บทที่ 53

ลั่วลั่วชะงักมือ นางรับรู้ได้ถึงความหมายแฝงในคำพูดและแววตาที่ร้อนแรงประดุจเปลวเพลิงของเขา ความรู้สึกที่เคยเป็นเพียงความผูกพันแบบพี่น้องและคู่หูร่วมสาบาน บัดนี้ถูกความใกล้ชิดและความโหยหาผลักดันให้ก้าวล้ำเส้นแบ่งนั้นไปไกลจนกู่ไม่กลับ

​            นางรีบหลบสายตา ก้มหน้าก้มตาโรยผงยาสมานแผลลงบนรอยแยกของผิวหนัง "แผลแค่นี้ไม่กี่วันก็หายสนิทแล้วเจ้าค่ะ ท่านอย่าไปท้าทายศัตรูให้มากนัก ข้าไม่อยากเห็นท่านต้องเจ็บตัวอีก"

​            จวินเหยาไม่ได้ตอบรับ เขายังคงจับจ้องทุกการเคลื่อนไหวของนาง ทว่าในขณะที่สายตาของเขากำลังไล่ละไปตามกรอบหน้าและลำคอระหงที่โผล่พ้นเสื้อนอนผ้าไหม สายตาอันเฉียบคมของเขาก็เหลือบไปเห็นบางสิ่งบางอย่างที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานของนาง

​มันคือซองจดหมายที่ทำจากกระดาษสาชั้นดีสีขาวงาช้าง ประทับตราครั่งสีแดงสดเป็นรูปพยัคฆ์เหินหาว ตราสัญลักษณ์ที่เขาจำได้ขึ้นใจและเกลียดชังเข้ากระดูกดำ!

​            รังสีอำมหิตที่เคยกดทับไว้พวยพุ่งออกมาจากร่างของบุรุษหนุ่มในพริบตา บรรยากาศภายในห้องที่เคยอบอวลไปด้วยความหวานล้ำ พลันเย็นยะเยือกดุจถ้ำน้ำแข็ง จวินเหยาเอื้อมมือขวาไปคว้าซองจดหมายฉบับนั้นขึ้นมาถือไว้ แรงบีบจากนิ้วมือทำให้กระดาษสาชั้นดียับยู่ยี่

​"จดหมายนี่มาจากจ้าวอวี่เฉินงั้นหรือ"

​คำถามนั้นราบเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยพายุอารมณ์ที่พร้อมจะทำลายล้างทุกสิ่ง

​ลั่วลั่วชะงักมือที่กำลังพันแผ่นผ้าพันแผล นางเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าคมคายที่บัดนี้มืดครึ้มประดุจท้องฟ้าก่อนพายุฝน "ใช่เจ้าค่ะ องค์ชายรองส่งจดหมายมาผ่านเครือข่ายหอสดับลมเมื่อหัวค่ำ ข้าเพิ่งจะอ่านจบก่อนที่ท่านจะเข้ามา"

​            "มันเขียนสิ่งใดส่งมาให้เจ้า" จวินเหยากัดฟันกรอด เขารู้สึกเหมือนมีไฟอิจฉาริษยากำลังแผดเผาอยู่เต็มอก สี่ปีที่เขาไม่อยู่ ไอ้ราชนิกุลผู้นี้คงใช้ข้ออ้างเรื่องการข่าวเข้ามาใกล้ชิดนางนับครั้งไม่ถ้วน

​ลั่วลั่วถอนหายใจเบาๆ นางรู้ดีว่าลูกหมาป่าของนางมีความหวงก้างรุนแรงเพียงใด "องค์ชายรองเพียงแต่แจ้งข่าวเรื่องการเคลื่อนไหวของปังเหยียน และรายงานผลการสอบสวนขุนนางที่ทุจริตเสบียงทหารทางเหนือตามที่เราวางแผนไว้ ไม่มีสิ่งใดเกินเลยไปกว่าเรื่องงานเลยเจ้าค่ะ"

​            "เรื่องงาน?" จวินเหยาแค่นเสียงหัวเราะเย็นชา เขาใช้ปลายนิ้วงัดตราครั่งออกและคลี่จดหมายอ่านด้วยสายตาที่รวดเร็ว กวาดมองตัวอักษรทรงพลังที่ถูกเขียนด้วยพู่กันชั้นดี

​            'ลั่วลั่ว... ฤดูวสันต์เวียนมาบรรจบ ดอกท้อในวังหลวงผลิบานงดงาม ทว่ายังมิอาจเทียบได้กับรอยยิ้มของเจ้า ข้าหวังว่าการสอบองครักษ์เสื้อแพรในวันนี้จะเป็นไปตามแผนการที่เจ้าวางไว้ หากมีสิ่งใดขาดเหลือหรือต้องการความช่วยเหลือ ขอให้จำไว้ว่าตำหนักเหมันต์ของข้าเปิดต้อนรับเจ้าเสมอ รักษาสุขภาพด้วย... อวี่เฉิน'

​            แคร่ก!

​กระดาษสาล้ำค่าถูกฉีกขาดเป็นสองท่อนด้วยมือเดียว ฉู่จวินเหยาโยนเศษกระดาษเหล่านั้นลงบนพื้นราวกับมันเป็นของขยะแขยง ดวงตาหมาป่าของเขาวาวโรจน์ไปด้วยความโกรธเกรี้ยวและไฟหึงที่ลุกโชนจนไม่อาจควบคุมได้อีกต่อไป

​            "ไม่มีสิ่งใดเกินเลยงั้นหรือ! มันกล้าเรียกชื่อเจ้าอย่างสนิทสนม กล้าเปรียบเปรยเจ้ากับดอกไม้ในวังหลวง ทั้งยังเสนอตัวให้เจ้าไปหามันถึงตำหนัก!" จวินเหยาคำรามเสียงต่ำ เขาขยับตัวเข้าประชิดร่างบางอย่างรวดเร็วและดุดัน

​            ลั่วลั่วตกใจกับปฏิกิริยารุนแรงของเขา นางขยับถอยหลังไปจนแผ่นหลังชิดกับเสาเตียง ทว่าจวินเหยาก็ตามมาทาบทับ สองแขนแกร่งยันกับเสาเตียง กักขังนางไว้ในวงแขนอย่างสมบูรณ์แบบ แผ่นอกกว้างที่เปลือยเปล่าและยังคงมีรอยแผลสดเบียดชิดกับทรวงอกของนางจนสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นกระหน่ำอย่างบ้าคลั่งของกันและกัน

​            "พี่จวินเหยา ท่านใจเย็นก่อนเถิด องค์ชายรองก็แค่เขียนตามมารยาทบุรุษเจ้าสำราญ ข้าไม่ได้คิดใส่ใจกับคำหวานเหล่านั้นเลยแม้แต่น้อย" ลั่วลั่วพยายามอธิบาย เสียงของนางสั่นเล็กน้อยเมื่อต้องเผชิญหน้ากับความโกรธที่อัดแน่นของบุรุษตรงหน้า

​"มารยาทบุรุษเจ้าสำราญหรือ? มันจงใจเกี้ยวพาเจ้าต่างหาก!" จวินเหยาก้มหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจร้อนระอุเป่ารดพวงแก้มเนียนของนาง "ข้าเฝ้าทะนุถนอมเจ้ามาสิบปี ยอมสละวิญญาณและกลายร่างเป็นมารร้ายก็เพื่อปกป้องเจ้า ข้าไม่ยอมให้ไอ้ราชนิกุลหน้าไหนมาแย่งชิงเจ้าไปจากข้าเด็ดขาด!"

​ความรู้สึกที่ถูกกักเก็บมาเนิ่นนานระเบิดออกมาราวกับเขื่อนแตก จวินเหยาไม่อาจทนฟังคำแก้ตัวใดๆ ได้อีกต่อไป เขาก้มหน้าลงประทับริมฝีปากของตนเข้ากับริมฝีปากนุ่มละมุนของนางอย่างหนักหน่วงและดุดัน

​            สัมผัสของเขาไม่ได้อ่อนโยนทว่าเต็มไปด้วยความเรียกร้อง กระหายหิว และการประกาศความเป็นเจ้าของอย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาด ลั่วลั่วเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง นางเผยอปากจะร้องท้วง ทว่ากลับกลายเป็นการเปิดโอกาสให้ปลายลิ้นร้อนชื้นของเขาสอดแทรกเข้ามาตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากของนางได้อย่างง่ายดาย

​รสจูบที่เปี่ยมไปด้วยไฟหึงและความปรารถนาอันลึกล้ำ ทำให้สติสัมปชัญญะของลั่วลั่วพร่ามัว สองมือเล็กที่ตั้งใจจะผลักไสแผ่นอกของเขา กลับกลายเป็นวางทาบและกำชิดกล้ามเนื้อแน่นตึงนั้นไว้อย่างลืมตัว กลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่ผสมกับกลิ่นบุรุษเพศของเขา มันช่างเย้ายวนและอันตรายจนนางไม่อาจต้านทาน

​            เนิ่นนานกว่าจวินเหยาจะยอมผละริมฝีปากออกอย่างแสนเสียดาย เขาทอดมองดรุณีน้อยที่กำลังหอบหายใจรวยริน ใบหน้างดงามแดงก่ำดุจผลอิงเถา ดวงตาที่เคยเฉลียวฉลาดบัดนี้ฉ่ำปรือด้วยอารมณ์วาบหวาม ริมฝีปากสีชาดของนางบวมเจ่อเล็กน้อยจากการกระทำอันป่าเถื่อนของเขา