Masuk“ขอรับนายน้อยชิงหลง ว่าแต่เมื่อไหร่น้องชายของท่านจะออกมาล่ะขอรับ”“เดี๋ยวบ่าวไพร่คงเอาออกมานั้นล่ะ รอไปก่อน”“ขอรับ ข้ารอได้”หลังจากหย่าศึกระหว่างคนกับงูลงได้ไม่นานประตูห้องที่ปิดสนิทก็เปิดออกมาพร้อมกับท่านพ่อและสาวใช้สองคน ในอ้อมแขนของแต่ละคนมีทารกน้อยอยู่ ชิงหลงไม่รอช้ารีบรับน้องชายจากสาวใช้มาอุ้
“อุแว๊ แง๊”“ลูกชายเจ้าค่ะเป็นคุณชายน้อย” สาวใช้โผล่หน้าออกมาบอกคนที่รออยู่ด้านนอกของห้องเมื่อฮูหยินผู้เฒ่าเห็นสีหน้าผิดหวัง ของลูกชายและพ่อตาอย่างตาเฒ่าหวังผู้ที่คาดหวังจะได้ลูกสาวหลานสาวผิดหวังนางจึงหัวเราะออกมาเสียงดังพลันเสียงในห้องยังคงดังออกมาเป็นระยะๆ“เบ่งเจ้าค่ะเบ่ง นายหญิงยังมีอีกเจ้าค่ะ”
นับจากวันที่เนี่ยหลิงถูกท่านพ่อและสามีขอให้นางมีบุตรเพิ่มเวลาผ่านมาแล้วแปดเดือนและเป็นแปดเดือนที่หนักหนาสาหัสมากสำหรับนางตอนนี้นางตั้งครรภ์ได้เจ็ดเดือนแล้ว หลังจากที่นางบอกว่าจะยอมมีลูกเพิ่มเวลาผ่านไปเพียงหนึ่งเดือนนางก็ตั้งครรภ์สมใจบิดาเช่นตาเฒ่าหวังและบุตรเขยอย่างหยางหลง ยังมีอีกหนึ่งคนที่ดีใจมากเ
เมื่อได้รับสัญญาณอดีตรัชทายาทนำกำลังทหารที่พระองค์มีบุกเข้าวังหลวงไปทันทีจะเรียกว่าบุกก็ไม่ได้เพราะตอนนี้ผู้คนต่างหลับใหลกันหมด พระองค์จึงสั่งให้จับทหารรักษาวังมัดรวมกันเอาไว้รวมถึงองครักษ์เงาที่ตอนนี้หลับใหลอยู่ตามต้นไม้และตกลงมาบนพื้นจับมัดทั้งหมดเอาไว้ ส่วนพระองค์จะไปนั่งรอที่ท้องพระโรงเหลืออีกไ
วังหลวงอาณาจักรหมื่นสายหมอกห้องทรงพระอักษร ตอนนี้องค์เจ้ากำลังปรึกษาหารือกันเคร่งเครียดกับแม่ทัพกัวเรื่องศึกภายในของอาณาจักรพันศิลาและแผนการยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือต้องทำอย่างรัดกุมจะให้ใครรู้ไม่ได้ว่าอาณาจักรหมื่นสายหมอกให้การช่วยเหลืออดีตรัชทายาทช่วงชิงบัลลังก์“แม่ทัพกัวทางนั้นเรียบร้อยดีหรือไม่”“
พี่ใหญ่พี่รอง น้องสาวมีนี่มาฝากพวกท่านอย่าน้อยใจไปเลยนะเจ้าคะ" เยี่ยหงนำมีดสั้นมาให้พี่ชายทั้งสองที่ไม่รู้นางไปซื้อมาตั้งแต่ตอนไหน“ยังคงเป็นน้องสาวที่ยังรักพี่ใหญ่กับพี่รองเสมอ” เนี่ยฟงเดินมาอุ้มน้องสาวไปนั่งตัก“เอาล่ะๆพอแล้วฟงเอ๋อร์จะแกล้งน้องทำไมเห็นไหมน้องเสียใจหมดแล้ว” เนี่ยหลิงปรามบุตรชาย“โถ
“พวกข้าจะพาสามต้าไปอาบน้ำด้วยเดี๋ยวนี้ขอรับ” เนี่ยฟงรับปากแข็งขันจากนั้นสี่คนพ่อลูก และสามหมา พากันไปอาบน้ำที่ลำธารหลังบ้าน ไม่รู้ไปอาบน้ำหรือเล่นน้ำ เสียงลั่นมาถึงในบ้านจวบจนใกล้เวลาอาหารเย็น อาหารทุกอย่างทำเสร็จพร้อมขึ้นโต๊ะ พอดีกับที่ได้เวลาคนงานเลิกงาน หนิงเหวินเทียนและลูกชายทั้งสองกลับเข้ามาใน
“ พี่ใหญ่ ข้าว่าท่านตาเป็นจอมโอ้อวดล่ะ” มู่เฟย กระซิบคุยกับพี่ชายน้องชาย“ข้าเห็นด้วยกับน้องรอง” เนี่ยฟง“ท่านแม่ของข้าดีที่สุด” ชิงหลงมู่เฟยกับเนี่ยฟง ได้แต่นั่งกรอกตา ด้วยความระอา แต่ท่านแม่ของพวกเขาก็ดีจริงๆ เมื่อกลับไปที่หมู่บ้านป่าหมอกแล้ว เขาจะให้ท่านแม่สอนยิงธนู ล่าสัตว์ เขาอยากเก่งเหมือนท่า
ทั้งสามคนขนฟืนลงจากเขา จนเต็มโรงเก็บฟืน เท่านี้ก็เพียงพอแล้วสำหรับฤดูหนาวนี้ ไม่มีอะไรที่ต้องเป็นห่วงอีกแล้ว ท่านพ่อท่านแม่ของนางก็อยู่ได้สบายๆ นางเดินดูรอบๆบ้าน ว่ามีจุดไหนที่ชำรุดเสียหายหรือไม่ จะได้ให้ท่านพ่อหาช่างมาซ่อมแซม หลังคาไม่มีจุดไหนชำรุด หวังว่าพอหิมะตก หลังคาจะสามารถรับน้ำหนักได้นะ นี
ได้เวลาอาหารเย็นท่านพ่อกลับมาพอดี ทุกคนกินข้าวเย็นก่อนเป็นอันดับแรกหลังมื้ออาหารค่อยพูดคุยปรึกษากันอันเป็นกิจวัตรประจำวันของคนบ้านหนิง อิ่มหนำสำราญกับอาหารฝีมือท่านแม่แล้ว ลูกๆของนางไปให้อาหารสามต้า หมาป่าน้อยสามตัวกินเก่งมาก พอๆกับลูกๆของนางไม่ได้ผอมแห้งเหมือนที่ตอนก่อนที่นางมารวมดวงจิตเข้าด้วยกัน







