LOGINฉันจะเปลี่ยนโชคชะตาของตัวเอง จากเดิมที่ต้องตายในตอนจบ โอฟีเลียคนนี้จะร่ำรวยที่สุดในจักรวรรดิแห่งนี้ให้ดู..ว่าแต่ท่านแม่คะ นั่นท่านพาตัวร้ายเข้ามาในบ้านของเราทำไมกัน?
View More午前二時過ぎ。
私を捨てた父が、コンビニのレジの前に立っていた。 「栞、少し付き合え」 自動ドアが閉じる。外の湿った夜気が途切れ、店内には揚げ物の油と、温めすぎたおでんの匂いだけが残った。 夜勤の店員は私一人。レジ横のホットスナックケースが、じり、と小さく音を立てている。 如月隆一。 如月グループの代表で、かつて私が父と呼んでいた人。 三年前、私を家から追い出した男だ。 私はバーコードリーダーを静かに置いた。薄い手袋越しの指先が震えている。それが、何より腹立たしかった。 「……何の用ですか」 「少し、話がある」 「雑誌と公共料金でしたら、こちらで伺えます」 自分でも、よくそんなことを言えたと思う。けれど、深夜二時のコンビニに突然現れて「話がある」と言う父親より、仕事のマニュアルの方がまだ信用できた。 相変わらず、命令に近い言い方だった。 この人は昔からそうだ。会社でも家でも、自分が口を開けば周りが従うと思っている。三年前、自分の手で私を切り捨てたあとでも、その立場だけはまだ残っているつもりらしい。 笑ってしまいそうになった。 「もう如月家の人間じゃありません。そう言ったのは、あなたですよね」 言ってから、自分の声が思ったより平らで安心した。笑顔が必要なら接客用を貼れる。でも、この人にまで無料提供するつもりはなかった。 隆一の眉がかすかに動く。 その表情を見た瞬間、忘れたはずの景色が、喉の奥までせり上がってきた。 三年前。 父は一人の少女を連れて帰ってきた。 如月未央。 「この子が、本当の実の娘だ」 その日から、家の空気は少しずつ変わった。 両親は、表向きは今まで通りに接してくれた。けれど、食卓で私の話を聞く時間は短くなり、母の笑顔は薄くなり、父は私を見るたびに、何かを測るような目をした。 未央だけは違った。 「お姉ちゃん」と無邪気に呼んで、私の服を真似し、同じ紅茶を選び、同じ本を読もうとした。 私は、それを本気で慕われているのだと思った。 血が繋がっていないと分かった途端に、失われていくものばかりだった。だから、妹ができたと思えばいい。そう自分に言い聞かせていた。 けれど、あの日。 未央は父の前に、大量の写真と一通の封筒を置いた。 「お姉ちゃん、こういう場所に出入りしてたの。ホストばかりいるような、下品なお店に。それだけじゃないわ。会社の資料まで、外の人に渡してたみたい」 写真には、私に似た女の横顔が写っていた。 封筒には、如月グループの内部資料らしきものが入っていた。 どれも、身に覚えがない。 「違う。これは何? 未央、誰に頼まれたの」 私は彼女の手首を掴んだ。 問い詰めるつもりだった。痛めつけるつもりなんてなかった。 それなのに未央は、待っていたようによろめき、テーブルの角へ額をぶつけて倒れ込んだ。 床にうずくまった彼女は、涙に濡れた目で私を見上げた。 ――お姉ちゃんに、押されたの。 父は、私の言葉を聞かなかった。 頬に熱い痛みが走る。 ――出て行け。お前はもう、如月家の人間ではない。 その夜、土砂降りの雨の中で、私は婚約者だった桐生司に何度も電話をかけた。 信じてほしかった。 せめて一言、話を聞くと言ってほしかった。 ようやく繋がった電話の向こうで、司は言った。 ――悪い、今は無理だ。病院で未央に付き添っている。 それきりだった。 家も、大学も、婚約者も、その夜に消えた。 悪い噂はあっという間に広がった。私は大学に戻れなくなり、昼は会計事務の単発仕事を請け、夜はこうしてコンビニに立つようになった。 一千以上の夜を、この下町でやり過ごした。 信じられるものは少ない。 通帳に残った数字と、自分で押したタイムカード。それだけは、私を裏切らなかった。 「栞」 隆一の声で、現在に戻る。 私はまっすぐ彼を見た。 「……今さら、何ですか」 隆一は唇を引き結び、しばらく黙った。 いつもの彼なら、私に沈黙など向けない。命じ、断じ、終わらせる。それだけだった。 その男が、迷っている。 「……祖母が、危篤だ」 息が詰まった。 「静江さんが……?」 如月静江。 如月家で唯一、私を本当に孫として抱きしめてくれた人だった。 血が繋がっているかどうかを誰かが騒ぎ立てるより前から、静江さんだけは私の手を握り、「栞は栞でいい」と言ってくれた。 「もう長くないと医者に言われた。意識があるうちに、どうしてもお前に会いたがってる」 「どうして、あなたの言葉を信じなきゃいけないんですか」 声が震えた。 レジの下で拳を握る。まだこの人の言葉ひとつで乱される自分が、悔しかった。 隆一は目を伏せた。膝の横で握られた拳が、かすかに震えている。 「本当だ」 掠れた声だった。 そして、信じられないことに、隆一はレジカウンターの前で頭を下げた。 「頼む。……病院へ来てくれ」 かつて私を追い出した男の頭頂部が見えた。 滑稽だと思えばよかった。 ざまあみろと笑えばよかった。 けれど、静江さんの名前を聞いた瞬間から、息の吸い方が分からなくなっていた。 私は唇を噛んだ。 如月家に戻るわけじゃない。 父を許すわけでもない。 ただ、あの人に会う。 会わなければ、きっと一生後悔する。 「……行きます」อีกสามเดือนต่อมาหลังจากที่องค์จักรพรรดิและจักรพรรดินีทรงจัดงานอภิเษก อย่างยิ่งใหญ่ ก็มีงานแต่งงานของเลดี้ แอเรียนาและเคาน์แห่งอัคราฟในปีนั้นถือเป็นปีที่มีงานที่แสนยิ่งใหญ่หลายงานมากทีเดียว“ข้าไม่อยากจะเชื่อว่าจูเลียนจะตั้งครรภ์ก่อนเรา พระเจ้าช่วยนี่ข้ากำลังรู้สึกราวกับว่าตัวเองกำลังพ่ายแพ้ต่อมาร์โค”ข่าวการตั้งครรภ์ของจักรพรรดินีถูกประกาศออกมาอย่างเป็นทางการหลังจากพิธีอภิเษกผ่านพ้นไปเพียงแค่หนึ่งปีเท่านั้น คาลอสแทบจะนั่งไม่ติดเพราะเขาคิดว่าเขาน่าจะมีบุตรคนแรกก่อนองค์จักรพรรดิและจักรพรรดินีที่ไม่ได้แต่งงานกันด้วยความรัก แต่มันกลับกลายเป็นว่าจูเลียนตั้งครรภ์ก่อนโอฟีเลีย หรือว่าร่างกายของเขามันจะมีปัญหากันนะ?โอฟีเลียมองสามีของเธอด้วยความรู้สึกนึกขำอยู่ในใจ“เอาน่า เดี๋ยวถึงเวลาที่เหมาะสมลูกของเราก็น่าจะมาเอง ท่านไม่เห็นต้องกังวลอะไรเลยนี่คะที่รัก..”หลังกล่าวจบเธอก็หอมแก้มเขาด้วยความมันเขี้ยว ฤดูหนาวผ่านพ้นไปแล้วถึงสองฤดูแต่ท่านแม่ของเธอยังคงสุขภาพแข็งแรงดีอยู่ หลังจากที่จูเลียนแต่งงานท่านแม่ก็เริ่มกลับมาเข้าสังคมอีกครั้งหนึ่ง และในยามนี้ท่านแม่ของเธอคือท่านหญิงเอเวียที่เก่งกาจเรื่องกา
ครั้งแรกที่เขามองเห็นใบหน้านั้น เมื่อเขามองทอดออกไปยังสวนของวิหารศักดิ์สิทธิ์ เขามองเห็นสตรีผู้หนึ่งซึ่งมีเรือนผมสีทองสว่าง เธอกำลังฮัมเพลงในขณะที่มือทั้งสองข้างจับไม้กวาดแล้วเริ่มกวาดใบไม้ในสวนที่แสนกว้างใหญ่ของวิหารศักดิ์สิทธิ์ สตรีผู้นั้นคือบุตรนอกสมรสของเซอร์เกรท เธอคือนางเอกของเรื่องนี้ และใบหน้านั้นแสนงดงามสมกับตำแหน่งนางเอกของเรื่องนี้จริงๆ เขาไม่เข้าใจว่าเขาเข้ามาอยู่ในร่างขององค์จักรพรรดิซิลเวสเตอร์ที่มีอนาคตจะต้องตายได้อย่างไรกัน แต่ในเมื่อเขาเข้ามาอยู่ในนิยายที่เคยอ่านเช่นนั้นเขาก็ไม่ลังเลเลยที่จะหาทางเอาชีวิตรอดความตาย เขาคิดแบบนั้นจนตัวเองได้ลิ้มรสการมีอำนาจในครั้งแรก ใช่แล้ว..คนจำนวนมากก้มหัวให้เขาในช่วงเวลาที่เขาเดินผ่าน คำสรรเสริญเยินยอพวกนั้นทำให้เขารู้สึกมีความสุขกับตำแหน่งองค์จักรพรรดิ และนั่นทำเขารู้สึกโลภขึ้นมา เขาอยากจะอยู่ในตำแหน่งนี้ต่อไปเรื่อยๆอย่างไม่มีที่สิ้นสุดนั่นทำให้เขาใช้ความคิดมากมายเพื่อที่ตัวเองจะได้เป็นองค์จักรพรรดิต่อไป และคนที่เขาจะสามารถพึ่งพาได้นั่นก็คือจูเลียน นางเอกของเรื่องนี้ ความประทับใจจากครั้งแรกที่เราพบเจอกันนั้นไม่ใช่เรื่องล้อเล่นเลย
เช้าวันรุ่งขึ้นมีการเรียกประชุมสภาขุนนางอย่างเป็นการเร่งด่วน แน่นอนว่าเรื่องที่เกิดขึ้นมาเมื่อคืนทำให้ชาวบ้านต่างเรียกร้องให้มีการผลัดเปลี่ยนองค์จักรพรรดิ อีกทั้งเรื่องกำหนดระยะเวลาของการครองราชย์องค์จักรพรรดิตัวแทนอย่างองค์จักรพรรดิซิลเวสเตอร์ก็เลยกำหนดมามากแล้ว เหล่าขุนนางมองเห็นความสามารถในการแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้าขององค์รัชทายาท การแสดงตัวเพื่อปกป้องและเยียวยาผู้เสียหายทำให้เหล่าขุนนางอดชื่นชมความเก่งกาจและมีน้ำใจของพระองค์มิได้“กระหม่อมคิดว่านี่คือช่วงเวลาที่เหมาะที่จะจัดงานราชาภิเษกขึ้นมา จะได้เรียกความเชื่อมั่นในราชวงศ์ของประชาชนกลับมา..”คาลอสเข้าร่วมประชุมในฐานะของท่านเคาน์แห่งอัคราฟ เขากำลังมองดูท่าทีขององค์จักรพรรดิซิลเวสเตอร์อยู่ พระองค์มิกล่าวคำใดออกมาเลยแม้แต่ครึ่งคำ เพราะเรื่องราวที่กำลังกดดันพระองค์อยู่นี้มันทำให้พระองค์หาวิธียืดเยื้อต่อไปอย่างยากลำบาก“พวกท่านอย่าพึ่งกดดันเสด็จอาเลยครับ เรื่องพิธีราชาภิเษกรออีกหน่อยก็ได้ ระหว่างนี้พวกเราก็ช่วยกันจับตาดูพวกชาวบ้านไม่ให้ลุกฮือขึ้นมาต่อต้านราชวงศ์ก็พอ..”คำกล่าวนั้นของมาร์โคถึงแม้ว่าจะเต็มไปด้วยความเจียมตัวแต่มันคือการเน้น
มาร์โคเดินกลับมาที่แอเรียนาอีกครั้งหนึ่งพร้อมกับเนื้อย่างเสียบไม้ในมือ ที่สวนด้านหน้าของคฤหาสน์เขามองเห็นเพียงแค่เลดี้แอเรียนาเท่านั้น“นักบุญหญิงผู้นั้นนางหายไปไหนแล้วครับ..ข้าซื้อของมาฝากนางด้วย อ่อ..แล้วก็มีในส่วนของเลดี้ด้วยนะครับ”โอฟีเลียสูดลมหายใจเขาลึกๆ“เรามาพูดคุยกันแบบตรงไปตรงมาดีไหมเพคะองค์รัชทายาท”น้ำเสียงและท่าทีของเธอมันเริ่มเปลี่ยนไปในทันที นั่นทำให้มาร์โครับรู้ได้เลยว่าจะต้องมีเรื่องที่เคร่งเครียดรอเขาอยู่อย่างแน่นอน“ได้เลยครับ เลดี้มีเรื่องอะไรจะกล่าวก็พูดแบบตรงไหนตรงมาได้เลย..”โอฟีเลียไม่อ้อมค้อมเธอเริ่มพูดคุยเรื่องราวที่อัดแน่นอยู่ในใจออกไปเพื่อให้มาร์โคได้รับฟังอีกด้านหนึ่งของงานเทศกาล คาลอสพาจูเลียนเดินทางไปยังท่าเรือของแอเรียนา เขาส่งนางขึ้นเรือด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วง“ข้าจะไปรับเมื่อทุกอย่างเรียบร้อยดีแล้ว เพราะอย่างนั้นดูแลตัวเองให้ดี..ให้เวลาเป็นเยียวยาในทุกความเจ็บปวดของเจ้า.”จูเลียนพยักหน้า เธอยกมือขึ้นมาแล้วโอบกอดท่านพี่คาลอสเอาไว้“ข้าจะกลับมาอีกครั้งในวันที่พี่ทั้งสองคนแต่งงานกันนะคะ..พี่คู่ควรกับท่านพี่โอฟีเลียผู้งดงามของข้ามากจริงๆ ทั้
“เรื่องนั้น..หม่อมฉันยังไม่รีบร้อนหรอกเพคะ”เธอกล่าวด้วยรอยยิ้ม ทั้งๆที่ดวงตาทั้งสองข้างกลับแดงก่ำขึ้นมา จูเลียนไม่ต้องการให้บรรยากาศระหว่างเราทั้งสองคนมันแย่ลงมากไปกว่านี้ ทั้งที่เธอคาดหวังไปไกลแสนไกลจากการกระทำสุดแสนจะอ่อนโยนของเขา แต่ในวันนี้ความจริงมันตีแสกหน้าของเธอว่าองค์จักรพรรดิซิลเวสเตอร์น
สองมือสั่นระริกถูกยกขึ้นปิดบังใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตา จูเลียนยื่นผ้าเช็ดหน้าให้กับพี่สาวของเธอ“เวลาจะทำหน้าที่เยียวยาพี่เองนะคะ ในตอนนี้พี่ต้องการแค่เวลาในการทำใจ ร้องไห้วันนี้ให้พอแล้วเมื่อถึงวันงานพิธีบรรลุนิติภาวะพี่จะต้องไม่ร้องไห้ออกมาแล้วนะคะ เมื่อพี่เข้าไปในพระราชวังเพื่อเปิดตัวทางสังคมจะต
ความเจ็บปวดหลั่งรินราวกับน้ำพุที่ทะลักออกมา คาลอสมั่นใจว่าตั้งแต่เล็กจนโต เขาไม่เคยหวาดกลัวใครมาก่อนในชีวิต คนเก่งกาจเช่นเขาไม่เคยทำพลาดและแน่นอนว่าเขาไม่เคยรู้สึกกลัวเลยแม้แต่ครั้งเดียว ถึงแม้ว่าจะชีวิตวิ่งหนีจากนักฆ่าทุกวันทุกคืนแต่เขาก็ไม่เคยรู้สึกกลัวอะไรเลยทว่าในยามนี้เขากำลังหวาดกลัวมากเหลือ
โอฟีเลียยกมือขึ้นมานวดขมับของตัวเองเบาๆ เธอกำลังนั่งอยู่บนรถม้าเพื่อเดินทางกลับไปยังแอเรียนา ส่วนจูเลียนไม่ได้กลับมาด้วยเพราะองค์จักรพรรดิยืนกรานเสียงแข็งว่าพระองค์ต้องการให้จูเลียนอยู่กับพระองค์ที่พระราชวังเลยเธอไม่ได้พูดคุยกับท่านพ่อแม้แต่ครึ่งคำ เมื่อพูดคุยกับองค์จักรพรรดิเสร็จเรียบร้อยแล้ว คาเ











