมานั่งเก้าอี้อีกครั้ง

“อืม แต่เราต้องมาทำข้อตกลงกันก่อน”

บูมคิดว่าข้อเสนอของจูนไม่ได้แย่อะไรเลย ต่างคนต่างได้ผลประโยชน์กันทั้งสองฝ่าย อีกทั้งเขาก็ต้องยอมรับตามตรงว่า ผู้หญิงตรงหน้าสร้างความปั่นป่วนทางอารมณ์ให้เขาได้เพียงแค่จับมือกัน

ก็เด็กมันอ้อนใส่จะทนใจแข็งไม่เอาได้ยังไง

“ข้อตกลงเหรอ” จูนนิ่งชะงักค้างอย่างใช้ความคิด

“ใช่ จะอยู่ด้วยกันก็ต้องมีข้อตกลง เราจะได้มีพื้นที่ของตัวเอง ไม่ล้ำเส้นกัน ทำข้อตกลงกันไว้จะได้ไม่มีปัญหาตามมาทีหลัง”

“งั้นพี่ก็พูดของพี่มาเลย จูนมีแค่ไม่กี่อย่าง”

“เราพูดก่อนดีกว่า เลดี้เฟิร์ส เดี๋ยวพี่เสริมของตัวเองตาม” เขากระตุกยิ้มนิด ๆ

จูนอยากจะเบะปาก กลอกตามองบนให้กับความสุภาพบุรุษของเขา แต่ก็รู้ว่าเขาคงอยากจะหยั่งเชิงดูความต้องการของเธอก่อนเสียมากกว่า

“จูนว่าเราควรกำหนดเวลาดีไหม เรื่องนี้จูนต้องถามพี่ว่าอยากจะเลี้ยงจูนนานแค่ไหน” เธอไม่รู้ว่าเขาเป็นคนเบื่อง่ายหรือเปล่า ไม่ใช่ว่าวันนี้ดีลกัน อีกสามวันเปลี่ยนใจไม่เลี้ยงแล้ว เธอก็เสียเปรียบ

“หนึ่งปีก่อนดีไหม แล้วค่อยว่ากันอีกที ไม่สั้น ไม่ยาวจนเกินไป” ระยะเวลาไม่สั้นและไม่ยาวจนเกินไป เขาไม่เคยทำอะไรครึ่ง ๆ กลาง ๆ

“จูนก็คิดว่าดี” ใบหน้าพยักหน้าขึ้นลงเห็นด้วยกับข้อแรก อย่างน้อยปีแรกกับชีวิตมหาวิทยาลัย เป็นช่วงตั้งตัวเริ่มต้นสู่ชีวิตใหม่ เธอจะได้ไม่ต้องกังวลเรื่องเงินทอง

“จูนอยากให้พี่ช่วยดูแลเรื่องค่าเทอมกับค่าที่พักเป็นหลัก ส่วนค่ากิน จูนพอมีเงินอยู่บ้าง ไม่รบกวน แต่ถ้าหากเราไปกินข้าวด้วยกัน พี่เป็นคนจ่ายนะ” หากเขาพาเธอไปกินอาหารแพง ๆ แล้วหารสอง เธอไม่มีปัญญาจ่ายแน่ ๆ

“โอเค เดี๋ยวเอาเบอร์บัญชีมาให้พี่ด้วย นอกจากที่ขอมา พี่จะให้เงินค่าขนมเพิ่มด้วย”

“ขอบคุณค่ะ” จูนยิ้มรับอย่างเต็มใจ ชีวิตเธอไม่เคยได้ค่าขนมมาก่อน พอมีคนใจดีบอกจะให้ก็รู้สึกดีใจเหมือนเด็กประถมได้ค่าขนมไปโรงเรียน

“ส่วนเรื่องที่อยู่ เดี๋ยวพรุ่งนี้เราไปดูคอนโดกัน”

“หอพักก็ได้นะพี่ จูนอยู่ง่าย”

“เผื่อพี่ไปนอนด้วย คอนโดเป็นส่วนตัวและสะดวกกว่า” เขาตัดบททันที

“อ้อ เอาตามที่พี่พูดเลย” เธอเกือบลืมว่าตัวเองกำลังนั่งทำข้อตกลงเป็นเด็กของเขา อย่างไรเขาก็มีสิทธิ์จัดการเรื่องที่พักเพราะตัวเขาต้องมาหลับนอนกับเธอด้วย

พี่เขาจะมาบ่อยไหมนะ

“พี่ไปหาเฉพาะวันเสาร์” บูมเอ่ยสิ่งที่อีกฝ่ายกำลังคิดอยู่ในใจ แต่ยังไม่กล้าถาม

“พอเหรอ” เธอถามเสียงแผ่ว

“ช่วยไม่ได้ พี่ว่างแค่นี้ แต่ถ้าหากมีวันหยุดอาจจะไปอยู่ด้วย 2-3 วัน” เขาต้องฝึกหนัก มีวันหยุดแค่อาทิตย์ละหนึ่งวันเท่านั้น ตามข้อตกลงในเงื่อนไขเซ็นสัญญาเล่นอาชีพกับสโมสร นักกีฬาต้องเข้ารับการฝึกตามที่สโมสรกำหนด

“โอเคค่ะ” เธอรู้สึกโล่งใจด้วยซ้ำ ถ้าหากนับเป็นงานงานหนึ่งก็นับว่างานนี้สบายสุด ๆ ทำงานแค่อาทิตย์ละหนึ่งวัน แต่สวัสดิการดุจซีอีโอ

“ข้อสุดท้ายอันนี้สำคัญ ชีวิตส่วนตัวห้ามยุ่งเกี่ยวกัน เราจะไม่ล้ำเส้นเด็ดขาด ถ้าหากฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งรู้สึกตัวว่าอยู่ในสถานะนี้ไม่ได้ หรือทำเรื่องที่เสี่ยงจะเกิดปัญหา เราต้องจบทันที”

“ระหว่างเราแค่เรื่องเซ็กซ์ถูกไหม ห้ามรู้สึกมากกว่านั้น ห้ามก้าวก่ายวุ่นวายชีวิตของกันและกัน” จูนแปลความหมายให้เข้าใจแบบตรง ๆ

“อืม หลัก ๆ ก็มีประมาณนี้” เขาอยากเริ่มความสัมพันธ์แบบสบาย ๆ ได้ผลประโยชน์กันทั้งสองฝ่าย ไม่จำเป็นต้องร่างเซ็นสัญญาอะไร มั่นใจว่าตัวเองซื่อตรงคำไหนคำนั้น ไม่เคยบิดพลิ้วใคร ถ้าบอกเลี้ยงก็จะเลี้ยงอย่างดีที่สุด