CHAPTER 06

“ไม่ได้บอก แต่ต่อไปจูนก็คงจะได้เจอพวกมันบ่อย ๆ เดี๋ยวพวกมันก็เข้าใจเอง” บูมไม่มีความคิดจะปกปิดที่ตนเองจะเลี้ยงเด็กสักคน แต่เขาไม่ได้เปิดตัวเธออย่างเอิกเกริกเพราะให้เกียรติอีกฝ่าย เขาก็อยากถามความสมัครใจของเธอก่อนว่าอยากให้เรื่องระหว่างเราเป็นความลับ หรือ เปิดเผยต่อคนอื่นได้

ส่วนเรื่องที่ไม่ให้ออกมาพร้อมกัน เพราะเขาเป็นกัปตันทีม เรื่องระเบียบวินัยสำคัญ การที่เขาพาผู้หญิงมาที่ห้อง มันเป็นตัวอย่างที่ไม่ดี แต่มันเป็นเหตุสุดวิสัย เขาจำต้องแหกกฎ

“จูนอยากไปรู้จักเพื่อนพี่ไหม”

“จูนยังไงก็ได้” เธอเป็นเด็กของเขาจริง ๆ จะปกปิดเพื่อให้ตัวเองใช้ชีวิตยุ่งยากเพื่ออะไรกัน “แต่ขอกินข้าวก่อนได้ปะ คือตอนนี้จูนโคตรหิวเลย”

“กว่าเขาจะมาตั้งหม้อ กว่าจะต้มอะไรเสร็จ ก็คงอีกครึ่งชั่วโมงย้ายไปนั่งกับพวกพี่ไหม พวกมันใส่ของจนล้นหม้อ ไปช่วยกินหน่อย”

“ถ้าพี่โอเค จูนก็ย้ายได้” ตอนนี้เรื่องความหิวมาก่อนทุกอย่าง

ปาร์คกับอิ้งค์หันมามองหน้ากันแล้วส่งสายตาแซวเพื่อน ใครจะคิดว่าบูมจะชวนสาวย้ายมานั่งโต๊ะเดียวกับกลุ่มเพื่อน ปาร์ครีบลุกจากเก้าอี้เพื่อให้น้องคนสวยนั่ง ส่วนตัวเองก็ไปยกเก้าอี้ข้าง ๆ มานั่งแทน

“หวัดดีครับ พี่ชื่อปาร์คนะ” ปาร์คเอ่ยแนะนำตัวทันทีโดยไม่ต้องรอคนเปิดพิธี

“จูนค่ะ” จูนยิ้มหวานให้อีกฝ่าย

“น้องจูน ยินดีที่ได้รู้จักนะ” ปาร์คยิ้มกริ่มก่อนจะทำหน้าที่แนะนำเพื่อนอีกสามคนให้น้องคนสวยรู้จัก แต่ชายหนุ่มยังไม่ได้อ้าปากถามว่าเธอเป็นใคร มาจากไหน ก็โดนบูมสกัดขาเสียก่อน

“พวกมึงอย่าเพิ่งถามอะไร ให้น้องกินข้าวก่อน” บูมหันไปบอกปาร์ค ก่อนจะเอียงหน้าเอ่ยถามคนตัวเล็กข้างกายในระดับเสียงที่ได้ยินกันแค่สองคน “จะกินอะไรบ้าง เดี๋ยวพี่ตักให้”

“จูนกินได้หมด” จูนตอบเร็ว ๆ เอียงใบหน้าออกเล็กน้อย หัวใจไหวแรงหน่อย ๆ เมื่อสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นคลอเคลียข้างแก้มตอนที่เขาโน้มมากระซิบข้างหู

จากนั้นบูมก็จัดการตักเนื้อสัตว์กับผักต่าง ๆ ใส่ถ้วยเล็ก ๆ จนพูนแล้ววางตรงหน้า พร้อมกับเตรียมตะเกียบคู่ใหม่และช้อนส่งให้เธอ

จูนยิ้มขอบคุณความเอาใจใส่ของเขา ไม่คิดว่าเขาจะดูแลเธอดีขนาดนี้ ไม่อยากจะคิดเลยว่าเขาจะดูแลแฟนได้ดีขนาดไหน

แต่เรื่องนั้นมันเป็นเรื่องของเขา เธอจะอยากรู้ให้ได้อะไร ก็ไม่ได้จะเป็นแฟนเขาสักหน่อย

ส่วนเพื่อน ๆ คนอื่นก็ไม่ได้มองมาเหมือนเธอเป็นคนนอก พวกเขาให้พื้นที่กับเธอได้นั่งกินข้าวเงียบ ๆ แล้วหันไปคุยกันเรื่องการฝึกซ้อม เสียงชนแก้วเรียกสายตาของจูนทันที

“น้องจูนดื่มเบียร์ได้ไหม” ปาร์คเอ่ยชวน เมื่อเขาเห็นว่าเธอวางช้อนกับตะเกียบแล้ว

“ได้ค่ะ” จูนตอบทันที แต่เธอเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตัวเองควรถามคนข้างกายเสียก่อน เธอเอี้ยวตัวไปถามเขาแล้วกระซิบเบา ๆ “พี่ จูนดื่มได้ไหม”

“อายุ 20 หรือยัง” บูมเอ่ยถามเย้าแหย่คนตัวเล็ก

“ปีนี้ยาย 60 แล้วหลานเอ้ย” จูนแกล้งทำเสียงยาน คางคล้ายคนแก่หยอกกลับอีกฝ่าย

บูมหัวเราะในลำคอ ก่อนจะส่งแก้วตัวเองให้เธอดื่ม “เดี๋ยวหลานป้อนครับคุณยาย”

จูนชะงักแต่ก็ยอมดื่มเบียร์จากแก้วของเขา ก็แค่ดื่มจากแก้วเดียวกัน จากนั้นเขาก็ปล่อยให้เพื่อนของเขาสัมภาษณ์เธอต่อ

“น้องจูนเป็นคนขอนแก่นนี่เอง เป็นลูกครึ่งด้วยปะครับ”

“ไทยแท้ค่ะ”

“อ้อ พี่ก็นึกว่าครึ่งนางฟ้าเสียอีก”

“โห ไอ้ปาร์ค มุกโคตรเก่า โคตรแป้ก อย่าบอกใครนะว่ามึงเป็นเพื่อนพวกกู อายขายขี้หน้าว่ะ” เพื่อนคนหนึ่งแทบอยากจะลุกออกจากโต๊ะหนีความอับอาย

จูนหัวเราะขำก็ไม่คิดว่าจะได้ยินมุกรุ่นปู่ กระทั่งเธอสัมผัสได้ถึงไออุ่นตรงต้นขา ดวงตากลมหลุบมองก็พบมือใหญ่ของคนข้างกายวางเอาไว้

ก่อนหน้านี้เธอใส่กางเกงขายาว แต่เปลี่ยนใจเป็นกางเกงขาสั้นเพราะอยากใส่อะไรที่มันคล่องตัว ไม่แน่นพุง ตั้งใจจะกินหมูจุ่มสักยี่สิบถาด ส่วนท่อนบนใส่เสื้อแขนยาวสวมทับเสื้อสายเดี่ยวข้างใน

จูนช้อนสายตามองเจ้าของมือเงียบ ๆ แล้วยิ้มหวานส่งให้เขา แต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร

แต่เหมือนเขาจะมีเรื่องต่อว่าเธอนะ

“ถามได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นกับกางเกงตัวก่อน” บูมถามเสียงเบา ก่อนหน้านี้เธอใส่กางเกงขายาว แต่ตอนนี้มันกลายเป็นกางเกงขาสั้นอวดเรียวขาสวย ขาวเนียน ล่อหลอกสายตาให้มองบ่อย ๆ ไหนจะล่อลวงมือเขาให้สัมผัสอีก

“มันก็อยู่ที่ห้องพี่”

“อ๋อ…งั้นกลับไปเปลี่ยนไหม” บูมกระซิบข้างหู น้ำเสียงแหบต่ำชวนให้คิดลึกหน่อย ๆ ว่าเขาคงไม่ได้ชวนเธอกลับไปเปลี่ยนกางเกงจริง ๆ แต่อยากจะถอดมันออกเสียมากกว่า

จูนช้อนสายตามองเขาอีกครั้ง ดวงตาคมสะท้อนความต้องการออกมาอย่างไม่ปิดบัง

“พี่อยากกลับแล้วเหรอ” จูนแสร้งถาม ทำเป็นไม่สนใจสายตาเว้าวอนของอีกฝ่าย

“เที่ยงคืนแล้ว” บูมกดหน้าจอมือถือให้เธอดูสำทับ

“แล้วยังไง” ร้านหมูจุ่มคนยังแน่นเอี้ยด เธอเห็นป้ายหน้าร้านบอกว่าปิดตีสาม

“เป็นวันเสาร์แล้ว” บูมตอบพร้อมรอยยิ้มบาง ก่อนจะทอดสายตามองอีกฝ่ายด้วยไฟปรารถนาร้อนแรง “ต้องเก็บค่าเลี้ยงดู”

จูนได้แต่ทำตาปริบ ๆ พูดไม่ออก เธอไม่ทันนึกด้วยซ้ำว่าวันนี้เป็นวันอะไร กระทั่งเขาทวงสิทธิ์กันอย่างตรงไปตรงมา

เขาบอกว่าจะมานอนกับเธอทุกวันเสาร์ แต่ไม่คิดว่าเขาจะเริ่มนับตั้งแต่เสาร์แรกแบบนี้

อัปเดตพาร์ท 2 (31/10/25)

“อื้อ”

บานประตูห้องยังไม่ทันปิดสนิท คนตัวสูงจู่โจมด้วยการจูบปิดปากกันทันที เธอยังไม่ทันได้ถอดรองเท้าด้วยซ้ำ จะอ้าปากท้วง ปลายลิ้นสอดแทรกเข้ามาพัวพันอย่างดูดดื่ม

หืม จูบพอไหว จับนมพอเลย!

มือหนาตะปบก้อนเนื้อนุ่ม บีบเคล้นมันอย่างมันมือ บดเบียดกลางกายแนบชิดโดยไร้ช่องว่าง

กลิ่นแอลกอฮอล์เจืออยู่ในลมหายใจทำเอาคนถูกจูบมึนงงหน่อย ๆ ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วจนตั้งตัวไม่ทัน เมื่อตะกี้เธอยังนั่งกินหมูจุ่มอยู่ที่ร้าน สิบนาทีต่อมาเธอก็อยู่ในห้องพักของเขาแล้ว ส่วนคนอื่น ๆ ไม่ถามกันสักคำ ราวกับรู้ว่าเราจะไปไหนแล้วทำอะไรกันต่อ พวกพี่ๆ ยังนั่งชิลล์กันต่อที่ร้าน ได้ยินผ่าน ๆ ว่าจะรอเชียร์บอลแข่งตอนตีหนึ่ง

คนคนนี้ไม่คิดจะดูบอลกับเข้าบ้างหรือไง นักบอลจริงปะเนี่ย

“พะ…พี่ใจเย็นก่อน” จูนหอบเอาอากาศเข้าปอดมือเล็กดันแผงอกแกร่งออกห่าง

เธออยากขอเวลานอก

ขอเตรียมตัวก่อนได้ไหมคุณพี่

อีกทั้งยังรู้สึกปวดท้องเบา ๆ ไม่แน่ใจว่าเป็นวันนั้นของเดือนหรือเปล่า

มองจากแววตาแล้วนั้น… ชัดเจนว่าไม่ได้

“ทำไม” บูมถามอย่างขัดใจ เรียวคิ้วขมวดเข้าหากัน “หรือจะเปลี่ยนใจ”

“เปล่า ๆ คือจูนรู้สึกปวดท้อง ขอไปเช็กก่อนได้ไหม” เธอลูบหน้าท้องตัวเองเบา ๆ ทำหน้าบิดเหยเก “กลัวว่าจะเป็นเมนส์”

บูมยอมผละออก ปล่อยตัวเธอออกจากอ้อมกอดที่เคยนัวเนียโรมรันกัน ความเมาบวกกับขาดของมานาน ทำให้เขาขาดสติไปชั่วขณะ

ในกรณีที่เขาดื่มยกลัง แต่ตอนนี้เขาแค่เมากรึ่ม ๆ เท่านั้น แกล้งเมาบวกเงี่ยน เพื่ออยากจะลองใจเด็กคนนี้ต่างหาก พอเจอของจริง เล่นใหญ่แบบจัดเต็ม เธออาจจะอยากเปลี่ยนใจ

เรื่องข้อตกลงที่คุยกัน เขายังทำตามเดิม แต่เขาแค่อยากรีเช็กอีกฝ่ายเป็นครั้งสุดท้าย ถ้าหากอยากเปลี่ยนใจ เราจะกลับไปที่โต๊ะตัวเดิมแล้วพูดคุยกันใหม่ แต่หากเธอมั่นใจว่าจะเป็นเด็กเขา ต่อจากนี้เราจะคุยกันบนเตียงเท่านั้น

“งั้นก็ไปเช็กเถอะ มีผ้าอนามัยหรือเปล่า”

“ไม่มี” เธอไม่ได้เตรียมเอาไว้เพราะมัวแต่จัดการชีวิตตัวเอง อีกทั้งใครจะคิดว่าเขาจ้องจะเสียบเธอตั้งแต่วันแรกที่เจอกันเลยละ

“งั้นก็เข้าไปดูก่อน ถ้าจำเป็นต้องใช้ พี่จะออกไปซื้อมาให้” บูมดึงเสื้อแขนยาวที่เขาเป็นคนทำให้หลุดจากไหล่เล็กกลับเข้าที่เหมือนเดิม

“พี่ซื้อเป็นเหรอ” จูนถามอย่างแปลกใจ พูดตรง ๆ ตอนนี้เธอปรับตัวกับการกระทำของคนตรงหน้าไม่ทันจริง ๆ

เมื่อครู่เขาดูเป็นคนใจร้อนมาก จ้องจะขย้ำเธออย่างเดียว แต่สักพักเขาก็เข้าสู่โหมดผู้ชายอบอุ่นแสนดี เอาใจใส่ บอกตรง ๆ ว่าเธอรับไม่ทัน เหมือนเจออากาศร้อนมาก ๆ สักพักอากาศก็เย็นลง

“พี่มีน้องสาว” บูมตอบสั้น ๆ แต่คำตอบชัดเจนในตัวของมันเอง ชายหนุ่มเปิดทางให้เธอได้เข้าไปตรวจเช็กร่างกายตัวเองในห้องน้ำ ส่วนเขาก็เดินแยกออกไปอีกทาง นั่งรออยู่บนเตียง

รอคอยว่าเธอจะเอายังไงต่อ อาจจะเดินออกมาแล้วแสร้งทำหน้าเศร้า แล้วขอออกไปซื้อผ้าอนามัยด้วยตัวเอง จากนั้นเธอคงจะหนีหายเข้ากลีบเมฆ

จูนเข้ามาในห้องน้ำ วักน้ำใส่หน้าให้ความเย็นเพื่อเรียกสติ มองริมฝีปากบวมแดงของตัวเอง เมื่อตะกี้เธอรู้สึกเหมือนตัวเองโดนพายุฤดูร้อนถล่มใส่ หัวใจเกือบวาย มือเล็กยกมือทาบกลางอกตัวเอง หัวใจยังเต้นแรงอยู่เลย

มือบางรูดกางเกงขาสั้นออก ก้มมองแล้วพบรอยเลือดสีแดงจาง ๆ ตรงกลางของกางเกงใน

วันเสาร์แดงเดือด!

จูนเปิดประตูห้องน้ำเบา ๆ พลันชะโงกหน้ามองหาอีกฝ่าย คนตัวสูงนั่งเล่นโทรศัพท์เงียบ ๆ อยู่ตรงขอบเตียง

“พี่” เสียงเล็กเรียกแผ่วเบา

“หืม ว่าไง” บูมละสายตาจากหน้าจอขึ้นมามองทันที พร้อมกับลุกขึ้นยืนเดินก้าวขายาว ๆ มาถึงหน้าห้องน้ำ

“เมนส์มา” จูนตอบอย่างรู้สึกผิดกับอีกฝ่าย “แต่เพิ่งมาวันแรก ยังไม่เยอะ”

ถ้าหากเขาจะต่อ…เธอก็จะทำ

“ปกติใช้แบบไหนมีปีกหรือไม่มี เอาทั้งกลางวันกลางคืนใช่ไหม แบบไหนเอากี่เซ็น” บูมยิงคำถามใส่อีกฝ่ายอย่างละเอียด

จูนยืนอึ้งไปครู่หนึ่งก่อนจะบอกรายละเอียดยี่ห้อผ้าอนามัยที่ตัวเองใช้เป็นประจำ

เขาไม่พูดเรื่องที่ค้างคาไว้เลยสักคำ

คล้อยหลังคนตัวสูงออกจากห้องไปจัดการซื้อของให้เธอ จูนก็ถอดเสื้อผ้าออก อาบน้ำทำความสะอาดร่างกาย

ราว ๆ สิบห้านาทีเธออาบน้ำเสร็จแล้ว เขาก็กลับเข้ามาในห้องพร้อมกับถุงพลาสติกจากร้านสะดวกซื้อ เขายื่นมันมาให้เธอ

“ถูกไหม”

“ถูกค่ะ ขอบคุณค่ะ” จูนรับอย่างเกรงใจ ก่อนจะหมุนตัวกลับเข้าไปในห้องน้ำเพื่อจัดการตัวเองให้เรียบร้อย

เมื่อเธอออกมาจากห้องน้ำ เรื่องต่อไปที่ต้องจัดการคือเตียงนอน ในห้องของเขามีสองเตียงจริง ทว่าอีกเตียงหนึ่งไม่ได้พร้อมให้คนนอน เพราะมีแต่ข้าวของวางกองเต็มไปหมด ทั้งเสื้อผ้า กล่องรองเท้านับสิบกล่อง

“คืนนี้เรานอนเตียงพี่” บูมชี้ไปยังเตียงนอนด้านหลัง

“แล้วพี่จะนอนที่ไหน”

“ก็นอนด้วยกัน เบียด ๆ กันหน่อย” บูมพูดเรียบ ๆ พร้อมกับรอยยิ้มบาง ชายหนุ่มหยิบผ้าขนหนูมาพาดบ่า ก่อนจะเดินผ่านตัวเธอไปแล้วพูดพึมพำคล้ายจงใจให้เธอรู้สึกผิดว่า

“นอนเลยนะ ไม่ต้องรอ วันนี้พี่อาบน้ำนาน”

เขาพูดขนาดนี้จะไม่ให้เธอคิดได้อย่างไรว่าทำไมเขาถึงอาบน้ำนาน คำตอบก็มีแค่ไม่อย่าง

\